Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


06 Vorst van de Salische Franken die na een periode van vervolging door de Romeinen vanaf de vierde eeuw als leken in het gebied Teisterband (langs de ijssel) mochten leven. Zij vormden een buffer tussen het Barbaarse en Romeinse gebied

Dovnload 23.42 Kb.

06 Vorst van de Salische Franken die na een periode van vervolging door de Romeinen vanaf de vierde eeuw als leken in het gebied Teisterband (langs de ijssel) mochten leven. Zij vormden een buffer tussen het Barbaarse en Romeinse gebied



Datum25.09.2018
Grootte23.42 Kb.

Dovnload 23.42 Kb.


Childerik I (436 – 481)

06 Vorst van de Salische Franken die na een periode van vervolging door de Romeinen vanaf de vierde eeuw als leken in het gebied Teisterband (langs de IJssel) mochten leven. Zij vormden een buffer tussen het Barbaarse en Romeinse gebied. De mannen dienden in het Romeinse leger, waardoor de Salische Franken meer dan andere volkeren geromaniseerd raakten.
11 In de loop van de vijfde eeuw vergrootten de Salische Franken hun gebied langs de Rijn, in huidig België en Noord-Frankrijk en de Duitse provincie Thüringen.
09 Childerik is een van de langharige koningen. Zo werden de vorsten genoemd die in de loop van de vijfde eeuw de verschillende Frankische stammen verenigden. Childerik is een zoon van Merovech, de naamgever van de Merovingische dynastie.
04 In 1653 werd in Doornik het graf van Childerik gevonden. Het was rijk gevuld met wapens, (Byzantijnse) munten en juwelen. De vondst toont de rijkdom, macht en contacten van de vorst.


Huwelijk en kinderen

01 Childerik trouwde met Basina. Zij was halverwege de vijfde eeuw de koningin van Thüringen, maar verliet haar echtgenoot voor Childerik. Zij zou daarbij hebben gezegd: Ik wil de machtigste man ter wereld, al moet ik daarvoor de oceaan oversteken.
08 Childerik en Basina kregen drie dochters: Lantechilde, Abboflede en Audofleda. De laatste trouwde met Theodorik de Grote, koning van de Ostrogothen die door de Oost-Romeinse keizer Zeno tot consul werd benoemd en zodoende over delen van Italië heerste. Childerik en Basina kregen een zoon: Chlodovech, de latere Clovis.


Relatie met kerk

02 De bisschop van Reims beschouwde Childerik als de hoeder van de Romeinse waarden in het afbrokkelende West-Romeinse Rijk. Childerik onderhield een goede relatie met de Gallo-Romaanse bisschoppen.


Relatie met adel

03 De zus van Childerik trouwde met een Visigothische koning. De Visigothen stonden aan het hoofd van het machtigste koninkrijk in het afbrokkelende West-Romeinse Rijk. Dit koninkrijk bevond zich in zuidelijk Frankrijk (Aquitanië).
05 Childerik onderhield goede contacten met Syagrius, de opvolger van de Romeinse commandant Paulus. Syagrius had zijn machtsbasis in Soissons, het noorden en Noord-Westen van Frankrijk.


Militaire overwinningen

07 Slag bij Orléans (463) in dienst van Aegidius, voormalig Romeins militair opperbevelhebber in Gallië, tegen de Visigothen.
10 Slag bij Angers (469) in dienst van de Romeinse commandant Paulus, tegen de Angelsaksen. Paulus sneuvelt en Childerik neemt de stad in.



Clovis I (481 – 511)




Huwelijk en kinderen

02 Clovis trouwde met Clothilde, dochter van de Bourgondische koning Chilperik. Zij krijgen drie zoons: Chlodomer, Childebert I, Clotharius I en dochter Clothilde.


Relatie met kerk

07 In 496 (over het precieze jaartal bestaat discussie) bekeert Clovis zich tot het Christendom. Zijn vrouw hing dat geloof aan, terwijl Clovis meerdere Germaanse goden vereerde. Door zijn bekering ontstaat er een hechte band tussen de Frankische vorst en de Gallo-Romaanse adel van waaruit de meeste bisschoppen afkomstig zijn.
09 Door zich te laten dopen, kan Clovis op de sympathie rekenen van Gallo-Romaanse bisschoppen in naburige koninkrijken. Dit zou een goede basis voor het vormen van bondgenootschappen blijken.


Relatie met adel

01 In 507 overhandigen gezanten van de Byzantijnse keizer Anastasius Clovis een officieel document waarin Anastasius hem als honorair consul (buitengewoon vertegenwoordiger van het Oost-Romeinse Rijk) erkent.
11 Na overwinningen op naburige koninkrijken schakelt Clovis Frankische leiders uit, zoals Koning Sigibert van Keulen en Ragnachar van Cambrai.


Militaire overwinningen

03 In 486 sterft de Visigotische koning Euric, waardoor er een machtsvacuüm in het westen van Gallië ontstaat. Samen met andere Frankische stamhoofden valt Clovis daarop Syagrius van Soissons aan. Clovis wint en breidt zijn rijk naar het zuiden uit dat zich nu van de Rijn in het noord-oosten uitstrekt tot de monding van de Loire in het zuid-westen. Het centrum van de macht van de Frankische vorst verplaatst zich hierdoor van Doornik naar Parijs.
08 Tussen 486 en 491 verovert Clovis het gebied van de Amoricaanse Kelten (het latere Bretagne).
05 In 491 dringt Clovis enkele Thuringse stammen terug naar de oostkant van het lagere deel van de Rijn. Hiermee wordt de grens tussen deze twee volkeren voorlopig vastgesteld.
04 In 497 verslaat Clovis de Alemannen (ook genoemd: de Ripuarische Franken) in de slag bij Tolbiac (nabij het huidige Trier). Het was zijn grootste overwinning op een ander barbaars volk (niet onder invloed van de Romeinen). Aanvankelijk leken de Alemannen te winnen. Volgens de overlevering riep Clovis op het dieptepunt van de slag de God van zijn vrouw aan met de belofte zich tot het christendom te bekeren als hij zou winnen.
10 Rond 500 eindigt een treffen met Bourgondiërs (zuid-oosten van huidige Frankrijk) onbeslist.
06 In 507 en 508 veroverde Clovis het Visigotische Rijk dat sinds de dood van koning Euric een zwak bestuur had. Met deze overwinning regeerde Clovis ook over het zuidelijk deel van Frankrijk. Hij sloot voor deze expeditie een bondgenootschap met de Byzantijnse keizer Anastasius die de Ostrogotische Theodorik de Grote ervan weerhield vanuit Italië de Visigothen steun te leveren.



Dagobert I (623 / 629 – 639)

02 Dagobert is de zoon van koning Clotharius II van de deelvorstendommen Neustrië en Aquitanië. Door bondgenootschappen aan te gaan met lokale edellieden verwierf Clotharius ook de vorstendommen Austrasië en Bourgondië. Na de dood van Clotharius wordt zijn halfbroer koning van Neustrië. Als deze ook snel overlijdt, erft Dagobert de drie vorstendommen plus het domein Aquitanië.
09 Dagobert maakte Parijs de hoofdstad van het Frankische Rijk.


Huwelijk en kinderen

08 Dagobert stond bekend als een rokkenjager, zeker in zijn jongere jaren. Hij zou vrijwel tegelijkertijd met drie relatief onbekende prinsessen getrouwd zijn en er verschillende concubines (maîtresses) op nahouden. Uiteindelijk kreeg hij bij twee vrouwen kinderen: Nanthilde, een Saksische hofdame van bescheiden komaf en Ragnetrude, een meisje van onbekende komaf.
05 Dagobert had drie zonen die ieder een deelvorstendom van het Frankische Rijk zouden erven: Neustrië, Austrasië en Bourgondië.

Dagobert stierf jong en dus waren zijn zoons nog maar kinderen toen zij op de troon kwamen. In werkelijkheid kwam de macht daardoor veel meer bij de edellieden in de drie vorstendommen te liggen. De vorsten regeerden zonder iets te hoeven doen. De zonen van Dagobert kregen als bijnaam de vadsige koningen.




Relatie met de kerk

01 Dagobert was een zeer gelovig man. Hij liet de basiliek van Saint Dénis bouwen bij een klooster dat destijds net buiten Parijs lag. Dagobert zou er begraven worden en startte daarmee een traditie die alle Franse koningen tot 1789 zouden volgen.
07 De belangrijkste raadgever van Dagobert was een goudsmid en later geestelijke: Eligius. Eligius was afkomstig van een invloedrijke Gallo-Romaanse familie uit Aquitanië. Eligius hielp Dagobert met het sluiten van een overeenkomst met een Bretonse vorst, waardoor Dagobert´s invloed zich uitbreidde. Bovendien stichtte Eligius meerdere kloosters in het Frankische Rijk.
04 De geestelijkheid krijgt een steeds meer invloed aan het hof van Dagobert die graag vertegenwoordigers van de kerk als raadgevers aanstelt en zich het recht toe-eigent om bisschoppen te benoemen. Hij legt dat besluit uit door te stellen dat het koningschap van god afkomstig is en hij als vorst zijn taak tegenover god moet vervullen.


Relatie met de adel

03 De vader van Dagobert kondigde in 614 een edict af met daarin 28 artikelen. Het was een voorloper van een grondwet. Dat edict garandeert de rechten van edellieden en stelt de opvoeding van Merovingische vorsten en hoge edelen onder leiding van de kerk. Regionale bestuurders moeten voor het bekleden van een ambt afkomstig zijn uit de betreffende regio.
06 De benoeming in 623 van de dan nog minderjarige Dagobert als koning van Austrasië door Chlotardius II wordt gezien als een dankbetuiging aan twee hofmeiers (edellieden die opgeleid werden aan het centrale Frankische hof en daarna als een soort vazallen bestuursfuncties in deelvorstendommen bekleedden): Arnulf van Metz en Peppijn I. Arnulf krijgt de voogdij over Dagobert.
10 Dagobert richtte in het koninklijk paleis in Parijs een opleidingsinstituut op. Hij selecteerde talentvolle jonge mannen van adellijke families uit de verschillende deelvorstendommen om aan het hof een opleiding te volgen die hen voorbereidde op militaire en / of bestuurlijke taken. Doordat de jonge edellieden zoveel tijd bij elkaar aan het hof doorbrachten, bleven zij gedurende hun loopbaan trouw aan de vorst en kenden zij elkaar goed.
12 Dagobert verdeelt zijn koninklijke domeinen onder steeds meer edellieden. Zij moeten hem een betalen met de opbrengst uit hun domein. Dagobert ontvangt op die manier meer belasting. Onbedoeld gevolg was dat de edellieden hun domein steeds meer als privé-bezit gingen zien.


Militaire overwinningen



11 In 631 was Dagobert aanvoerder van drie Frankische legers die streden tegen een Slavische (Oost-Europese) vorst, Samo. De Slaven wonnen die veldslag, maar er ging geen Frankisch grondgebied verloren.



Childerik III (743 – 751)

03 Over de persoon Childerik III is weinig bekend. Hij zou de zoon kunnen zijn van Chilperik II van Austrasië of zijn opvolger Theuderik IV die koning was van alle drie de Frankische vorstendommen. Over een huwelijk is niets bekend.


Huwelijk en kinderen




Relatie met de kerk

05 In 747 stierf hofmeier Carloman en was Pepijn de Korte – eveneens hofmeier - weliswaar niet de hoogste in functie, maar wel de machtigste man in het Frankische Rijk. Pepijn vroeg aan paus Zacherias wat doorslaggevend was voor het koningschap: afstamming van de koninklijke familie (zoals Childerik III), of het hebben van de meeste macht (zoals Pepijn). De paus stelde dat degene die afstamt van de koninklijke familie de meeste macht zou moeten hebben.
01 Pepijn de Korte wist paus Zacherias ervan te overtuigen koning Childerik zijn lange haar af te knippen. Hiermee ontnam de paus Childerik zijn koninklijke waardigheid en aansprak op de troon. In 751 was Childerik III als laatste Merovingische vorst afgezet. Pepijn werd de eerste Karolingische vorst der Franken. Zijn oudste zoon Karel (later ´De Grote´) zou hem opvolgen.


Relatie met de adel

06 Tijdens zijn jeugd was Karel Martel de machtigste man van het Frankische Rijk. Martel was hofmeier van Neustrië en Austrasië. Toen in 737 de koning der Franken Theuderik IV overleed, was er geen directe opvolger. Martel was toen de hoogste bestuurder. In 732 versloeg Martel de mohammedanen bij de slag bij Poitiers. De Arabieren moesten zich daarna terugtrekken achter de Pyreneeën in Spanje.
02 In 741 stierf Karel Martel. Zijn zoons Carloman en Pepijn de Korte namen zijn plek als hofmeiers in. Omdat hun gezag werd aangetast door opstandige edellieden uit andere landsdelen, wilden zij toch weer een vorst op de troon. Die zou wellicht voor meer gezag kunnen zorgen. Carloman en Pepijn de Korte stelden Childerik III als koning der Franken aan.
04 Childerik kwam tijdens zijn koningschap slechts eenmaal per jaar aan het hof. Hij liet zich op een ossenwagen binnenrijden. Hij stond diplomaten uit andere landen te woord die hij antwoorden gaf die hem door de hofmeiers waren ingefluisterd.


Militaire overwinningen





Dovnload 23.42 Kb.