Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Dit jaar waren de plannen naar de Scillies te varen. Om dit te realiseren heb ik zes en Tine vier weken vakantie

Dovnload 59.11 Kb.

Dit jaar waren de plannen naar de Scillies te varen. Om dit te realiseren heb ik zes en Tine vier weken vakantie



Datum10.10.2017
Grootte59.11 Kb.

Dovnload 59.11 Kb.


Introductie

Dit jaar waren de plannen naar de Scillies te varen.


Om dit te realiseren heb ik zes en Tine vier weken vakantie.
De eerste week gebruik ik voor het reisvaardig maken van de boot.
Voor de tweede week staat op de planning met twee opstappers naar het westen te varen.
In de buurt van Brighton plannen we de wissel van de opstappers met Tine.
Vanuit deze plaats hebben we dan 4 weken de tijd om op de Scillies te geraken en de terugtocht naar Monnickedam te volbrengen.
Hoewel de werkelijkheid niet geheel overeen kwam met de planning zijn we er ingeslaagd de Scillies te halen, en is de boot op tijd weer afgeleverd in Monnickendam.

Aanbreng tocht:

Na wat laatste boodschappen onze eerste opstapper, Erik, van het station op Schiphol opgehaald.
In de haven is veel brandweer en politie op de been. Men denkt dat er iemand vermist is?
laten we hopen dat het een vergissing is.
Kennisen begeleiden ons de Gouwzee af, met een hele mooie genua1 loopt hun FF weer gemeen hard. Met net genoeg wind rond het Paard en onder spinnaker op de nieuwe boom naar Amsterdam. Schellingwoude en Oranje sluizen snel door en op de motor verder naar IJmuiden.
Onder weg maakt Tine haar onovertroffen tortelini maaltijd met sla en avocado, smullen maar.
Precies 20:00 binnen in Seaport marina, net nog op tijd om te tanken, prima zo! Een gezellig wandelingetje en borrelen ronden de dag af.
Erik een beetje vertrouwd gemaakt met de boot, zowel in de haven als varend wordt het werk snel eigen gemaakt.

Eerste stuk op zee is helaas zonder wind, zoals gebruikelijk de motor aan en voort snorren richting Scheveningen. Bij de pier van Scheveningen ligt een wedstrijdboei waar catamarans door de stroom maar moeizaam omheen komen. Net als we lang de boei varen neemt de wind toe van 5 naar 20 kn (1 naar 5 bft), met als resultaat dat een aantal cats als een pijl uit de boog weg schieten, andere reageren net te laat en slaan om.


In Scheveningen gezellig bijgepraat met lokale kennissen. 's-Avonds trakteert Erik ons op een lekker hapje bij de zeilclub. Na het eten verschijnen Ingrid en Dolf, en na een snelle ega-ruil vertrekken de werkers. Tot slot van de dag komt de familie aan boord voor een kopje koffie en een praatje.
Met een hoofd vol ideeen en plannen, en een lege plek naast me kon ik de slaap maar moeilijk vatten.

Varen met opstappers

De dag feestelijk begonnen met de overhandiging van de Sara aan Ingrid.


Na het ontbijt de boot zeilklaar gemaakt en op pad. Een vroegere 'probeerder' kwam terug met opmerkingen over hoge golven. Buiteen de havenhoofden stond een nette 16kn wind en over de drempel voor de haven vlakte de zee uit. Een lekker begin van een wild avontuur.
Na 30min. nam de wind toe tot 24kn dus rif gestoken en verder. weer 30 min later neemt de wind verder toe tot 30kn dus naar het tweede rif. Het kruisen schiet niet meer op en de golven en wind groeien gestaag verder. Na dik 1:30 en pas 7 nm naar waypoint te hebben gemaakt, besloten we om te keren. De voorspelling voor de komende dagen was van dien aard dat we meteen goed moesten kiezen. Omdat we een paar dagen Scheveningen niet zagen zitten besloten daarom direct door te varen naar IJmuiden. Van daaruit konden we de staandemastroute naar het zuiden oppakken.
Met de hoge golven en vele wind ondanks de rustige aanpak toch het snelheidsrecord (van een golf af donderen) bijgesteld tot 11,5kn!
Moe maar voldaan kwamen we in IJmuiden aan en vervolgden meteen SMS-end onze weg het Noordzeekanaal af naar Amsterdam. Daar meerden we om 18:00 in de Houthaven af.
Veel ironie over onze prestatie om binnen een vier dagen bijna terug bij af te zijn.
Zo legt men uit dat de kortste weg tussen Scheveningen en Dover niet echt via Amsterdam loopt.
's-Avonds brengt Tine de vergeten gastenvlaggen en binnenwaterkaarten, en geniet nog even mee van een avondje op het water.

Na een paar uurtjes slapen begon voor mij de primeur van de staande mastroute.


Precies op tijd (1:45) op pad en met een mee pendelende brugwachters door een donker en stil Amsterdam heen. Samen met 4 andere boten verliep dit alles prima.
Bruggetje open, vloot er door heen, bruggetje dicht. Naar de volgende brug, en weer opnieuw.
Om 04:00 voor de Schiphol A9 brug afgemeerd. Erik en Ingrid hieden de wacht en ik heb nog wat bijgeslapen. De brug draaide om 05:00 en daar vandaan met een lekker gangetje de route afgewerkt.
Dit ging veel sneller dan verwacht. Om 10:13 lagen we al voor de spoorbrug in Gouda, en na meer dan een uur wachten gingen we om 15:17 langs het laatste obstakel bij Dordrecht.
Een sluip-kanaaltje voor de brug bij Dordrecht kunnen we volgende keer gebruiken voor de wachtijd. Je ligt daar vrij van dijning, en kunt per marifoon de brug om de draaitijd vragen.
Rond 18:00 afgemeerd in Willemstad.
We hebben hier het gevoel van, 'dat hebben we maar mooi even gedaan'. Temeer dat hier een Malo 50 ligt die we ook in Scheveningen zagen; die vond ook dat het daar op zee maar niets was.
De dag afgesloten met lekker eten in Willem stad ter gelegenheid van Ingrid.
Goede tent, lekker eten, prettige sfeer wat wil je nog meer (de naam......).

Gepland wat later weg nadat Erik en Ingrid boodschappen hadden gedaan. Naast een nieuwe thermoskan werd er een asbak aan boord gesmokkeld.


10:45 weer op weg naar de Volkeraksluizen, vanaf hier steeds wachtend op onze beurt, met een emmertje geduld (binnenschippers voor koffie).
Op de Oosterschelde door geknort naar Kats en hup het Veersemeer op. Dat gaat een stuk soepeler met die extra brug bij de sluis. Dit is ons voorland voor 2003 voor de sluizen van Enkhuizen.
Gezien de tijd (19:30) onderweg op het Veersemeer een lekker soepje gedronken. Door de sluis bij Veere en rap door naar Middelburg waar we even voor 21:00 afmeren.
Enige nadeel van het lange doorgaan was dat eten in Middelburg rond dit tijdstip zeer moeilijk licht.
Goed ingrijpen van Ingrid resulteerde in een smakelijke hap bij een eetcafe aan de Grote markt.

Na lang verwaait liggen vorig jaar heeft Ingrid Middelburg wel gezien, daarom samen met Erik door de steegjes van Middelburg gelopen terwijl Ingrid goed werk aan boord deed, soppen!


Erik was een beetje dol geworden van de opmerking "Daar ligt .... dat is ook een heel leuk stadje, moet je zeker eens gaan kijken" terwijl we stug door voeren.
Als verzachting voor het sop-leed aardbeien en vers brood mee gebracht van de markt voor een heerlijke lunch. De havenmeester van Middelburg stelde 5 dagen later terecht vast dat de Nieuwe Waterweg binnenlopen een betere keuze zou zijn geweest. Zullen we de volgende keer zeker doen.
Kennis gemaakt met iemand die zojuist een 41 CR heeft gekocht.
Hij klopte aan om te vragen of wij de Double Click van het verhaal naar de Oostzee waren! Zeer gezellig geleuterd en bootjes vegeleken.
Om weer een (te)laat avondmaal te vermijden vertrekken we om 15:30. Doordat we met een binnenvaartschip op voeren gaven de bruggen over het kanaal door Walcheren geen probleem. Zo kwamen we lekker snel (45 minuten) in Vlissingen. Hier overnacht in de verenigings, waar we lekker gegeten hebben bij de Scheldes nieuwe uitbater.

Volgens voorspelling een windje West 4/5 voor ons traject naar Oostende. Wij dik in de pakken met eten en drinken klaar in de kuip vroeg door de sluis om het tij te halen.


Opvarend met een andere Dehler 41CR richting west. Hij was sneller, mede doordat wij met een fok en hij een genua had staan. Al snel zakt de wind in van 13 tot 4 kn bij Zeebrugge.
Als niet zeiler vroeg Erik waarom we eigenlijk naar de weerverwachting luisteren. Tja, je kan wel een wild antwoord bedenken, maar de afgelopen dagen waren de voorspellingen van de sterkte en de richting van de wind behoorlijk mis.
Vanaf Zeebrugge op de motor door naar Oostende waarbij de GSM's een beurtje kregen. Ingrid voor het inregelen van haar nieuwe provider, en wij omdat je toch wat te doen moet hebben.
In Oostende regelt Ingrid van alles met Robèrt de havenmeester bij de RNYC, voor de Kustzeilerstocht naar Deauville. Hierbij regelt ze ook een paar tankjes diesel, zodat wij eventueel door kunnen moteren tot Eastbourne, want van dat zeilen lijkt het maar niet te willen komen?
In de middag met Erik wezen stad-ten, op jacht naar een zonnebril.
De Oakley dealer hier is de best gesorteerde die ik ken, alle modellen, kleuren etc. in voorraad.
Een paar mooie modelletjes gevonden, en klaar laten leggen zodat morgen ook de vrouw mee kan beslissen. Terug naar de boot met een doosje bonbons van Neuhaus. Deze doos was geen lang leven beschoren; ongeveer 10 minuten voor een half pond! met z'n drieen. Lekker gegeten bij de Pizzahut en de avond afgesloten met een natuurlijk vuurwerk....Mega onweersbui.

De wissel dag; lekker uitgeslapen en de boot geschrobt voor de overdracht aan de schipperse. Op schema verschijnen Dolf en Tine op de kade. Gezellig met z'n allen in de zonovergoten haven aan de koffie met restanten van Sara en een half pondje aarbeien.


Voor Tine is de vakantie nu een feit; voor Dolf is het nog even voorproeven van een buitelandse haven, nog 3 weken volhouden. Het vertrek naar Holland wordt wat verlaat door de afhandeling van de Tax-free. Tja dat doen ze nog steeds in Belgie. Na het afscheid samen wezen winkelen, en de voorgekookte zonnebril aangeschaft.
Wegens succes geprolongeerd, weer gegeten bij de Pizzahut!

En dan weer samen op pad

Voortuizicht W 3/4, mooi om even te wennen voor Tine. Voorlopig tripje naar Nieuwpoort of Duinkerken in de pen. Dag gestart met inkopen, lekkere broodjes, aardbeien en asperges.


Op schema met het tij om 10:00 op stap. Met lange westslagen is het weliswaar kruisen maar we kunnen toch goede voortgang boeken. Bij Nieuwpoort zakte de wind er zo ver uit dat we, voor het eerst met deze boot, op zee een zeilwissel naar de genua maakten. Tot de Trappengeer gaat alles voorspoedig, maar daar neemt de wind weer toe tot 16 kn (4bft). Dit is kruisend net te veel voor de genua. Een poging om de rolgenua 4 slagen te reven geeft precies het gewenste resultaat; boot onder controle en vaart weer lekker met 6,5kn door het water. Tot Duinkerken door gewerkt, met op het laatst vrij korte slagen in het geultje voor de kust.
De stop in Duinkerke heeft veel van een pitstop, tanks afvullen, poedelen en een paar technische zaken organiseren. Doordat de kachelpijpafdichting los zat is er wat water (2 kopjes) in de kast gekomen, even netjes met zoetwater gesponst en met het ventilator kacheltje weer droog gemaakt.
Na al dat werken hebben we een lekker maaltje Mechelse asperges verdient.
Morgen nog diesel aftoppen, dan zijn we klaar voor wat langere dagen op zee.

De volgende dag vroeg op doordat de interne klok van Tine nog op werken stond.


De tankbeurt van slechts 30 liter leerde dat er op het 'droogste' moment nog ruim 20l over was!
Daarna de inhaalrace gestart, de meute die precies op het tij vertrok had 45 minuten voorsprong.
Bij Gravelines hadden we de eerste te pakken. Snel daarna draaide de wind op de neus en trok aan tot 22kn. Besloten op de motor door te zetten tot het water te ruw werd. bij de Ruytingen zeil weer bij en motor uit omdat de oversteek van de shippinglanes (bijna altijd) halve winds ligt.
Gaande weg zakt de wind weer terug tot 15kn. De scheepvaartroute over lopen we lekker door met 7 tot 8 kn door het water. Altijd weer raar die woelplekken in het water in het kanaal, het is net of je over een bron vaart: grote cirkels spiegelglad water.
Onderweg kruisen we weinig scheepvaart, maar wel een spectaculair langs schietende cat uit Oostende en een Norfolkline ferry uit Duinkerke. Het was een mooie gelegenheid om eens te oefenen met de radar. Onder de Engelse kust horen we dat er bij Beachyhead wat mistbanken zijn, mede gelet op de tijd besluiten we die punt morgen maar te nemen.
We eindigde de dag in de Marina Dover, met een boekje in een zonnige kuip.

De volgende dag werd wat wilder dan verwacht. Een half uur voor schema het dok uit, beter wat te vroeg dan een dagje blijven. Buiten de haven zitten we direct in 20 kn wind. Met de genua op is het dan de hoogste tijd voor een rif.


In de reef actie werd een stukje zeil de schijf in de giek in getrokken. Net te laat zien we wat er gebeurd. Waardoor de zaak met de hand niet meer te klaren is. Met wat creativieit gebruiken we de val van het (immiddels gestreken) grootzeil om de zaak weer weer vrij te trekken.
We constateren een kleine schade aan het zeil onder het eerste rif, maar met een rif in het zeil kunnen we probleemloos verder. Nog geen mijl verder zakt de wind er geheel uit, dus het reef gedoe was.... Op de motor verder richting Dungeness. Van de windstilte maakten we gebruik om de schade aan het zeil te herstellen. Keurig wordt een lapje over de torn in het achterlijk gezet en meegestikt met het bestaande stiksel. We lopen nog een carriere mis!
Na een uurtje begint de wind weer en kunnen we met 13kn onder vol tuig halvewinds doorhalen, genoeg voor 7,5kn snelheid.
In de buurt van Dungeness horen we wat gerommel, eerst dachten we nog aan schietoefeningen die ze hier geregeld houden, maar snel wordt het duidelijk dat het onweer is. Bij het ronden van de kaap zitten we er midden in. Het water komt massief omlaag en vlakbij in de landtong slaat de bliksem rond ons in. De wind rommelt wat heen en weer waardoor koershouden lastig wordt. Om dit op te lossen zetten we de stuurautomaat op windhoek zodat de boot aandewinds de vele schiftingen makkeljk blijft volgen.
Onderwijl kijken wij droog onder de buiskap toe of alles goed gaat.
Deze niet voorpelde verrassing deed me even terug denken aan Erik; waarom luisteren jullie eigenlijk naar het weerbericht???
Na een goed uur klaarde de lucht op en in de heldere lucht achter de buien konden we op 17nm Beachy Head al zien liggen. In deze rust zakte de wind weer weg en draaide op de neus, dus op de motor verder. Kort voor Eastbourne trok de wind weer aan tot 16kn, gezien de te verwachten situatie bij Beachy Head (toenemende wind en grondzeeen) en de enerverende dag besloten Eastbourne binnen te lopen. Voor ons een terugzien na 4 jaar van deze haven in ontwikkeling.
De verschillen zijn enorm, op braakliggende landjes staan nu luxe appartementencomplexen aan de haven. Ook het Lichtschip-restaurant heeft plaatsgemaakt voor een quayside shopping-mall met vele restaurantjes. Door de nieuwigheid doet het nog wat kaaltjes aan, maar dat zal niet lang meer duren.
Na een bezoekje aan de ASDA in het naast gelegen winkelcentrum, lekker gegeten bij Frank en Berry, een American style diner àla Applebees.

Het tij loopt vroeg, maar eens zal het tegen staan. Door het voornemen een lange dag te maken besluiten we wat langer te slapen. Als we om 8:30 in de sluis liggen zien we dat de een aantal schepen wel voor het vroege tij gegaan zijn, ach we zien wel. Buiten is het 4kn wind, de diesel is goedkoop dus op de motor voort, en met 8kn over de grond maken we prima voortgang. I.v.m. het tij besluiten we het Loo-channel te mijden en koers te zetten naar Outer-Owers. Precies op de kentering komen we hieraan. Vanaf hier is het 3 uur tij tegen de Solent in om vervolgens bij Chicester de stroom weer op te pakken. Bij Portsmouth krijgen we even 12kn wind, genoeg om ruime winds te zeilen. Deze wind komt van het 'eiland efffect', kort voor Cowes is de wind ook weer in een klap over. Varend in de Solent is er constant wel iets te zien van supertanker, cruiseschip tot de laatste race jachten. Ook hier worden volop woensdagavond wedstrijdjes gevaren. En dan is er nog de omgeving, Osbourne house, Beaulieu river, Yarmouth, New Town Creek teveel om op te noemen. Door de gunstige stroom besluiten we door te zetten richting Poole. De Solent uit langs de Needles met 10kn over de grond is best lekker zo laat op de dag. Na wat kaart studie kiezen we voor Studlandbay voor de nacht. Dit is een idylische baaitje naast het kanaal naar Poole Harbour. Prachtige spierwitte cliffs die je perfect beschermen tegen de wind (of wat daarvan over is). Nadat we om 22:00 anker lieten zakken nog even de nazit in de kuip, genietend van het uitzicht en de rust met een biertje en een nootje.


Met de ankerwacht op de GPS op 0.2nm worden we alleen even gewekt door de kentering van de stroom. Een van de mooiste gratis ligplaatsen in dit dure land!

Was het gisteravond al mooi, dan is het nu oogverblindend. De zon staat vol op de witte rotsen en het dorpje Studland. Terwijl we zitten te ontbijten vertrekken er om ons heen een paar boten die het tij richting Weymouth willen pakken.


Ook wij gaan anker op en motorsailen richting Portlandbill. 11:30 ronden we de punt, zij het 5 mn de zee in i.v.m. de Race. Het schiereiland Portland ligt er mooi bij. We hebben goede herinneringen aan 3 jaar geleden toen we het coastal footpath rond dit eiland gewandeld hebben.
Als je in Weymouth verwaait komt te liggen is dit absoluut een aanrader.
Na dit zeemeimeren voort richting Dartmouth.
25nm in de oversteek verandert het weer van karakter, de wind haalt uit naar 20kn (5Bft) en door de diepte (dik 50m) bouwt de zee snel op.
Na het zetten van een rif alles weer onder controle maar het is even wennen na die dagen zonder wind. Twintig minuten later een doffe klap en zeilgeflapper. Een snelle inventarisatie leert dat de banden die het achterste reefblok vashouden door gesleten zijn. Het tweede rif gestoken en door het gebrek aan zeildruk in deze hogere zee, voort op een lagere koers. Met de golven en de ongunstige wind halen we nu zelfs Torbay niet meer in een slag, een vervelend voouitzicht met nog 4 uur te gaan. Ja, met het breken van het bandje brak er van binnen ook wat. Na een kwartiertje wachten van een uur ingesteld om zo de zaak weer op gang te krijgen. Eenmaal in de wachtcyclus valt alles best mee en na twee uur komen we onder de (relative) luwte van Startpoint. Hier kunnen we weer hoog genoeg varen om Torbay in te komen. Hierdoor kunnen we toch de geplande aankomsttijd van 18:00 halen, zij het in Torquay of Brixham, in plaats van Dartmouth.
Onder de kust van Brixham konden we het niet laten; Dartmouth is zoveel leuker, toch maar even volhouden, en anderhalf uur later varen we tussen de bossen door en komt Dartmouth in haar volle glorie in zicht. Alleen dit uitzicht maakt het voor ons beiden meer dan de moeite waard om door te varen. Vermoeid meren we af aan de visitors-pontoon waar zo'n 1,5 kn stroom langs loopt. Stationair achteruit draaiend hebben we precies voldoende gang om stil te liggen t.o.v. de steiger. Nog even genieten we na van het uitzicht en daarna snel te kooi.

De volgende dag werd een welverdiende rustdag. Lekker uitslapen, en de tewaterlating van onze opblaasboot, met daar aan.... de zojuist gewonnen Yamaha 2,5pk viertakt motor. Wat heen en weer varen met de nieuwe aanwinst leert dat het een stil en handzaam motortje is. Met name de vrijloop, die onbreekt op onze "oude" Honda 2pk, maakt van afmeren een minder botsauto achtige affaire.


Het motortje heeft genoeg vermogen om overal te komen maar onze 2.85m lange bootje met opblaas kiel krijg je er niet mee in plané. Voordeel hiervan is dat je niet registratie en vaarbewijsplichtig ben.
Vanaf hier wordt ons bijbootje weer werkpaard voor het pendelen naar de kant.
In het dorp wezen shoppen en HET kerkje weer even binnen gelopen. Dit is een klein en oud gevalletje, dat sinds ons vorige bezoek de standaard voor oud en mooi is geworden. De bouw dateert uit 1325 en in de kerk is een houten handgesneden koorhek dat ongeschonden sinds 1480 hier staat. Okee er zijn oudere, grotere, etc. maar dit kerkje heeft het!
Boodschappen doe je hier bij Somerfield van 8/20, alleen brood haal je bij een bakkertje in het oude huizenstraatje dat vanaf het oude dok loopt. Alle soorten koek en brood, en een broodsnijmachine. Als bewijs van kwaliteit staat hier (helaas) om 12.00 uur hier een lange rij. 's-Middags een kopje thee hier (op de 1e etage) is ook niet te versmaden.
Verder de dag gevuld met lezen en het oplossen van mijn internet puzzel.
Na flink zoeken heb ik eindelijk de oplossing voor het benaderen van mijn e-mail!
De langste dag wordt bekort door een avond met regen en wind.
Tussen de buien door gesproken met de eigenaar van de April lady, een Hunter 27. Hij had de boot 4 weken en is nu, na een weekendje kanaal eilanden met zijn zoon, ook op weg naar het westen.
Tot dusverre had hij alleen open boten gevaren (al 25 jaar) en vaart nu in zijn eentje nachten door.

Het nieuwe terrein

Redelijk vroeg uit de veren want het weer laat zich beter aanzien. We hadden de opties 8:30 weg naar River Yealm of 12:00 weg naar River Salcombe.


Door de tankstop is het 10:00 weg geworden. Het is vakantie, dus we zien wel of we de schade kunnen inhalen. De tijden waren tocht planningen uit een tijdschrift, ervaring leert dat we daarop makkelijk een uurtje kunnen inhalen.
We lopen eerst naar Startpoint, een lastig kaap met een behoorlijke grondzee. Ik dacht altijd dat het de start van vele reizen was waaraan de kaap zijn naam ontleende. De kaap blijkt echter op een staart te lijken, wat in oud engels start is.
Zeilen hier was wat lastig, de wind zakte terug tot 10kn en de deining stond nog door, dit resulteerde in weinig voortgang. Bij Salcombe besloten een eindje te motoren tot de zee wat rustiger werd. Dit bleek al na 20 minuten, vanaf dat punt was het weer lekker lopen, wind zette weer door naar 14kn, gewoon lekker zeilen in een aan de windse slag naar de ingang van de Yealm.
Tine had een goede dag, omdat ze een Oyster lightwave 48 op zijn nummer zette. Eerst gaven ze het op bij Startpoint; toen ze later weer zeilden haalden we de boot alsnog in! Het blijft wel een plaatje van een schip.
De invaart van de Yealm is bijzonder, twee aanvaart lijnen haaks op elkaar om wat rotsen te omzeilen. Vervolgens ga je strak langs de tonnen door een nauwe doorgang tusssen de kliffen en een zandbank door naar binnen. Alles volgens het boekje gedaan en zonder problemen, gewoon net doen of het zo hoort. Achter de bank (eng.=bar) is alles op slag rustig en vaar je het bos in. Een mooie beschut gelegen ponton gevonden, waar we hebben overnacht. In verband met de stroom mag je hier maximaal 3 dik liggen. Maar geen zorgen over mensen over je dek, want je gaat met je bijboot of de watertaxi naar de kant.
In de middag en ommetje door het dorp gelopen, Super Engels met prachtig uitzicht op de rivier. Jammer dat de rivier hier soms meer een parkeerplaats voor boten lijkt.
's-Avonds met de bijboot de rivier een eind opgevaren. Mooie bossen op steile hellingen waarin her en der een landhuis staat. Bovenstrooms zien je steeds minder boten aan boeien en krijgt de rivier haar , naar ik aanneem, oude glorie terug.

De volgende dag een verplichte trage start. De rivier heeft wat ondiepe plekken, en om die te passeren kunnen we niet voor 2,5 uur na laag water gaan varen.


Gezellig wat zitten keuvelen met de buren, pensionados die net (4 weken) hun eerste boot hadden. De nieuwe Bavaria 36 beviel goed. Verder hadden we uitzicht op een boot die wat te laat vertrok (voor laagwater), door een te ruime bocht liepen ze vast en konden ze niet meer weg komen.
Uiteindelijk vielen ze half droog, geen schade maar wel veel bekijks. Tot slot hebben we nog een wandelingetje langs de rivier richting het bos gemaakt. Een volgende keer lopen we deze route helemaal.
Toen het eindelijk 14:00 was de lijnen los gegooid en voorzichtig de rivier af gevaren.
Buiten stond nog steeds een ZW 14kn wind. Na een slagje de zee in met een lange west slag langs de kust richting Falmouth. De wind richting (ZW) was wat vreemd want de voorspelling was W draaiend NW, maar het liep mooi dus wat maakt het uit....
Toen we wat dicht onder de kust kwamen een zeeslag van een mijltje of drie ingezet. Na 20 minuten werd dit een drama-tje, de wind zakte er uit, en begon zo te draaaien dat we recht in de golven voeren. Dan maar terug naar de kust? Door de shift was dat min of meer terug naar af!
Met overleg gekomen tot het inkorten van het traject tot Fowey, jammer maar het geplande Falmouth was voor vandaag een brug te ver. Vanaf dat moment waren we nog 2,5 uur aan het kruisen om een landpunt met een toren te bereiken, die je voor je gevoel zo kon aanraken.
Het vinden van de ingang van Fowey vanaf zee is lastig, het ligt net om de hoek van een baai. Binnen lopen daarentegen is een makkie, gewoon het midden houden. Binnen vaar je een soort Monnickendamsgat binnen waar het vol ligt met moorings. Je zoekt een blommige uit, knoopt de punt van de boot er aan vast en klaar voor de nacht. Wel wat onhandig dat er geen steigers zijn, je zou op dezelfde ruimte wat meer boten kwijt kunnen, en de avondwandeling is wat eenvoudiger te organiseren. In het donker wordt het geheel zeer sfeervol, rondom verlichte huizen, kastelen en een kerktoren. Het deed me even denken aan de attractie 'Pirates of the Caribean' bij van Disney, alleen die temperatuur....mag het iets meer zijn?

De volgende ochtend begonnen met de aanschaf van de kaart van de Scillies. Met nog 85nm te gaan liggen de eilanden nu op een te overbruggen afstand.


De havenmeester komt langs voor zijn 25 euro, pittig voor een tonnetje aan een betonblok. En als hij ons dan voor Fransen aanzien; dat maakt hem ook niet populairder. Volgens hem is 70% van de boten op de Scillies Frans, we zijn benieuwd.
Volgende actie was verkassen naar de townquay, een ponton met water en directe toegang tot het dorp. Watertanks afgetopt, kaart gekocht en nog wat lekkere hapjes voor bij de koffie. Het stadje is zeer gezellig met smalle straatjes vlak langs het water; een volgende bezoek zullen we hier wat meer tijd inplannen.
Geheel op schema om 10:00 op pad. Eindelijk het juiste windje, een halve windsrak. Met NNW 12kn over een vlak zee-tje snellen we op Lizards point af. Dit brengt ons op tijd bij Lizardpoint, alleen het tij is wat vroeg. Om het leed te verzachten draait de wind waardoor we nu kruisend tegen de stroom in de kaap moeten ronden. Ondanks de lange en hoge oceaan deinging die hier staat, lukt het toch zonder motor. Het is wel even door zetten 7kn op het log en 4,6 over de grond. Vrijvarend van de kaap neemt de stroom langzaam af en de snelheid over de grond weer toe.
Eindpunt voor vandaag wordt de vissershaven Newlyn, de enige haven waar je altijd in kan. Voor ons praktisch voor het vertrekmoment van morgen. De vissers blijken zeer vriendelijk en hulpvaardig. Tijdens onze avondwandeling hebben ze zelfs een boot zo verlegd dat ze ons morgen niet hoeven te wekken! Onze wandeling bracht ons naar de haven van Penzance via een een lange boulevard tot aan het dok. De omgeving is die van een visserplaats die ook mondaine badplaats wil worden, alles net niet. Wel mooi is het uitzicht op St Michaels Mount, een kasteel op een berg in zee, die alleen bij eb toegangkelijk is.

Op tijd uit de veren want vandaag is de grote dag, het doel van deze "kruistocht" ligt binnen bereik. De vissers zijn inderdaad zeer stil vertrokken, De eerste om 1:30 de tweede om 5:00, maar heel even wakker van de motor en weer verder knorren. Op schema 9:00 op stap, want om 10:15 moeten we het tij halen bij de Runnel rock. Bij deze ton heb je een pracht uitzicht op Lands end en Longships lighthouse. Met geen wind de oversteek naar de eilanden gemaakt, dus op de motor maar wel met tuig op, want de deining hier is flink. De stroom rafelingen voor de geul lijken goede jachtgronden voor korfhaaien, we zien er verscheidene wat loom rondjes draaien. In het verkeersscheidingsstelsel was weing verkeer, alleen een kleine dozenboot (containerschip). Ongeveer een uur voor de eilanden wacht ons een ontvangst commitee. Net toen Tine de lunch ging maken hoor ik gespetter naast de boot.


TINE DOLFIJN!!!!, Dat is onze geheime code om snel aan dek te komen.
We zaten metteen midden in een school acrobaten, en zoveel dat ze niet meer te tellen waren. In dit heldere water zie je ze onder je boot laveren op zoek naar een mooi plekje naast de boot. Wordt je daar verdrongen dan is het tijd om eens een mooi sprongetje te maken.
Onder de boeg waren er drie een sprintje aan het trekken, en wie er niet bij kon sprong naast de boot uit het water. Na een minuut of tien was het feest over, ze hadden vast nog een afspraak bij een een andere boot. Het zijn gewoon beesten, maar wat zijn ze leuk!
Na een zorgvuldige nadering direct de eilanden groep ingevaren en een mooring opgepakt in Hugh Town op het eiland St. Mary; dit is hoofdstad van de eilanden groep.
In tegenstelling tot de berichten, waren er ruim voldoende moorings en allen in diep water.
Je ligt hier goed op de wind maar er staat wel een flinke deining door de baai. In verhouding tot de andere boten liggen we vrij rustig, we denken dat dit door de vleugelkiel komt.
Onze nieuwe Yamaha heeft weer goed werk geleverd, en ons naar de kant gebracht. Het dingydok is hier zo'n beetje de verste uithoek van de baai, dat scheelt weer een flink eind roeien.
De eerste kennismaking met het eiland was wat rommelig. Hugh Town is een wat toeristisch plaatsje waar de ferry en de vliegtuigjes aankomen, vanaf hier worden de mensen per boot over de eilandjes verspreid. Dit in combinatie met," we zijn er, wat nu?" gaf een wat vreemde atmosfeer.
We zijn maar op een bankje op een heuvel gaan zitten uitkijken over de eilanden, en dan weet je weer waarom je zo ver van huis ben, het is hier prachtig!
Op de terugweg naar de boot spraken we Ieren die ons adviseerden wat extra lijnen op de mooring te leggen. Zij hadden al een doorgeschavielde lijn en de tweede was er bijna, goed opletten dus!

Na een halve nacht rommelig slapen van het rollen, de andere helft van de nacht lagen we beschut door laag water, om 10:00 op de kade om de boot naar Tresco te nemen. Ja, maar je hebt toch een boot? Inderdaad maar tussen deze stenen laten we ons liever varen. Een dagje de boot de boot laten.


Tussen de rotsen door en over de ondieptes naar de ferrysteiger is een mooi ritje. Na een wandelingetje van een kwartier, waarbij we de landingsbaan van Tresco moesten oversteken, komen we bij de ingang van de abdij-tuinen van Tresco. In de tuinierswereld zijn deze tuinen wereldberoemd door hun milde klimaat ten opzichte van hun noordelijke ligging. De abdij dateerd uit de 12e eeuw, maar de eigenaar die de expedities om planten van over de hele wereld vroeg, heeft het tot de huidige bekende plaats gemaakt.
De tuinen zijn inderdaad indrukwekkend, reusachtige hagen, tot wel 10 meter hoog, om de planten tegen de Atlantische stormen te beschermen, waaronder protheas, agapantussen, palmen, fuchsias en al wat je maar bedenken kan een vaste plaats hebben. Het maakt dit eiland tot een groen paradijsje in de oceaan.
Smakelijk gegeten bij de enige pub die het eiland rijk is. Hierbij de tafel gedeelt met Iersezee zeilers. We kenden elkaars vaargebied geheel niet wat het tot een leerzaam gesprek maakte. Vervolgens over een voetpad langs de Atlantische kust gelopen. Dit is een woest, kaal en leeg gebied, maar belangrijk genoeg om er drie verdedigings werken op te bouwen. De laatste stamt uit de WWII.
Ondanks het nog vrij rustige weer sloegen er al flinke brekers op de kliffen in zee. Nadat we de kapen gerond hadden kwamen we weer in baaien waar het sub-tropisch aandeed, heldere lucht, glashelder groen blauw water aan spierwitte strandjes, net een Caribisch eiland.
De weg naar de pont liep langs het vakantie dorpje (ongeveer 50 huizen) en de oude haven.
In afwachting op de vloed, en daarmee de pont, een ijsje op het haven hoofd gegeten, het echte vakantie gevoel!
Na de terugtocht naar St. Mary lag de boot er nog braaf bij, alleen een van de drie boeglijnen was door geschuurd. Gezien de weersvoorspelling besloten er nog twee bij te zetten voor de nacht. In dit zelfde kader besloten maar op de ontwikkelingen vooruit te lopen, dwz. inpakken en morgen weg wezen. Tijdens het klaarmaken van het schip voor de terugtocht gekeken naar de gig-race tussen de eilanden, dit is de lokale roei wedstrijd. De finish was vlak naast de boot, tussen het havenhoofd, dat zwart zag van de mensen, en de reddingsboot. Voor de statistiek, de gele boot heeft gewonnen.
Toen alles, inclusief de bijboot, weer opgeruimd was, viel mijn oog op een doorgesleten mooringlijn van een buurboot. De bemanning van de Ethos, een andere buurboot, gevraagd even polshoogte te nemen, want het zag er naar uit dat de eigenaar niet aan boord was.
Deze actie was niet voor niets! De boot hing op de laatste stukjes vesels van de overgebleven lijn en de eigenaar was er inderdaad niet.

Door het gehobbel weer vroeg wakker. Uit de veren bleek het de na-hobbel te zijn, de wind was naar noord, maar de deining stond nog door, dit is eigelijk nog erger want de boot rolt.


Snel gegeten en samen met de Ethos, een Bavaria 38, de zee gekozen.
Ook zij waren het rollen beu, en zagen het weer komen.
De laatste weer check was 3 tot 4 met eerst nog 5 uit het NW. In de praktijk was het meer noord, alleen bij Lizard point werd het een poosje NW.
Met weemoed varen we bij de eilanden weg. De Scillies zijn prachtig en een bezoek meer dan waard. We hopen hier een volgende keer langer te kunnen blijven, zodat we ook de andere eilandjes en andere ankerplaatsen kunnen ontdekken. Zo moeten we nog naar Annet, om de Puffins (papagaai duikers) te zien. We hebben wel naar ze gezocht, maar die beesten zitten alleen op dat ene eiland en komen er niet vanaf.
De eerste mijlen waren in de luwte van de eilanden, dus konden we even wennen, gaande weg bouwde de oceaan iets op maar echt vervelend is het niet geworden, de stuurautomaat kon het makkelijk aan.
Bij Wolf rock leek het of de Ethos naar Penzance ging, even checken via de marifoon. Maar nee ze werden wat meer verzet.
Na Lizard point opgeloeft en het laatste stuk (8nm) zelfs recht in de wind dus weer kruizen. Na een uur of 10 zeilen (67mn) om 19:00 moe maar voldaan afgemeerd in Falmouth.
Binnen varen is iets van een kater als je om een grote beroepshaven vaart.
Maar de avond wandeling laat een ander gezicht van Falmouth zien.
Dit blijkt direct aan het eind van de steiger te beginnen met gezellige kroegen, eetgelegenheden en een winkel centrum, De keuze aan eetgelegenheden is zo ruim dat wij hebben afgesproken dat we hier nooit meer zullen koken. Afspreken doe je hier in de Chainlocker, de kroeg direct aan de haven, met terras van picknik banken aan de haven. Met lekker weer heerst hier 's-avonds een gezellige drukte.

Besloten een dagje de boot de boot te laten. Gekozen voor een bezoek aan het stadje Truro, de hoofdstad van Cornwall. Door een wat late start net de trein gemist, waardoor we eerst maar boodschappen hebben gedaan.


De trein gaf helaas niet het uitzicht op het achterland waar we op hoopten.
Na 25 minuten de trein weer uit en en op zoek naar het centrum van de stad.
Na een flinke afdaling in de stad verzeild geraakt. Het ligt aan de oorsprong van de rivier de Fal, waar Falmouth ook aan ligt en kan bij hoog water bereikt worden, moet je wel een wat ondiepe boot hebben. Rond de kop van de rivier is een modern centrum, helaas is dat typische oer oude hier niet meer te vinden. Zelfs de kathedraal is nog geen 150 jaar oud.
Misschien een bezoek waard als je al een week in Falmouth verwaait ligt.
Terug met de bus, om zo wat meer van het landschap op te pikken.
Weer in Falmouth zie je dat de sfeer die daar hangt, het uitzicht over de rivier, de oude en gezellige winkelstraat deze plaats tot een topper maakt.
De Ethos kwam weer terug na een dagje zeilen op de rivier. Met Doc, Don, Peter, Rob en Christine geborreld, en het verhaal van deze boot met 30 eigenaren met enige verbazing aangehoord.
Gedineerd bij Burgerking; weer eens lekker aan het fastfood. En oppeuzelen op de pier met uitzicht over de schepen aan hun moorings in de avond zon.

Uitbundig uitgezwaaid door de Ethos bevolking om 8:15 op stap. Het was wat drukker dan gewoon, maar dat heb je op zaterdag dachten wij. Langzaam werd het duidelijk dat we in een wedstrijd terecht waren gekomen. Wij onder fok en grootzeil de rest spinnakerend op Eddystone rock af. Tot er een Hunter Impala (onze oude liefde) voorbij kwam, dat was net even te. Het was vrij licht weer (12kn wind) dus Spinnaker op geduikeld en gehesen, zo maakte we een rakje van 22 nm, tot de wind door ging staan. Op reis houden we aan boven de 16 knopen ware wind niet met z'n tweëen spinnakeren; de krachten worden dan te groot, zelfs met een spicon. Als de wind daar boven komt maakt het niet veel meer uit, want dan begint de boot toch goed door te lopen.


Bij de Eddystonerock werd de wedstrijd gefinished, en draaide de vloot Plymouth in. Wij gingen door naar Startpoint, wind mee en stroom tegen, je maakt leuk wat mijlen maar het schiet niet op. Daarom bij Startpoint besloten deels door de grondzee te gaan, de zee was nog redelijk kalm dus het moest maar kunnen. Resultaat was dat Tine van een golf afsurfend de 10.5kn aan tikte!
In het laastste stukje voor Dartmouth liepen we April Lady weer voorbij.
Na 76 nm (van de 65 over de grond) om 19:45 vast geknoopt in Dartmouth.

Na het opstaan geholpen met de stoelendans, zij die blijven willen een goed plekje. Op een klein incidentje veroorzaakt door wat onhandig manoeureren van een britse, alles weer stevig afgemeerd voor de naderende storm.


Gezelig koffie gedronken met Mijndert en Aafje uit Vinkeveen varend op een HR46. In dit Rassy kampje het mooie van de nagel nieuwe (5 dagen) HR43 van de buurman staan afkijken.
Na de lunch naar het fort bij de riviermonding gewandelt. Lekker thee met Coffee sponge cake en Flapjack genuttigd. Je kan van hier mooi uitkijken over het komen en gaan van schepen.
Terug in het dorp de oude buurman met zijn nieuwe Hunter 27 April Lady weer ontmoet. Hij was in de zelfde periode tot Helford gekomen en is weer op weg naar Southampton.
Terug op de boot kunnen genieten van de voorstelling 'voor de eerste keer de kuiptent opzetten'. Op het laatst waren alle 4 opvarenden van de HR43 druk aan het helpen; altijd leuk om naar te kijken.!

Verdraait verwaait

Na wat lezen, koffie bij Mijndert en Aafje. De HR46 is indrukwekkend. Veel luxe en zeer solide constructie. Met z'n vieren de bus (nr 93) van 12:00 naar Kingsbridge genomen. De route is onbeschrijvelijk mooi, de bus kronkelt langs kliffen, baaitjes en stranden richting Startpoint en draait daarna landinwaards langs en over diverse rivierarmen van de Salcombe river. Leuke dorpjes en dramatische vergezichten wissellen elkaar in hoog tempo af.


In Kingsbridge eerst lekker gegeten bij de pub aan de markt. De verkenning over de markt en door het dorp begonnen. Leuk dorp voor een wandelingetje. Daarna een Footpath langs de rivier genomen, prachtige route door wilde stukjes en door achtertuinen langs de rivier. Door een navigatie fout kwamen we onder bomen in de rivier bedding te lopen, bij de laatste poging iets verder te komen stuiten we op een portemonne, en nog een, en nog een....Bleken er een paar dozen handelswaar te liggen. Allen doorweekt, maar van kunststof, dus dat moest kunnen. Wij, beroepsjutters die we zijn, meteen een 16 tal meegenomen. Op de terugweg een tas gevonden voor de vondst en zo alles mee op transport. Na een ijsje te hebben genutttigd waren we mooi optijd voor de bus van 16:00 terug.
LES 1: neem NOOIT de door de weekse bus rond deze tijd want dan gaat de britse schooljeugd naar huis..... De route was de zelfde, het uitzicht even verbluffend, maar de belevenis iets anders. Terug in Dartmouth waren helaas net alle theehuizen dicht, dus koffie aan boord, gelijk met het op zoetwater zetten van onze jutters trofeëen.
Dankzij het aggregaat van Mijndert en Aafje de accus kunnen aftoppen en even lekker gedoucht, fijn van die luxe buren.

Regen, storm, boeken, puzzels..... een dagje helemaal niets.


In de watersport winkel een goede Imray pilot van de Scillies gezien, ook BA krt 883 van alleen de Scilies is hier verkrijgbaar.
De voorspellingen laten voor morgen aan het eind van de dag de eerste verbeteringen zien, alle hoeken gevolgd door NW6 afnemend naar 4, en de sea-state gaat terug van rough naar moderate, mede door de aflandige wind. Nu maar hopen dat ze het goed hebben!
Voor de kust geven de Engelse vier keer per dag een weerbericht per marifoon. Eerst wordt op kanaal 16 aangegeven welk kanaal voor de regio van toepassing is, schakel over naar dat kanaal en na een paar minuten volgt de weerssituatie, het scheepvaart weerbericht en het inshore bericht voor het gebied waar je bent (24uur, 48uur en de globale trent voor de volgende drie dagen). Hier bij Brixham coastguard herhalen ze het weer na 5 minuten, best prettig voor de passages die je net niet goed verstond. In de Reeds C5.8.1 staan per gebied de uitzendtijden.

Weer een dagje storm, of beter de afloop van de storm. Het was droog en zonnig, maar verder een pech dagje. Eerst met Aafje en Mijndert koffie gedronken en spinnaker set-up voor hun HR doorgenomen. De carbon boom is er, nu nog even investeren in blokken en lijnen.


De Yamaha had zijn dag niet. Het bootje omgevaren naar de steiger om het water er uit te gooien. Plug er uit en punt omhoog houden, maar daar was de motor het niet zo mee eens. Want toen de boot leeg terug de plomp in ging was er niemand meer thuis! Motor was verzopen en de bougie was na iedere startbeurt weer drijfnat. Droog fonkte de bougie wel, maar waarschijnlijk niet onder druk in de cilinder. De jacht geopend op een nieuwe bougie. Samen met Mijdert de dorpen afgeschuimd naar het kleinnood, en uiteindelijk in Kingswear bij de Yamaha dealer gevonden (trap op over het spoor en 50 m links de heuvel op). Terug bij de motor bleek de tank leeg gelopen te zijn, kortom, de vlotter was blijven hangen. Met de nieuwe bougie en een beetje peut starte hij weer, eerst wat onwennig, genoeg rammelend om de vlotter vrij te krijgen, en daarna pakte hij de draad weer op.
Ter voorkoming van veel tijdrovend gezoek, zelfs in een nautisch stadje als Dartmouth, altijd een reserve bougie mee (en euh... weten waar je die gelaten heb).

Een snelle start, om 8 uur wakker en een half uur later varen we. Overweldigd door het weer denken we snel de overtocht van Lyme bay te kunnen maken. Rap op gang om daarna eens na te denken over de opties.


We zouden het tij bij de Needles net niet halen, maar een nauwkeurig oog op de weersvoorspelling leert dat er tegen die tijd wel een een ZW7 zou kunnen staan. Kortom veel tij tegen veel wind, daar moesten we maar vanaf zien. Het orginele plan opgevat en koers verlegd naar Brixham.
Hier de Berryhead beklommen en de fortificaties daar bekeken. Er komen hier vogels van allerlij pluimage, zoals Berry Head Pinguins, of tewel gullimots. Leuke duikelaartjes (zeg maar zeeeend). Ruim de tijd genomen, inclusief een Devon Cream Tea. Daarna het dorp bekeken.
Brixhamn is een visserijhaven met toeristische aspiraties. Wij bestempelde het als een Engelse versie van Blankenberge.
Na al dit gezeil en geloop wat rust genomen en de sanitaire voorzieningen aan de kaak gesteld. De bekende hoogstaaande kwaliteit, privé badruimtes met douche, toilet, wastafel en fohn. Lekker luxe, maar dat mag ook wel voor die UKL26,50 (x 3.50).
De buren van de Yealm weer gesproken, zij liggen hier in de haven. Op hun uitnodiging 's-avonds naar de BYC geweest voor een hapje en uitzicht op de clubwestrijden, ale, cholesterol en heel gezellig!
Laatste check op het weer toont all systems go. Vannacht nog wind (5-7) maar weg zakkend in de morgen.

En nu richting huis

Zware dag, We moeten op pad want de tijd gaat dringen. Gisteravond nog lang wakker gelegen van het gieren van de wind.


Vanochtend was de wind volledig weg, maar op de motor komen we overal.
Meteen het grootzeil met een rif gezet, niet voor de wind maar tegen het klapperen. Want toen we na een uur of twee echt vrij kwamen van de beschutting van Startpoint, stonden er nog flinke kuilen, en dan fungeert het grootzeil als schokbreker. In de voorspelling zou de zee van rough naar moderate gaan, wat ons betreft had dat wat sneller gemogen. We zijn niet ziek geweest maar daar is alles mee gezegd.
Na verloop van tijd kwam er wel wat wind, maar meer dan 12kn bij Portland Bill is er niet geweest. Daarom hebben we, mede met het oog op de scherpe planning van het tij, de hele weg gemoterd. Wel hebben we voor een beetje extra gang de fok er uitgeboomd bij gehad.
Toen we om 18:00 precies op schema de aanloopboei van de Needles hadden zat er er dik 10 uur op.
Hier gekeken wat voor morgen de beste uitvalsbasis zou zijn. Limington is wat om, Yarmouth is gezellig maar stroming technisch onhandig (vandaag een uur of morgen 2 uur tegen tij in motoren), het antwoord was Cowes. Na een half uurtje richting Cowes kom je langs Newtown river.
Een stekje waar we beide graag nog eens wilde kijken, maar dat niet op de route lag of er te vol uitzag. Vandaag gold dit alles niet dus wij naar binnen! Het is 500 meter van de Solent af een natuur reservaat in en een mooring oppakken en je bent in een andere wereld. De wind was eruit gezakt en de zon ging rood en statig onder, de wolken werden blauw en paars en de vogels gingen op stok naast de boot; een paradijsje.

Na de rust van het reservaat volgt de tol van het niet doorvaren: tegen dik 2kn stroom in motoren naar Cowes om daar in de drukte de dieseltank af te toppen. Van daar gaan we richting Portsmouth waar een megajacht zijn spinnaker aan het tonen was door halvewinds voor de boulevard heen en weer te varen. Het spi was zo groot dat de mast van een boot van tien meter tot ongeveer een derde van de spinnaker hoogte haalde.


Daarna door naar het Looe-channel, waar we de Letitia tegen kwamen. Dit zijn mensen die we vorig jaar in Kalmar ontmoet hebben. Kort marifoon contact leerde dat ze nog twee maanden hebben..... en Lands End hun wel een leuke bestemming leek, tot ons relaas over de Scillies kwam....
Na de Looe kwam er wat wind en konden we zeilend verder naar Brighton.
Brighton nog steeds in aanbouw, en nog steeds gezellig. De eerste vlagen Hollanders die na de storm vertokken waren, zijn nu in de buurt. Alleen de gene die vandaag wat later kwamen hadden wat meer werk, kruisend tegen een aanzwelled windje hebben zij Beachy Head gerond.
Voor ons slechts vage herinnering aan kruisen, wij deden het vandaag in de korte broek!

Voeg uit de veren voor het tij. Het gilde lekker door de haven, ondanks dat het 'maar' een 5-je was. Over de havenmuur sloeg de spray van de golven. Buiten eerst de beruchte Brighton hobbels genomen, en daarna in een rustiger zeegang het grootzeil gezet.


Met een zicht van 2 mijl op weg naar Beachy Head.
Gaande weg klaarde het zo op dat we de Seven Sisters met voldoende licht en zicht konden bewonderen. Bij Beachy Head zelf was het bar, de golven werden hoog en de wind nam toe, genoeg voor een speurtje van 11,5 kn.
Hier hoorden we opeens wat onder de boot, waarna we snel vertraagden. Een lobsterpot!! Er liggen er duizenden langs deze kust, maar in dit weer zie je ze niet meer door de golven. Snel op loeven om nog meer kracht uit de zeilen te halen resulteerde eerst in het verplaatsen van de kooi, waarna hij vrij kwam, we hoorde de boei nog twee keer tegen de romp tikken en we waren weer vrij.
Dit was voor ons de druppel om niet binnendoor te gaan, maar de route via de Sovereign te nemen. Dit was een ommetje van een mijl of vijf, maar gezien de gemoedsrust de extra mijlen zeker waard.
Daarna door naar Dungeness, met wisselene zichten en luchten, De stuurautomaat kon de koers aan waardoor we een aantal uren rust haddden.
Bij Dungeness draaiden we tot plat voor het laken, en stond de wind even door tot 30kn. Het werd weer handwerk. Dat gedoe met het tij klopte weer eens niet, we dachten de doorschakeling te hebben maar nu toch tegen, dat werd weer even klussen naar Dover. Maar dat bleef niet geheel onopgemerkt naar later bleek.
Afkruisend waarbij we regelmatig boven de 10 klokte schoten we door het water.
Op schema om 18:00 kwamen we bij Dover aan. Hier moesten we buiten de haven de nodige tijd wachten op 2 Seacat's en een Cruise-schip, vervelend als ja na 10 uur (was 75nm) stampen bijna een half uur voor de haven moet wachten.
Binnen bootje opgeruimd en de douane te woord gestaan. Dit laatste voor het eerst met de Dehler. Daarna gaan eten bij de jachtclub (RCPYC). Daar troffen we een groepje Hollanders die ons haddden zien aankomen vanaf het kasteel, het was een indrukwekkend gezicht volgens hen.
Na een lekkere indiaase maaltijd, tijd voor ons schoonheids slaapje.

Met al het zware werk van gisteren nu een welverdiende rustdag. Wakker worden met de wind meter op 30kn bevestigd ons voornemen. Na wat SMS-en met het kustzeilers (ook wel bekend als kunstzeilers) vlottilla over de culinaire mogelijkheden van Oostende en mailen met het thuisfront klaar voor de dag.


Alleen rust is niks dus een wandeling naar St. Margreth gemaakt. Dat is de oost cliff op tot aan het paviljoen van de National Trust waar we genoten van een pot of tea met scones. Daarna doorlopen langs de cliffs langs de vuurtoren. Bij deze wandeling heb je een prachtig uitzicht op Dover en de shippinglanes. Bij goed zicht (34km) kan je hier vandaan Frankrjjk goed zien liggen.
Onder ons zien we zeilbootjes diep gereefd met stagfok tegen de sterke winden rond South Foreland in boksen, later hoorde we dat het echt geen pretje was.
Vandaar land inwaards naar het hoog gelegen deel van het dorp. Dit moet want de bus kan de klim van het strand niet aan, en draait dus boven. Na 7 minuten kwam de bus (rijdt eens in het uur!), en wij weer terug naar Dover.
Terug in de haven nog even overwogen vandaag naar Calais te gaan, want de wind was er goeddeels uitgezakt. Mede in overleg met de Coastguard besloten toch morgen maar te gaan van wege het afnemende zicht. De late middag de Woezel 2 uit Den Oever bekeken. (een Ovni 345),
Nette schuit, en ook hier nog geen bezwaren tegen het Ovni concept gehoord.
Ook gekeken naar de laptop met navigatie software die ze aan boord hadden. Wellicht dat we dat volgend jaar ook gaan proberen.

Het vasteland

Het weer is goed, het zicht is goed, op naar "The Continent".


Bij het verlaten van Dover hoor je over de marifoon dat veel mensen moeite hebben met het verschil tussen oost en west. Als in:
- Dit is jacht Lotje wij willen de haven verlaten door de oostelijke ingang.
- Hier Dover port control, dan moet u de binnen haven oversteken, vooral
- achter de boeien blijven, en bij de uitgang even wachten op de ferry.
- Euh... Oh nee we verlaten de haven door de westelijke uitgang.
- Dan mag u door varen, maar wel opschieten want er komt een Seacat aan.
Op zee gaat het lekker, het windje schuin van achter, en lopen maar.
Ook hier is het een gezellige boel op de marifoon. Met name op kanaal 11 waar alle passerende schepen zich moeten melden. Handig want dan weet je wat er om je heen zit. Maar ook erg leuk om al die vreemde versies Engels te horen (Spaans, Italiaans, Russich, Hindi, Frans, etc.).
Na de oversteek parallel met de kust richting Oostende. We bleven hier net buiten de zware buien die we over de kust naar het noorden zagen schuiven. Zo zijn we bij Oostende op zee blijven eten, in afwachting op het vertrek van een bui en de komst van het zonnetje.
In Oostende had Ingrid voor ons een plekje geregeld. Zij ligt hier nu als admiraal van de vloot kunstzeilers op weg naar Deauville. Nu was de beurt aan Dolf om ons duidelijk te maken dat we binnen kort weer mogen werken....en dat zij nog 4 (jawel vier) weken op pad zijn.
De dag afgesloten met een hele gezellige WVM-avond aan boord van de Dolfin.
Als Michelin sterren voor dineren aan boord gaat uitdelen, dan is de Dolfin de eerste boot die daar voor in aanmerking komt!

Na de Belgische boodschappen, lekker eten in alle vormen, de Deauville gangers gedag gezegd en op pad. Dat wil zeggen, een halfuur in de haven draaien tot dat we er uit mochten. om er dan achter te komen dat op zee er geen 4, 5 af en toe 6 te staat, maar 1 tot 2 en recht op de staart.


Voor onze rust te weinig, dus maar op de motor naar Vlissingen.
Bij Zeebrugge kwamen net vier mega catamarans naar buiten, altijd imposant om naar te kijken. Verder een snelle tocht met veel stroom mee. Afgemeerd in de Koopmanshaven.
In Vlissingen gewandeld door het winkelcentrum en de boulevard af. Vanaf de boulevard heb je een prachtig uitzicht op de Schelde met de onafgebroken rij van komende en gaande schepen.
Na een lekker hapje bij het restaurantje op de sluis, een rustig avondje aan boord.

Onder het motto even genoeg gehobbeld, besloten nog een dagje in Vlissingen te blijven. Voorspelling was ZW 4-6, op zich geen punt maar morgen zal de zee vlak zijn bij een ZO windje 3-4, en dat is wel zo prettig. De dag weinig gedaan; wandelingetje naar de sluis en door het centrum gemaakt, krantje lezen, en voor het eerst sinds tijden weer een lekkere shoarma maaltijd gegeten.

De volgende dag moesten we bijtijds uit de veren voor voldoende water op de drempel van de sluis de koopmanshaven uit, en het laatste beetje stoom naar West Kapelle.
De ochtend verstrijkt met geen aasje wind maar wel een vlakke zee. Voor het tegenstroomse deel gekozen direct door te stomen richting Hoek van Holland en niet over de banken te gaan om de stroom te duiken.
Bij Hoek van Holland de bijna traditionele weersomlag. Dit keer draaide de wind van ZO naar NO en ging vn 6 naar 11kn. De voorspellingen van 4,5 en 6 uit het noorden maakte ons voornemen naar IJmuiden te gaan een moeilijke. We besloten zo lang mogelijk door te moteren, om zo voor het vervelende weer en de opbouwende zee binnen te zijn. Anders moeten we de allerlaatste dag van de vakantie te veel doen. (boot opruimen wassen...).
De directe koers gaf aan nog 32nm te gaan. Voor de kust van Scheveningen trok het dicht en we wachtte af..... maar geen wind, alleen veel stroom in de goede richting.
Dit wachten op de klap ging door tot in IJmuiden, waar we 4 uur na het passeren van Hoek van Holland aan kwamen. Ja, een gemiddelde snelheid over de grond van 8kn bij een kruis van 6,7kn. Hierbij waren de uitschieters over de grond van 9kn. Toch aardig dat springtij.
Na het tanken afgemeerd in de marina en gegeten.
Dan ben je weer terug op zoet water en wat dan:
Waar gaan we volgend jaar heen?
Oslo, Schotland, Texel of Zeeland met een uitstapje naar London.
Op een eilandje bij Aldeney schijnen ook Puffins te zitten...
Onze statistiek van dit en vorig jaar wijst uit dat we niet (veel) meer dan 250nm per week moeten willen maken. En om dit te bereiken moet er flink door gevaren worden.
Vraag is dan wil je dat weer, of doen we het een jaartje rustig aan?
Wat minder motoren en wat meer de route laten bepalen door de windrichting.
Dan kan je niets plannen, maar is ook lekker varen. Ik geloof dat we behoorlijk prestatie georienteerd zijn, maar wie weet kunnen we dat een jaartje in de ijskast zetten.

De laatste vaardag had nog een verassing in petto; na vertrek van uit de marina zien we dat de lichten op de sluizen op dubbel rood staan. Het aanroepen van de sluis leert dat er een stroomstoring op het complex is, wachttijd tussen de 15 minuten en een paar uur. Kort daarna horen we over de marifoon dat alle andere sluizen er ook uit liggen. Kortom Murphy heeft hier in zijn volle omvang toegeslagen. Ik hoorde nog iets over het op tijd betalen van de stroom rekening....maar het fijne ervan ontging me.


Maar we zijn dicht bij huis en hebben geen haast. Gezellig met een bestuurlid van de Dehler club de 'enorme' voordelen van de Dehlers besproken, en de vakantieervaringen uitgewisseld.
Na 2 uur de herstart van de thuisreis. Achter de sluis was het een drukte van belang door alle wachtende jachten maar ook door de zeeschepen die hun achterstand moeten inlopen; tijd is geld voor die jongens.
Verder verliep de reis vlotjes. Bij het passeren van de Schellingwouderbrug een groepje vertrekkende kennisen een goede reis gezwaait. Zo arriverden we om 17.15 weer in ons ondiepe maar gezellige dorpje aan de Gouwzee.


  • Varen met opstappers
  • En dan weer samen op pad
  • Het nieuwe terrein
  • Verdraait verwaait
  • En nu richting huis
  • Het vasteland

  • Dovnload 59.11 Kb.