Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Een overwinning op de zwaartekracht

Dovnload 13.67 Kb.

Een overwinning op de zwaartekracht



Datum14.03.2017
Grootte13.67 Kb.

Dovnload 13.67 Kb.

Holland, 30 april 2013

Samenvatting: Joe Jacksonboek “Een overwinning op de zwaartekracht”

Door: Edward Neering

De goot met de sterren verbinden!

Heb zojuist het boek “een overwinning op de zwaartekracht “ van Joe Jackson uit. Toch een mooi meeslepend verhaal van een onzekere puber die uiteindelijk componist wil worden en er in slaagt om de newwave- plaat “Look Sharp” uit te brengen in 1979 midden in de New Wave-periode eind jaren zeventig.

Het is een lang relaas van een astmatische jongen die op 11 augustus 1954 wordt geboren in Burton on Trent maar opgroeit in de omgeving van het rauwe Britse Portsmouth tussen zeelui en marinemannen. Woont in Pompey, Paulsgrove, Gosport en Southend. Een arbeidersjongen die op de plaatselijke technische school (TEC) belandt en vaak in elkaar wordt geslagen en gepest wordt omdat men denkt dat hij homo dan wel afwijkend is omdat hij bijvoorbeeld op vioolles zit, kortom een buitenbeentje is. Het is overigens snel duidelijk dat muziek de grote drijfveer is voor David Ian Jackson, later beginnen muziekvrienden hem Joe te noemen, nadat ze hem eerst met Dave op Jacko aanspraken, directe aanleiding was het nummer Joe90 van de Edward Bearband. Jackson raakte in de ban van Gershwin, Sibelius (Finland) en van Beethoven en op popgebied kwam hij vroeg in aanraking met the Soft Machine, Frank Zappa, Steely Dan en Caravan. Het Steely Dan album, countdown to Ecstacy” noemt hij het meest invloedrijke album uit zijn muzikale leven en daarnaast ook het werk van Graham Parker. Eerst vanuit de TEC begint David Ian Jackson voorzichtig met zijn eerste optredens op diezelfde technische school (de TEC dus) later start hij aan het conservatorium , The Royal Music Academy, te londen waar hij 3 jaar later afstudeert als componist op een percussiestuk.

Zijn eerste muziekoptredens zijn in plaatselijke pubs zoals de Wilcor Mill, The Admiral Drake en Shaffesburry Arms. Beatlenummers, cheese en onions in combinatie met Double diamondsbier waren het menu.

Uiteindelijk komt hij in een soort incrowd muzikantengroepje dat met elkaar drinkt, jamt en blowt in de Greech Cottage ergens is een groot bos in de buurt van Portsmouth. Hier ontmoet hij voor het eerst Graham Maby. Na een mislukt avontuur als pianist bij een varietéshow van de Cabot Clowns en een nog een grotere mislukking bij de The Misty Set komt hij uiteindelijk in de band Edward Bear met de slaggitarist en voorman Mark Andrews. Edward Bear wordt redelijk succesvol in het regionale pub- en clubcircuit, zeker toen de basgitarist werd vervangen door Graham”Badger” Maby en Edward Bear werd Edwin Bear (Canadese groep claimde de rechten van de naam “ Edward Bear”) en later bij een doorstart krijgt de band de naam “Arms and Legs”. Als rode draad loopt hier die van twee kapiteins op één schip, een sluimerende strijd tussen Joe Jackson (songwriter en pianist) en Mark Andrews (songwriter, slaggitarist en performer) . De band Arms and legs schopt het nog in 1976 tot een single met op de A kant “Janie” van Mark Andrews en op de B kant “She’ll suprise you” van Joe Jackson. De single flopt. In oktober 1976 gaat Arms and Legs uit elkaar nadat ze zelfs nog even supportact zijn geweest van Kevin Ayers.

Buiten de band van Arms and Legs organiseert Joe in de Surreystudio geld en tijd om een paar eigen nummers op te nemen. Hij doet dit met zes muzikanten onder wie Graham Maby. Met deze gelegenheidsband neemt hij ook “Got the time” op, een nummer wat hij zelf typeert als “Scherp, snel en intens”, dit was dus eind 1976. Echter nadat Jackson gestopt was met Arms and Legs moest er wel brood op de plank komen. Hij nam een baan als pianist in de Playboyclub in Portsmouth. Hij schafte een krijtstreepjespak aan en speelde en dirigeerde het 3 koppige orkestje tegen de achtergrond van een donkerpaarse geverfd behang in een zwoele omgeving met gedimd licht. Geen sexclub maar wel één met bunnygirls. Hij deed dit vijf dagen in de week voor 50 pond.

Intussen heeft Joe Jackson, zeker niet gelukkig bij de meisjes, een relatie van 8 maanden gehad met de zuster van Graham Maby, Jill Maybe, Joe wordt op zijn 20e ontmaagd. De relatie loopt stuk en met dit relatie-einde in zijn hoofd schrijft en componeert hij “One more Time” met dus de broer van het onderwerp op een niet geëvenaarde baslijn!!

Inmiddels zitten we als in augustus 1977. Joe Jackson zit nu helemaal op de lijn van de New Wave in de sporen van Squeeze, the Police en Graham Parker met een echo van Donald Fagan. Joe heeft een nieuwe drummer uit Portsmouth gehaald, Dave Houghton, de ex-drummer van de populaire locale band Smiling Hard. Hij start nu formeel zijn eigen band onder de naam “The Joe Jacksonband” en ze repeteren driftig in het padvindersgebouw van Gosport. De eerste twee optredens met materiaal voor één set zijn Cumberland Taverne in Portsmouth met Graham Maby op bas, Mark Andrews op slaggitaar, Joe Jackson doet de zang en Dave Houghton op drums. De band heeft succes en is op zoek naar een platenmaatschappij maar heeft nog te weinig materiaal. In de set zitten al Sunday Papers, Throw it away (noemt Jackson “een wilde energieuitbarsting” )en Got the time. Over de muzieklijn zegt Jackson “Maar de gitaar zou niet de ster van de muziek worden. Ik raakte steeds meer beïnvloed door het reggaeconcept van de nadruk op basgitaar en drums, en aangezien ik een geweldige bassist had maakte ik hem meestal het leidende instrument”

In september 1977 neemt hij ontslag als pianist bij de Playboyclub en gaat werken als pianist bij wederom een varietéact “Coffee’n Creme”. Zowaar zijn eerste tour door Wales, Schotland, Engeland en Ierland. Een periode van veel ruzies, drank, lol en wat meer geld dan hij had in de Playboyclub.

Inmiddels is Jackson in januari verhuisd naar Londen en woont samen (geen relatie) met een zeker

Maud. Later krijgt hij een relatie van Ruth Rogers-Wright met wie hij trouwt maar een paar jaar later

van scheidt, een bizarre relatie. Intussen is de Joe Jacksonband in grotere clubs en pubs aan het

optreden met groot succes. Mark Andrews verlaat de band omdat hij zijn eigen band “The Gents”

opricht en Joe kent nog een zekere Gary Sanford uit het verleden en haalt hem over om in de JJ-band

te komen. Een muzikaal orgasme is het resultaat. Het doorselecteren brengt de beste vier

muzikanten bijeen waar Jackson tot dan heeft mee samengespeeld. Ze nemen nieuwe songs op

waar onder “Is She really going out with him”.

In augustus 1978 , nadat ze David Kershenbaum als A&M records producer hebben ontmoet, wordt

het album Look Sharp opgenomen in The Edenstudio’s in Londen. Pikant detail is dat ook in exact

diezelfde periode Elvis Costello zijn album opnam in dezelfde studio’s. A&M betaalde voor het

opnemen van het album Look Sharp 7500 engelse ponden. Hiervoor had Jackson geprobeerd om bij

andere Label onder de pannen te komen zoals Stiffrecords en Chiswick en het grotere Virgin, alle drie

wezen ze Jackosn af. Jackson noemt zijn muziek gekscherend Spivrock, genoemd naar een spiv, een

sjaggeraar die op de hoes van het tweede album “I’m the Man” staat. Twee jaar later las hij in LA een

advertentie “Bassist voor Spivband gevraagd”. De rest is geschiedenis

In het nawoord in het boek (geschreven eind jaren negentig) relativeert Jackson het succes en vertelt hij dat zijn stervende vader op zijn ziektebed lag en dat hij voor hem klassieke muziek speelde en de nummers uit de pubs van vroeger. Hij had nooit een goede band met zijn vader gehad maar nu bleek, helemaal aan het eind van zijn leven, dat muziek hen samen bracht. Zijn vader genoot zichtbaar als zijn zoon speelde en zakte langzaam weg. Jackson zelf heeft altijd gewild dat de muziek de goot met de sterren zou verbinden.

Edward Neering

NB: Over de muziek zegt Joe Jackson na het uitbrengen van het album Look Sharp en er zelf kritisch naar luistert: “Wat ik volgens mij hoor, is een man met een eclectische smaak die zich tot gitaar,drums en basgitaar beperkt en alles bijna obsessief simpel houdt, en die zo de illusie van een stijl heeft gecreeërd een stijl die dubbel zo goed bij zijn tijd heeft gepast. Later zei hij hierover in een interview in Muziekkrant Oor: “Als het simpel is én het is goed dan is het dubbel zo goed” , De eerste drie albums van de Joe Jacksonband zijn hier wapenfeiten van.



Tweede NB:

Zelf hoorde ik in 1979 Joe Jackson voor de eerste maal, eerst bij Marjolein Sluijter en later in jongerencentrum SmoeS waar een zekere Paul (ben even de achternaam kwijt) mij tijdens een bardienst op woensdagavond een cassettebandje met “I’m the Man” liet horen. Die vrijdagavond kocht ik het album en raakte in de ban van de vooral op bas gedreven gitaarrock en de mooie ballads en daarnaast venijnige en oorspronkelijke songs. Op 21 maart 1980 reed ik met Kees Schelling in een rode Renault 5 naar de Jaap Edenhal. Hij was net verliefd geworden op Cynthia Pijlman en was volledig in de wolken. Bij de Jaap Edenhal aangekomen bleek het programma van Veronica’s Countdown omgegooid te zijn. The Knack was gedregadeerd tot voorprogramma en Jackson was het hoofdprogramma geworden. Even doorbijten dus met The Knack met hun hitje “My Gerona” …of zoiets, Daarna Joe Jackson met de de britse Union Jack in zwartwit op de achtergrond, een magistraal optreden wat later ook nog te zien was op Rockpalast op één van de duitse zenders. Een enorme energie maakte zich los in de Edenhal en het optreden werd een succes. Op de terugweg had Kees er nieuwe liefde bij, het kan snel gaan!


Dovnload 13.67 Kb.