Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


De waarheid van het syndroom van werner

Dovnload 0.53 Mb.

De waarheid van het syndroom van werner



Pagina4/14
Datum04.04.2017
Grootte0.53 Mb.

Dovnload 0.53 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   14

3.2 Staar aan beide ogen

3.2.1 Staaroperatie aan mijn linkeroog

Volslagen onverwachts overkwam mij een ramp. Het derde jaar van mijn studie was begonnen en ik was bezig met mijn specialisatie. Eindelijk was ik gemotiveerd geraakt om te studeren.

Het bestemmingsbord van de bussen in de richting van de universiteit kon ik niet meer lezen. Ik vroeg het aan de chauffeur en de mensen die stonden te wachten waarna ik de bus instapte. Ik had het gevoel dat ook de kleine letters steeds moeilijker te zien waren. Maar ik tilde er niet zo zwaar aan.

Mijn moeder nam mij hals over kop mee naar een academische ziekenhuis. Welk ziekenhuis het was, weet ik niet meer. We hadden geen geluk want vanwege een academisch dispuut waren bijna alle afdelingen dicht. Mijn moeder gaf echter niet zomaar op. Er kwam een arts en ik werd onderzocht. Het was een fijne arts. De diagnose was staar. Hij zei: ‘Het tijdstip van de operatie is zeer belangrijk en met het linkeroog kunnen we niet al te lang meer wachten. Het rechteroog zullen we nog niet opereren. Het ziet er echter niet naar uit dat de ziekenhuisopnames hier zullen worden hervat.’ Deze woorden maakten de ongerustheid van mijn moeder en mij er niet minder op.

Mijn moeder kreeg via via informatie (de media was nog niet ontwikkeld zoals tegenwoordig) en uiteindelijk kwamen we dan bij dokter Y., hoofd van oogheelkunde van het TK-ziekenhuis. Dat was het begin van een nachtmerrie.

In december van dat jaar werd er na afloop van het routine onderzoek voor een ziekenhuisopname een stempel ‘geen bijzonderheden’ gezet ter goedkeuring van de operatie. Ik werd vervolgens geopereerd aan mijn linkeroog.

Ik was natuurlijk wel wat angstig omdat het mijn eerste operatie was. Ik lag op mijn rug op de operatietafel en werd plaatselijk verdoofd bij mijn oog. Tijdens de operatie kreeg ik de instructie mijn ogen open te houden. De scalpel ging mijn oogbal (hoornvlies) in. Ik had het gevoel dat ik een ogenblik helemaal niets meer zag. Wat er daarna gebeurde herinner ik me niet meer. De operatie was geslaagd. Op mijn kamer in het ziekenhuis, lagen er naast allebei mijn oren zandzakken. Er werd gezegd dat ik mijn hoofd niet mocht bewegen. Drie dagen bracht ik slapend door. Mijn moeder bleef slapen in het ziekenhuis en zorgde goed voor mij. Ze hielp met alles, van het eten tot aan het toilet. Op één van die dagen was mijn plas wit en troebel. Mijn moeder had dit ook opgemerkt en ging onmiddellijk naar de behandelend arts om het te melden. Het werd echter niet onderzocht.

Waarom staar bij een kind optreedt, wisten de artsen natuurlijk ook niet maar ze geloofden dat ze het juiste deden. Ze waren alleen maar op resultaten gericht en ik vind dat er niet gekeken is naar de onderliggende oorzaak van de ziekte, het verloop, mijn medische geschiedenis, mijn familie en achtergrond et cetera. Mijn moeder had dokter Y. vertrouwd. En ik op mijn beurt vertrouwde uiteraard mijn moeder die me in alles begeleidde. Ik heb tijdens mijn ziekenhuisopname zo vaak een zucht geslaakt, te veel om op te noemen. Ik zal het zelf ook allemaal niet goed hebben geweten.



Slaken van een zucht

evenals een schaafijzer

het leven afschaaft

Met deze woorden zei mijn moeder dat ik voorzichtig moest zijn met zuchten omdat het niet netjes was en vermaande ze mij om niet zo met mijn eigen gevoel bezig te zijn.



3.2.2 Proefkonijn bij staaroperatie aan mijn rechteroog

Een maand na de operatie van mijn linkeroog, werd ik in januari van het volgende jaar opgenomen in het ziekenhuis voor een operatie aan mijn rechteroog. In de veronderstelling dat ik, zoals gebruikelijk, een maand voorafgaand aan de operatie opnieuw zou worden onderzocht, heb ik meteen nadat ik was opgenomen in het ziekenhuis dokter Y. rechtstreeks gevraagd dit onderzoek uit te voeren vanwege de operatie aan mijn rechteroog. Maar zonder mij te onderzoeken werd ik gelijk geopereerd.

Toen ik me eerder had laten onderzoeken in dat ene academisch ziekenhuis, was ons verteld dat de operatie aan mijn rechteroog nog wel even kon wachten en dat ze ervan afzagen omdat er vanwege onenigheid binnen de universiteit er geen opnames voor operaties konden plaatsvinden. Ik had een onbehaaglijk gevoel.

Toen ik de operatiekamer inkwam en op de operatietafel ging liggen, ging het allemaal heel anders dan bij de vorige operatie. Het was verschrikkelijk koud. Mijn lichaam begon te schokken alsof ik stuiptrekkingen had. Ik voelde me angstig. Het weerklinken van het geluid waarmee pincetten en scalpels werden neergelegd, verergerde dit alleen nog maar. Ik was plaatselijk verdoofd en ofschoon ik niet alles direct hoorde, wist ik precies wat zich in de operatiekamer afspeelde.

Wat er gebeurde…? Ze waren begonnen met het spoelen van mijn oogbal met water dat uit een slangetje kwam. Ik verzin het niet, het is echt waar. Ik schreeuwde ‘Au, Au’. Hierop deed dokter Y. een oogdrukmeting en heeft toen zeker weten gezegd: ‘verhoogde oogdruk’, ‘er is een fundus bloeding veroorzaakt’. Dat heb ik absoluut gehoord. Daarna ben ik tijdens de operatie door pijn en angst weggezakt. Toen ik weer bij kwam lag ik op een bed. Naast mijn beide oren lagen zandzakken. Ik mocht mijn lichaam en mijn idioot uitziende gezicht gedurende drie dagen niet bewegen. Ik kon mijn lichaam sowieso niet bewegen.

Drie dagen voor mijn ontslag uit het ziekenhuis werd ik opgeroepen om naar de behandelkamer te komen. Het verband werd er afgehaald en dochter Y. vroeg hoe mijn zicht was. Ik antwoordde eerlijk dat ik niet kon zien waarop hij woedend de kamer verliet. De volgende dagen kwamen er twee jonge verpleegsters bij mijn bed en gaven mij een injectie in mijn bovenarm. Op het moment dat ik pijn voelde, raakte mijn hele arm verstijfd en gevoelloos en kon ik hem helemaal niet meer bewegen. Ze hadden me een intramusculaire injectie moeten geven in het derde gedeelte van mijn bovenarm maar ze hadden mij geïnjecteerd op het dertiende acupunctuurpunt ‘Shouwuli’ dat zich bevindt op de longmeridiaan(een zenuw in mijn bovenarm). Zelfs op de dag dat ik ontslagen werd uit het ziekenhuis was mijn linkerarm gevoelloos. Toen ik zei dat hij stijf en pijnlijk was en hem niet kon bewegen, kreeg ik medicatie voorgeschreven. Ik nam dit in nadat ik thuis was gekomen. Nadien voelde ik me misselijk en duizelig, had hoofdpijn en een verkrampt lichaam. Het was echt vreselijk. Achteraf denk ik dat het misschien wel antibiotica is geweest. Mijn moeder was nijdig.



3.3 Hoe is het mogelijk! Een gespaard gebleven oog en een verloren oog

3.3.1 Verwijdering van mijn rechteroogbol

Het is zes jaar na mijn staaroperatie. Negen maanden nadat ik was begonnen met de acupunctuurkliniek, begon ik pijn te krijgen aan mijn rechteroog. Ik liep bij een oogarts die bij mij in de buurt zat en stemde de afspraken van mijn eigen patiënten hierop af. De behandeling van die oogarts bestond uit het verwarmen van het oog met infrarood en het aanbrengen van een zalfje op het oog. Gelooft u het? De pijn ging niet over en ook al had ik mijn twijfels, ik ben er toch een week of drie heen blijven gaan. Hij stuurde me door naar het TI-Academisch ziekenhuis en gaf me een verwijsbrief. Ik zette mijn bezoeken aan de kliniek onmiddellijk stop en ging naar het TI-universiteitsziekenhuis. Ik weet niet of het een arts in opleiding was, maar degene die mij daar onderzocht heeft, kon nog geen oogdruk meten. Twee dagen later ging ik er weer heen. Ik kwam bij dezelfde dokter en weer kon hij geen oogdrukmeting uitvoeren. Ongelooflijk toch! Ik voelde er niets voor om me nog eens te laten onderzoeken in dit ziekenhuis.

Mijn oudere broer heeft er vanwege een ongeluk een botbreukoperatie aan zijn dijbeen ondergaan. Hij zat toen nog op de middelbare school. Door een bloedtransfusie die hij toen heeft gekregen, is hij besmet geraakt met hepatitis C. Na zijn veertigste, kreeg hij erg veel problemen en op zestigjarige leeftijd is hij gestorven. Pas veel later heb ik gehoord dat er een arts in hetzelfde universiteitsziekenhuis vier patiënten met zijn behandelingen de dood in heeft gejaagd.

De pijn begon heviger te worden. Ik ging op zoek naar een goed aangeschreven oogkliniek en vond er één waar ik me op de valreep liet onderzoeken. Volgens de arts die mij onderzocht verergerde het glaucoom en was een operatie waarbij de oogbol wordt verwijderd (enucleatie), onvermijdelijk. Hij zei: ‘We gaan u opereren en zullen bekijken of we voor uw opname een ander ziekenhuis kiezen of dat het thuis gedaan zal worden.’

Het medisch onderzoek en de diagnose hadden mij overtuigd. Ik hoorde dat hij alle vertrouwen had in de operatie. Maar horende dat ik geen verzorging in een ziekenhuis zou kunnen krijgen, bracht me aan het twijfelen. Nadat ik een tijdje had nagedacht was ik vastbesloten om een ander ziekenhuis te gaan zoeken. Hiermee was ik weer terug bij af.

Ik heb toen overal rond gezocht en heb uiteindelijk het K-ziekenhuis gevonden. Daar ben ik door oogarts F. vriendelijk en goed onderzocht. Uit het onderzoek bleek dat het om een vergevorderd glaucoom ging. Hij zei dat hij niets anders kon doen dan de oogbol verwijderen.

Het zou echter nog 1 tot 2 maanden duren voordat ik opgenomen zou worden. Ik zou telefonisch te horen krijgen wanneer ik kon komen en daarop moest ik wachten, aldus de arts. Mijn moeder leefde niet meer waardoor ik alleen woonde. Ik was hulpeloos en bezorgd. Vraag me niet hoe maar het is me gelukt om in mijn eentje de opname voor elkaar te krijgen.

Het was medio oktober. Het begon net wat kouder te worden. Omdat ik thuis geen telefoon had, overnachtte ik, in afwachting van een telefoontje van het ziekenhuis, in de acupunctuurkliniek. De kliniek ontving patiënten op alle tijdstippen van de dag. Plotseling kreeg ik van het ene op het andere moment hevige pijn, alsof er een brandtang in mijn rechteroog werd gestoken. Zo heftig dat ik het schreeuwen nauwelijks kon inhouden. Terwijl er in de kliniek patiënten behandeld werden, bleef de pijn aanhouden en kon ik het nauwelijks verdragen. De grootste kwelling was dat ik geen AU kon roepen vanwege de behandeling van mijn patiënten. Dat hield wel twee maanden aan. Ik werd er gek van. Ik hield me in en wachtte op een bericht dat ik opgenomen zou worden.

Ik wilde alleen nog maar zo snel mogelijk geopereerd worden aan mijn oogbol, die deze heftige pijn veroorzaakte. Natuurlijk werd ik heen en weer geslingerd in mijn gevoel en vond ik het verschrikkelijk om een oog kwijt te raken.

Het was een maand lang lijden, en toen ik begon te denken dat ik het niet meer vol kon houden, kreeg ik op 10 december een telefoontje voor opname. Ik was ontzettend blij. Ik werd opgenomen in het K-ziekenhuis.

Na het onderzoek voorafgaand aan de operatie (elektrocardiogram (ECG)en bloedonderzoek), ging ik op mijn bed liggen en sloot mijn ogen om mezelf te ontspannen voor de operatie die de dag erna zou plaatsvinden. De beelden van de staaroperatie van zeven jaar geleden trokken als een toverlantaarn aan mij voorbij. Het was toen ook december geweest …

De operatie vond plaats onder volledige narcose. Toen ik bijkwam lag ik op mijn bed op zaal. Mijn rug en heupen voelden iets wat klam aan en ik wist niet goed of mijn beide ogen nou met gaas waren bedekt. De vrouw die in het bed naast mij lag, vertelde me dat ze het infuus hadden weggehaald.

Dat mijn rug en heupen vochtig waren, daar zat ik niet zo mee maar wat mij wel stoorde was dat er in de tussentijd nog geen verpleegster aan mijn bed was geweest.

De operatie was geslaagd. Toen de oogbol er nog zat, was het erg vervelend dingen vervormd te zien doordat er alleen maar een beetje licht inkwam. Nu had ik juist het gevoel goed te kunnen zien. Rondom mijn rechteroog, waarvan de oogbol was verwijderd, voelde het wel behoorlijk lang (een jaar of vijf) verdoofd en pijnlijk wat niet fijn was.

Een poosje later kreeg ik een oogprothese en kwam de verzonken oogkas weer op zijn plaats te zitten. Het was zodanig hersteld dat het anderen niet eens opviel. Daar was ik erg blij om. Het kunstoog zou nog meer dan dertig jaar meegaan.

Ik ben onlangs te weten gekomen dat men een oogprothese om de tien jaar schijnt te vervangen. Dat doet mij er aan denken dat het ooglid van mijn kunstoog dicht kwam te zitten door opgedroogd oogvocht wat ook pijn begon te doen. Maar dat is pas een jaar of zes geleden begonnen.

Toen er een MRI scan van mijn hoofd werd gemaakt, mislukte dit door een geluid. Het geluid werd veroorzaakt doordat het schaaltje van de oogprothese vanwege het metaal een magnetisch veld opwierp. Sindsdien waren MRI scanonderzoeken voor mij onmogelijk geworden ook al zou ik kwalen in mijn hoofd hebben. Röntgen en CT onderzoek bleven wel mogelijk.

3.3.2 Een oog gespaard gebleven – een maand op reis naar Brazilië

Inmiddels was ik moeilijker gaan lopen vanwege eksterogen op mijn hielen, onder aan beide voeten maar mijn vrouw was zo moedig om mij mee te nemen op reis.

Vanaf mijn studententijd had ik altijd al bijzonder veel interesse gehad voor Brazilië en de gesprekken over Brazilië heeft ons dan ook bij elkaar gebracht. We trouwden op 7 juli 1984. Op 7 januari 1989 (Het jaar Shōwa 64 duurde slechts 6 dagen tot en met 6 januari. Op 7 januari begon het eerste jaar van de Heisei periode) kregen we gasten, familie uit het zuidelijke Brazilië dat ver van Japan aan de andere kant voor de wereld lag, voor een half jaar te logeren. Ik heb toen zoveel gehoord over Brazilië, het eten, het klimaat, de gewoonten, architectuur, het verkeer, landschap, de natuur enzovoorts. Ik was vastberaden om ooit eens naar Brazilië te gaan. Op 27 december 1991 was het zover en liet me door mijn vrouw meenemen.

We zaten te wachten om aan boord te gaan van het straalvliegtuig dat om 7:00 ’s ochtends van het Narita vliegveld in Tokio zou vertrekken. Het vliegtuig zou uiteindelijk met twee uur vertraging pas om 9:00 vertrekken. We hoorden dat de startbaan vanwege een enorme laag sneeuw niet gebruikt kon worden en dat ze sneeuw aan het ruimen waren. Omdat ik ervan uit was gegaan dat we rond acht uur ’s avonds in het vliegtuig zouden eten had ik van tevoren niets gegeten. Ik had ontzettende honger. Om tien uur ’s avonds kregen we pas een maaltijd in het vliegtuig. Maar in die 24 uur vliegen naar Sao Paulo kregen we maar liefst vijf maaltijden. Ik kon bijna niet meer en had graag willen bedanken. Voor mij hadden ze kunnen volstaan met drie voedzame maaltijden.

Na één overnachting in Sao Paulo kwamen we aan op de luchthaven van Londrina. Daar werden we door een groot aantal Brazilianen, een oom, tante, neven en nichten verwelkomd. Direct na onze aankomst namen ze ons mee naar een restaurant en maakten we kennis met het Braziliaanse barbecue gerecht Churrasco. In het midden van het restaurant stonden er groenten, fruit en allerlei kleurrijke schotels uitgestald waarvan Palmito, het palmhart van een kokosnoot en gepikkelde rode kool, Betteraba (bieten,) erg bijzonder waren. We aten er Feijoada, een stoofschotel van bonen (lijkt op het Japanse gerecht Uzura-mame) met vlees wat drie dagen lang heeft staan koken, met een soort Japanse curryrijst (het was indica-rijst). Daar kon je dan heerlijke stukjes banaan of eetbaar cassavemeel opdoen. We schepten op wat we lekker vonden en toen we weer gingen zitten en begonnen te eten, kwam er een ober aan met ‘espeto’ allerlei vlees aan een lange, dikke spies. Dat kun je naar eigen smaak eten met diverse soorten vlees, worstjes, gebakken kaas, gebakken ananas met of zonder kaneel.

Met veel familieleden van mijn vrouw sprak ik grotendeels Japans. Ik praatte over mijn rechteroog dat me zo bezig had gehouden maar nu zelfs een beetje kon vergeten.

In de buitenwijk van de stad Curitiba in de Braziliaanse staat Parana ligt een immens dierenpark. De toegang is gratis en veel mensen bezoeken het park voor hun plezier. De dieren zijn bedoeld om naar te kijken en je kan er dan ook op je gemak dieren zoals Capibara waterzwijnen (knaagdieren) in de natuur observeren.

Daar waar de zon fel schijnt, moeten mensen zoals ik die door staar een kristallens missen, een zonnebril (met UV filter) dragen anders raakt hun netvlies beschadigd. Ik droeg er dan ook één. Maar Brazilië is niet zo’n veilig land en vooral Japanners schijnen een gemakkelijke prooi te zijn. Vandaar dat ik mijn zonnebril onder het filmen had afgezet. Dat er direct zonlicht in mijn oog kwam, dat heb ik wel gevoeld maar ’s avonds dacht ik dat mijn ogen alleen maar wat vermoeid waren. Omdat het echt pijnlijk was, hebben we onze reis naar Paranagua met één dag uitgesteld. De treinreis van Curitiba naar Paranagua ging dwars door de bergen en voerde ons langs havenstadjes die aan de Atlantische Oceaan liggen. We zagen heel veel bananenplantages. Het uitzicht was panoramisch en riep de sfeer op van Portugese dorpjes.

We hebben Braziliaans gegeten op zijn Portugees, Feijao met gekookte bonen en rijst in de stijl van Japanse Curry. In plaats van bonen kun je ook rundvlees gebruiken en er cassave of banaan indoen. Na terugkomst in Japan heb ik geprobeerd het zelf te maken. Het enige wat ze mij hadden verteld is dat je het drie dagen moet koken. Het was goed gelukt en we hebben er lekker van gegeten.

Omdat we met de auto van de broer van mijn vrouw terug naar Curitiba gingen, zijn we onderweg af en toe gestopt om iets te bekijken. Zo dronken we vers geperst sap op suikerbietenvelden. Ik had dat nog nooit gedronken en het smaakte erg zoet, maar ook fris.

We vervolgden onze reis en bezochten de stenen monumenten in Vila Velha en de naastgelegen enorme grot met een diameter van 100 meter en een hoogte van 30 meter (met de lift ging je naar beneden). De magische schoonheid van de 2 kilometer uitstrekkende Iguazu watervallen voerden ons naar een tijdloze fantasiewereld vol regenbogen en regenboogbloemen. We hadden verwacht met een boot naar het watervalbassin te kunnen maar omdat iedereen dat wilden, konden we niet mee. Dat vonden we erg jammer maar we bleven niet bij de pakken neerzitten en gingen naar de Argentijnse kant van de watervallen en hebben daar gekeken naar de achterkant van de watervallen. We gingen naar het dichtstbijzijnde plaatsje in Argentinië en slaagden erin om handschoenen van Capibara leer te kopen waarvan we dachten dat ze niet verkrijgbaar zouden zijn. Wat een geluk!

Op een eilandje in Rio de Janeiro ligt de suikerbroodberg. Daar zijn we met de kabelbaan heen geweest. Op de top van de 710 meter hoge Corcovado berg staat een immens standbeeld van Jezus Christus. Op het strand van Copacabana, dronken we voor het eerst vruchtensap van een palmboom. Je had er voetpaden met een bestrating in geometrische patronen en een groot zandstrand waar mensen aan het zwemmen waren, waar men zat te zonnen onder een parasol of strandvolleybal speelde.

Met nieuwjaar komen familieleden bij elkaar om nieuwjaar te vieren. Dan staan er allerlei lekkernijen uitgestald op tafel, vis, vlees en groente, zoveel dat het er nauwelijks op past.

Ik kreeg een sapje en begon te drinken. Wat ik niet wist was dat het een cocktail was die Caipirinha (een shake van een suikerbieten destillaat (Pinga) met limoen, suiker en citroen ) heet en die je niet alleen drinkt maar rond laat gaan.

We verbleven in Curitiba, Londrina en Apucarana en gingen langs bij familieleden. Een maand later keerden we terug naar Japan. Brazilië, een geweldig land.

Terug in Japan begon ik steeds vager te zien met mijn linkeroog, waarvan ik had verwacht dat het goed was. Uiteindelijk was ik zo goed als blind aan dit oog. Ik liet me onmiddellijk onderzoeken door dochter F. in het K-Ziekenhuis. Uit het onderzoek bleek het een verschijnsel dat ze niet eerder hadden gezien. Hij zei dat mijn gezichtsvermogen nauwelijks meer zou terugkeren. Absorptie zou onmogelijk zijn vanwege blaren op mijn netvlies die na verbranding waren ontstaan.

Ik was ontmoedigd en had bijna de hoop opgegeven maar heb dat uiteindelijk niet gedaan. Ik kreeg het Chinese medicijn ‘choreito’ voorgeschreven. Verder nam ik, zonder het aan mijn arts te melden, driemaal daags samen met de choreito, 20 druppels Braziliaanse Propolis. Drie maanden verstreken waarbij ik om de twee weken voor controle ging. Ik stond perplex toen de arts met veel verbazing zei: ‘De blaren zijn aan het verdwijnen’. ‘WOW!’ , verbazingwekkend zo te genezen met mijn eigen recept.

De uitslag van het oogheelkundig onderzoek was als volgt:



Diagnose Pijn aan de rechteroogbol (ontbreken van de oogbol, een situatie die onomkeerbaar is met de huidige medische wetenschap)

Links kunstmatig, ontbreken van kristallens (situatie waarbij de lens middels een staaroperatie is verwijderd)

Secondair glaucoom

Omschrijving

Het onderzoek van de patiënt op 25 november 2004 wijst uit dat het rechteroog geen licht waarneemt en dat het links, het blote oog 0,01 (moet 1,0 zijn)is. De oogdruk links bedraagt 20 mmHg. (wanneer de druk onder de normale waarde van 21 mmHg blijft en het glaucoom zich niet verder ontwikkelt, zal de oogdruk naar verwachting lager dan 14 mmHg zijn). Bij een hoge oogdruk ontwikkelt glaucoom zich gemakkelijk. Na de vorige operatie is er bij de patiënt Mydriasis (abnormale pupilverwijding) opgetreden en is in de fundus oculi (achterkant van het oog)sprake van een lichte mate van verharding van de bloedvaten en slagader van het netvlies (SIHI KWI). Bij de oogzenuwkop (papil) bedroeg de C/D verhouding 0,8 (als de papil meer dan 80% van het geheel bestrijkt, verzinkt deze. Dit betekent beschadiging). Op lange termijn beschouwd denken wij dat de indruppeling van het linkeroog moet worden aangepast. Met een Goldmann Gezichtsveld (GGV) is er in 2004 en nu een gezichtsveldstoornis (door glaucoom) links boven waargenomen maar een duidelijk verloop is niet te zien. Een complicerende factor bij het glaucoom is echter de oogdruk en de hoge leeftijd van de patiënt. Het is te behandelen maar zoals eerder gezegd moet wellicht eerst de oogdruk enigszins omlaag worden gebracht (aanpassing van medicatie). Om te beginnen moet de patiënt ongeveer eens in de twee maanden in een ziekenhuis, waar hij terecht kan, op regelmatige basis worden onderzocht. Het valt niet te ontkennen dat het gezichtsveld in de toekomst mogelijk beetje bij beetje zal verslechteren maar als de oogdruk kan worden gestabiliseerd tot onder de beoogde waarde dan zal de functie van het gezichtsveld zoals die nu is, mogelijk behouden kunnen behouden.

Gebruikte oogdruppels:

voor het linkeroog: Sanpiro 2 %, 5 ml. 4 maal daags indruppelen. Werking: behandeling van glaucoom met verlaging van oogdruk.

Voor het rechteroog: Cravit oogdruppels totaal 20 ml. 4 maal daags indruppelen. Werking: infectiebehandeling ter bestrijding van bacteriën.

Dat was toen in 2004.

Nu in 2008 gebruik ik de volgende medicatie:

voor mijn beide ogen: Hyalein 0,1 %, 5 ml. tegen droge ogen.

Voor mijn linkeroog: Sanpiro 2 %, 5 ml. 4 maal daags indruppelen. Werking: behandeling van glaucoom met verlaging van oogdruk.

Voor mijn rechteroog: Cravit oogdruppels totaal 20 ml. 4 maal daags indruppelen. Werking: infectiebehandeling ter bestrijding van bacteriën.

3.4 Gebroken sleutelbeen

In mijn studententijd zat ik dus bij de sportruiterclub. De manage was in Mutsuai , in de prefectuur Kanagawa. Mitsuai, gelegen aan de Odakyū spoorlijn, heet tegenwoordig Mutsuai-Nichidaimae.

De academie voor landbouw en veeartsenijkunde (Tegenwoordig het ‘College of Bioresource Sience) was langzaam aan begonnen met de verhuizing vanuit Kami-uma in het Setagaya district maar ik ging nog voor school en de praktijklessen op de boerderij naar Mutsuai en niet naar Kami-uma.

Na afloop van de colleges en praktijklessen zag ik dan kans om met een paar vrienden naar Enoshima te gaan. Het aantal colleges dat ik had, was geleidelijk aan toegenomen en het heen en weer reizen van mijn huis in Tokio naar Mutsuai werd dan ook steeds zwaarder. Daarom heb ik de stap gezet om in te trekken bij de ruiterclub. Als je daar kwam wonen, moest je tot en met je tweede studiejaar helpen bij de verzorging van de 13 paarden en de maaltijden van een aantal medestudenten en ouderejaars. Dat koste mij helemaal geen moeite. Ik vond het eerder leuk. Ik was namelijk goed in maaltijden bereiden en had altijd paarden om mij heen gehad.

Af en toe belde ik met mijn vriendin, een ander meisje dan het vriendinnetje van de middelbare school. We vertelden elkaar dan hoe het ons verging. Mijn leven in het logement was aangenaam. Ik maaide het gras, hielp bij de ruiterclub en trainde de paarden. Bij de grote wedstrijden in het Baji Park zette ik de hindernissen neer en maakte de paardenstallen schoon van de politie te paard en reed de paarden warm. Ook nam ik de paarden mee naar de opnames voor de film ‘Fūrinkazan’.

Op een zondag was ik aan het oefenen op de manage. Ik reed helemaal voorop in een lichte, snelle galop. Het paard waar ik op zat, schrok van een hard geluid en begon te steigeren. Ik werd eraf gegooid. Ouderejaarsstudenten hadden wel eens tegen me gezegd: ‘Ook al val je van je paard, laat de teugels niet los’. Maar ik had de teugels losgelaten en dacht ‘Oh nee!’ Toen ik weer naar de teugels greep, was het al te laat. Mijn paard rende rond en trapte met zijn achterste benen.

Ik werd recht tegen mijn linker elleboog getrapt en had het gevoel alsof ook mijn linker sleutelbeen door de klap een opdoffer had gehad. De ouderejaars, medestudenten en jongerejaars kwamen zichtbaar bezorgd om mij allemaal naar me toe. Een schoolvriend uit hetzelfde jaar zei meteen al: ‘je sleutelbeen is gebroken’.

Ik zag het even helemaal niet meer zitten en werd overvallen door een gevoel van onrust. Ik ging naar een ziekenhuis in de buurt van de manage. Daar zeiden ze: ‘je sleutelbeen is niet gebroken’. Ik werd weggestuurd, misschien wel omdat het een zondag was. Er werd zelfs geen röntgenfoto gemaakt. Het was niet zo dat ik toen dacht ‘een kwakzalver’.

Een ouderejaars student nam mij vervolgens mee naar het S-ziekenhuis van de N-universiteit in Tokio. Maar omdat het een zondag was, konden ze mij niet opnemen. Er zat niets anders op dan naar het N-centrum voor osteopathie te gaan. Daar gaven ze me een verband voor een gebroken sleutelbeen.

De volgende dag werd ik opgenomen in het S-ziekenhuis van de N-universiteit. De arts in opleiding, die mij onderzocht, maakte het verband los. Terwijl hij het bekeek, legde hij er een nieuw verband om. Er werd ook een röntgen gemaakt. Het bleek een complexe fractuur van het sleutelbeen te zijn waardoor ik onder volledige narcose geopereerd moest worden.

Na de operatie werd de breuk gestabiliseerd met gips en bleef ik 50 dagen in het ziekenhuis. In die periode kwam mijn vriendin mij verscheidene keren opzoeken. Toen ik na het ontslag uit het ziekenhuis weer thuis in Suginami was, kwam ze mij ook bezoeken. Ik wist zeker dat wij voor altijd bij elkaar zouden blijven.

Een volledige narcose had ik nog nooit eerder meegemaakt. Kort nadat ik uit de narcose weer bijkwam had ik keelpijn. Toen ik de dokter ernaar vroeg, zei hij dat het kwam door het buisje waarmee ze de zuurstof en het verdovingsmiddel hadden geïnjecteerd.

Hoe het met mijn linker elleboog ging? Die hadden ze gelaten voor wat die was. Er was geen enkel onderzoek uitgevoerd, zelfs geen röntgen gemaakt. Dertien jaar later, in juni, begon mijn linker elleboog pijn te doen en kreeg ik etterende zweren. Op een of andere manier ben ik dat jaar doorgekomen maar het jaar daarop kreeg ik in juni weer pijn aan dezelfde elleboog en begon het weer te etteren en te zweren net als het jaar daarvoor.

Ik liet me onderzoeken bij verschillende orthopedisten en plastisch chirurgen maar het leverde allemaal niets op. Toen ik in het T-ziekenhuis werd onderzocht, betastten ze de opening van de wond met een pincet en vonden ze twee vreemde witte dingen, ongeveer zo groot als een rijstkorrel. Mijn eerste gedachte was, dat het misschien botsplinters waren door de trap die ik van het paard had gehad, maar toen ik het aan de arts vroeg, zei hij ‘Dat is het niet’.

Toen ik echter een week later weer voor controle kwam, kreeg ik te horen ‘het waren botsplinters van het ellebooggewricht’. Maar de opening waar de etter uit kwam werd niet gedicht. Er zat niets anders op dan de aangetaste plek zelf te gaan behandelen.

Door drie dagen lang tweemaal daags op zeven plekken, 2 in de wond en 5 rondom, draadvormige moxa ter grootte van een halve rijstkorrel aan te brengen, had ik de wond volledig genezen.

Het drama van mijn linker elleboog zou 12 jaar later wel weer een vervolg krijgen.

1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   14

  • Slaken van een zucht evenals een schaafijzer het leven afschaaft
  • 3.2.2 Proefkonijn bij staaroperatie aan mijn rechteroog
  • 3.3 Hoe is het mogelijk! Een gespaard gebleven oog en een verloren oog 3.3.1 Verwijdering van mijn rechteroogbol
  • 3.3.2 Een oog gespaard gebleven – een maand op reis naar Brazilië
  • 3.4 Gebroken sleutelbeen

  • Dovnload 0.53 Mb.