Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Beelden van Kwaliteit Observatie op een groep van Stichting Omega

Dovnload 106.99 Kb.

Beelden van Kwaliteit Observatie op een groep van Stichting Omega



Datum10.10.2017
Grootte106.99 Kb.

Dovnload 106.99 Kb.



Beelden van Kwaliteit

Observatie op een groep van Stichting Omega

Observatieperiode 16 t/m 20 februari 2015



Door Judith Paf – Tebak

Maart 2015

Introductie

Omega is een dagcentrum voor ernstig meervoudig complex gehandicapte kinderen en (jong) volwassenen, dat sinds 2009 gevestigd is op IJburg te Amsterdam. Omega biedt plaats aan dertien groepen, zes kindgroepen en zeven ( jong) volwassen groepen.

Onlangs is deze samenstelling veranderd. Twee à drie weken geleden zijn de groepen aangepast aan leeftijden. Iedere groep heeft een andere ruimte en/of andere begeleiders gekregen. De Libelle is een sensorisch rustige verticale groep. Deze groep ligt links bijna aan het einde van de gang, gezien vanuit de centrale hal van het gebouw.

Op de groep is rechts een klein kantoor annex inloopkast. Er zijn aan weerszijden ramen die uitkijken op een binnenplaatsje. In het midden van de groep staat een tafel met daaromheen verrijdbare krukken en stoelen. Er is een tillift bevestigd aan het plafond, middels een rail die doorgetrokken is naar de badkamer en slaapkamer. Er hangt een hangmat en een space –chair, er zijn twee bedboxen een ligbank , zitak en luchtbed en tevens een blauwe bak op de groep waar de deelnemers gebruik van maken. Een koelkast en kleine ombouw en twee speelgoedkasten. Op de vloer zijn zwarte strepen, dat is bestemd voor het Akkaplateau. In de slaapkamer staat een kleine bedbox en een kast met lampen, o.a. een lavalamp. In de badkamer is er een brancard, een toilet en een wasbak. Een grote kast met allerlei benodigde spullen.



Libelle heeft zeven vaste deelnemers:

Badreddine, Abdullah, Kia, Lizzy, Setiawan, Editha en Selwyn. De onderzoeker heeft geen kennis gemaakt met Badreddine, hij was gedurende de observatieperiode ziek.


De kinderen worden begeleidt door Simone, Wiske, Misha, Madelief en stagiaire Annely. Allen hebben een HBO afgeronde opleiding. De stagiaire Annely is nog bezig met HBO -Pedagogiek. Simone, Wiske en Misha werken drie dagen per week en Madelief werkt een dag per week. Annely werkt twee dagen op groep de Libelle. Betty is de teammanager van groep de Libelle.

Simone, Wiske en Misha zijn persoonlijk begeleider (PB-er) van twee of drie kinderen van groep de Libelle.

De begeleiding wordt bijgestaan door een vast team van therapeuten. Fysiotherapeute Belle, ergotherapeut Rosaly, logopediste Anneliese en muziektherapeute Sanne. In de observatieperiode heeft de onderzoeker geen kennis gemaakt met de logopediste.

Hiernaast zijn er ook nog een aantal “schaduwkinderen”. Dat wil zeggen kinderen uit andere groepen op Omega die indien nodig, b.v. door ziekte of vakantie van hun begeleiders, naar groep de Libelle gaan. Dat is ook vice versa. “Het is belangrijk een vast patroon en een vast persoon te behouden, dat werkt voor de kinderen het beste,” zegt Wiske.



Dagindeling:

Een collega begint om half negen en een andere collega om negen uur of half tien, dat gaat om en om verteld Wiske. De een doet de administratie, de ander gaat de groep voorbereiden, dat wordt dagelijks met elkaar afgesproken.

Er hangt in het midden van de groep een `whiteboard`, de bedoeling is dat daarop een dag-/weekprogramma, middels kaartjes en magneetjes wordt opgemaakt. Sinds de verhuizing twee à drie weken geleden is het daar nog niet van gekomen, vertellen alle medewerkers de onderzoeker afzonderlijk van elkaar. Er zijn ook twee “nieuwe” deelnemers bij gekomen en het is nog zoeken welke dagindeling de beste is qua activiteiten. Het gaat om Selwyn en Editha. De tijden van de fysiotherapie en de muziektherapie als ook de tijden van de ergotherapie zijn verandert. “We zijn nog echt aan het uitzoeken wat het beste werkt, dat heeft tijd nodig.” “We werken nu op routine eigenlijk.” zeggen de medewerkers van Libelle.

Wat onder andere gebruikt wordt in het dag-/weekprogramma zijn:



Akkaplateau: is een plateau waar een deelnemer met een rolstoel en al op geplaatst wordt. De deelnemer kan dan door een eenvoudige bediening een traject af leggen, zich zelfstandig in de ruimte verplaatsen of juist in een afgebakende ruimte.

Rolstoelen: Alle deelnemers hebben een rolstoel, soms met een aangepaste kuip, soms met grote zijwielen zodat de deelnemer zelfstandig kan rondrijden. Iedereen heeft een vestje om en gespen op hun voetenplank bevestigd aan de rolstoel.

Loopwagen: is een constructie op wieltjes, er zit een zadel op zodat de deelnemer erop kan zitten, steunen aan de rugzijde voor de veiligheid zodat de deelnemer door middel van zijn voeten zich voort kan bewegen.

Rola: is een beklede plank op wieltjes met een klos erop waarop de deelnemer op zijn buik kan liggen en door middel van zijn handen zich voort kan bewegen.

Statafel: een statafel is een goed hulpmiddel voor het verbeteren van lichaamsfuncties voor mensen die rolstoelgebonden zijn. Met een statafel kan iemand zelfstandig staan. Een constructie van hout en metaal waarop iemand horizontaal neergelegd wordt. Door middel van banden en steunen wordt een deelnemer in de juiste houding gebracht. De statafel kan dan in sta-stand gebracht worden en een tafelblad kan dan bevestigd worden.

Starijder: is een statafel maar dan met grote zijwielen zodat de deelnemer tijdens het staan zichzelf kan voortbewegen door de ruimtes.

Methodiek

Er is een digitaal rapportage systeem. Therapeuten en PB`ers kunnen hierin kort en bondig rapporteren.

Alle kinderen hebben een eigen dagprogramma. Dit wordt gemaakt door de PB`er in samenwerking met de therapeuten. In verband met de verhuizing twee à drie weken geleden moet het dag- en weekprogramma herzien worden en opnieuw ingedeeld.

Voor twee kinderen Selwyn en Editha moet er specifieker gekeken gaan worden omdat zij nieuw zijn op de groep Libelle.

Er wordt gebruik gemaakt van dagritmeformulieren, alertheidschema`s, handelingsregels en signaleringsplannen. Ieder jaar wordt per kind het opvoedingsprogramma herschreven. Dit wordt ook jaarlijks met de ouders/ verzorgers besproken.

Ook heeft ieder kind een geel geplastificeerd boekje aan zijn of haar rolstoel hangen met een beknopte beschrijving wie hij of zij is en waar hij of zij wel of niet van houdt.

Het opvoedingsprogramma is gebaseerd op de Methode van Carla Vlaskamp en bestaat uit drie delen en bijlagen. We gaan uit van de mogelijkheden en niet van de beperkingen.

Deel 1. Persoonsbeeld, perspectief en hoofddoel. (therapie)doelen door orthopedagoog en therapeuten en de persoonlijk begeleiders. GAS is Goal Attainment Scale Individuele doelen die haalbaar zijn.

Deel 2.Handelingsregels en risico inventarisatie door persoonlijk begeleiders

Deel 3.Levensverhaal door orthopedagoog

Op groep Libelle lag een LACCS waaier op tafel. De auteurs zijn Geeter en Munsterman. Zij beschrijven in de LACCS waaier de essentie van een `Goed Leven !` Een goed leven voor mensen met EVMB, uitgaande van 5 gebieden die allen goed voor elkaar moeten zijn. Lichamelijk welzijn, Alertheid, Contact, Communicatie en Stimulerende tijdsbesteding.

Wij werken ook met Veronica Sherborne verteld Wiske, dat is een therapie die door middel van beweging de persoonlijkheidsontwikkeling wil stimuleren. Zelfvertrouwen, door basisveiligheid in het eigen lichaam en vertrouwen door veiligheid in de relatie met anderen. De onderzoeker heeft in de observatieperiode niet de bewegingsgroep van Libelle kunnen observeren, want die stond in deze week niet op het programma, het is namelijk om de week.

De begeleiders vertellen afzonderlijk van elkaar dat ze ook geregeld het LT principe hanteren. Learning Together, het is een manier om in contact met elkaar te komen door middel van spiegelen van gedrag.



De observaties

Editha

Editha is een meisje van Roemeense afkomst. Ze maakt gebruik van een rolstoel met grote zijwielen zodat zij zichzelf kan voortbewegen. Editha staat bij het raam op de groep, ze speelt met een draaiend wieltje met blokjes eraan, die vastgeklemd is op haar rolstoelblad. Simone had dat zojuist gedaan voor Editha. Editha heeft een bijtring aan een touwtje om haar nek. Editha bijt erop tijdens het spelen. Editha maakt een geluid.

Editha begint harde geluiden te maken en spreidt haar armen in de lucht. Editha zet grote ogen op en beweegt haar hoofd heen en weer, vervolgens begint Editha op haar hand te bijten.

Simone geeft sondevoeding aan Seti en vraagt aan Editha: ”Gaat hij nog?” Simone gaat naar Editha en legt een hand op haar arm. Editha wordt rustig. Simone loopt terug en gaat verder met waar ze mee bezig was. Editha begint te schreeuwen en met haar voeten te stampen en zwaait wild met haar armen heen en weer. Simone roept Wiske om te komen helpen. “Ze ziet haar beker , daarom is ze aan het mopperen denk ik” zegt Simone.

Editha is auditief beperkt.” verteld Simone. Ze heeft een Cochleair Implantaat ( CI ), daarmee kunnen personen die geen of nog maar een beperkt restgehoor hebben in beperkte mate ( weer) klanken, geluiden en spraak waarnemen.

Simone: “Editha gooit haar CI vaak af, Editha haar moeder wil ook graag dat ze het langzaam opbouwt met het aanhouden van de CI. “Ik weet wel dat als Editha haar CI draagt dat ze dan meer geluiden gaat maken.”

Simone: “Hoe oud ze is dat kan ik niet zeggen.” “Tja, weet je het zegt ook helemaal niks hier, ik vind dat moeilijk.”

Setiawan

Setiawan is een jongen van Indonesische afkomst. Men noemt hem Seti. In Seti zijn dossier staat beschreven dat Seti het syndroom van Lennox Gastaut heeft. Dit betekend voor Seti dat hij gedurende de dag epilepsie heeft. De begeleiders vertellen dat bij Seti soms moeilijk is te zien wat hij echt leuk vindt of niet leuk. Het gedrag lijkt vaak op epilepsie zeggen de begeleiders. Seti zit in een kuiprolstoel. Seti krijgt sondevoeding via een PEG sonde.



Motomed

Seti gaat deze ochtend in de tillift, Wiske werkt vandaag met Seti. Via de stellage aan het plafond wordt Seti met zitzak en baleinen naar een ander stoeltje gebracht naar de andere kant van het lokaal. “Dit is voor een andere activiteit die hij gaat doen,” zegt Wiske.

Wiske: “Seti daar gaan we, zo even goed zitten ja, zo nog even vastmaken.” Wiske maakt Seti’s arm vast met een rode sjaal aan zijn stoel, zodat hij niet omvalt legt Wiske uit. Voor Seti staat de Motomed, het is een bewegingstrainer waarmee Seti fietsbewegingen kan gaan maken. Wiske stelt de gewenste snelheid in. “Oké Seti.” zegt Wiske zacht. Seti fietst ongeveer twintig minuten.

Selwyn

Selwyn is een jongen van Ghanese afkomst, Selwyn zit in een voor hem aangepaste rolstoel. Selwyn krijgt sondevoeding via een PEG sonde. Selwyn zijn voeding wordt geregeld via een pomp die achter in een tas op zijn stoel hangt. Selwyn eet wel op gezette tijden wat sojavla/pap en fruitmoes. Selwyn heeft een visuele beperking. Selwyn is dol op geluiden zeggen de begeleiders. Selwyn kan er dan veel plezier om hebben, maar het gevaar schuilt erin dat hij erin blijft hangen, aldus Simone.



Lol

Selwyn gaat pap eten. Selwyn lacht als Simone bij hem gaat zitten met een beker pap. Simone doet een slab om bij Selwyn. De pap blijkt te heet en Simone maakt het koud met wat sojamelk. Selwyn maakt geluiden en trekt een lachend gezicht, zijn armen staan naar voren. Selwyn heeft zijn handspalken aan. Selwyn begint met uithalen te lachen. Simone zegt: ”Niet gaan hinniken hoor, als we gaan eten hè Selwyn?” Simone laat via een lepel de pap ruiken aan Selwyn. Selwyn lacht nog steeds tijdens het eten en verslikt zich haast, daarop moet Selwyn nog harder lachen. Simone: “Oh, oh man man zo gaat dat toch niet Selwyn?”



Lizzy

Is een meisje van Nederlandse afkomst. Lizzy heeft een aangepaste rolstoel. Lizzy kan niet zo goed tegen zonlicht, daar houdt iedereen rekening mee. Lizzy heeft een kap boven haar rolstoel. Lizzy heeft een Big Mac. Dat is een apparaatje wat eruit ziet als een grote rode knop, wat geluiden op kan nemen. Lizzy kan de knop bedienen door erop te drukken, zo kan ze zelf geluid afspelen. De big Mac wordt ook gebruikt als muis bij een PC of voor het bedienen van het Akkaplateau.



Voorlezen

Annely is de stagiaire en is nu de tweede week op groep de Libelle. Annely gaat de komende twee dagen met Lizzy werken. Annely gaat een geluidenboek voorlezen aan Lizzy. Het gaat over een straat en Annely vraagt aan Lizzy: “Wat zie je daar?” Annely drukt de geluidsknoppen in tijdens het voorlezen. Lizzy knijpt haar ogen soms dicht en gaat met haar hoofd heen en weer en maakt zachte hoge geluidjes. “Ja, hè Lizzy, dat is een auto hoor maar.” Lizzy kijkt Annely aan.




Kia

Kia is een meisje van Keniaanse afkomst is. Kia heeft visuele beperkingen. Misha verteld aan de onderzoeker dat Kia in de loop der jaren steeds meer `gesloten ` is geworden, hoe dat precies komt dat weet Misha niet. Het kan zijn doordat ze zo `gevangen zit in haar lichaam`. Er waren foto`s waarop Kia nog blij kon lachen en er alert uit zag.


“De mimiek van Kia is minimaal, het is echt goed kijken bij Kia”
zeggen de begeleiders afzonderlijk van elkaar. Kia heeft een Baclofenpomp, “Ze heeft er wel meer baat bij dan toen ze nog geen pomp had “, verteld Misha. Ze trilde snel met haar lichaam dat kwam door de spasmes. Deze pomp helpt daar tegen. Ze trilt veel minder nu zegt Misha, daardoor is de alertheid ook wat minder misschien???

Soep

Kia krijgt soep, een gewone en een dieet soep vanuit twee plastic kannetjes. Simone gaat het eetlied voor Kia zingen, daarna geeft Simone schuin met een plastic lepeltje een hapje aan Kia. Kia staart naar boven. Kia hoest vrijwel na iedere hap. Kia heeft bijna alles op en Simone zegt: “Ik heb het idee dat jouw buikje wel vol zit.” “Zo Kia nu ga ik je gezicht maar schoon maken met een natte washand.” Kia kijkt moeilijk. Kia trilt met haar lichaam.



Abdullah

Is een jongen van Marokkaanse afkomst. Abdullah is 13 jaar en hij heeft een rolstoel met grote zijwielen, zodat hij zichzelf kan voortbewegen. Op het metalen bord op de groep hangt een werkdoelformulier van Abdullah.

Daarop staat als Hoofddoel 2: Abdullah kan zichzelf doelgericht voortbewegen in verschillende hulpmiddelen.

Werkdoel: We weten of we de transfer naar en het lopen in de may walk /loopwagen geschikt is voor Abdullah. Datum opgesteld werkdoel: 06-02-2015, datum evaluatie werkdoel 28-02-2015.

Abdullah heeft moeite met nieuwe mensen en dingen die anders gaan dan dat hij gewend is, Abdullah kan in die situaties gaan overgeven. Misha verteld aan de onderzoeker dat Abdullah zo vooruit is gegaan het laatste jaar. Madelief beaamt dit ook: ” hij kan zoveel meer aan”. Onderzoeker vroeg aan de begeleiders hoe zij dit hebben bewerkstelligd dat Abdullah meer aan kan. Ze zeiden:”We zijn nooit wat uit de weg gegaan met Abdullah, we laten nieuwe mensen toe en ook gaan we naar feestjes als die er zijn.” “ We bekijken het wel dan van een afstand, maar zo leert hij dat niet alles eng is.”

Lunch

Simone gaat brood klaar maken voor Abdullah, Simone doet er smeerkaas op, intussen zegt Simone tegen Abdullah:”Je wordt niet overgeslagen hoor!” Abdullah staat aan de andere kant van de tafel. “Kom maar ! Kom maar Abdullah!” roept Simone. “Oh dan moet je langs Judith, durf je dat wel? ”vraagt Simone lachend. Abdullah kijkt naar Simone en lacht. Er ontbreekt van alles op het blad voor de lunch. Geen soep, geen beker en geen vorken. Simone zegt:”Ik ga even vorken halen Abdullah in het restaurant, dan moet jij alvast maar even hierheen komen ja?” “ Is dat goed Ab?” Simone loopt het lokaal uit en Abdullah komt langzaam in beweging richting de andere kant van de tafel. Simone is inmiddels terug als Abdullah naar de andere kant van de tafel is gereden met zijn rolstoel. Simone zegt met haar duim omhoog: ”Goed gedaan Abdullah, echt superknap van je” Abdullah lacht naar Simone. Abdullah krijgt een slab om van Simone. Simone houdt de pols vast van Abdullah, ze kijken elkaar aan. “Wat gaan we doen? ” Ja eten.” en samen maken ze het gebaar van eten met Abdullah`s hand. “Heel goed, we gaan eten!” Abdullah begint te eten, dit doet hij door de arm van Simone vast te pakken, zij heeft zijn vork met brood eraan vast. Abdullah brengt op deze manier zijn vork naar zijn mond. Zo gaat het totdat Abdullah zijn bord leeg is.

Verschoning in de bedbox

Selwyn ligt in de bedbox en gaat verschoond worden door Wiske. Selwyn ligt op zijn rug in de bedbox en Wiske rijdt een scherm voor, zodat de groep niet ziet dat Selwyn verschoond gaat worden. Wiske wrijft met haar handen over de benen van Selwyn. Selwyn lacht hardop. Wiske laat zijn luier zien door zachtjes op zijn hoofd te tikken. Selwyn knippert met zijn ogen en lacht erom. Wiske: “Ik ga je verschonen!” Wiske rolt Selwyn op zijn zij. “Ga maar op je zij Selwyn !” We draaien weer terug !” dit zegt Wiske op zingende wijze. Selwyn lacht nu met uithalen. “ Je bent een grapjas hoor !” zegt Wiske. De verschoning is klaar, Wiske doet de kleding goed recht van Selwyn . “Anders kan hij drukplekken krijgen of andere dingen die niet prettig zijn, “daarom duurt het langer.” verklaart Wiske tegen de onderzoeker. Wiske eindigt met : “Zo klaar ,dag Selwyn !”



Editha gaat drinken

Het is middag en Editha weigert in eerste instantie haar drinken. Wiske zegt op rustige toon :”Het is nu wat anders Editha, het is soep.” ”Het is niet het drinken van vanochtend.” Het is Wiske gelukt om Editha een slokje te laten proeven, alvorens de inhoud van de beker te laten ruiken aan Editha. Editha maakt geluiden en houdt ook haar beker vast. Editha neemt een iets te grote slok, ze moet ervan hoesten. Snel achter elkaar drinkt Editha haar beker leeg. Editha kijkt blij en wrijft met haar vingertoppen tegen haar beker. Editha lacht hardop. Wiske vraagt: ”Mag ik hem?”“Dan doe ik er wat water in.” Editha blijft de beker stevig vasthouden. Wiske maakt een paar vingers los van de beker en Editha geeft de beker. Wiske heeft er inmiddels water in gedaan. Editha neemt een slok en laat de beker vallen op haar rolstoelblad. (op de beker van Editha zit een deksel zodat niet meteen de hele inhoud eruit valt ) “Oh?” zegt Wiske, Wiske vervolgt met: ”Was het niet wat je verwacht had?” Editha drinkt haar beker leeg. ”Ze heeft de schade van vanochtend ruimschoots ingehaald,” zegt Wiske tegen Simone.



Hittepetit

Lizzy houdt pap in haar mond, ze slikt niet door. Annely zegt tegen Lizzy: ”Je slikt niet, je houdt het in je mond.” “Moet ik nou appelmoes geven? vraagt Annely aan Simone. Simone antwoord: “Ja.” Annely houdt de beker appelmoes bij Lizzy haar mond. Simone geeft het advies de appelmoes met de lepel te geven. Lizzy slikt meteen alles door. Simone zegt lachend tegen Annely: ”Zie je wat een hittepetit, zo laat ze zien wat ze wil hè?! Simone vervolgt lachend tegen Lizzy:”Jaaa een verwend meisje ben je!” Lizzy beweegt haar hoofd naar links en naar rechts en zing zachtjes:”Aaaahhh.” Na een paar hapjes gegeten te hebben stopt Lizzy weer met eten. Simone geeft Annely advies: “Het helpt ook om over haar wang te aaien, dan wordt ze wat actiever en een lepel recht naar haar mond brengen dat helpt ook.” Lizzy eet vervolgens goed door. Annely geeft een compliment aan Lizzy:“Je eet goed hoor Lizzy!”



Abdullah blijft stil staan

Abdullah is al een paar keer geroepen om te komen met zijn rolstoel door Annely. Abdullah kijkt voor zich uit. Annely heeft Abdullah zijn beker laten zien. Abdullah reageert niet. Simone vraagt zich hardop af: “Ja dat is weer zo`n moment, snapt hij het nou niet of wil hij het nou niet?” “Terwijl hij vanmiddag een heel rondje reed om de tafel.” Simone geeft advies aan Annely: “Annely je kan ook zijn handen op zijn wielen zetten en hem gebaren dat hij moet komen. Annely gaat naar Abdullah toe. Abdullah steekt zelf zijn handen vooruit en Annely pakt zijn handen en ze gaan samen op deze manier naar de kant van de tafel waar de beker staat.




Seti gaat achter de PC


Ergotherapeut Rosaly is er voor Seti en ze gaan in het `slaapkamertje` aan de slag met de PC. Seti heeft een `zware kraag` om, dat is tegen de onrust die Seti kan vertonen, zo is uitgelegd. Seti heeft op zijn rolstoelblad een Big Mac, deze fungeert nu als een grote rode `muis`. Rosaly heeft de PC aangezet en zit naast Seti. Er verschijnen gekleurde figuren in beeld, als Seti op de knop drukt komt er wat anders in beeld. Rosaly stimuleert hem om op de knop te drukken. Rosaly herhaalt haar zinnen op rustige toon: “Seti druk maar op de knop.” Er verschijnt een raket. “Een raket zie je hem Seti?” “druk maar op de knop.” Rosaly legt de muis op een rood matje. “Druk de raket maar goed naar de maan”. zegt Rosaly tegen Seti. “Deze knop Seti, zullen we het samen doen?” Ze doen het samen. Er verschijnen bewegende hartjes die groter en kleiner worden. ”Kijk eens Seti?” “Ja goed zo!” Na een aantal minuten drukt Seti op de knop er schalt een hardrock lied uit de PC en er verschijnen motorrijders in beeld. Seti gaat naar voren en naar achteren met zijn hoofd. Seti drukt met zijn hand op de knop een paar keer. Seti gaat heen en weer met zijn lichaam. Seti maakt geluidjes. Rosaly houdt Seti`s armen even vast. “Even rustig ja wordt maar rustig.”zegt Rosaly sussend.

Rosaly legt uit dat ze nog met Seti in de experimentele fase zit, het is nu nog maar de tweede keer dat ze met Seti achter de PC gaat. Rosaly wil bij Seti een actie /reactieprikkel teweeg brengen. Het programma heet `sound and Music` De activiteit duurt 20 minuten.



Tien centimeter gegroeid?

Selwyn ligt horizontaal op de statafel. Misha heeft hem erop gelegd maar ze snapt niet hoe Selwyn er nu precies op hoort te liggen. Misha: “Het lijkt wel of de steunen te laag liggen.” “Is het wel Selwyn zijn statafel?” vraagt Misha aan Rosaly de ergotherapeut. Rosaly:“Ja het is zijn statafel.” “Je bent toch niet 10 centimeter gegroeid? “ vraagt Misha aan Selwyn op zangerige toon. Selwyn is met zijn hoofd van links naar rechts aan het bewegen. “Nee??” “Nou je zou het haast zeggen.”zegt Misha lachend tegen Selwyn. Er vindt overleg plaats tussen Misha en Rosaly en Wiske hoe de steunen horen te zitten. Selwyn ligt met zijn armen te bewegen en kijkt rond. Misha: “Selwyn ik ga Herma even halen voor je.” Misha haalt Selwyn zijn ex juf Herma op om te komen voor advies. Herma is er en ze ziet dat Selwyn zijn band anders is. Herma doet de kniesteunen andersom. “Hè, nee dat is het ook niet?” zegt Herma. “Oh nou zie ik het, we doen altijd zijn sloffen uit. De sloffen zijn uit, Selwyn zakt met hulp van Herma en Misha naar beneden. “Oh daar ga je man.”zegt Misha tegen Selwyn. Selwyn blijft stil liggen met zijn handen tegen zijn mond. Misha:“Wat een gedoe hè? “Je bent wel heel erg geduldig vriend!” “Gelukkig ben je niet 10 centimeter gegroeid.” concludeert Misha.



Veronica Sherborne met Kia

Rosaly de ergotherapeut zit in de blauwe bak met opblaasbare randen. Kia ligt met haar rug tegen de romp van Rosaly aan. Rosaly zegt: “Hallo Kia!” “Ik haal nog even je tilband achter je rug vandaan.” Kia ligt nu met haar hoofd op het linkerbeen van Rosaly. Kia kijkt omhoog en Rosaly kijkt Kia aan. “goedemorgen Kia.” Rosaly praat op zachte toon. Kia smakt met haar mond. Rosaly zegt: “Ik doe ook nog je schoentjes uit,” Kia blijft ontspannen naar boven kijken. Rosaly begint Kia heen en weer te wiegen. Rosaly zingt: ”Heen en weer.” Kia doet tijdens het wiegen haar ogen even dicht. Kia haar gezicht is ontspannen. Na het wiegen gaat Rosaly wrijven over de voeten en benen van Kia. Rosaly zingt ook nog `In de maneschijn`en beweegt Kia haar handen. Al die tijd blijft Kia haar mimiek vrijwel hetzelfde, grote ogen die rond kijken en een ontspannen gelaatsuitdrukking. Kia zit weer met haar rug tegen de romp van Rosaly aan. Rosaly heeft haar armen onder de benen van Kia door. Ze tilt Kia op van de grond en Kia gaat een stukje naar achteren. Kia doet haar ogen stijf dicht en trekt een frons met haar wenkbrauwen. Zo blijft Kia haar mimiek tijdens deze oefening. Alle oefeningen volgen elkaar in een zeer rustig tempo op. Kia ligt nu wat platter en ze trilt over haar gehele lichaam. Kia begint te hoesten en Rosaly handelt meteen. Kia zit weer tegen Rosaly aan en ze laat Kia een bal voelen. Kia kijkt met grote ogen.

Kia is visueel beperkt en kan zichzelf niet bewegen. De therapie die Kia heeft gekregen is volgens de therapie van Veronica Sheborne. Kia kan onder andere door deze therapie haar lichaam ervaren, zodat zij een persoonlijke ontwikkeling kan doormaken.

Misha verteld aan de onderzoeker:” Kia is zeer beperkt in haar doen en laten, maar we gaan uit van Kia haar mogelijkheden. Kia kan goed horen en voelen. We hebben een activiteit verzonnen die de vrijwilligster uitvoert op woensdagochtend. Zij laat aan Kia rijstkorreltjes voelen in Kia`s hand en horen door de rijstkorreltjes te laten vallen op een plastic bord.



Naar de WC

Madelief is er vandaag, ze werkt een dag per week op Libelle. Madelief gaat Editha naar het toilet brengen. In de badruimte maakt Madelief twee keer het WC gebaar naar Editha, intussen maakt Madelief de riempjes en banden los van Editha haar rolstoel. Editha lacht en wiegt met haar hoofd. Madelief kijkt Editha lachend aan en zegt: ”Oh wat ben je gezellig!” Editha beweegt haar rolstoel hesje heen en weer en stopt het vervolgens in haar mond. “Oh ja heel goed die mag af, maar niet gaan vies maken hè? zegt Madelief tegen Editha. Madelief maakt nu twee keer het loopgebaar. Editha houdt zich vast aan Madelief. Madelief zingt: ”Lopen ,lopen ,lopen naar de WC. Madelief stampt met haar voeten en kijkt Editha lachend aan. Editha gaat rechtop staan en maakt een paar passen aan de handen van Madelief. Bij het toilet aangekomen gaat Editha op het opstapje. Editha slingert wel met haar lichaam maar het gaat vlot. “AAAhh wat goed en wat ben je vrolijk.” zegt Madelief en ze laat twee keer een opgestoken duim zien aan Editha. Editha blijft staan op het opstapje. “Editha je mag gaan zitten hoor ,”zegt Madelief . Madelief gebaard naar Editha dat ze moet gaan zitten. Editha blijft lachen en gaat met haar hoofd en lichaam steeds verder naar achteren richting de betegelde muur. “Ik doe het nu even zo,”zegt Madelief. Madelief doet het hoofd van Editha meer naar voren en heeft met haar andere hand Editha haar schouder vast ,waarmee ze Editha naar beneden duwt om te gaan zitten. “Jaaaahh zo moet het, lekker zitten.“ Editha zit nu op het toilet en knarst met haar tanden.

Madelief verklaard aan onderzoeker :”Ik deed haar hoofd naar voren omdat ik bang was dat ze anders tegen de muur aanklapt.” “Ja, Editha neemt nu de tijd ervoor, het is iets nieuws.” “Ja, even uitproberen dat doet Editha nu. Ja, het is even zoeken hè!”

Een tweede onderzoeker annex assistent

Fysiotherapeute Belle is er voor Kia. Belle staat bij de bedbox waar Kia in ligt. Abdullah is al lachend naar Belle gereden met zijn rolstoel. Terwijl Belle bezig is met de tilzak van Kia goed te doen, heeft Abdullah de bediening van de tillift in zijn hand. “Oh ja , kom jij me helpen?” vraagt Belle lachend aan Abdullah. “Wat een goede assistent ben jij zeg !” zegt Belle vervolgens . Abdullah laat de bediening los en pak hem vervolgens weer. Abdullah begint Belle`s handelingen met gefronst voorhoofd gade te slaan. Een van de begeleiders zegt: ”Ja hij is ook een goede onderzoeker. “ Alle begeleiders lachen en Abdullah lacht hardop mee.

Onderzoeker vraagt aan de begeleiding of Abdullah begrijpt wat er gezegd wordt. Simone geeft antwoord: “Nee, ja we weten het niet zeker, soms denken we van wel maar vaak ook niet. Ik denk dat hij intonatie begrijpt wanneer iets een grapje is.”

Zingen

Misha is met Lizzy bezig en ze zingt alles wat ze doet of gaat doen met Lizzy. Lizzy ligt inmiddels in de hangmat en Misha beweegt haar heen en weer. Misha zingt door en Lizzy zingt op haar manier mee door middel van klanken. Misha zingt een lied met Lizzy haar naam erin. Lizzy gaat steeds harder zingen. “Wil je nog een keer dat liedje over de schuit Lizzy?” vraagt Misha. Het `schuitliedje`wordt voor de tweede keer ingezet Lizzy zingt nog steeds aan een stuk door :”AAAAaaaahhh”, ook als Misha zelf klaar is met zingen en intussen een klassieke CD heeft opgezet.



Voorleesclub

Vivian is trainer totale communicatie en ze komt binnen met Ammir en een doos op Ammir zijn rolstoelblad. Ze brengt hem alvast naar het `slaapkamertje` en ze haalt Selwyn op. Ze zet de twee mannen in hun rolstoelen naast elkaar maar met hun gezicht recht naar elkaar toe. Ammir heeft de hand van Selwyn vast. Vivian gaat met theater het verhaal van hondje Pablo uitbeelden wat die meemaakt. Pablo loopt door de regen en ze heeft een paraplu en een plantenspuit in haar hand. Selwyn en Ammir worden besproeid met de plantenspuit. Allebei doen ze hun ogen en mond dicht maar lachen daarna wel hardop. Gerammel van hondekoekjes in een blik vindt Selwyn leuk ,hij lacht met uithalen. Vivian praat hard en met veel intonatie. Selwyn blijft lachen en richting Vivian kijken .

Vivian zegt dat deze activiteit die vijf minuten duurde als doel heeft de kinderen even uit hun eigen `bubbel`te halen en te bevorderen contact met elkaar te hebben. “Ja, we leven nu eenmaal niet alleen op deze wereld, soms lukt het beter dan de andere keer,” besluit Vivian lachend.

Hap

Selwyn is allang klaar met eten en hij hoort dat Wiske “Hap “ tegen iemand zegt. Selwyn lacht hardop en kijkt naar boven. Op een gegeven moment zet Simone: ”Hap” tegen Abdullah . Selwyn begint weer te lachen . Het wordt een spelletje, steeds na even een stilte in te lassen wordt het woord “Hap “gezegd. Selwyn heeft er plezier om en lacht steeds harder. “Hahaha wat ben je toch een rare snijboon geworden!” zegt Simone lachend. “Wiske lacht ook en zegt :” Ja hij herkend waarschijnlijk het woord.” “Hap” zegt Simone tegen Abdullah. Selwyn lacht weer hard. “Oh nee nou zeg ik het weer.”



Lizzy gaat naar muziektherapie

Simone heeft op de Big Mac van Lizzy het volgende opgenomen : “Sanne waar ben je ?” met lange uithalen bij ieder woord. Lizzy drukt de Big Mack een aantal malen in.


Sanne de muziektherapeute komt binnen en zegt: “ Lizzy ben je er klaar voor ?” Lizzy zet grote ogen op en beweeg sneller met haar hoofd heen en weer. Lizzy kijkt blij. “Oh jaaa ?” zegt Sanne. Ze neemt Lizzy mee. Lizzy zingt met geluidjes onderweg naar de kamer van de muziektherapeut. Sanne zingt een lied met Lizzy haar naam en intussen speelt zij gitaar. ” Ja Lizzy ga maar zingen zeg maar AAAaaaahh”. Sanne geeft een zacht tikje op Lizzy haar buik. Lizzy kijkt rond, ineens zegt Lizzy: ”Aaaahhh!” “Jaaaa nu heb je het aangegeven Lizzy heel goed.” Sanne vraagt: “Gaan we samen nu ook gitaar spelen?” het naamlied wordt weer ingezet. Lizzy raakt de snaar van de gitaar aan. Lizzy kijkt richting Sanne als zij zingt. Al die tijd blijft Lizzy in de richting van Sanne kijken met grote ogen. Lizzy maakt geluid als Sanne zegt dat het volgende liedje over een clowntje gaat. “Ja goed zo Lizzy!” “Ja, goed zo Lizzy goed gezongen,” zegt Sanne. Sanne zingt het clownliedje met een tamboerijn. Lizzy tikt zachtjes mee op de tamboerijn. Sanne spoort Lizzy aan : “Ja nog een keer, laat je stem ook maar horen Lizzy.” Sanne zingt een Aria met de tamboerijn vlak bij haar mond. Het geluid weerkaatst . Lizzy begint weer: ”Aaaaahhh te zingen.” Lizzy geeft de tamboerijn een zacht tikje. Sanne gaat achter de piano zitten . Sanne heeft gevraagd of de onderzoeker het lied wil opnemen op de Big Mac van Lizzy. Lizzy heeft de rest van de middag haar Big Mack een aantal malen ingedrukt om het pianoliedje van Sanne te horen en Lizzy zong alle keren mee op haar manier.

Knoeipartij

Het is 15.05 uur, iedereen zit om de tafel en de meesten zijn aan het drinken. Misha is bezig met de sondevoeding van Seti. Tegenover Seti zit Editha bij het raam en staat met haar rug bij de tafel zo kan ze uit het raam kijken. Plotseling laat Misha het kannetje met sondevoeding vallen. Misha springt op en ook Rosaly de ergotherapeut. “Oooohhh!”zegt Misha, meteen gaan Rosaly en Misha alles snel opruimen. Editha heeft het tafereel gade geslagen door zich om te draaien en Editha begint eerst hard in haar handen te knijpen en hard op haar bijtring te bijten. Editha kijkt boos. Editha zwaait met haar armen boven haar hoofd, Editha begint te schreeuwen. “Ze kon het toch niet horen?” vraagt Misha aan Simone en Rosaly. Misha vervolgt: “Ze ziet ons opspringen, dat is de reden denk ik.” “Ze hoort het wel, ze draait richting het geluid met haar rechteroor,”zegt Rosaly. Editha schreeuwt nu onbedaarlijk. Simone probeert haar te troosten door voor Editha te gaan staan. Editha schreeuwt en gilt en heeft inmiddels de bril van Simone te pakken. Editha stampt ook met haar voeten op de voetenplank van haar rolstoel. Tussen het gillen door neemt Editha een adempauze en gaat daarna onverminderd verder. Editha bijt nu een stuk uit haar hoofdsteun van haar rolstoel. “We moeten maar even iemand van haar vorige groep halen wat we nou moeten doen ,”zegt Misha. Misha gaat meteen hulp halen. Editha gaat richting Simone met haar rolstoel. “Ik blijf uit de buurt straks heb je weer mijn bril te pakken!” Simone maakt het rustig gebaar tegen Editha. Editha gilt. Misha komt terug en zegt: ”we moeten haar vasthouden dan komt het meteen goed. Simone heeft een arm om Editha heen geslagen en haar armen vast. “Hoe lang moet ik zo blijven zitten vraagt Simone?” Misha: “Tot ze rustig is zeiden ze.” Editha blijft haar hoofd naar achteren draaien tijdens het vasthouden en kijkt naar Misha, Editha is nog ontroostbaar. “Oh ze blijft me in de gaten houden.” zegt Misha. “Hoe zal dat nou gaan als ik volgende week met Editha ga werken .” Simone heeft Editha van 15.15 -15.25 uur vast gehouden en Editha was daarna rustig. “Heel goed Editha , nou ben je rustig.”zegt Simone met haar duim omhoog.

De `ex juf = Herma` komt binnen met een `zware deken`. “Jullie moeten Editha eruit halen als ze zo is, dat helpt en dan vasthouden. “Ja, hoe moet ik dat doen, als ze zo is?” Herma: ”Ja oppassen op jezelf hè , dat is belangrijk !”

Vrijdagochtend 09.30 uur

Selwyn komt als eerste binnen en krijgt meteen zijn papje/vla . “Ja, Selwyn we gaan eten,” zegt Simone. Selwyn begint te lachen. Simone: “Nee we gaan niet lachen.” Simone wil graag snel beginnen, “want het wordt druk vandaag,” verteld Simone aan de onderzoeker,”want we hebben vandaag zeven kinderen en er zijn namelijk veel zieken en ook veel zwangere collega`s, die niet alles meer kunnen doen”. Simone moest daarom ook veel puzzelen met het rooster. Een andere groep heeft het rooster nu overgenomen, want Simone heeft er nu geen tijd meer voor. Wiske heeft ook verpleegkundige dienst en die is nu ook al weggeroepen. Simone wil beginnen met Selwyn zijn papje. Door de luidspreker uit de muur schalt een stem of iemand wil komen voor de bus. Simone geeft antwoord. Selwyn lacht aan een stuk, sinds er wat gezegd wordt door de luidspreker. Simone : “Wat ging ik doen?” “Oh ja je Big Mac .” De Big Mac zingt : ”Hap hap hap ,slok slok …” Simone begint met vla geven bij Selwyn . Simone heeft Selwyn inmiddels 5 hapjes gegeven. Er schalt weer een stem door de luidspreker of iemand Parkhof te woord wil staan. “Neezegt Simone, ik ben nu echt druk bezig ,kan het straks?” “Het is echt dringend” zegt de stem door de luidspreker. Luidspreker: “Nou ja oké dan moet het straks maar .” Selwyn lacht nu hard met uithalen en zijn eten stroomt uit zijn mond hij moet hikken van de lach en hij kan niet meer eten en doorslikken. Simone probeer nog de pap aan te dikken met Nutilis omdat Selwyn alles terug laat stromen uit zijn mond en dan wordt de pap te dun legt Simone uit aan onderzoeker. Wiske komt net binnen na haar verpleegtechnische klus. Wiske zegt tegen Simone: ” Ik vind het zo erg dat alles zo lang duurt.” Simone geeft als antwoord: ”Ja ik kan ook niet sneller, voor mij is het niet erg maar wel voor de kinderen die moeten wachten.” Er komt een collega binnen van een andere groep met een uitleg over een `schaduwkind`, die vandaag komt op groep de Libelle. Het is de zus van Abdullah. Selwyn lacht en Simone probeert Selwyn te laten eten. Selwyn neemt uiteindelijk als het rustig is weer een paar hapjes. De luidspreker: ”Iemand moet echt dat Parkhof telefoontje aannemen, want het is echt dringend! “ Selwyn begint weer te hikken van de lach. “Nou Selwyn we stoppen er maar mee ,”zegt Simone.



Vrijdag tussen de middag

Wiske gaat Kia eten geven. Kia is al aan het smakken met haar mond ze heeft weliswaar nog niets gekregen. Wiske tikt met haar pink tegen de wang van Kia. Kia krijgt haar eerste hap . Kia fronst met haar wenkbrauwen, ook bij de tweede en de derde hap. Kia spant haar lichaam aan en begint te trillen over haar lichaam. Na een aantal hapjes begint Kia te hoesten. Wiske houdt een slab voor het gezicht van Kia . “Gaat het weer Kia?” “Grote ogen hè?” vraagt Wiske. Kia zucht diep en eet gestaag verder. Op een gegeven moment begint Kia weer hard te hoesten. Het eten loopt uit Kia`s mond. Wiske is ondertussen met sondevoeding toedienen bezig bij Seti. “Even volhouden Kia ,”zegt Wiske. Kia hoest hard door en Kia haar eten loopt uit haar mond. “Nou hé !”zegt Wiske . ”Vind je het niet lekker ?” “Kia moet kokhalzen,”zegt Wiske tegen Simone. “Misschien is er een broodstukje verdwaald ?” concludeert Simone. “Ja met zo`n drukke ochtend kan ik me haast niet meer concentreren,”zegt Wiske. Wiske maakt het eten nog even warm in de magnetron voor Kia. “Ik zie geen stukjes,”zegt Wiske. Kia eet daarna zonder hoesten haar bakje leeg.




  • Beelden van Kwaliteit Observatie op een groep van Stichting Omega
  • Libelle heeft zeven vaste deelnemers
  • Rola
  • Starijder
  • Carla Vlaskamp
  • Deel 2
  • Lichamelijk welzijn, Alertheid, Contact, Communicatie en Stimulerende tijdsbesteding.
  • Verschoning in de bedbox
  • Abdullah blijft stil staan
  • Seti gaat achter de PC
  • Tien centimeter gegroeid
  • Veronica Sherborne met Kia
  • Een tweede onderzoeker annex assistent
  • Lizzy gaat naar muziektherapie
  • Vrijdagochtend 09.30 uur
  • Vrijdag tussen de middag

  • Dovnload 106.99 Kb.