Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Dagboek van de afvallers Ewout

Dovnload 23.89 Kb.

Dagboek van de afvallers Ewout



Datum31.07.2017
Grootte23.89 Kb.

Dovnload 23.89 Kb.

Dagboek van de afvallers

Ewout

Voor iedere deelnemer aan Wie is de mol is het de grootste nachtmerrie: Er als eerste uit moeten. In de weken voorafgaand aan mijn deelname is dit rampzalige scenario al een aantal keer in mijn dromen voorgekomen. En dan in de vorm van zweterige nachtmerries.

Je pakt je koffer in, stelt je erop in om lang weg te zijn, bedenkt een smoes en dan krijg je na 48 uur een rood scherm. Toen ik het scherm kreeg, ging het allemaal zo snel. Ik geloofde het bijna niet. Pas toen ik afscheid had genomen van mijn medekandidaten, waar je zelfs na 48 uur bij Wie is de Mol een band mee hebt opgebouwd, ging ik het busje in richting vliegveld. Daar drong het besef langzaam door. Wat jammer! Want wat was het leuk. Spannend. En wat hadden we een leuke groep.

Toen ik na 48 uur in het vliegtuig zat, vloog toevallig dezelfde KLM-crew terug. Ik had op de heenreis, na informeren door de stewardessen, vrolijk gezegd een safari te gaan maken. En nu zat ik opeens weer in het vliegtuig. Hoe leg je dat uit? Mijn verhaal was zó vaag, dat ik uiteindelijk een upgrade naar de business class kreeg. Een geluk bij een ongeluk... Nogmaals dank aan de purser!

Ik heb een geweldige tijd gehad bij Wie is de Mol. Al waren het maar 48 uur. Blijf kijken, want ik ben er van overtuigd dat het met deze groep een geweldig en spannend seizoen gaat worden!

Joep

The End.


De grootste nachtmerrie was er in de eerste aflevering uitgaan. Maar in de tweede zit daar niet heel veel vanaf. Ik kwam er net lekker in. Ik had 'onomstotelijke bewijzen' tegen Janine, maar zou voor de rest ook nog wel 'spreiden' tijdens de test. Nou, dat hebben we gezien.

Als ik naar oudere Moledities keek werd ik soms een beetje wee van die saamhorigheid die al binnen enkele dagen vriendschappen voor het leven smeedden. Maar na ongeveer een ochtend samen wilde ik al met minstens de helft gaan samenwonen of in ieder geval langdurig op vakantie gaan. Vanaf seconde één kon ik de molknop al niet meer uitzetten en zat ik in de bekende tunnel. Die tunnel heeft me ook genekt. Raar genoeg realiseerde ik me dat al vlak voor het rode scherm. Ik zat daar vrij ontspannen en ineens dacht ik, ik lig er zo gewoon uit. En daar moest ik ook wel weer om lachen. Dus toen het scherm verscheen schoot ik volgens mij zelfs in de lach. Bij het afscheid zag ik bij dees en geen zelfs een paar traantjes opwellen (ik noem geen namen). Ik was dus niet de enige die gelijk zo klef was; blijkbaar hoort dat erbij. Net alsof je samen een ernstig vliegtuigongeluk overleefd hebt, al weet ik ook niet hoe dat precies voelt. Afijn.

Ik voel me toch vooral de schlemiel. Op het moment dat het scherm rood werd wist ik ook gelijk wie de mol was. Ik hou dat hier natuurlijk voor me, maar ik ben er tamelijk zeker van. Idioot genoeg realiseerde ik me dat niet van tevoren. Dat is die rare tunnel.

Vervelend is ook echt dat je omgeving zulke hoge verwachtingen heeft, terwijl jij al weet dat je er de tweede aflevering uit ligt. Maar die schade zal de komende dagen wel duidelijk worden. Leedvermaak is toegestaan maar wel met liefde graag.

Ik baalde als een stekker, laat daar geen misverstand over bestaan. Allereerst ben ik iemand die graag wil winnen, maar vooral om gewoon het feest van de opnames en de reis mee te maken. En dat betreft niet alleen de kandidaten, maar vooral ook de mensen die achter de schermen werken. Het is een warm bad en je wordt met alle egards en liefde benaderd. Overigens had ik bij de paintball-opdracht uiteindelijk toch twee hamstrings verrekt en kon ik bij thuiskomst een week niet fatsoenlijk lopen.

Ik kijk terug op 4 dagen die wel 40 dagen leken. Mijn tocht op de kar met de ezel door Soweto, helaas maar spaarzaam in beeld gebracht, was voor mij een hoogtepunt, vooral ook door vriendelijke mensen daar. Toegejuicht worden door kinderen in felkleurige schooluniformpjes staat nog op mijn netvlies. Soweto, daar word je normaal als toerist voor gewaarschuwd. Voor bungeejumpen ben ik echt te krakkemikkerig, maar door dat bos rennen, terwijl er van twee kanten op je geschoten wordt met paintballschutters op quads was toch echt geweldig. Dat we daar op bijna 2000 meter waren en je na 100m uitgeput was krijg je niet echt goed mee op tv. Evenals de hoeveelheid fijnstof die in je longen en al je holtes zoog. Tot drie dagen daarna kwam er nog zand uit mijn neus. Goed dat ze daar geen Arbo hebben. Maar goed, op dat moment wist ik nog niet wat er met Janine gebeurd was. Dan is ineens alles peanuts.

Ik zou tegen iedereen willen zeggen, blijf kijken, want het spektakel is pas net begonnen. En dat is gelijk misschien mijn grootste frustratie. Ben ik in Zuid-Afrika, heb ik geen enkel wild dier gezien. Alsof ik naar Feyenoord – Ajax ging en na de toss naar huis moest.

Janine

Ik lig op mijn rug. Rotspunten van de harde stenen ondergrond prikken door mijn wetsuit heen maar ik dat voel ik nauwelijks. Wat ik wel voel is een stekende, alles overheersende pijn in mijn rug. Ik huil, om drie redenen: de pijn, de onmacht en het besef dat Wie Is De Mol? voor mij hier eindigt. Onderin een kloof.

De zon is bijna onder en boven me beginnen sterren zich af te tekenen. Ademen gaat lastig, met horten en stoten, ik voel de tranen vanuit mijn ooghoeken in mijn oren stromen, en wanneer mijn oorschelp vol is drupt het langs mijn nek mijn wetsuit in. Ik vraag me af of ik, chronisch veelplasser, straks in mijn wetsuit zal moeten urineren. Of knippen ze zoiets gewoon open als je zwaargewond bent, net als in Amerikaanse ziekenhuisseries? Rechts van mijn hoofd zit Art Rooijakkers op zijn knieën. Hij aait me over mijn natte haar. Zijn standaard afstandelijke presentatorblik heeft plaatsgemaakt voor een bezorgde grote broer-gezichtsuitdrukking. Om mij heen is rumoer; walkie talkies kraken, mensen zoeken een plank om me op vast te snoeren, iemand legt een handdoek over me heen.

Wanneer ik maanden later dit filmische plaatje schets voor het televisiemakende deel van mijn vriendenkring valt uit hun reactie op te maken of ze voor een commerciële of publieke omroep werken. "Hier zijn toch geen beelden van!?' " is de ontzette reactie van een KRO- collega. Terwijl een bij SBS werkende vriend verlekkerd informeert 'of dit wel gedraaid is'. Om na mijn ontkennende antwoord te verzuchten: 'Ik zou mijn cameraman verrot hebben gescholden als ie dit niet had gefilmd'.

Voor zover ik weet heeft iedereen meteen alles laten vallen. Cameramannen, geluidsmensen, productiemedewerkers. Over alles wat daarna gebeurde zou ik een boek kunnen schrijven. Over hoe ik, vastgebonden op die plank, naar boven ben gesjouwd door de crew. Bijna een uur lang, in het donker. Over mijn tijd in een Zuid Afrikaans ziekenhuis (ik bleek een rugwervel te hebben verbrijzeld, er is een rib verwijderd en een stellage in mijn wervelkolom geschroefd waardoor ik nooit meer yoga kan doen of in stilte door detectiepoortjes op vliegvelden zal kunnen gaan). Mijn lieve familie en vrienden die naar me toe vlogen, de honderden reacties uit Nederland. En... het ziekenhuisbezoek van de crew en de finalisten vlak voor de ontknoping. Ja, 'the show must go on' - dus ging het spel door. Dat gunde ik mijn medekandidaten ook oprecht. Maar zodra er ruimte voor was kwam het team op ziekenbezoek. En zodoende - onthulling onthulling!- werd er voor het eerst in de WIDM?-geschiedenis afgeweken van de keiharde regel dat afvallers niet op de hoogte zijn van het verdere spelverloop.

Twee weken na het ongeluk zitten ze aan mijn bed; de winnaar, de verliezer en de Mol. Glimmende oogjes in vermoeide gezichten. Ik huil, ik lach, en wat ben ik intens jaloers. 'You broke your back at a TELEVISION GAME!?'- zo luidde de standaard reactie van ziekenhuispersoneel en zaalgenoten wanneer ik vertelde hoe ik zo zwaar gewond was geraakt. Schuddende hoofden en misprijzende blikken vielen me ten deel. Maar zelfs liggend in dat bed, in een korset, aan het infuus weet ik: Ik heb geen spijt van mijn deelname aan Wie Is de Mol? Ik heb alleen verdomde veel spijt dat ik niet verder ben gekomen.

P.S. Zojuist las ik ter inspiratie nog even wat dagboeken van afvallers uit eerdere seizoenen. Wie had kunnen denken dat ik nog eens een traan zou wegpinken bij een tekst van DIO. "Ik ben een bevoorrecht mens; ik maak zulke mooie dingen mee en kies mijn eigen avonturen. Ik vind dat je dat sowieso moet doen. Want dan win je altijd." En zo is het.

Tim

Daar sta je dan met je blije hoofd, net te doen alsof je hier vrede mee hebt en jezelf het gevoel te geven dat het “ok” is dat je eruit ligt.

Daar sta je dan vriendelijk te lachen en een weloverwogen antwoord te geven, terwijl je alleen maar aan Art wil vragen of hij samen dronken met je wil worden en samen plakjes augurk van onze hamburgers wil los peuteren en bij de Mc Donalds tegen het plafond wil opgooien.

Toen ik mijn rode scherm kreeg dacht ik: ”Fuck! Dit was het dan”. Op zo’n moment wil je eigenlijk alleen maar in discussie gaan en vragen of je gewoon vanaf dan mag meereizen zodat je nog meer van het fantastische Zuid-Afrika mag zien.

Want dat had ik gewild, meer van zuid Afrika zien, meer meemaken met mijn medekandidaten die na de eerste opdrachten al voelden als mensen die je al veel langer om je heen had. Natuurlijk had ik al een paar dingen mogen doen die super vet waren en was ik onder de indruk geraakt van het land en de makers van “Wie is de mol”.Maar Ik wilde daar blijven!

Daar lag ik, te staren naar het plafond van mijn hotelkamer in Nelspruit Zuid Afrika, mijn vliegtuig zou de dag erna vertrekken en zat rustig wat biertjes te doen in de hotelbar. Er stond een tv op en er was reclame te zien, ik zag een te slechte chipsreclame waarbij een chipje werd opgegeten door... ik zag in het chipje een vorm... ik zag het hoofd van mijn bondgenoot Carolien erin hahahahaha!!!!! En dan weet je het: dit spel is geniaal!

Dank voor de overweldigende hoeveelheid aan reacties en meer dan respect voor mijn medekandidaten en alle makers van #WIDM, VET!

Tim (II)

Ja! Er uit!!

Wel grappig om te zien aan de peilingen dat niemand het had verwacht!

Als je niets te doen hebt kan ik iedereen aanraden om een tijdje "de mol" te zijn.

Ik mocht het een weekje of 4 zijn en heb nog nooit zo vaak antwoorden ontweken, mensen die me als magneten stalkten afgeschud en mijn telefoon gecheckt op afluisterapparatuur.

Wat kan ik nog zeggen na mijn eerste afscheidsbrief?

Vrij weinig dus houd het bij het eerste wat er mij opkomt:

ZAL IK JOU EENS EFFE LEKKER IN JE BEK SCHIJTEN, OF HEB JE AL POEP, POEP IN JE HOOFD! (De Raggende Manne).

Proost en dank voor zoveel mooie, grappige en zieke reacties! Het Wie is de mol-team is fantastisch!

Tania

Wat is mijn leven veranderd na ‘Wie is de Mol’. Ik ben nu weliswaar hoogzwanger (niet van Daniel Boissevain ladies :)) maar mensen, buurtkinderen, verpleegsters, de bakker, iedereen spreekt mij erop aan. Erg grappig gezien ik toch al lang in m'n buurtje woon en mensen me al kenden.

Het is voor mij ook heel anders dan mijn "reguliere" opera optredens. Daar speel ik een rol, nu ben ik mezelf en doe ik mee in een spel dat je helemaal gek maakt! Zelfs tijdens het lezen van de complottheorieën van de molloten op verschillende fora ging ik geloven dat ik de mol was zonder dat ik het zelf wist..... Ik snap nu wel wat tunnelvisie inhoudt, zeker omdat ik elke keer weer die bevestiging kreeg dat Tim mijn mol was. Hoe kon ik nou zo ver komen in dit spel?? Het is voor mij ook een groot raadsel, geen vrijstelling verdiend, geen jokers. Het enige wat ik wel altijd deed, is de test heel snel maken, want ik begreep van de makers dat als iemand hetzelfde aantal fouten heeft, de snelste tijd dan wint. In mijn "niet spreiden en voluit op Tim" tunnel was het dus een makkie. Ik hoefde alleen mijn Tim-pagina in mijn mollenboekje te studeren. Het is ook zo bizar om mezelf terug te zien op tv, zo overtuigd van mijn theorie..... Samen met mijn man heb ik de afleveringen gekeken en hij krijgt geregeld de vraag van anderen: "Is zij in het echt ook zo pittig?" Nou hij vond het best meevallen. Met gierende hormonen erbij zou ik Tim van de boot af hebben geduwd :)

Mijn "Moment of Glory" zal me altijd bijblijven. Mijn medekandidaten redden van de grote olifant. Ik vond het toch fijn om te zien dat ik heel rustig bleef en doorzette. Zulke situaties kom je niet vaak tegen in je leven en ik moet zeggen; deelnemen aan ‘Wie is de Mol’ is één van mijn hoogtepunten. Ik ben ook dankbaar aan de makers van dit programma, het was ook zeker een pittige klus na de sprong van Janine. Ook ons als groep op te vangen en aan ons de beslissing over te laten hoe verder te gaan. De groep is hierdoor wel veel hechter geworden dan dat ik ooit had gedacht. Ik heb er nu 9 vrienden bij en een ervaring die ik nooit zal vergeten.

Maar wat ben ik benieuwd wie de mol is..... ik kijk naar de hints op de AVRO-site en word er niet wijzer van, erg frustrerend.

Ik hou het dan maar bij Tim. Ik heb kennelijk chronische tunnelvisie.



Tania

Daniël

Ok. Wie is de Mol, ik ben het niet maar ik weet bijna zeker wie het wel is.


Alleen vandaag? Tja vandaag ga ik weer twijfelen.
Het spel wordt serieuzer en ik heb niet alle informatie die ik wil hebben.
De test wordt zoals gewoonlijk altijd aangekondigd op 'n moment dat je er net niet op zit te wachten en zeker vandaag niet.
Ik zit even niet lekker in m'n vel.
Ik heb die vrijstelling maar ik wou dat ik 'm nu kon inzetten, vanochtend heb ik hem met hand en tand verdedigd maar daardoor heb ik ook de ochtend met de rest van de groep gemist.
Ik heb de zenuwen voor de test, met trillende vingertjes zit ik boven dat schermpje te beven.
Shit had ik die vraag niet met ja moeten beantwoorden of was nee toch goed.
De executie zelf.....
Bam!! Rood!
Ik lig uit dit avontuur, de vrijstelling geef ik terug aan Art.
Dit is heel onwerkelijk en toch voelde ik ook tijdens de test dat ik er naast zat, ik was te zenuwachtig, ging toch weer twijfelen op het einde, wel, niet, ja of nee.
Maar dit is het dus, zo voelt het, auw! In de paar minuten dat je afscheid neemt dringt het eigenlijk nog niet helemaal tot je door.
's Avonds in mijn hotelkamer ga ik alles toch nog na, alle vragen en mogelijke antwoorden.
Wat een ongelofelijk vet Avontuur!!
De opdrachten komen langzaam één voor één voorbij, de spanning de avonturen....
Ik ben ver genoeg gekomen en met 'n grote grijns zink ik weg.
Volgend jaar weer!!!!

Daniël

Zarayda

De droom is voorbij.


Ik kijk naar de kleur van mijn scherm en weet dat het avontuur hier voor mij ophoudt.
Rood.
Ik baal zo verschrikkelijk. Maar ergens voelde ik het al aankomen. Na het vertrek, van Tania, Tim en Daniël ben ik het spoor bijster geraakt. Met steeds meer verwarring en steeds minder vertrouwen ging ik de testen in.
Art wenkt me naar voren. Ik moet afscheid nemen van de anderen. Ik knuffel mijn maatje Kees en vertel hem dat hij me trots moet maken. Carolien en Paulien knuffelen me daarna.
Ik ga dit zooo ontzettend missen, dit rare mindfuck van een spel waar je hondsdol van wordt. Maar ik gun het de anderen ook. En ik ben dankbaar dat mijn avontuur tot en met aflevering 8 mocht duren.
Op weg naar het vliegveld kijk ik verdwaasd uit het raam. De komende weken zit ik samen met de rest van Nederland voor de buis om te kijken naar de ontknoping van het spel om antwoord te krijgen op die vervloekte vraag.
Wie is toch in godsnaam Die Mol??!

Carolien

Als je meedoet met een spelletje dan wil je dat zo goed mogelijk doen


Tenminste, ik wel
Ik heb niet gewonnen
Dat wist ik al een tijdje, nu weten jullie het ook
Maar winnen was niet het ultieme doel; het ultieme doel was het ontmaskeren van de mol, de mol op de hielen zitten, opjagen en het de mol zo moeilijk mogelijk maken.

Ik herinner me dat ik een paar dagen voor vertrek met een aardappelmesje in m`n duim sneed


Ik kocht pleisters en koos in de winkel bewust voor die met een dierenprint erop
“Dat zou nog wel eens voor verwarring kunnen zorgen”, dacht ik
Toen was het spel begonnen.

Mij zou je de rest van m`n leven in Wie is de mol kunnen stoppen


Met 9 andere mensen een whodunit spelen, met een crew eromheen die voor al het andere zorg
Eten, drinken, slapen; alles werd geregeld
Van ons werd alleen verwacht dat we het spel speelden
En ik heb het gespeeld
Met m`n ontelbare verbondjes.

Ik herinner me hoe ik de laatste weken met Paulien op een kamer sliep


Hoe we standaard om 06.00 wakker werden, nog voor de wekker, de slaap uit onze ogen wreven en begonnen aan ons ochtendritueel
Niks met make-up en badkamerdingen, nee, de eerste zin die we uitspraken was: “ok, maar stel dat…..”
En dan namen we alle theorieën, ideeën en verdenkingen weer helemaal opnieuw door.

Deze herinnering, plus Tania’s oormassages, Joep’s taartuitdeelbriefje, Ewout’s krullen, Janine’s knipoog, Tim’s vechtkunsten, Daniël’s “Fuck it”`s, Zarayda’s dancemoves, en Kees’ schaterlach zijn in m`n geheugen gegrift.

Verliezen is zuur, maar de herinnering is zoveel zoeter

Paulien

Ik vind alles zielig

"Wat wordt je strategie?" vroeg de psycholoog aan mij. Want ja: alle kandidaten voor Wie is de Mol? worden psychologisch getest. "Mijn strategie is: geen strategie," zei ik. Ik ging ervan uit dat volmaakte eerlijkheid, zonder gekonkel en gedraai, al uitzonderlijk genoeg zou zijn in een groep waarin iedereen ervan uitgaat dat 'niets is wat het lijkt'. En verder was het: op hoop van zegen.
 
Want laten we wel wezen: meedoen aan Wie is de Mol? was natuurlijk niets voor mij. Ik kan niet liegen, ik word zenuwachtig van verbondjes en daarbij ben ik normaal gesproken uren achtereen alleen. Zonder te praten. Nu moest ik ineens in een groep functioneren.

Maar wat was dat onverwacht leuk! Ik bleek er totaal geen moeite mee te hebben om de hele tijd melige grappen te maken met een Maaskantenaar en een Volendammer. Het was gewoon gezellig. Schoolreisje, maar dan zonder vervelende kinderen erbij. En met een geweldig team eromheen met mensen die weliswaar voor 'de tv' werken, maar die toch niet hysterisch zijn, maar juist heel leuk en grappig en aardig. (Dank aan iedereen!)

Na een paar dagen vond het ongeluk van Janine plaats. Dat was verschrikkelijk. Ik twijfelde of ik door moest gaan met het spel. Uiteindelijk heb ik Janine gebeld in Pretoria. Omdat die veel fanatieker is dan ikzelf, zei ze: "Ja, je moet doorgaan! En dan winnen!" "Oké," zei ik schaapachtig. En zo geschiedde. Omdat ik zelf ook erg verkeerd was neergekomen bij de watersprong, heb ik de rest van de tijd in Afrika bont en blauw en onder de pijnstillers meegehobbeld (hier vioolmuziek instarten). Zielig hè? Gelukkig kon ik me daardoor wel snel laten afschieten door Daniël tijdens de 'rennen-voor-topito's'-opdracht. (Ik ben nu trouwens weer helemaal de oude.) (En topito's kunnen me nog steeds niks schelen.)

En zo ging het spel, met handicap, door. De ene na de andere executie passeerde de revue. Ik wilde steeds niet te enthousiast reageren op mijn groene scherm, omdat ik dat zielig vond voor degene die wel weg zou moeten. Dit zorgde ervoor dat een deel van mijn achterban thuis dacht dat ik de mol was. Waarom was ik steeds helemaal niet verbaasd of blij dat ik door mocht? The story of my life: ik vind alles zielig.

Ik bleef zonder strategie of fanatisme het spel spelen, en ik kan mijn overwinning dan ook alleen maar toeschrijven aan dit adagium: "LET OP EN HOUD HET HOOFD KOEL." Eerst over het laaste: veel medekandidaten lieten zich zo meeslepen dat ze uiteindelijk in paniek raakten en hun hele vragenlijst invulden op één persoon. Dat is dom, want je hoeft helemaal niet de beste te zijn als je je vragenlijst invult. Je hoeft alleen maar niet de slechtste te zijn. Logisch, maar veel mensen verliezen de logica uit het oog. En wat betreft het opletten: Het is onvoorstelbaar hoe veel kandidaten zich verraden buiten de opdrachten om. Bijvoorbeeld: er was iemand die in paniek zijn/haar baas ging opbellen om te vragen of hij/zij nog wat langer weg mocht blijven. Dan kun je natuurlijk nooit de mol zijn. Op die manier was het makkelijk wegstrepen. Kees verried zich nooit, en verried zichzelf dus daardoor.

"Wat was nou het hoogtepunt?" vragen willekeurige mensen op straat aan mij, mensen die ik niet ken en die soms ook best raar ruiken. Welnu, het hoogtepunt was het Zulu-schooltje. Eindelijk iets wat ik kon, en wat ook nog te doen was in bont en blauwe staat. De gedicht-opdracht was ook heel leuk. En natuurlijk het zenuwslopende en doodenge kampvuurspel!

Het enige wat ik tijdens Wie is de Mol? heb gemist is een knutsel-opdracht. Iets maken van klei of papier maché. Ik bedoel, als Daniël een lasergun in zijn knuistjes gedrukt krijgt, dan had ik toch heus wel een bak behangplaksel mogen ontvangen? Zodat ik ook mijn shining moment had kunnen beleven?

Maarja, mij hoor je niet klagen. Met zo'n grote geldprijs (want Kees heeft het goed gedaan, maar de kandidaten ook!), én een heerlijke paarse strapless jurk in the pocket ben ik een tevreden mens.



De kandidaten komen binnenkort zeer copieus dineren bij mij. En Kees komt natuurlijk ook. Want laten we eerlijk zijn, zonder die ene mol en die acht LOSERS was er ook geen winnaar geweest.

WWW.WIEISDEMOL.NET


Dovnload 23.89 Kb.