Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


De waarheid van het syndroom van werner

Dovnload 0.53 Mb.

De waarheid van het syndroom van werner



Pagina5/14
Datum04.04.2017
Grootte0.53 Mb.

Dovnload 0.53 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   14

3.5 Mijn herinnering aan paarden

Wat ik me van paarden herinner tijdens mijn studententijd is dat ik bij de filmproductie M. bij het productieteam kwam en verantwoordelijk was voor de paarden op de set. Ik droeg de zorg voor vier paarden. Ze leken op de paarden die worden ingezet voor de Soma Nomaoi (Soma Wilde Paarden Race). In het begin waren de paarden te vies en smerig om aan te raken. Ik kocht daarom een borstel en een klauw om de hoefijzers schoon te maken en waste de paarden van top tot teen. De vrouw van M., die mij zo bezig had gezien, zal het zielig hebben gevonden dat mijn leren laarzen zeiknat waren, en kocht voor mij rubberlaarzen. Dolblij was ik ermee!

Later werd ik samen met de film crew bij M. thuis uitgenodigd. Ik smikkelde van het heerlijke Chinese eten dat zijn vrouw zelf had bereid en dronk en kletste met T.M. die naast me zat. Ik voelde me zo gelukkig die dag dat het leek alsof ik droomde.

Het was op de filmlocatie Gotenba dat er iets voorviel. Ik was met een paard op weg naar de filmopname. Eén paard dat helemaal verlaten nog op de vrachtwagen stond, begon met zijn voorpoten lawaai te maken waarop de chauffeur hem met een stok tot stilte probeerde te manen.

Zo heb ik het van anderen gehoord en het is dan ook niet duidelijk of het echt zo is gegaan.

Toen het paard op en neer sprong, sloeg hij nijdig op zijn linkeroog waardoor het paard gewond raakte.

Na afloop van het filmen, begon het te regenen. We reden doorweekt van de regen terug terwijl de ik het paard, dat achter op de vrachtwagen stond, kalmeerde. Ik liet onmiddellijk een veearts, een ouderejaars student, komen om het paard te laten behandelen. De veearts zei dat het paard misschien wel dood zou gaan als ik hem niet de hele nacht zou blijven leiden. Ik heb toen alles op zij gezet en heb het paard tot de ochtend constant geleid. De veearts kwam de volgende dag langs om te kijken hoe het ermee was en prijsde mij met de woorden ‘Hij kijkt me aan en is weer op kracht hoor!’

T.M.’s vrouw maakte niet alleen een lunchpakket speciaal voor mij klaar maar T.M. kwam het zelfs in eigen persoon naar mij toebrengen. Op de eerste dag van het nieuwe jaar kwam hun oudste zoon mij in de stal ophalen en werd ik uitgenodigd om samen met hen de Nieuwjaars feestmaaltijd te nuttigen die zij zelf had bereid. Ik kneep mezelf zowat in mijn arm om er zeker van te zijn dat ik niet droomde.

Ik voelde me ontzettend blij en ik heb toen ook geleerd hoe geweldig ontmoetingen van mens tot mens en vriendschappen kunnen zijn.

Mijn voornaamste taak tijdens de M-productie was het begeleiden van paarden naar de filmlocatie maar ik werkte ook als stuntman die paarden berijdt in films en voor televisie.

In de verfilming van het verhaal ‘Jigoku Koi’(Liefde in de Hel), een T-productie, zit er een scene waarbij ik, verkleed als een bendedief met een masker op mijn hoofd, en met mijn zwaard rondzwierend door het zand en stof galoppeer. Omdat ik op een wit paard reed, was ik redelijk herkenbaar in beeld.

Ook in de televisieserie ‘Gonin no Nobushi’ (Vijf Samoerai) zaten er scenes met vrouwelijke actrices in de rol van spionnen. Ik galoppeerde dan verkleed als vrouw, met een helm op mijn hoofd. Ik heb nog zoveel andere wereldse herinneringen aan T.M.

Dit zijn dingen die je niet zomaar meemaakt maar die ik wel heb mogen ervaren, blijvende herinneringen die ik nooit of te nimmer zal vergeten en waarover ik naar anderen toe graag opschep.

3.6 Hogeschool voor Acupunctuur

In maart 1972 ben ik afgestudeerd aan de faculteit voor landbouw en veeartsenij van de universiteit van Japan. Eerder al was ik informeel benaderd om te komen werken op een economisch zelfstandig nieuw gevestigde boerderij in Tsukuba als bedrijfsleider.

Ofschoon het geen geheim was had ik er, toen dit speelde, niet met mijn moeder over gesproken. Mijn moeder was het er niet mee eens. Hoewel ze me wel helemaal vrij liet in mijn doen en laten, maakte zij zich zorgen over het feit dat ik door de operaties vanwege staar aan mijn beide ogen tijdens mijn studietijd een jaar had moeten missen wat op enigerlei wijze later wel gevolgen zou hebben.

Nu stond ik voor een grote beslissing. Zou ik met mijn eigen vaardigheden in mijn eentje een bestaan kunnen opbouwen? De dag waarop ik examen moest doen, kwam steeds dichterbij. Ook ik worstelde met de antwoorden op mijn eigen vragen.

Mijn moeder voelde misschien wel dat haar ook geen lang leven meer was beschoren. In haar veronderstelling dat ik er alleen voor zou komen te staan, denk ik dat ze mij heeft willen waarschuwen en mij een richtlijn heeft willen geven als laatste uiting van haar liefde voor mij.

Mijn leven met dieren en natuur, waar ik alles voor over had gehad, was plotseling veranderd in een stadsleven met mensen. Hoewel ik naar de hogeschool ging, was ik in die dagen ontevreden (een leven op een boerderij was niet mogelijk). Toen ik verhuisde naar een appartement in de buurt van mijn school, deed ze alles voor me ondanks dat ze lichamelijk niet gezond was.

Ik ben haar zo ontzettend veel dank verschuldigd.

Met het verstrijken van de tijd, begon ik me bewust te worden van het feit dat ik acupuncturist zou worden. Mijn resultaten waren bovengemiddeld. In 1974 haalde ik mijn nationaal erkende bevoegdheid als Amma massage therapeut en in 1975 haalde ik mijn bevoegdheid tot acupuncturist. Desondanks was het moeilijk om direct patiënten te behandelen en liet ik me door een leraar introduceren voor werk in het ziekenhuis. Vanwege de behandelingsmethode (behandeling zoals ik erover dacht was niet mogelijk) en het salaris heb ik daar toch vanaf gezien. Dan moest ik maar een eigen acupunctuur kliniek beginnen, aldus concludeerde ik.

Mijn moeder was inmiddels overleden. In mijn eentje stortte ik me op mijn studie medische behandelingen. Op 8 januari 1976 ging ik aan de slag als medisch directeur van mijn acupunctuur kliniek. Acupunctuur voer je alleen uit maar is wel een discipline die samenwerkt met andere afdelingen in een ziekenhuis.

Wat mij toen heel goed van pas kwam, waren de verschillende ervaringen die ik had opgedaan bij mijn baantjes vanaf de middelbare school.

Ik had mijn eigen studie bekostigd met het geld dat ik tijdens mijn studententijd had gespaard . Op de hogeschool was er jaarlijks een cultuurfestival met ‘Amami no Kissaten’ (het theehuis van snoep). De zoete hapjes zoals zenzai (zoete bonen)hadden we allemaal zelf gemaakt van verse rode boontjes. In het tweede en derde jaar had ik voor het toneelstuk, dat niet langer dan 25 minuten mocht duren, de regie en acteursbegeleiding gedaan. Met de inhoud en de titel van het stuk had ik me niet bemoeid.

Mijn ervaringen met het toneelgroepje tijdens mijn middelbare school en het baantje bij de filmproductie kwamen me erg goed van pas.



3.7 De echte kracht van acupunctuur

De acupunctuur therapie die ik hier heb beschreven is alleen maar volledig door mijzelf op mijzelf uitgevoerd en heeft betrouwbare resultaten opgeleverd. Het is niet meer dan een behandeling van acupunctuurpunten (symptoombehandeling), een interne behandeling in de lijn van een algehele lichamelijke therapie op basis van zuisho therapie (Kanpo geneeswijze) met levensenergie (ki) waarbij er grip wordt gekregen op wat de patiënt wil, zijn verhaal, de vragen, fictie en waarheid.



3.7.1 Verstuiking van mijn rechterenkel

Het is tegen de avond, drie dagen voordat ik de berg naar de Yari warmwaterbron zou beklimmen. Omdat ik mijn spieren wilde trainen, liep ik met halters in mijn handen de trap op en af. Ik verstapte me op de laatste trede waardoor mijn enkel draaide en verstuikt raakte. ‘Oh nee!’ dacht ik maar het kwaad was al geschied. Ik kon haast niet meer lopen. Ik was bezorgd of ik nog wel mee naar de berg zou kunnen.

Ik raapte mezelf bij elkaar en besloot mijn eigen misstap eigenhandig aan te pakken. Allereerst keek ik naar de spontane pijnen, de bewegingspijnen en de drukpijnen. Ik gebruikte een shinkan insertietube en roestvrijstalen naalden en stak 1 keer op de plaats van de spontane pijnen, de bewegingspijnen en de drukpijnen. Ik liet de naalden er zolang inzitten tot de huid open ging staan. Daarna stak ik de naalden die in de huid zaten, er één voor één dieper in tot ze geluid maakten.

Ik haalde de naalden er vervolgens uit en deed op de plekken waar de naalden hadden gezeten (een gaatje) draadvormige moxa ter grootte van een halve rijstkorrel. Na deze behandeling koelde ik de plekken met ijs. Dit deed ik twee dagen lang, één keer per dag.

Zonder enig probleem heb ik veilig de berg beklommen. Niets is mooier dan een berg gehuld in herfstkleuren.

Ontspannen lag ik te drijven in de hoogst gelegen natuurlijke bron van Japan. De vermoeidheid trok langzaam uit mijn benen.

Ik keek die dag naar het magnifieke uitzicht in de ochtend vanuit, wat voor mij, de laatste berghut zou zijn.

Wolkenzee bij dageraad

Meekraprood gekleurd

begin van de herfst

3.7.2 Mijn kniegewricht steekt opnieuw de kop op

Het was in de tijd dat ik de acupunctuur praktijk had in Kōenji toen ik ’s avonds laat in het donker op weg naar huis was. Plotseling bleef ik ergens aan haken en viel met fiets en al om. Mijn linkerknie had een enorme smak gemaakt (dezelfde plek als 14 jaar daarvoor) en even kon ik hem niet bewegen. Toen ik om me heen keek, zag ik een motor die de halve weg in beslag nam. Zijn achteruitkijkspiegel stak uit. Zou ik daardoor geraakt zijn? Uiteindelijk ben ik opgestaan en weer op mijn fiets gestapt.

Terwijl ik mijn knie, die vreselijk pijn deed, beschermde ben ik door de regen naar huis gefietst. Vraag niet hoe, maar ik ben uiteindelijk thuis gekomen. Ik was kapot maar heb me onmiddellijk zelf met acupunctuur en moxa behandeld (dezelfde behandeling als bij de verstuiking). Tijdens het koelen met ijs ben ik in slaap gevallen.

Toen ik sliep kreeg ik vreemde, heftige rillingen en kramp over mijn hele lichaam. Tetanus, het was voor het eerst dat ik dat meemaakte.



3.7.3 Aanrijding door een taxi

Weer een jaar later werd ik door een taxi aangereden. Ik werd op de motorkap geslingerd en ben er zijwaarts afgevallen. Mijn lichaam was een poos lang verlamd. Ik kon me niet bewegen. Ik had mijn linkerknie en hoofd licht gestoten. Onmiddellijk ging ik per ambulance naar het ziekenhuis. Daar namen ze direct een röntgen van mijn hoofd. Ik heb alleen de artsen op afstand horen praten. Ze hebben mij absoluut met geen vinger aangeraakt. Ik werd niet onderzocht maar kreeg alleen wat zalf en hechtpleisters.

Twee jaar daarna kreeg ik door oververmoeidheid complicaties aan mijn knie. Hij zwol knalrood op alsof er bloed uitvloeide en deed vreselijk pijn. Ik gaf mezelf direct een acupunctuur en moxa behandeling (net als bij de verstuiking en kneuzing waar ik eerder over heb verteld) en koelde met ijs. Zonder enige onderbreking was ik het werk in de acupunctuur en moxatherapie blijven doen. Met ijs op mijn knie behandelde ik mijn patiënten. In drie dagen tijd was ik genezen.

3.7.4 Kneuzing van mijn kniegewricht. Een ongeluk komt nooit alleen

De kneuzing van mijn linkerknie is iets waar ik me voor schaam. Zodanig dat ik het eigenlijk niet kan vertellen. Maar ik wil het wel op een rijtje zetten voor zover ik me het herinner. Het gebeurde in Kōenji. Ik was klaar met de behandelingen in de kliniek en was op de terugweg naar huis. Ik reed op mijn fiets in de stromende regen toen ik plotseling door een windvlaag van het smalle pad werd geblazen en omviel. Het was gelukkig een lichte kneuzing maar mijn fietsstuur was helemaal verbogen en mijn band was lek. Ik raapte mijn omgevallen fiets op en ging door de regen naar huis. Ik behandelde mezelf zoals ik dat eerder had gedaan.



Hoofdstuk 4 Mijn moeder overlijdt

In de periode dat ik op de hogeschool voor acupunctuur en moxatherapie zat, woonde ik op mezelf in een flat. Soms ging ik op zaterdag of zondag terug naar mijn ouderlijk huis om mijn moeder te bezoeken. Mijn moeder had haar voet niet opgetild bij het opstapje van de achterdeur en ik had de indruk dat ze vreselijk veel pijn had. Ik zag dat ze leed. Toen ik ernaar vroeg, bleek dat ze haar op de afdeling orthopedie pijnstillers en warmtepleisters hadden gegeven vanwege ischias. Ze ging ook naar een acupuncturist die haar ook voor ischias behandelde. Toen ik haar bekeek, was de proef van Lasègue negatief.

Mijn moeder had twee jaar daarvoor vanwege baarmoederkanker een operatie ondergaan. Vroeger wist ik niets van de medische wetenschap maar dat lag nu anders. Door haar te onderzoeken werd mij volkomen duidelijk dat zij uitzaaiingen van het bekken naar het ruggenmerg had(bot tumor). Daarvoor had ik geen arts nodig.

Waarom hebben de artsen niet op uitzaaiingen gelet terwijl mijn moeder na de operatie twee jaar lang maandelijks voor controle ging? Was de techniek (en de doctoren van het kankerinstituut O.) omtrent de medische zorg op het gebied van kanker in 1974 niet verder?

Er was haar bij de operatie twee jaar daarvoor gezegd dat het geen problemen zou geven als ze het zouden weghalen omdat de kanker zich in een beginfase bevond, maar ze heeft daarna toch nog twee operaties gehad. Verder is ze bestraald (radiotherapie) met kobalt isotoop en slikte ze medicijnen tegen kanker. Waarom hadden ze haar wel twee jaar lang laten komen voor controle? Ik kan niets anders bedenken dan dat het om research ging. De anti-kanker medicijnen en de kobalt veroorzaakten bijwerkingen waardoor het aantal witte bloedlichamen afnam en verschillende organen werden aangetast. Ik was hoogst verbaasd toen ons gezegd werd dat het bot tumor was.

Voor het eerst klaagde mijn moeder: ‘’Dit ziekenhuis hier is niks, en de verpleegsters zijn ook gemeen.” Haar oudste dochter, mijn oudere zus, stapte in de bres voor haar en regelde een opname in het Medisch Academisch Ziekenhuis J.

Het was aan het eind van het jaar op 24 december 1973. Mijn moeder had een eigen kamer beneden van drie tatami matten groot met een ziekenhuisbed. Zo’n vier dagen per week bleef ik in het ziekenhuis slapen. Ik at dan de ziekenhuismaaltijden op die mijn moeder niet kon eten. Voor mijn moeder maakte ik dingen waar ze trek in had. Zo wilde ze een keer rond mei watermeloen eten. Dat was even zoeken maar het lukte me om haar er eentje voor te zetten. Ik nam de zorg voor mijn moeder op me. Aanvankelijk was dit voor mij het laatste wat ik voor haar kon doen . Ik had gewild dat ik meer voor haar had kunnen doen. Ik denk dat het me voldoening gaf om voor haar te zorgen.

Mijn moeder was geboren in Ebetsu op Hokkaido. Op haar achttiende trouwde ze in Tokio. Toen ze 19 jaar was, beviel ze van haar oudste dochter en op haar dertigste kreeg ze mij, de jongste van haar vier kinderen. Sinds ze als bruid naar Tokio was gekomen, was ze niet één keer terug geweest naar Hokkaido. Tijdens mijn studie aan de hogeschool voor acupunctuur had ik door te werken geld gespaard. Ik wilde haar graag meenemen naar Hokkaido. Maar toen het moment daar was, werd ze opgenomen. Ik vond het zo erg.

Ze was een lieve moeder, altijd geweest tot mijn zevenentwintigste. Wat ik ook zei of deed, ze stond altijd volledig achter me. Maar ze legde me niet alleen maar in de watten. Met het juiste gevoel voor richting, wees ze mij ook wel eens streng de weg. Dat ik nu ben wie ik ben, heb ik te danken aan mijn moeder. Voor mij was zij een liefdevolle, tedere moeder, een bijzonder sterke vrouw.

In maart, toen ze het erg zwaar had, opperde zij om voor de dertiende herdenkingscyclus (Jūsankaiki) van haar moeder (mijn oma) naar Yamanashi te gaan. En zo trokken we erop uit met een man of twaalf. Mijn zwager, de man van mijn tweede zus, heeft haar zowel heen als terug op zijn rug gedragen over het bergpad naar de tempel. Dat was erg fijn en we waren dankbaar voor het feit dat zij heelhuids was teruggekeerd. Ook in mei en in de maand juli was er van alles aan de hand met haar. Ik had grote bewondering en respect voor haar levenskracht waarmee ze zich er elke keer weer doorheen sloeg. Ik hield van haar warmte, haar kracht en haar levensfilosofie.

Dagelijks kreeg ze een injectie in haar bil. Ik maakte dan een handdoek warm die ik op haar bil legde en gaf haar een drukpuntmassage. Vervolgens haalde ik dan een verpleegster om haar een injectie te geven. De hoofdzuster heeft mij later hiervoor nog bedankt. Het scheen dat anderen zich zorgen maakten over waar precies ze de naald moesten insteken omdat je bij een bil niet alleen maar een deel kunt injecteren. Gelukkig ging het bij mijn moeder goed.

Op een dag gebeurde het volgende. Mijn moeder was begonnen met het inhaleren van zuurstof. Toen ik zomaar even naar het inhalatieapparaat keek, zag ik dat er geen water meer inzat. Ik gaf dit door aan de zuster. Of ze zat te eten, weet ik niet maar ze kwam met een volgepropte mond de patiëntenkamer binnen, deed er kraanwater bij en ging weg. Kort daarop klaagde mijn moeder ‘het stinkt’. Ik had het direct door en ging weer naar de zuster. Met enige tegenzin verving ze het tenslotte door gedistilleerd water. En mijn moeder, die belandde aan een morfine-infuus. Ondanks de hevige pijn, wist ze er doorheen te komen en vol te houden.

Ik herinner me ook nog de keer dat ik mijn moeders hand vasthield en dat ik van emotie een beetje huilde waarop mijn moeder boos zei: ‘wat nou, je lijkt wel een meisje’. Toen mijn moeder had gezegd: ‘laat me maar gaan’ wist ik hoe zwaar ze het had en dat de pijn niet meer te verdragen was. Ik wist meteen wat ze bedoelde. Ik kon me niet inhouden toen ik zo plotseling werd overvallen door iets wat ik niet kende. Mijn moeder maakte een wurggebaar. Ik hield mijn tranen in.

Een week later bleef ik met mijn oudere schoonzus in het ziekenhuis slapen. Het was tegen de avond en we stonden op het punt om ons avondeten in de kamer, waar mijn moeder lag, te gaan eten. Toen ik zomaar even naar mijn moeder keek, kon ik mijn ogen nauwelijks geloven. Ik zag mijn moeders borst niet meer op en neer bewegen. Mijn schoonzus keek er ook naar. We waren met stomheid geslagen. Onmiddellijk meldden we het aan de verpleging. Ook de arts kwam binnenstormen en voerde een hartmassage uit. Met vlakke hand sloeg hij op het hart en diende elektrische schokken toe. Alles bij elkaar duurde dat zo’n vijf minuten. Of ze nu ademde of zuchtte, weet ik niet maar ze kwam weer tot leven. De arts had een elektrocardiogram neergelegd. We begrepen wel dat onze blijdschap maar van korte duur was.

Ik bleef alleen omdat mijn schoonzus het ziekenhuis even had verlaten om alle betrokkenen op de hoogte te brengen van de kritieke toestand van mijn moeder. Ik zat in mezelf gekeerd te prevelen. Laat in de avond kwamen mijn broers en zussen, die inmiddels het bericht hadden gehoord, aangestormd. Mijn moeder had iedereen nog een laatste keer willen zien alvorens een hoge berg over te gaan.

De volgende dag om tien uur in de ochtend maakte het hoofd van de afdeling zijn ronde. Er gingen zo’n dertien dokters en verpleegsters mijn moeders kamer binnen. Ik ving een gesprek op waarbij ik de behandelend arts, die bij de klapdeur stond te praten, hoorde zeggen ‘Nog wel drie dagen’. Maar diezelfde dag om 11:40 verslechterde haar toestand plotseling. Vijf minuten later is ze op 6 september 1974 gestorven. Noch tranen, noch woorden … er kwam niets bij mij uit. Ik kon niet geloven dat mijn moeder uit deze wereld was verdwenen. Zij zou niet meer voor mij staan, ik zou niet meer met haar kunnen praten of plezier kunnen maken, of lekker met elkaar lachen om wat we zagen of hoorden. Een tijd lang was ik van de wereld, had geen eetlust meer, viel behoorlijk af en werd vel over been. Drie dagen later, iets na 12 uur tijdens de avondwake, kon ik niet meer ophouden met huilen. Tijdens de wake brandde er onophoudelijk wierook. Ik zat rechtop voor mijn moeder in een rij en praatte tegen haar. Op dat ogenblik werd ik intens verdrietig en begonnen de tranen als vanzelf over mijn wangen te biggelen. Even kon ik niet meer stoppen met huilen.



Maanlicht in de herfst

Doet mij intens verlangen

met moeder te zijn

Ik ben ouder geworden dan mijn moeder die op de leeftijd van 57 jaar, 5 maanden en 6 dagen stierf en ook heb ik mijn broer overleefd die op 60-jarige leeftijd is gestorven. Ik was degene die nog leefde.

Dat ik dit boek moest schrijven lag meer dan voor de hand.

Ik kan mijn moeder niet beter herdenken dan over haar te vertellen. Ook ik die aan kanker lijdt, dezelfde ziekte waar mijn moeder aan is gestorven heb een operatie afgewezen en gekozen voor de kortste weg naar de bloementuin waar mijn moeder zich bevindt.



Hoofdstuk 5 De ontdekking van de oorzaak van mijn ziekte

5.1 Ik raak mijn stem kwijt

Ik had in de zomer van het derde jaar dat ik de acupunctuur kliniek had, zelf al wel een beetje gevoeld dat ik mijn stem begon te verliezen. Een paar keer was ik vermoeid thuisgekomen met een hese stem en een waas voor mijn ogen waardoor ik moeilijk zag. Ik dacht dat het kwam door het harde werken of dat ik na afloop van de studiebijeenkomsten voor acupunctuur tot laat in de avond met vrienden had zitten eten, drinken (ik dronk maar een klein beetje) en discussiëren over behandelmethodes.

Ik werd doorverwezen naar neus- en oorheelkunde in een academisch ziekenhuis waar ik me liet onderzoeken. Dat leverde echter niets op. Ik heb me toen in diverse ziekenhuizen laten onderzoeken. Op de KNO afdeling van ziekenhuis T. stelde de arts direct de diagnose stembandverlamming. Ik had op dat moment bijna geen stem meer. Ik onderging een operatie waarbij de verlamde en vernauwde stembanden met silicone werden geïnjecteerd. Deze operatie die voor mij de eerste keer was, werd onder volledige narcose uitgevoerd. Ik lag ongeveer een week in het ziekenhuis om hiervan te herstellen. Vervolgens werd ik overgeplaatst naar het SK-ziekenhuis waar ik nog eens drie keer werd geopereerd. Ik hield overigens wel dezelfde arts. In totaal had ik dus vier operaties ondergaan. Ik kreeg ook revalidatietherapie. Mijn stem kwam beetje bij beetje weer terug.

5.2 Eindelijk wordt de oorzaak van mijn ziekte duidelijk

Ondertussen werd ik opgenomen voor onderzoek op de afdeling urologie van het T-ziekenhuis. Mij was niet verteld wat voor soort onderzoek ze gingen uitvoeren. In eerste instantie werd ik in het ziekenhuis opgenomen vanwege mijn lever, die niet goed zou zijn. In die tijd kwam je niet met familie of kennissen en ik deed alles dan ook in mijn eentje. Het lopen ging toen al steeds moeilijker vanwege eksterogen op mijn beide hielen.

Tijdens deze ziekenhuisopname hebben ze mij met bloed- en röntgenonderzoeken meerdere malen op verschillende dingen onderzocht. Ik schaamde me erg dat ik tijdens de foto-opnames spiernaakt was. Er werd een biopsie van mijn zaadballen uitgevoerd, een ontzettend pijnlijk en angstaanjagend onderzoek (net als een operatie), waar ik niet op zat te wachten.

Terwijl ik wel twintig dagen voor onderzoeken in het ziekenhuis lag, werd mij op de dag van ontslag eindelijk door de artsen verteld dat ik het syndroom van Werner zou hebben. De gegevens van de testuitslagen kreeg ik niet. Ik begreep aanvankelijk niet goed waar ze het over hadden en toen ik uit het ziekenhuis thuis kwam, heb ik ‘het syndroom van Werner’ opgezocht in het groot medisch woordenboek en erover gelezen. Het kon niet waar zijn dat ik echt deze ziekte had.

Mijn moeder was al overleden en ik had niemand met wie ik het kon delen. En mijn vader, die zou, gezien zijn karakter, wel doen alsof er niets aan de hand was en boos tegen me uitvallen als ik het zou vertellen. Ik voelde me erg eenzaam maar het laatste wat ik wilde, was aan een ziekte ten onder gaan.

Een dag nadat ik uit het ziekenhuis was ontslagen, ontving ik weer patiënten in mijn praktijk alsof er niets aan de hand was en wijdde me met hart en ziel aan de acupunctuur behandelingen. Op zekere dag stond er in de Y-krant een artikel over het Syndroom van Werner van een Japanse onderzoekster van het onderzoeksinstituut naar veroudering in Washington. Al lezende werd mij duidelijk dat het om een genetische ziekte ging waarbij vroegtijdige veroudering optreedt en waaraan men rond het vijftigste levensjaar sterft. Door wat ik hier te weten kwam, raakte ik gek genoeg optimistisch gestemd. Als je maar vijftig jaar te leven hebt, is het zaak om in die tijd zoveel mogelijk te zien, te horen en te ervaren en alles, wat dan ook, gretig op te zuigen en een leven te leiden zonder spijt.

Ik deed me denken aan hoe de daimyo, Oda Nobunaga genaamd, kort voordat hij in de slag om Akehazama de krijgsheer Imagawa Yoshimoto vermoordde, had gedanst en gezongen in het Noh theaterstuk ‘Atsumori’.

Vijftig jaar leven

Net als een droomillusie

Voor de hemel staand

Dit ene leven

Waardig te leven

Meerdere keren was ik diep ontroerd geraakt door de filmscène met Oda Nobunaga, die zich afspeelt vlak voor de strijd om Akehazama. Gewoon doen wat je kunt doen, dood is dood. Met rechte rug ten strijde trekken.

Mijn moeder had ook meerdere malen moeten vechten voor haar leven en was ondanks dat ze in het ziekenhuis lag twee dagen met één overnachting naar Yamanashi gegaan om haar moeder, mijn oma, te herdenken. Wat een kracht had zij. Ik kan alleen maar hopen dat ik net als mijn moeder met zoveel kracht en volharding mijn leven kan leven.

1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   14

  • 3.6 Hogeschool voor Acupunctuur
  • 3.7 De echte kracht van acupunctuur
  • 3.7.1 Verstuiking van mijn rechterenkel
  • Wolkenzee bij dageraad Meekraprood gekleurd begin van de herfst 3.7.2 Mijn kniegewricht steekt opnieuw de kop op
  • 3.7.3 Aanrijding door een taxi
  • 3.7.4 Kneuzing van mijn kniegewricht. Een ongeluk komt nooit alleen
  • Hoofdstuk 4 Mijn moeder overlijdt
  • Maanlicht in de herfst Doet mij intens verlangen met moeder te zijn
  • Hoofdstuk 5 De ontdekking van de oorzaak van mijn ziekte 5.1 Ik raak mijn stem kwijt
  • 5.2 Eindelijk wordt de oorzaak van mijn ziekte duidelijk
  • Vijftig jaar leven Net als een droomillusie Voor de hemel staand Dit ene leven

  • Dovnload 0.53 Mb.