Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


End product Wing Lok

Dovnload 0.87 Mb.

End product Wing Lok



Pagina7/12
Datum05.12.2018
Grootte0.87 Mb.

Dovnload 0.87 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   12

Contents Romana



Arteriële vaatafsluitingen in het oog
Wat is een arteriële vaatafsluiting in het oog?
Een arteriële vaatafsluiting is een afsluiting van een slagader. Gebeurt dit in het oog dan krijgt een deel van het netvlies of het gehele netvlies tijdelijk geen zuurstof meer; het deel zonder zuurstof houdt op met functioneren (infarct).
Hoe herken je arteriële vaatafsluitingen in het oog?
Arteriële afsluitingen worden veroorzaakt door propjes (cholesterol, kalk, geklonterd bloed). Deze propjes (embolieën) komen vaak vanuit elders in het lichaam bijvoorbeeld uit de 

halsslagaders, of ontstaan in het kader van een ontsteking bijvoorbeeld bij arteritis 

temporalis.
Wat te doen bij arteriële vaatafsluitingen in het oog?
Bij een arteriële afsluiting die al langer bestaat, is er eigenlijk geen behandeling meer mogelijk. Het is wel belangrijk om de onderliggende oorzaak te behandelen: de patiënt wordt meestal naar de neuroloog in internist doorgestuurd die een uitgebreide screening doet (waar komen de propjes vandaan?). Indien het infarct gepaard gaat met symptomen van vermoeidheid/kauwpijn/haarkampijn en algehele malaise kan er sprake zijn artritis temporalis, een ontsteking van de arteriën.
Wat nu?
De patiënt waarbij een arteriële afsluiting al langer bestaat wordt er meestal geadviseerd met bloedverdunners te beginnen.

Bij de patiënt waarbij het infarct gepaard gaat met symptomen van vermoeidheid/kauwpijn/haarkampijn en algehele malaise wordt de bloedbezinking (BSE) gemeten en er eventueel een biopt van genomen uit het bloedvat in de slaap. In zeldzame gevallen kan er na lange tijd vaatnieuwvorming in het oog ontstaan, waardoor het noodzakelijk kan zijn om het netvlies te laseren en/of een injectie met “anti-VEGF” in het glasvocht te geven (zie folder Intervitreale injecties); anders kan de druk van het oog oplopen (neovasculair glaucoom). Deze behandeling is echter alleen om de oplopende druk (en daardoor pijn in het blinde oog) te voorkomen en niet om het gezichtsvermogen te verbeteren.


Wie is het aanspreekpunt?
Niet alle informatie in deze folder is noodzakelijk op u van toepassing. Heeft u na het lezen 

van  deze folder nog vragen , stel deze dan aan uw eigen oogarts


Meer weten over arteriële vaatafsluitingen in het oog?
Voor meer informatie over arteriële vaatafsluitingen in het oog kunt u kijken op de volgende website: www.oogheelkunde.org (geraadpleegd op 17-12-2015).
Chalazion
Wat is een chalazion?
Dit is een zwelling van een talgklier (kliertje van Meiboom) in het ooglid.  Per ooglid zijn er 

hier enkele tientallen van. 


Hoe herken je een chalazion?
Een pijnloze of een pijnlijke zwelling, net boven of onder de rand van het ooglid. Het gehele 

ooglid kan in  korte tijd rood en gezwollen raken. Door het verstopt raken van de uitvoergang kan de talg niet meer naar buiten komen en hoopt zich op in  het kliertje. Het is een steriele 

ontsteking, die soms gepaard kan gaan met een bacteriële ontsteking  (infectie).
Wat te doen bij een chalazion?
Een beginnend chalazion kan het best behandeld worden met warme kompressen. Leg 

minimaal twee maal daags gedurende 15 minuten een in heet water (zodat de ellebooghuid dit kan verdragen) gedrenkte  schone zakdoek/ washand op het gezwollen ooglid.  Een 

bijkomende  infectie  kan  met  antibiotica  en  eventueel  corticosteroïd houdende oogdruppels behandeld worden.
Wat nu?
Indien het chalazion langere tijd bestaat wordt het onder lokale verdoving, door een sneetje 

in het ooglid  verwijderd. Het sneetje wordt meestal aan de binnenkant van het ooglid 

gemaakt, zodat er niets van de  buitenkant te zien is als het wondje genezen is. Daarna 

wordt er een drukkend verband met oogzalf  gegeven, dit moet ongeveer 2 uur tot een halve dag blijven zitten. Direct na de behandeling mag de patient  geen auto rijden.  In een aantal 

gevallen kan de oogarts ook kiezen om ontstekingsremmende middelen (corticosteroiden) in de zwelling te spuiten.   

Een chalazion kan éénmalig zijn, het kan echter ook voorkomen dat op een andere plaats in het ooglid opnieuw een chalazion ontstaat. Dit wordt dan op de zojuist beschreven wijze 

behandeld. 
Wie is het aanspreekpunt?
Niet alle informatie in deze folder is noodzakelijk op u van toepassing. Heeft u na het lezen 

van  deze folder nog vragen , stel deze dan aan uw eigen oogarts


Meer weten over chalazion?
Voor meer informatie over een chalazion kunt u kijken op de volgende website: www.oogheelkunde.org (geraadpleegd op 17-12-2015).


Complicaties bij het dragen van lenzen

Conjunctivitis
Wat is conjunctivitis?
Conjunctivitis is de medische term voor een bindvliesontsteking van het oog. Het is de meest voorkomende oorzaak van een rood oog.   
Het bindvlies (conjunctiva) van het oog is  een dunne laag slijmvlies dat veel fijne 

bloedvaatjes bevat. Het bedekt het wit van het oog. Bij irritatie zetten deze vaatjes uit, waardoor het oog rood wordt.


Hoe herken je conjunctivitis?
Het aangedane oog is rood, geeft een afscheiding maar is meestal niet of weinig pijnlijk.


  1. Een bacteriële conjunctivitis geeft een geelgroene afscheiding (pus).

  2. De meeste virale infecties van de conjunctiva veroorzaken slijmvorming en waterige afscheiding. Deze vorm van binvliesontsteking volgt vaak op een verkoudheid, en kan soms lang aanhouden. Kunsttranen kunnen soms verlichting geven.

  3. De allergische conjunctivitis geeft vaak jeuk en waterige afscheiding en wisselend matige tot hevige roodheid.

  4. Bij droge ogen kan er een lichte roodheid van de ogen voorkomen. de ogen voelen vaak branderig, soms zelf pijnlijk aan en kunnen een gevoel geven alsof er iets in het oog zit. Lichtschuwheid en waziger zicht komen bij de ergere vormen van droge ogen regelmatig voor. Soms tranen droge ogen juist flink – dat lijkt tegenstrijdig maar is het niet.

  5. Irriterende stoffen geven voornamelijk forse, waterige, afscheiding eventueel gevolgd door een rood oog.


Wat te doen bij conjunctivitis?
Door onderzoek kan de oogarts of de huisarts onderscheid maken tussen de verschillende 

soorten  bindvliesontsteking. Soms kan het ook nodig zijn een “kweek” te maken van de 

afscheiding uit het  oog. Hiervoor wordt voorzichtig met een wattenstaafje langs het 

oogslijmvlies gestreken. Op deze  manier kan worden vastgesteld welke bacterie of virus 

bestreden moet worden.
Wat nu?


  1. Bij een bacteriële conjunctivitis kan een antibioticum gegeven worden in de vorm van oogdruppels, zalf of een gel.  

  2. Bij een virale conjunctivitis hebben antibiotica geen effect; deze kunnen wel 

voorkómen dat  de ontsteking overgaat in een bacteriële conjunctivitis. Soms is het 

nodig met  ontstekingsremmende medicijnen te druppelen.  



  1. Allergische conjunctivitis kan worden behandeld met druppels die specifiek tegen eenallergie in het oog werkzaam zijn.  

  2. Droge ogen kunnen worden behandeld met kunsttranen. Er zijn vele soorten druppels, zalven en gels in de handel die de verschijnselen van droge ogen helpen verzachten (zie de NOG-folder “Droge ogen”).

De bacteriële en virale vormen van conjunctivitis zijn besmettelijk. Het is daarom aan te 

bevelen de  handen goed te wassen na contact met de patiënt (oogdruppelen!) en geen

handdoeken of  zakdoeken over en weer te gebruiken. 


Wie is het aanspreekpunt?
Niet alle informatie in deze folder is noodzakelijk op u van toepassing. Heeft u na het lezen 

van  deze folder nog vragen , stel deze dan aan uw eigen oogarts


Meer weten over conjunctivitis?
Voor meer informatie over conjunctivitis kunt u kijken op de volgende website: www.oogheelkunde.org (geraadpleegd op 17-12-2015).

Droge ogen
Wat is de traanfilm?
Traanvocht heeft als belangrijkste functie het oogoppervlak vochtig te houden. Bij elke 

knipperbeweging van de oogleden wordt het traanvocht in een dun laagje gelijkmatig 

verdeeld over het oog. Dit dunne laagje vocht noemt men de “traanfilm”. Deze traanfilm dient om het oogoppervlak nat en daarmee glad en regelmatig te houden. Een goede traanfilm beschermt het oog bovendien tegen allerlei invloeden van buitenaf, zoals stof en bacteriën.

Een goede traanfilm is van groot belang voor het vormen van een scherp beeld op het 

netvlies. Bij  een instabiele of slechte traanfilm kan het zicht wazig worden. Extra knipperen 

kan soms die wazigheid weer tijdelijk verbeteren. Bij een instabiele of slechte traanfilm wordt een goede brilsterkte meting vaak ook een stuk moeilijker, met wisselende metingen (zie ook de NOG-folder “Reactieafwijkingen”.

De traanfilm is samengesteld uit drie bestanddelen:  


  • Een buitenste olieachtige laag,

  • Een middelste waterige laag en

  • Een binnenste slijmachtige laag.

Het olieachtige laagje van de traanfilm wordt geproduceerd door kleine talgkliertjes in de oogleden, de kliertjes van Meibom. Dit olielaagje voorkomt te snelle verdamping van het traanvocht. Het waterige middelste laagje wordt geproduceerd door de traanklier, die zich boven het oog in de oogkas bevindt. Dit waterige laagje wast het oog schoon van vuil en stof. De slijmachtige binnenste laag van de traanfilm komt uit de kleine kliertjes in het bindvlies van het oog en moet ervoor zorgen dat de waterige laag zich gelijkmatig over het oog verdeelt en zich er goed aan vasthecht.
Hoe herken je droge ogen?
Droge ogen kunnen ontstaan ten gevolge van een te lage water productie  door problemen met de  traanklier. Ook kunnen ogen droog worden door te snelle verdamping van de 

traanfilm, meestal door  problemen met de Meibomkliertjes in de oogleden. Beide vormen 

komen veel voor, en vaak  is er  een mengvorm. 

Soms knipperen of sluiten de oogleden niet goed genoeg, waardoor de tranen niet goed of 

niet vaak  genoeg over het oppervlak verspreid worden. Het oog kan soms ’s nachts zelfs

iets open blijven staan  en dan extra uitdrogen.   

In al deze situaties is de traanfilm instabiel en de bevochtiging van het oog dus minder of 

zelfs slecht.  Het oppervlak van het oog kan onvoldoende vochtig worden gehouden en 

droogt dan  uit.   
Vele factoren kunnen droge ogen veroorzaken of verergeren: 


  1. (Hogere) leeftijd: naarmate men ouder wordt heeft men vaak meer last van droge 

ogen 

  1. Meibomklier dysfunctie (zie ook de NOG folder “Blefaritis/Meibomklier Dysfunctie”). 

  2. Allergie, bijv. hooikoorts, of allergie voor/reactie op contactlenzen en vloeistoffen. 

  3. Algemeen lichamelijke  situaties of aandoeningen, zoals hormonale ziekten 

(o.a.  schildklierziekten en diabetes mellitus) of veranderingen  zoals zwangerschap

 en overgang  (menopauze). 



  1. Aandoeningen van de traanklier. De bekendste is de ziekte van Sjögren; een 

soortgelijke  ontsteking van de traanklier komt ook vaak voor bij reumatoïde artritis en enkele andere  auto‐immuun aandoeningen (bijv. SLE). 

  1. Geneesmiddelen die voor andere problemen gebruikt worden 

  2. Afwijkingen aan en ziektes van de oogleden of het bindvlies 

  3. Onvoldoende knipperen kan o.a. voorkomen bij de ziekte van Parkinson;  

niet goed sluiten van de oogleden kan bijv. optreden bij aangezichtsverlamming.
Wat te doen bij droge ogen?
Als u heeft gemerkt dat u onder bepaalde omstandigheden méér klachten heeft, probeer dan deze omstandigheden te veranderen of te verminderen: 

  • U kunt voorkomen dat het traanvocht te snel verdampt door de luchtvochtigheid in 

huis of  op kantoor te verbeteren. Dit kunt u doen met behulp van waterbakken aan 

de verwarming  of door de aanschaf van een luchtbevochtiger. 



  • Buiten kan een speciale (fiets)bril die aan de zijkanten is afgesloten er voor zorgen 

dat de  ogen door de wind niet te veel uitdrogen. 

  • Vermijd of probeer aan te passen: zaken die extra droogte of irritatie geven, zoals 

een föhn,  een ventilator, airconditioning, of rook.

  • Druppel (al vooraf) extra met kunsttranen of gel in situaties die u niet kunt vermijden, maar  waarvan u bij voorbaat weet dat u er meestal last bij krijgt. 

  • Het dragen van contactlenzen kan bij droge ogen soms  meer klachten veroorzaken. Vaker op  een bril overschakelen kan soms klachten doen verminderen. 

  • Indien de kwaliteit van de traanfilm niet goed is doordat de Meibomklieren in de 

ooglidrand  niet goed werken of verstopt zijn, kunt u warme kompressen aanbrengen en de oogleden  daarna masseren. Zie hiervoor ook de NOG folder “Blefaritis/ 

Meibomklier Dysfunctie”.   


Regelmatig oogdruppels gebruiken volgens de aanwijzingen van de oogarts en regelmatige controle  door de oogarts in ernstiger gevallen, kan complicaties zoals infecties voorkomen. 
Wat nu?
Behandeling is vaak niet eenvoudig, omdat het lang niet altijd lukt de oorzaak van de droge 

ogen  weg te nemen. Waar dat wel mogelijk is, zal geprobeerd worden zo’n oorzaak te 

behandelen:  bijvoorbeeld ontstekingen of standsafwijkingen van oogleden.  

Als echter de oorzaak niet gevonden wordt of niet behandeld kan worden, bijvoorbeeld als 

de  traanklier niet goed meer werkt of zelfs onherstelbaar beschadigd is, dan is het  doel van de  behandeling om de klachten die door uitdroging van het oog veroorzaakt worden, zoveel mogelijk te  verminderen of hanteerbaar te krijgen.   
Om bij een slechtere traanfilm het oog weer vochtiger te krijgen, wordt er heel vaak gestart 

met  kunstmatig traanvocht, in de vorm van "kunsttranen" (oogdruppels) of ooggel. Hiervan 

zijn er zeer  veel soorten op de markt. Soms kost het een hele tijd zoeken naar welk product het beste bevalt. Als kunstmatig traanvocht alleen niet voldoende is, kan er ook geprobeerd worden de aanwezige  tranen (eigen en/of kunsttranen) zolang mogelijk vast te houden op 

het oogoppervlak, door de  afvoer en verdamping van de traanfilm tegen te gaan. Men kan 

bijvoorbeeld een speciale  afschermende bril  (kappenbril) dragen om de verdamping tegen 

te gaan. Ook worden vaak  de traan-afvoerkanaaltjes in het onderooglid bij de neus (tijdelijk) afgesloten met “punctumpluggen”. Bij ernstiger gevallen kan het soms noodzakelijk zijn oom zwaardere medicijnen, in de vorm van oogdruppels of zelfs tabletten, in te zetten. Ook worden dan soms de traan-afvoerkanaaltjes permanent dicht gemaakt.

In een enkel ernstig geval worden ook wel oogdruppels van het eigen bloed van de patiënt gemaakt (‘autoloog serum oogdruppels’), waarmee weer meer voedings- en beschermingsstoffen aan het oogoppervlak toegevoegd kunnen worden.
Ook beschermende contactlenzen worden in ernstiger gevallen zo nu en dan toegepast.
Wie is het aanspreekpunt?
Niet alle informatie in deze folder is noodzakelijk op u van toepassing. Heeft u na het lezen 

van  deze folder nog vragen , stel deze dan aan uw eigen oogarts


Meer weten over droge ogen?
Voor meer informatie over droge ogen kunt u kijken op de volgende website: www.oogheelkunde.org (geraadpleegd op 17-12-2015).
Fluorescentie Angiografie (FAG) van het netvlies
Wat is Fluorescentie Angiografie (FAG) van het netvlies?
Fluorescentie Angiografie (FAG) is een onderzoeksmethode waarbij foto’s van het netvlies worden gemaakt met behulp van blauw flitslicht en een speciale fototoestel.
Een in water oplosbare kleurstof (fluoresceïne of indocyanine groen (ICG)) wordt in een ader in de arm gespoten. De kleurstof verspreidt zich via de grote lichaamsader door het hele lichaam en wordt dus ook naar de vaten van het oog getransporteerd.
De kleurstof verspreidt zich vrij snel na inspuiting door de bloedvaten van het oog. Er worden dan meerdere foto’s van het netvlies gemaakt.
Wie is het aanspreekpunt?
Niet alle informatie in deze folder is noodzakelijk op u van toepassing. Heeft u na het lezen 

van  deze folder nog vragen , stel deze dan aan uw eigen oogarts


Meer weten over Fluorescentie Angiografie (FAG) van het netvlies?
Voor meer informatie over Fluorescentie Angiografie (FAG) van het netvlies kunt u kijken op de volgende website: www.oogheelkunde.org (geraadpleegd op 17-12-2015).

Glaucoom
Wat is glaucoom?
Glaucoom is een oogziekte waarbij de zenuwvezels van de oogzenuw geleidelijk aan 

verloren gaan. Deze oogzenuwvezels leiden het beeld dat door het oog gevormd wordt naar de hersenen, waar men  zich bewust wordt van wat het oog ziet. Door het verloren gaan van oogzenuwvezels ontstaan  blinde vlekken (gezichtsvelddefecten) in het beeld.


Hoe herken je glaucoom?
Het mechanisme dat bij glaucoom leidt tot de aantasting van de oogzenuw, is nog steeds 

niet tot in alle details bekend. Wel zijn er veel factoren bekend die de kans op optreden van 

glaucoom  aanzienlijk verhogen (risicofactoren):  


  • Verhoogde oogdruk.  Dit is veruit de belangrijkste risicofactor. Een statistisch normaleoogdruk ligt tussen de 11 en 21 mmHg. Hoe hoger de oogdruk, hoe groter de kans 

op glaucoom. Echter, het grootste deel van de  mensen met een oogdruk boven de 

21 mmHg zal geen glaucoom krijgen.  



  • Glaucoom in de familie. Als glaucoom voorkomt bij iemands naaste 

(1e en 2e graad) familieleden, is de kans op  glaucoom bijna 10 maal groter dan voor iemand zonder glaucoom in de familie.  

  • Hoge leeftijd. Op hoge leeftijd komt glaucoom veel vaker voor (4% van de mensen 

ouder dan 80 jaar heeft  glaucoom).  

  • Sterke bij‐ of verziendheid.  

  • Patiënten van Afrikaanse of Aziatische afkomst hebben vergrote kans op glaucoom  

  • Afwijkingen van de bloedvaten bij of in het oog.


Wat te doen bij glaucoom?
Op dit moment is de enige bewezen therapie voor glaucoom het verlagen van de oogdruk. Indien de oogdruk voldoende verlaagd wordt, kan een verdere toename van gezichtsveld‐ 

defecten meestal  worden voorkómen. Echter reeds aanwezige gezichtsvelddefecten kan 

men niet meer ongedaan  maken. Daarom is het belangrijk dat glaucoom in een zo vroeg 

mogelijk stadium wordt ontdekt. Toch worden niet alle mensen met een verhoogde oogdruk behandeld. Er zijn namelijk mensen met  een (matig) verhoogde oogdruk die hierdoor geen 

schade aan de oogzenuw oplopen. Deze mensen  hebben geen glaucoom maar  oculaire 

hypertensie. Een behandeling is dan overbodig, een goede  controle is echter wel geboden. Afhankelijk van de aanwezigheid van andere risicofactoren voor  glaucoom, zal de oogarts 

met u bespreken hoe vaak controle van de oogdruk nodig is.    
Aan de andere kant zijn er ook mensen met een normale oogdruk (< 22 mmHg) die wèl 

schade aan  de oogzenuw hebben. Deze mensen hebben dus glaucoom en dienen 

behandeld te worden (normale  druk glaucoom).    
Als men gaat behandelen wordt meestal eerst gekozen voor behandeling met oogdruppels. Er zijn  veel verschillende soorten oogdrukverlagende oogdruppels. De oogarts zal de soort oogdruppels zo  kiezen dat een maximaal oogdrukverlagend effect wordt gekoppeld aan 

minimale bijwerkingen. Het  is belangrijk dat de patiënt van het oogdruppelen ( één of 

meerdere malen per dag) een vaste  gewoonte maakt zodat geen druppels worden vergeten.De techniek van het oogdruppelen kan in  het begin problemen geven. De patiënt moet net 

zolang doordruppelen totdat hij een druppel het  oog in voelt gaan. Blijft het oogdruppelen 

moeilijk dan kan de patiënt hiervoor eventueel een  hulpmiddel gebruiken, wat te verkrijgen is bij de apotheek.   
Wanneer er kans is op een afgesloten kamerhoek glaucoom wordt er met een laser een gaatje  gemaakt in het regenboogvlies; dit is pijnloos.   
Indien oogdruppels niet voldoende oogdrukverlaging bewerkstelligen, kan in sommige 

patiënten een  laserbehandeling (lasertrabeculoplastiek) uitgevoerd worden. Hierbij wordt het afvoersysteem van  het oogvocht met behulp van laserlicht wijder gemaakt.  


Tenslotte kan ook een oogdrukverlagende operatie verricht worden. Men spreekt dan van 

een  filtrerende operatie of trabeculectomie. Bij deze operatie wordt een gaatje in de wand 

van het oog gemaakt. Het inwendige oogvocht heeft daarna een extra afvoermogelijkheid 

gekregen. Wanneer tenslotte oogdruppels, tabletten, eventueel een laserbehandeling en een trabeculectomie  er onvoldoende in slagen om de oogdruk zodanig te verlagen dat de 

gezichtsvelddefecten stabiel  blijven, kan ook nog gekozen worden voor een 

glaucoomimplant. Hierbij wordt eveneens operatief  een extra afvoermogelijkheid gemaakt, 

waarbij tevens in enige mate de grootte van de afvoer  tevoren kan worden bepaald.
Wat nu?
Als er verlies van oogzenuwvezels optreedt,  kan  de oogarts dat zien omdat de oogzenuw er geleidelijk anders gaat uitzien (de oogzenuw wordt  uitgehold: ’geëxcaveerd’).  Als de ziekte niet of onvoldoende wordt behandeld zullen de gezichtsvelduitval toenemen en kan in een laat stadium ook het scherpe zien worden aangetast.
Wie is het aanspreekpunt?
Niet alle informatie in deze folder is noodzakelijk op u van toepassing. Heeft u na het lezen 

van  deze folder nog vragen , stel deze dan aan uw eigen oogarts


Meer weten over glaucoom?
Voor meer informatie over glaucoom kunt u kijken op de volgende website: www.oogheelkunde.org (geraadpleegd op 17-12-2015).

Graves (ziekte van Graves)
Wat is de ziekte van Graves?
De ziekte van Graves-Badesow is een auto-immuun aandoening. Auto-immuun wil zeggen dat het lichaam antistoffen maakt tegen (delen/eiwitten van) het eigen lichaam, waardoor ziekteverschijnselen ontstaan. Bij de ziekte van Graves kan er sprake zijn van afwijkingen van de schildklier, in en om de ogen (oogkas, oogspieren en ooglidhuid) en de huid op de scheenbenen.

De ziekte van Graves heeft een incidentie van 0,5‐1 op de 1000 mensen per jaar, komt 4-8 keer vaker voor bij vrouwen dan bij mannen en begint meestal na het twintigste levensjaar. De ziekte komt in bepaalde families meer voor dan bij andere.


Roken bevordert  het ontstaan van de ziekte van Graves en heeft een negatief effect op het beloop van de ziekte.   
Het is bekend dat de schildklier veel vaker dan de ogen is aangedaan en dat de 

huidverschijnselen (verheven rode plekken) zeldzaam zijn. In Nederland worden per jaar 

naar schatting 300 tot 450  nieuwe patiënten met matig ernstige of ernstige 

oogverschijnselen in het kader van de ziekte van  Graves gezien. 


Hoe herken je de ziekte van Graves?
De oogverschijnselen (ophthalmopathie) zijn: vergrote ooglid opening, verminderde 

knipperbewegingen en onvolledige sluiting van de oogleden, pijnlijke, rode, tranende ogen, 

het naar voren komen van de oogbol (exophthalmos), zwelling van de oogleden, dubbelzien, slecht zien. Deze verschijnselen worden veroorzaakt doordat de oogspieren en/of het vet in de oogkassen zwellen, waardoor de inhoud van de oogkas als het ware naar buiten wordt 

geduwd. Bij deze verschijnselen is het mogelijk, dat de druk in het oog onacceptabel hoog 

wordt, zodat ook daar aandacht aan moet worden besteed.
Wat te doen bij de ziekte van Graves?
De behandeling valt uiteen in een behandeling van de schildklier en de ogen. De internist/ endocrinoloog probeert de functie van de schildklier te normaliseren met medicijnen of 

radioactief  jodium. Wanneer de schildklier te hard werkt en bovendien erg vergroot is kan 

(een deel van) de schildklier operatief verwijderd worden. 

Dit kan helaas juist nadien een verergering van de oogverschijnselen geven, zodat het van 

belang kan  zijn om na jodium slok (J131) of  schildklieroperatie oogheelkundig te 

controleren.   


De ziekte van Graves komt ook zonder behandeling na 2-4 jaar tot rust. Dat wilt zeggen dat de roodheid, het tranen en de pijn verdwijnen. Ernstige verschijnselen als uitpuiling van de ogen, ooglidzwelling en dubbelzien blijven zonder behandeling meestal bestaan.
Bij lichte vormen van de oogziekte van Graves bestaat de behandeling uit het adviseren van het frequent dragen van een zonnebril en het gebruiken van oogdruppels, ‐gels of ‐zalven, die verzachtend werken, maar het ziekteproces zelf niet beïnvloeden. 

Ernstige gevallen kunnen worden behandeld met medicijnen (prednison).  

Daarna kunnen de uitpuilende ogen dieper in de oogkassen worden gezet door 

oogkasverruimende  operaties, waarvoor verschillende operatietechnieken bestaan. Het 

dubbelzien kan worden  bestreden met een scheelziensoperatie, terwijl de te wijde lidspleet 

kan worden verkleind door  chirurgische verlenging van de oogleden en ten slotte de 

ooglidverdikking kan worden gecorrigeerd  door verwijdering van overtollig vet.
Wat nu?
Wanneer de oogzenuw beklemd raakt door gevolgen van de ziekte van Graves, moet de 

patiënt  worden opgenomen in het ziekenhuis en snel met hoge doses prednison 

(intraveneus toegediend)  worden behandeld of met spoed een oogkasverruimende ingreep ondergaan. 
Wie is het aanspreekpunt?
Niet alle informatie in deze folder is noodzakelijk op u van toepassing. Heeft u na het lezen 

van  deze folder nog vragen , stel deze dan aan uw eigen oogarts


Meer weten over de ziekte van Graves?
Voor meer informatie over de ziekte van Graves kunt u kijken op de volgende website: www.oogheelkunde.org (geraadpleegd op 17-12-2015).

Herpes Simplex van het oog
Wat is Herpes Simplex oogontsteking?
De meest voorkomende HSV oogontsteking is een terugkerende ontsteking van het hoornlies, het voorste heldere deel van het oog. De hoornvliesontsteking kunnen verschillende vormen hebben. Een deel van de hoornvliesontstekingen heeft te maken met een actieve infectie.
Hoe herken je Herpes Simplex?
Bij een herpes hoornvliesontsteking wordt het oog rood, het voelt geïrriteerd aan en is 

gevoelig voor  licht. Patiënten kunnen ook heftigere pijn en een slechter zicht hebben in het 

aangedane oog.  Als de onsteking al eerder een aantal keren terug geweest is, kan een 

nieuwe ontsteking  (“opvlamming”) soms maar  weinig klachten veroorzaken. Vaak was het 

zicht dan al langer door  littekenvorming minder en was de zenuw door de regelmatige 

ontstekingen zo aangetast dat de pijn ook minder is.


Wat te doen bij Herpes Simplex?
De behandeling hangt af van de uitgebreidheid en het type van de oogontsteking.  



  • Er wordt medicatie  tegen het virus gebruikt, in de vorm van oogzalf of oogdruppels 

en soms ook tabletten. Het doel van deze medicijnen is het remmen en rustig krijgen van het virus.  

  • Het afschrapen van het buitenste deel van het hoornvlies, het epitheel, wordt heel af en toe  ook toegepast om de hoeveelheid virusdeeltjes te verminderen. 

  • Regelmatig worden daarnaast, vaak samen met de hierboven genoemde 

virusremmers,  ontstekingsremmers (druppels) gebruikt om de ontstekingsreactie van het lichaam op het virus  af te remmen. Soms worden deze medicijnen ook gebruikt om littekenvorming in het  hoornvlies te verminderen. Het doel van 

ontstekingsremmers is om het hoornvlies weer  helder(der) te krijgen. 



  • Afhankelijk van de ernst van de ontsteking, en met name ook als ontstekingen steeds weer  terugkeren en steeds meer littekens achterlaten, kan er soms heel lang 

doorgegaan worden  met een lage dosis van virusremmers en/of ontstekingsremmersnieuwe opvlamming van  de ontsteking te voorkomen. 
Wanneer er sprake is van ernstigere littekenvorming waardoor het gezichtsvermogen is 

verminderd,  kan het aanpassen van een harde contactlens in een rustig stadium 

(verrassend) goed helpen. Bij nog  ernstigere gevallen kan er soms een 

hoornvliestransplantatie verricht worden


Wat nu?
De oogarts kan, vanwege een boomtak-vormige afwijking op het hoornvlies bij het oogonderzoek, spreken van een herpes “-tak” of “-dendriet” op het hoornvlies.
Bij een beginnende ontsteking of twijfel hierover, ook als u dit al vaker heeft meegemaakt, is het belangrijk om z.s.m. contact op te nemen met uw oogarts of diens vervanger/waarnemer.
Wie is het aanspreekpunt?
Niet alle informatie in deze folder is noodzakelijk op u van toepassing. Heeft u na het lezen 

van  deze folder nog vragen , stel deze dan aan uw eigen oogarts


Meer weten over Herpes Simplex?
Voor meer informatie over Herpes Simplex kunt u kijken op de volgende website: www.oogheelkunde.org (geraadpleegd op 17-12-2015).


Herpes Zoster Ophthalmicus
Wat is Herpes Zoster?
Herpes Zoster, beter bekend als gordelroos, is een virale ziekte. Deze uit zich aanvankelijk als roodheid van de huis met een jeukerig, branderig of pijnlijk gevoel en iets later komen in het aangedane gebied met vocht gevulde blaasjes op. Typisch is dat altijd maar 1 bepaald gebied van het lichaam is aangedaan en altijd aan 1 kant, of links of rechts. Dit wordt een dermatoom genoemd. De blaasjes vormen later korstjes.
Hoe herken je Herpes Zoster?
De eerste symptomen zijn pijn of jeuk, gevolgd door roodheid van de huis. Tenslotte verschijnen enkele of meerdere met vocht gevulde blaasjes. De verspreiding van de blaasjes volgt het patroon van de aangedane zenuw; bij de nervus opthalmicus is dit het voorhoofd (aan 1 kant), met uitbreiding naar het bovenooglid en soms naar de neus, het onderooglid en het oog.

De pijn wordt meestal hevig en gaat dan geaard met branderigheid, een kloppende gevoel en overgevoeligheid van de aangedane huid. De roodheid duurt drie tot zes weken maar sommige patiënten houden maanden en soms jaren last van de pijn. Dit noemen we het “post-herpetische pijnsyndroom”. De behandeling hiervan kan lang duren en soms moeizaam zijn, als de aangedane zenuwen ernstig beschadigd zijn geraakt.


De virusontsteking van de voorhoofdhuid kan in een aantal gevallen leiden tot ontsteking van het oog, dat hangt er vanaf of de zenuwtakjes naar het oog ook betrokken zijn bij de opnieuw opspelende ontsteking. Er kunnen zweertjes van het hoornvlies ontstaan. Maar ook de binnenkant van het oog, het regenboogvlies (de iris) en heel af en toe het netvlies (de retina) kunnen ontstoken raken, soms zeer ernstig. Verder kan er als gevolg van de ontsteking of van de behandeling daarvan een verhoogd oogdruk ontstaan. Roodheid van pijn in het ook, gevoeligheid voor licht, en wazig en soms zelf heel slecht zicht kunnen symptomen zijn van ontsteking binnen in het oog. Deze verschijnselen komen meestal gelijktijdig met de huidsymptomen voor, maar soms ook nog weken nadat de blaasjes zijn verdwenen.
Wat te doen bij Herpes Zoster
Om de post-herpetische pijn te voorkomen of in ieder geval tot het minimum te beperken en de virusgroei zo snel mogelijk te onderdrukken, kan men het beste zo snel mogelijk nadat de eerste verschijnselen uiten, beginnen met medicijnen (de antivirale medicatie). Daarnaast bestaat de behandeling pijnbestrijding. Als het oog ook ontstoken is, wordt er bovendien meestal behandeld met verschillende types medicijnen, al naar gelang wel deel van het oog ontstoken is, of de oogdruk verhoogd is en hoe ernstig de ontsteking of de oogdrukverhoging is.
Wat nu?
Als u een actieve infectie met blaasjes en/of een oogontsteking heeft, vermijd dan contact met baby’s en kleine kinderen en met mensen met een sterk verminderd afweer.
Wie is het aanspreekpunt?
Niet alle informatie in deze folder is noodzakelijk op u van toepassing. Heeft u na het lezen 

van  deze folder nog vragen , stel deze dan aan uw eigen oogarts


Meer weten over Herpes Zoster?
Voor meer informatie over Herpes Zoster kunt u kijken op de volgende website: www.oogheelkunde.org (geraadpleegd op 17-12-2015).

Hoornvlies erosie/-beschadiging

Wat is het hoornlies?
Dit is het doorzichtige heldere voorste deel van het oog, waardoor het licht het oog binnen 

komt.  Dit  deel ligt voor de iris (regenboogvlies). Het buitenste deel van het hoornvlies is 

bedekt door een dun  laagje. Dit heet het epitheel
Wat is erosie?
Dat is een beschadiging van het epitheel van het hoornvlies. Zo’n erosie is pijnlijk en kan 

worden veroorzaakt door bijvoorbeeld het dragen van contactlenzen, de nagel van een 

kindje, takken of  bladeren, zand in het oog of door te hard wrijven in het oog, of na het 

verwijderen van een vreemd  voorwerp.


Hoe herken je hoornvlies erosie/-beschadiging?
Bij bacteriële ingroei kan het hoornvlies ernstig geïnfecteerd raken. Aan de buitenkant is er 

een witte vlek op het hoornvlies te zien (ook wel ‘ulcus’genaamd). Het oog produceert daarbij veel afscheiding,  zoals gelig slijm en tranen


Wat te doen bij hoornvlies erosie/-beschadiging?
Een hoornvlieserosie wordt behandeld met een antibiotische oogzalf. Hier overheen gaat 

een oogverband. Op deze manier krijgt het oog rust waardoor het hoornvlies in het algemeen snel  geneest. Verdovende druppels worden gegeven voor het onderzoek, maar zijn niet 

geschikt voor de  behandeling. Bij herhaald gebruik werken ze de genezing tegen, omdat ze de groei en het herstel van  het epitheelweefsel remmen. 

Helaas komt het soms voor dat de beschadiging van het hoornvliesepitheel spontaan weer 

terug  komt. Met name beschadigingen door de kras van een nagel of een tak kunnen 

opnieuw opspelen en weer dezelfde klachten geven. Er kan dan gebruik gemaakt worden 

van een zachte contactlens, die als een soort verband voor het  hoornvlies fungeert om 

genezing te bewerkstelligen. 


Wat nu?
Raadpleeg uw huisarts wanneer u symptomen en/of klachten ervaart.
Wie is het aanspreekpunt?
Niet alle informatie in deze folder is noodzakelijk op u van toepassing. Heeft u na het lezen 

van  deze folder nog vragen, stel deze dan aan uw eigen oogarts


Meer weten over hoornvlies erosie/-beschadiging?
Voor meer informatie over hoornvlies erosie/-beschadiging kunt u kijken op de volgende website: www.oogheelkunde.org (geraadpleegd op 17-12-2015).

1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   12


Dovnload 0.87 Mb.