Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Eindwerk nederlands

Dovnload 28.57 Kb.

Eindwerk nederlands



Datum01.08.2017
Grootte28.57 Kb.

Dovnload 28.57 Kb.


EINDWERK NEDERLANDS

AANSLAG LUCHTHAVEN ZAVENTEM 22 MAART 2016afbeeldingsresultaat voor aanslag zaventem luchthaven



Brenthe Tilburghs 6 EMT1 nr. 17


KORTE INLEIDING
14 doden bij aanslagen

340 gewonden

3 daders

2 bommen

Op dinsdag 22 maart 2015 7u58 lokale tijd ontplofte een eerste bom aan de balie van Brussels Airlines in de vertrekhal van Brussels Airport. 9 seconden later ontplofte de tweede , aan het Starbucks filiaal. Een derde en meest schadelijke bom werd niet tot ontploffing gebracht en is ontmanteld door DOVO1.





Mohammed Abrini

‘Man met het hoedje’

Kon ontsnappen in de chaos na de ontploffingen. Blies zichzelf niet op , ook al was dit wel de bedoeling. Abrini was ook betrokken bij het plannen van de aanslagen in Parijs in november 2015. Opgepakt op 8 april 2016.

Ibrahim El Bakraoui

Liet zichzelf ontploffen , drager eerste bom. Had een gevangenisverleden. Vermoedelijk ook contacten met IS en reisde meerdere malen naar Syrië , om telkens zonder problemen weer terug te reizen.



Najim Laachraoui

Liet zichzelf ontploffen , drager tweede bom. Ook betrokken bij aanslag in Bataclan , Parijs. Zijn DNA werd gevonden op een bomgordel in de concertzaal. Keerde in 2015 terug van Syrië en had contacten met Salah Abdeslam2.

INTERVIEW MET INSPECTEUR ROSIE DE NEVE – OOGGETUIGE AANSLAG LUCHTHAVEN ZAVENTEM

Om 7.58u ontplofte de eerste bom. Commissaris Rosie De Neve bevond zich toen aan de bagagecontrole in de oude inkomhal van de luchthaven. Ik sprak Rosie eind december 2016 , negen maanden na de gebeurtenissen.

afbeeldingsresultaat voor plan vertrekhal luchthaven zaventem aanslag

Hoe lang werkt u al bij de politie en waar is uw vaste werkplek?

Rosie : ‘Voor mijn politiecarrière werkte ik tien jaar in de bewakingssector. Op 1 maart 2013 startte ik met mijn opleiding. Een jaar later trad ik in dienst. Ik ben afkomstig van Wetteren , en werd geplaatst in het interventiekorps Halle – Vilvoorde als commissaris. Ik werk momenteel niet meer in de zone Halle – Vilvoorde. Ik voelde me daar niet goed en banden met collega’s verliepen stroef. Het feit dat ik op zoek met naar een nieuwe , goeie werkplek binnen de Politie heeft niets te maken met de gebeurtenissen van 22 maart. Er wordt wel vermeld dat ik thuis zit wegens een arbeidsongeval ( o.a. trauma’s ) , maar mijn prioriteit is nu het vinden van een werkplek waar ik me goed voel en ook goed werk kan leveren ‘.


Ik wist meteen dat het om een aanslag ging. Vierdubbel glas breken met een geweer is onmogelijk

U stond vrij dicht bij de inkomhal. Dacht u meteen aan een terroristische aanslag?

Rosie : ‘Ik ervaarde een enorme wind die op ons afkwam. Mensen aan de bagagecontrole sloegen in paniek. Mijn collega en ik hebben meteen ons geweer getrokken en zijn langs een lange witte muur richting inkomhal gelopen. Het was enorm moeilijk om mensen te zien. Er hing een dikke stofwolk , wat ons enkel toeliet contouren van mensen waar te nemen. Ik had meteen door dat het een aanslag was. In de inkomhal stond een 4-dubbel glas waar zelfs wij met ons geweer niet door konden. Het glas was gebarsten : ik wist meteen dat dit geen ongeluk kon zijn. Het moet een enorme kracht geweest zijn. De eerste minuten na de ontploffing van de bommen was communicatie via de radio nog mogelijk. Hierna viel alle communicatie uit. Wij kregen geen orders binnen van hogerhand. Daar sta je dan ; zonder enige richtlijnen moet je zoveel mogelijk mensen veilig krijgen. Ik belandde in een soort trance , gecreëerd door pure adrenaline. Ik stuurde mensen naar buiten , omdat ik dacht dat het daar veilig zou zijn. Je mag niet vergeten , ik wist zelf niet wat er aan de gang was. Voor ’t zelfde geld lagen er buiten ook bommen , maar daar mag je niet aan denken. Er was ook geen tijd om hieraan te denken. Ik moest mensen in veiligheid krijgen. Ik riep in verschillende talen dat mensen zo snel mogelijk naar buiten moesten gaan. Een luchthaven is een internationale plek. Ik wist dat niet iedereen Nederlands , Frans of Engels sprak. Ik riep op een bepaald moment zelfs in het Spaans. Hoe ik het deed , weet ik niet. Mijn lichaam nam even alle controle over.


Alle communicatie viel uit. Daar sta je dan , niet wetende wie te vertrouwen is en wat te doen

Kon u in alle chaos uw kalmte bewaren?

Rosie : ‘Er was gewoon geen tijd voor paniek. Ik moest mensen in veiligheid brengen , dat was het enige waar ik aan kon denken. Ik heb geen seconde aan mijzelf gedacht. Mijn instinct nam heel mijn doen over. Ik heb achteraf beelden van mijzelf op het nieuws gezien , en schrok van mijn gedrag.’ (Rosie is te zien op beeldmateriaal van slachtoffers in de inkomhal)



Heeft u nooit gedacht aan het feit dat de man met die camera misschien wel kwade bedoelingen had?

Rosie : ‘Ik wist niet goed wie goed of slecht was , dus ik heb er gewoon niet bij stilgestaan. Verwarde mensen spraken mij langs alle kanten aan. Wie weet heb ik zelfs nog met een dader gesproken zonder het te weten. Je denkt op die moment niet na over die zaken.’



Er lag nog een bom op een bagagekar in diezelfde inkomhal. Wist u dat toen op die moment ook al?

Rosie : ‘ Ik ben er zelfs zeker van dat ik die bom ettelijke keren gepasseerd ben. Ik heb mensen rondom die beruchte kar geholpen , dus ik stond er zeer dichtbij. Op een bepaald moment zag ik een Thaise vrouw die opzoek was naar haar bagage. In al deze chaos en paniek was het enige waar zij aandacht het terugvinden van enkele kledingstukken. Ik ben toen echt kwaad geworden op die vrouw. Daar liep ze , zoekend naar haar bagagekar tussen al die doden en gewonden. Daar kon ik even niet bij.’



De confrontatie met de dode lichamen moet hard geweest zijn.

Rosie : ‘Mijn collega en ik zijn meteen naar de nieuwe inkomhal gegaan. Daar had de bom het meest slachtoffers gemaakt. Het eerste wat mij opviel , was de opdringerige verbrande geur. Verschrikkelijk. Het stonk daar ook enorm. Je kan de geur vergelijken met verbrand haar en roet. Toen ik wat verder wandelde , kwam ik de eerste twee lichamen tegen ( wordt emotioneel ). Hun hoofden waren nog intact , maar van hun lichaam schoot niets meer over. Er zweefde een rookwolk boven de 2 lichamen. De twee lagen in een zeer onnatuurlijke positie , ik dacht oorspronkelijk dat het om een koppel ging. Later vernam ik dat het de Poolse broer en zus Alexander en Sasha Pinczowski waren , twee jonge mensen die ‘gewoon’ op vakantie zouden vertrekken.’


Het ging over onschuldige mensen die op vakantie vertrokken. Ze verdienden dit niet
‘ Iets verder kwam ik een baby tegen , die naast zijn dode mama zat. Verschrikkelijk beeld. De mama lag in foetushouding en het kindje had de impact waarschijnlijk overleefd omdat het vastzat in zijn koets. Het eerste wat ik wou doen is het kind vastnemen , maar ik mocht niet. Dat arme kind moest daar blijven staan , dat maakte identificatie makkelijker.’

Bent u ook zelf buiten gaan kijken?

Rosie : ‘Ik ben even buiten gegaan , omdat ik ademtekort had. De stofwolk maakte het moeilijk te ademen. Langs buiten zag je duidelijk hoe de inkomhal was toegetakeld ; het plafond was volledig toegetakeld en de vloer stond onder water , gemengd met bloed. Buiten op het voetpad hoorde ik 1 persoon heel hard schreeuwen. De man lag op zijn zij en had duidelijk veel bloed verloren. Het bloedverlies was te wijten aan het feit dat tussen zijn linkerknie en zijn linkervoet enkel nog een paar pezen te zien waren. De rest was gewoon weg. Ik ben met hem beginnen praten en deed ondertussen mijn handschoenen aan. Ik heb er altijd op zak. Met zijn eigen riem heb ik zijn been afgebonden om het bloedverlies te stoppen. De man werkte bij de bagagedienst en ik zag hoe veel pijn hij leed. Ik probeerde hem te bedaren.



Hebt u dan nooit gedacht dat deze man misschien wel slechte intenties had?

Rosie : ‘ Op een bepaald moment greep zijn hand naar de plaats waar mijn wapen zat. Ik weet dat het niet zijn bedoeling was , maar ik had meteen de reactie mij wapen te trekken. Ik voelde wel gevaar. Het drong mij op die moment ook beter door wat er gaande was. Ik wist dat ik moest opletten.’



Na dit voorval ben je toch mensen blijven helpen.

Rosie : ‘Zeker. Ik denk dat ik me zeer schuldig zou gevoeld hebben moest ik zelf weggelopen zijn. Ik heb mensen proberen op hun gemak te stellen door te zeggen dat ambulances onderweg waren , maar eerlijk gezegd wist ik zelf niet eens of dat wel zo was. Daarna ben ik terug naar binnen gekeerd om mensen in veiligheid te brengen. Zo bond ik nog een been en een arm af met een riem en bracht ik verschillende mensen naar buiten. Ik herinner me nog een vrouw , die van schouder tot heup volledig open lag. Ik kon haar ingewanden zien. Ik heb haar zo snel mogelijk op een brancard gelegd , want de hulpdiensten waren intussen gearriveerd.



Het zal voor de ambulanciers ook wel een shock geweest zijn om zo een rampsituatie te zien.

Rosie : ‘ De eerste 2 ambulanciers die ik zag , schrokken zich enorm. De ene liet zijn verbandkist vallen van verbazing en de andere liep gewoon weg. Die mensen waren zo gechoqueerd. Ik dacht dat er eindelijk hulp kwam , maar de moed zakte weg in mijn schoenen.’



Het was daar dan ook een echt oorlogsgebied , volgens ooggetuigen.

Rosie : ‘Ik kan er geen woorden opplakken. Iedereen had hulp nodig , en ook iedereen hielp elkaar. Wat mij het meest opviel , was de stilte die rond zwaargewonden hing. Ze verroerden zich niet , ze gaven geen kick. Waarschijnlijk door de shock , maar personen die ledematen verloren waren of opengereten waren door de kracht van de bom , waren doodstil. Ik weet nog perfect wie ik geholpen heb , ik vergeet die gezichten nooit meer.



Kende je zelf slachtoffers? Er liepen tenslotte ook heel wat politiemensen rond , aangezien jullie een dienst in Zaventem hebben.

Rosie : ‘Een collega van mij stond heel dicht bij de tweede bom. Ik herkende enkel zijn polo van de politie nog. Zijn rechteronderbeen was volledig weg en het enige wat zijn linkervoet en zijn enkel aan elkaar hield waren enkele pezen. Ik heb die voet vastgehouden toen ze hem op de brancard verplaatsten. Toen realiseerde ik me dat ook ik daar had kunnen staan. Mijn engelbewaarders waren bij de pinken.’



Heeft u na de gebeurtenissen nog gewonden weergezien?

Rosie : ‘ De man3 die buiten op zijn zij lag heb ik terug gezien wanneer we uitgenodigd waren bij de koning. Ik herkende hem meteen , en hij mij ook. Hij zit in een rolstoel , maar stelt het al bij al goed.’



Was de luchthaven , ondanks de hogere dreiging , volgens u te weinig beveiligd? Is het niet merkwaardig dat iemand met een bommengordel de luchthaven kan binnenstappen en zonder problemen weer kan verlaten?

Rosie : ‘Eerst en vooral is de luchthaven een enorm groot gebouw. Het is niet evident om voldoende beveiliging te voorzien , en al zeker niet om elke individu die daar aanwezig is te controleren. Wat ik wel duidelijk wil zeggen , is dat we als land absoluut niet mogen besparen op veiligheid. Pas dan gaan we in de fout. Het is onmogelijk om elk plekje in België veilig te maken , maar we kunnen proberen .’



Hoe ziet een veilig België er in uw ogen uit?

Rosie : ‘ Er is geen mens die feiten zoals de aanslag op Zaventem kan tegenhouden. Personen met slechte bedoelingen hebben altijd al bestaan , en zullen er ook in de toekomst nog zijn. Terrorisme is een wereldwijd gevaar , en daarom pleit ik voor betere veiligheidsopleidingen -en systemen. De trainingen voor veiligheidsdiensten moeten zich meer richten op het detecteren van gevaar , en niet enkel het voorkomen. De inspanningen moeten vooral overkoepeld zijn : we zijn universeel tegen terrorisme. Daarom zouden Syriëstrijders en geseinde mensen moeten gelijst worden in een groot systeem waar elke veiligheidsdienst aankan. Detectie zou voor ons veel makkelijker zijn als we een naam en gezicht kunnen plakken op de personen.

Het leidt vaak tot frustratie dat het steeds dezelfde profielen zijn die weerkeren. Wéér een Syriëstrijder , wéér een IS-volger. Dat zorgt voor enorme frustratie bij de bevolking , maar ook bij ons. Het voelt aan als dweilen met de kraan open : ons werk lijkt niets op te brengen. Politiemensen moeten gemotiveerd blijven , en eerlijk gezegd wordt dat steeds moeilijker en moeilijker.’
Besparen op veiligheid is een zeer grote fout
Denk je echt dat terreur volledig ondenkbaar kan worden?

Rosie : ‘Neen , echt uitroeien kunnen we niet. Ze vinden altijd nieuwe manieren om ons aan te vallen. Van bommen tot camions tot vliegtuigkapingen : waar moeten we ons nog veilig voelen? Aanslagen zullen blijven plaatsvinden , en steeds op onschuldige mensen.4



Is er volgens u al vordering op vlak van beveiliging?

Rosie : ‘Persoonlijk denk ik dat ons dreigingsniveau niet lang genoeg op niveau 4 heeft gestaan. Dat is vrij logisch : meer politie , meer militairen , meer controlesystemen. Dat kost geld. Nogmaals , besparen op veiligheid is een van de slechtste dingen die je kan doen. Verder zijn de veiligheidsdiensten ‘ook maar mensen’, en is niet iedereen even attent. Dagelijks patrouilleren met een loodzware uitrusting is vermoeiend. En dan tenslotte nog het geloof in de mensen : wie is goed en wie is slecht? We zijn 2016 , we hebben alle mogelijke communicatiemiddelen. Laten we ze dan ook benutten. Geschreven informatie optimaal gebruiken en vooral samenwerken. Ik geef eerlijk toe , zelfs de eenheid binnen de politie loopt mis. We moeten hier iets aan veranderen.



Leeft u zelf in angst voor een nieuwe aanval?

Rosie : ‘Als je constant met angst door het leven moet gaan , ben je niet goed bezig. Ik ben wel attenter door wat ik heb meegemaakt , maar angst ga ik niet snel tonen. We mogen niet toegeven aan terreur en angst. Ik ga en sta nog steeds waar ik wil , niemand zal mij tegenhouden. Ik weet wel dat IS aanwezig is , en ook dat ze talrijk zijn. De moslimgemeenschap is veel hechter als de onze. Hun broederschap siert hen , maar vormt ook een gevaar in sommige gevallen. Moesten wij zo verenigd zijn , denk ik dat IS allang niet meer zo sterk had gestaan.’


De moslimgemeenschap is veel hechter als

de onze
Hebben de aanslagen een invloed gehad op uw persoonlijkheid?

Rosie : ‘ Mijn verwerkingsproces verliep vrij vlot. Vooral de gedachte dat ik wist dat ik mensen geholpen had troostte me. De man in de rolstoel leeft nog , dankzij mij. Ik heb collega’s waarvan ik weet dat ze mee zijn gevlucht met de massa. Ze verwijten zichzelf nog steeds dat ze niet geholpen hebben. Je mag jezelf echt niets verwijten , instincten verschillen. De ene roept , de andere helpt. De ene valt flauw en de andere vlucht. Ik heb het allemaal wat kunnen plaatsen. Haat en woede heeft zich pas later ontwikkelt bij mij. De eerste gevoelens die mij overvielen waren machteloosheid , verslagenheid en triestheid. Ik heb het geluk gehad dat ik fysiek volledig in orde was , en dat mijn instinct alles heeft overgenomen na het uitvallen van alle mogelijke communicatie. Ik weet dat ik al het mogelijke heb gedaan , en neem hier dan ook vrede mee. Als ik morgen weer middenin een aanslag zit , zou ik op dezelfde manier handelen .’



Mag terreur aan godsdienst gekoppeld worden?

Rosie : ‘Ik ben absoluut overtuigd van het feit dat extremisten zich in elke godsdienst bevinden. Onder de slachtoffers in Zaventem zaten ook moslims. IS heeft het al lang niet meer om blanken gemunt , ze willen gewoon choqueren en macht tonen. IS wil overheersen , maar ik denk niet dat ze zo ver gaan geraken.’


https://www.youtube.com/watch?v=p1f0V-Fqtoc

Brenthe Tilburghs


1 Dienst voor opruiming en vernietiging van ontploffingstuigen

2 Betrokken bij aanslag in Parijs. Hij werd pas op 16 maart 2016 opgepakt in Molenbeek.

3 Abdellah Lahlali , zelf een paar keer in het nieuwsbericht gekomen

4 Zie aanslag tijdens concert popidool Ariana Grande


  • Brenthe Tilburghs 6 EMT1 nr. 17 KORTE INLEIDING 14 doden bij aanslagen 340 gewonden 3 daders
  • Hoe lang werkt u al bij de politie en waar is uw vaste werkplek
  • U stond vrij dicht bij de inkomhal. Dacht u meteen aan een terroristische aanslag
  • Kon u in alle chaos uw kalmte bewaren
  • Heeft u nooit gedacht aan het feit dat de man met die camera misschien wel kwade bedoelingen had
  • Er lag nog een bom op een bagagekar in diezelfde inkomhal. Wist u dat toen op die moment ook al
  • De confrontatie met de dode lichamen moet hard geweest zijn.
  • Bent u ook zelf buiten gaan kijken
  • Hebt u dan nooit gedacht dat deze man misschien wel slechte intenties had
  • Na dit voorval ben je toch mensen blijven helpen.
  • Het zal voor de ambulanciers ook wel een shock geweest zijn om zo een rampsituatie te zien.
  • Het was daar dan ook een echt oorlogsgebied , volgens ooggetuigen.
  • Kende je zelf slachtoffers Er liepen tenslotte ook heel wat politiemensen rond , aangezien jullie een dienst in Zaventem hebben.
  • Heeft u na de gebeurtenissen nog gewonden weergezien
  • Hoe ziet een veilig België er in uw ogen uit
  • Denk je echt dat terreur volledig ondenkbaar kan worden
  • Is er volgens u al vordering op vlak van beveiliging
  • Leeft u zelf in angst voor een nieuwe aanval
  • Hebben de aanslagen een invloed gehad op uw persoonlijkheid
  • Mag terreur aan godsdienst gekoppeld worden

  • Dovnload 28.57 Kb.