Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Hayastan : het oude Armenië

Dovnload 51.29 Kb.

Hayastan : het oude Armenië



Datum24.09.2018
Grootte51.29 Kb.

Dovnload 51.29 Kb.


Hayastan : het oude Armenië

Een mythe

Het gebeurde of het gebeurde niet dat God op een dag de volkeren van de wereld bijeenriep om het land van de vijf continenten onder hen te verdelen. Te midden van de enorme mensenschare bevond zich ook het kleine maar dappere volk van de Armenen. Deze Armenen nu waren zo druk met elkaar in gesprek, over het weer, over de vrouwen, over de mannen, over wat al niet, dat zij keer op keer hun beurt voorbij lieten gaan. En zo kwam het dat aan het einde van de dag, toen God aan alle volkeren een stuk land had toegewezen, tenslotte de Armenen zich bogen voor Zijn aangezicht. En de oudste der Armenen richtte zich op en sprak: ‘Heer, heel de dag hebben wij ons onledig gehouden met dwaze zwetserijen, zodat alle volkeren die na ons kwamen konden voordringen zonder dat wij het merkten’. En God sprak tot de Armenen en zei: ‘Als het woord voor u belangrijker is dan het land, dan is er heden recht geschied. Want al het goede en vruchtbare land heb ik vergeven aan volkeren die het op hun waarde weten te schatten’. Dat gezegd hebbende raapte God met een machtig gebaar een handvol kiezels bijeen en wierp die in een kale vlakte. Toen bulderde zijn stem: ‘Daar, in de bergen, waar in de winter de koude het gewas doet doodvriezen en waar in de zomer de zon zo zinderend heet is dat al het groen verschroeit, daar zullen de Armenen wonen’. En zo geschiedde. En het verhaal gaat verder.


Toen God de aarde, de bomen, de bloemen en de dieren schiep toen bleef het kaal in Armenië en onbewoond. Tot God een zondvloed over de aarde deed komen en toen pas, toen het water zakte, beleefde Armenië haar eerste lente. Want kleine beetjes vruchtbare modder van elders bleven achter in de dalen, zodat aangespoelde zaden er konden ontkiemen en uitgroeien tot planten. En de dieren uit de Ark van Noach, die op de berg Ararat midden in het oude Armenië (Gen: 8 : 4) was gestrand, deden zich aan de planten te goed. En sommige keerden niet terug en dienden zo tot voedsel voor de eerste mensen die zich vestigden in het gebergte dat zo lang door God vergeten was.

Vanaf hier verspreidden Noachs zonen Sem, Cham en Jafeth zich vervolgens over de aarde. Zo werden ze de stamvader van respectievelijk de Semitische, de Afrikaanse en de Indo-Europese volkeren. Onder de nakomelingen van Jafeth bevond zich Hayk, een achterachterkleinzoon van Noach. Hij bleef uiteindelijk in de buurt van de berg Ararat wonen en werd zo de legendarische stamvader van de Armeniërs. En zij noemden hun land Hayastan, land van Hayk. En het verhaal gaat verder.


Nog weer later stuurde God de aartsengel Gabriel naar de aarde om de Armeense landbouwers de kunst van de irrigatie te leren. En hij gaf hun opdracht om kanalen te graven vanaf de rivieren naar het rotsachtige land om hun land te kunnen bevloeien. Het gebeurde niet lang daarna dat de Armenen een kanaal groeven, van de rivier Ildaruni naar de heuvels rond Erebuni, dat nu Jerevan heet en dat de hoofdstad der Armenen is, en dat vruchtbare wijngaarden ontstonden waar eerst slechts distels wilden groeien. En dit gebeurde in de tijd van koning Russa de Tweede. (Karel Reinier Glastra van Loon ‘De liefde komt altijd te laat’, in: Vannacht is de wereld gek geworden (Amsterdam, 1997) 191-202
Dit zijn heel oude mythes over het ontstaan van Armenië. Zeker is dat dit land een heel oude geschiedenis kent en dat er al meer dan 2500 jaar verre voorouders van de huidige Armenen in het gebied rond de mythische berg Ararat hebben geleefd. In 2007 kwam een fascinerend boek uit geschreven door Frank Westerman getiteld ‘Ararat’ , waarbij hij deze multidisciplinair belicht: bijbels, historisch, geologisch, natuurkundig, anthropologisch om tenslotte deze meer dan 5000 meter hoge dubbelvulkaan zelf te beklimmen!
In de Bijbel in het Oude Testament wordt het legendarische oude rijk van Ararat ook op verschillende plaatsen genoemd. Zie bv.: Gen 8:4 -  http://owl.li/yuysp (het verhaal van de ark van Noach)

N.B. Het is bekend dat het verhaal van de zondvloed in wezen al veel ouder is en al in de tijd van de Babyloniërs verteld werd. Maar de Bijbel voegt er een nieuwe dimensie aan toe: de overstroming Gods is een openbaring aan Israel. Hij roept de mensen op om zich te bekeren. God sluit zijn verbond met de mensen en met de aarde. In Gen 8:22 wordt de veelkleurige regenboog een teken van Gods verbond genoemd met de aarde (www.bijbelseplaatsen.nl)

Zie voor het Rijk van Ararat ook de volgende links:

Koningen 19:37 - http://owl.li/yuxaf Het verhaal van de twee zonen van Sanherib, Koning van Assyrië die vluchtten naar het land van Ararat, nadat zij hun vader in Ninivé hadden vermoord, toen hij zich neerboog in de tempel voor zijn god.

Jesaja 37:38 - http://owl.li/yuxm6 (idem)
Jeremia 51:27 - http://owl.li/yuxyY 

Gomer en Togarmah 

Ezechiël 27:14 - http://owl.li/yuxNR

Ezechiël 38:6 - http://owl.li/yuxUK 

 

Oudste geschiedenis

Bewerkte stenen die in het oude Armenië gevonden zijn wijzen er op dat er al sprake was van menselijk leven zo’n 600.000 tot 800.000 geleden. Al ca. 12.000 jaar voor Chr. hoorde de vruchtbare Araratvallei tot de bakermat van de landbouw, gevolgd door de domesticatie van vee en huisdieren. (www.strafael.nl). Rotstekeningen van wilde dieren en heiligdommen rond het Sevanmeer kunnen worden gedateerd op 5000-3000 v. Chr. Deze tekeningen waren gemaakt door mensen met een heidense godsdienst die sterk gericht was op de verering van planeten en de zon. In de negende eeuw voor Christus verenigden zich een aantal volkeren, vermoedelijk om beter tegen het gevaarlijke Assyrië uit het Zuiden te kunnen strijden. Dit was het rijk van Urartu ( ca900-585 voor Christus (genoemd naar de Ararat). Hier woonden mensen die verwant waren aan de Chorieten, die tussen 2000-1700 een machtige vijand vormden van de Israëlieten), genoemd ook zo in de Bijbel (Gen. 36 en Deut. 2). Het volk van de Urartu was een tijdlang heel succesvol en onder hun koningen slaagden ze er in grote delen van omliggende landen te veroveren.

Volgens Herodotus komen de oorspronkelijke Armeniërs rond de achtste eeuw vanuit Phrygië (Midden-Turkije) naar het land van Ararat. Deze mensen spraken een Indo-Europese taal en zij vermengden zich met de bevolking die daar al leefde, terwijl ze hen ook hun taal oplegden. (Overigens is het Armeens een heel eigen taal. Taalkundig kun je zeggen dat het Armeens en het Nederlands - ook een Indo-Europese taal - achterneven van elkaar zijn!)

De godsdienst van die oude Armeniërs kende een veelgodendom en leek wel wat op die van naburige Perzischtalige volkeren met een sterk dualisme tussen goed en kwaad, waarin het aan de mens is om het goede te kiezen (invloed van het zoroastrisme).

Het rijk van Urartu werd tenslotte vernietigd door de Scythen in 585 v. Chr. Daarna namen koningen van de Armeense dynastie de Orontiden voor eeuwen de macht over. Later kwam Armenië sterk onder invloed van de Griekse cultuur, toen Alexander de Grote de Perzen versloeg. Onder de Armeense koning Tigranes de Grote, heerser van 95- 55 v. Chr., groeide het land uit tot een enorm rijk tot aan de Zwarte en Kaspische Zee toe en wist zelfs de Syriërs te overwinnen. Maar vervolgens in 66 v. chr. maakte Pompeius een einde aan alle dromen en werd Armenië een vazalstaat van Rome.
Daarna varieerde de status van redelijk zelfstandig koninkrijk tot een deel van het Romeinse rijk of Perzië. Soms ook werd Armenië opgedeeld tussen verschillende rijken zoals later het geval was bij Byzantium en de Arabieren (na de 7e eeuw).
Apostolische Armeense Kerk

Het vroege Christendom zou in Armenië al in de eerste eeuw gebracht zijn door de apostelen (Judas-Thaddeus (volgens sommigen behorend tot de familie van Jezus) en Bartholomeus, die beiden op de vlucht waren voor de machthebbers van het Romeinse rijk. Daarom noemt de orthodoxe kerk van Armenië zich apostolisch: dat betekent gesticht door een apostel, een directe leerling van Jezus zelf. Het staat dan wel vast dat in de eerste eeuwen na Christus enige groepen Christenen een redelijk veilig heenkomen in Armenië vonden, maar het was wel altijd een kleine minderheid.

Koning Tiridates IVe (238-314 na Chr.) zou er in 301 al voor zorgen dat het Armeens apostolische geloof tot staatsgodsdienst werd verheven. Eerste bisschop en heilige van de Armeense kerk werd Gregorius de Verlichter (Grieks doop = verlichting). Deze wordt nog altijd vereerd. In 406 kreeg Armenië haar eigen alfabet, thans bestaande uit 38 letters, waarvan een deel geheel eigen tekens met een religieuze dimensie, ontworpen door de Armeense monnik Mesrob Mashtots. Dat betekende dat men nu een eigen schrijftaal kende en ook de liturgie kon in het Armeens plaatsvinden. Het vormde de basis van het Armeense nationaal besef, een onderlinge verbondenheid met alle Armeniërs over de hele wereld verspreid door de eeuwen heen en het begin van de Armeense literatuur. Hiermee werd dit land de meest oostelijke en oudste christelijke natie ter wereld. Zie verder:

http://www.oecumene.nl/kalender/zondag-v-d-oosterse-kerken/42-13-mei-2001-christus-is-verrezen-sta-op-met-hem (Interview met Vader Manuel, Armeens- orthodox priester). Maar de Armenen hadden wel eigen opvattingen over de invulling van het Christendom en dat leidde tot een conflict met Byzantium, waarmee ze dan ook voortdurend streden. Juist in de tijd van de invasie van de Seldsjoeken (10e eeuw) dwongen de Byzantijnen hen hun een deel van hun land af te staan. Veel Armenen verhuisden toen naar het Zuid-Westen en stichten het zogenaamde ‘Klein Armenië’ in de oude Romeinse provincie Silicia (Kilikia), gelegen aan de Zuid-Oost kust in Klein-Azië.


Kruistochten en daarna

Het spreekt vanzelf dat de Armenen ten tijde van de Kruistochten intensieve contacten onderhielden met de kruisvaarders, over en weer. Boudewijn van Vlaanderen stichtte zelfs een graafschap (1098-1144) in Silicia met als hoofdstad Edessa (nu Urfa). Eén van zijn opvolgers liet zich ook ‘koning van Armenië’ noemen.


In die oude tijd lag de hoofdstad van Armenië Ani ook wel genoemd ‘stad van de duizend kerken’ in het uiterste puntje van Oost-Anatolië, dichtbij de huidige grens. Uit opgravingen is gebleken dat er in de hoogtijdagen wel 100.000 mensen gewoond hebben. Overal stonden de prachtigste gebouwen. De Seldsjoeken verwoestten de stad Ani in 1064. De Gregorius Kathedraal die beroemd was om haar bijzondere architectuur, werd vervolgens met behulp van onder andere ervaren Armeense steenhouwers omgebouwd tot een moskee (Marsden, Armenië, 113).
De 11e eeuw in Armenië wordt dan ook wel de zilveren eeuw genoemd. Ondanks alle oorlogen en onrust werden toen in de buurt van het Sevanmeer in afgelegen valleien of op hoge rotsen de mooiste oude kloosters en kerken zoals Goshavank, Hagartsin, Hagbat en Sanahin gebouwd.

Ook de eerste Chatsjkars de typisch traditioneel Armeense gedenktekens dateren uit deze tijd, de specifiek christelijke uit de 12e tot 14e eeuw. Deze typische bouwconstructies hadden later weer invloed op zowel de Europese (Byzantium) als de Mohammedaanse bouwkunst. Na de zilveren eeuw volgde de inval van de Mongolen en was het voorlopig gedaan met de duizendjarige Armeense beschaving. Omstreeks 1400 kwamen de Ottomaanse Turken aan de macht en in feite is de verspreiding van de Armeense cultuur over Europa en daarbuiten toen al begonnen ( Marsden, Armenië, 227).


In het boek van Philip Marsden wordt het wezenlijke van de Armeense volksziel heel mooi onder woorden gebracht:

Geen ander volk is zo achtervolgd geweest door de demonen van de wanorde als de Armenen met hun eeuwen van invasies, ballingschap, massamoorden, aardbevingen. Ze hebben voortdurend gepoogd hun wereld die constant in beweging was in getallen vast te leggen en zichzelf tot rust te brengen met vaste patronen. Alles wat ze tot stand gebracht hebben – in de kunst, de wetenschap, zelfs in de handel - , zijn pogingen om deze demonen te ketenen. Hun reactie op de chaos is zich in te graven, steeds verder in te graven in de zakenwereld, dieper in de mysteries, dieper in kennis, in de hoop dat ze ergens op een vaste ondergrond zullen stuiten’ (Marsden, Armenië, 117).


Osmaanse Rijk

In de tijd van het Osmaanse rijk vormden Armeniërs een van de religieuze minderheden ( zogenaamde millets). Ze woonden als handels- en ambachtslieden over het hele land verspreid, maar met een vrij grote concentratie rond Istanbul, waar ook de patriarch van hun kerk zetelde.

Sommige overheersers , ook de Islamitische, waren vrij tolerant ten opzichte van de Armeense christenen en joden, door anderen werden ze meedogenloos vervolgd en gedood. Ook toen al vonden de Armeniërs soms een veiliger heenkomen in andere delen van Europa. Zij vervulden een belangrijke rol in de economie van de vijftiende tot achttiende eeuw als handelaars, kooplui en bankiers. Zo hadden ze ook contacten met de VOC en bemiddelden tussen de Nederlanden, het Perzische rijk en het Ottomaanse rijk.
In 1828 werd het oosten van Armenië, toen een deel van het Perzische rijk veroverd door de Russen, waaronder de hoofdstad Jerevan. Het meer westelijke gedeelte bleef deel uitmaken van het Ottomaanse rijk, wat echter gaandeweg steeds meer uit elkaar begon te vallen.
Wat er daarna gebeurde was verschrikkelijk en traumatisch: het Armeense volk verloor haar bakermat en historische stamland, het door God gegeven land rond de berg Ararat. Tot de dag van vandaag beschouwen zij zichzelf als een inheems volk van Anatolië (Oost-Turkije) en daarom juist vinden de Armeniërs die ballingschap zo moeilijk te verdragen. ( zie ook: Marsden, Armenië, 120)
genocide

In wezen dus is het doden van de Armeense bevolking al veel eerder begonnen dan het beruchte jaar 1915. Dat moorden begon zeer serieuze trekken aan te nemen in de loop van de 19e eeuw. In het Ottomaanse rijk werden de Armeniërs op zijn hoogst behandeld als tweederangs burgers die een hoge belasting moesten betalen en niet alle rechten hadden zoals de Turken, omdat ze als ‘christenhonden’ beschouwd werden (zie o.a. Balakian, ‘Het land van mijn grootmoeder’, 180 e.v. )


Op 24 april 1915 werden in Istanbul 200 intellectuelen omgebracht. Dat wordt nu algemeen gezien als het beginpunt van de grote genocide. Maar het was in feite al jarenlang aan de gang. Zo werden in 1894-1896 meer dan tweehonderduizend mensen gedood in West-Armenië. Alleen al rond Erzurum, toentertijd al een flinke bloeiende stad, waar een grote meerderheid aan Armeniërs leefden, vond in 1895 een pogrom plaats en in 1915 werden 40.000 Armenen vandaar uit gedeporteerd naar Deir el Zor. Minder dan 200 mensen overleefden dat.

Vanaf het moment dat het Turkse rijk ten onder ging (ook wel de zieke man van Europa) genoemd ontwikkelde er zich een nieuw hevig nationalisme (vergelijkbaar met het latere Fascisme en Nationaal-Socialisme in Italië en Duitsland) onder de Jong-Turken).


Juist aan de vooravond van de genocide beleefden de Armeense literatuur en cultuur een renaissance. Armeense schrijvers combineerden hun eigen oude tradities met elementen uit de Europese verlichting en romantiek. Het nationaal besef groeide. Er kwam nieuwe belangstelling voor hun eigen geschiedenis en architectuur door de opgravingen bij de oude ruinestad Ani. Armeense dichters, schrijvers en intellectuelen waren daarom de eersten die als staatsvijand van de Turkse regering werden gezien (Balakian, 269-271).

Veel Armenen, die al vroeg democratische denkbeelden aanhingen, hoopten toen nog dat er betere tijden zouden aanbreken en dat ze zich zouden kunnen emanciperen binnen het Turkse rijk. De genocide jegens hen had uiteindelijk plaats deels uit angst dat zij te veel zouden samenspannen met de vijand (lees: andere christelijke naties) en deels uit jaloezie, omdat het hen economisch zo goed ging. De Turken hadden zo hun eigen methoden. Eerst zorgden ze ervoor dat ca 800.000 Islamitische vluchtelingen tussen de Armeense christenen gingen wonen. Andere bevolkingsgroepen zoals de Koerden, die allerlei voorrechten kregen, werden opgehitst en als milities ingezet tegen de Armeniërs. In 1914 kwam Turkije eigenlijk tegen haar zin in de eerste wereldoorlog terecht. Onder de Jong-Turkse premier Enver Pasha begon een grote veldtocht tegen de Russen, die de Turken door gebrek aan voorbereiding, honger en kou verloren. Bijna geheel het leger, 80.000 man sterk verloor het leven. Onmiddellijk daarna begon de deportatie en de vernietiging van het Armeense volk. Er zijn in die barre periode volgens schattingen tussen de een en anderhalf miljoen Armeniërs vermoord. Dat is bijna niet voor te stellen: ca de helft van de huidige bevolking die daar nu nog leeft. (In vergelijking: in Nederland woonden omstreeks de eerste wereldoorlog ca 6 miljoen mensen).


Lees meer: www.ejbron.wordpress.com (De sytematische uitroeiing van de christenen in Turkije / E.J. Bron)

Hieruit een aantal data:

-  In 1843 werden door de Koerdische stamleider Bedirxan Beg bij bloedbaden minstens 10.000 christelijke Armeniërs en Nestorianen in Asita (Hosut) in Sandžak Hakkaria vermoord. Vrouwen en kinderen werden deel als slaven verkocht.

-  Van 1894-1896 werden bij anti-Armeense pogroms 50.000 tot 80.000 Armeense christenen vermoord. De slachtoffers waren Armeens-apostolische mannen (apostolisch = zich beroepend op de apostelen).

-  In 1909 werden tijdens pan-islamitische (pro-islamitische), anti-Armeense pogroms in Adana en de provincie Kilikië 30.000 Armeense christenen vermoord. Tot 1910 eisten de daaropvolgende epidemieën en een hongersnood onder de slecht verzorgde overlevenden van het bloedbad nog eens 20.000 slachtoffers.

In de periode van 1915-1917 werden honderduizenden naar Mesopotamië en Arabië gedeporteerd, velen stierven tijdens de deportaties (verdrijvingen), enkelen vluchtten naar het Russische deel van Armenië, na 1922 leefden er nog minder dan 100.000 Armeniërs in het West-Armeense land. Ook vanaf 1915 werden de Ottomaanse Assyriërs het slachtoffer van volkerenmoord.

Beroemd is het verhaal van de 5000 Armeniërs die gevlucht waren om aan de bloedbaden te ontkomen naar Musa-Dagh, de Mozesberg in Syrië en daar 53 dagen weerstand boden tegen de Turken en tenslotte gered werden door de geallieerden.

Lees meer: http://www.armenian-genocide.org/ Maar dit is slechts één verhaal van de velen.

(zie ook: ‘Het gesteente van Ararat’, 129-132) en ‘Armenië / Philip Marsden (Amsterdam, 1995), 11-23. Beide boeken geven veel gruwelijke details.
Romans over deze periode beschrijven de trauma’s van de overlevenden en hun nazaten in bijna dichterlijke bewoordingen, in mythen en metaforen. Gewone taal schiet hierin te kort. Zie Nancy Kricorian ‘Armeense ogen, Amsterdam, 1998) en een ander prachtig voorbeeld is Peter Balakian, ‘Het land van mijn grootmoeder: een Amerikaans dichter ontdekt zijn Armeense geschiedenis ‘(Amsterdam, 1997).

N.B Eind 19e eeuw woonden in het Turkije van die dagen nog 25% christenen, waarvan bijna 20% Armenen. Dat waren er in 1927 nog maar 258.000, dat is nog geen twee procent en thans wonen er minder dan 100.000 Armenen, vnl. in de omgeving van Istanbul.


Voor goede Nederlandse (historische) literatuur over de genocide met veel feiten en discussies zie: www.armeensegenocide.info/literatuur.html

Een recent boek is verder nog van Anthonie Holslag, een Nederlands cultureel anthroloog: ‘In het gesteente van Ararat : een onderzoek naar de relatie tussen collectief geweld en identiteitsvorming in de Armeense gemeenschap’, (Soesterberg, 2010). Dit boek handelt vooral over de weerslag die de genocide had op latere generaties, op de diaspora in de wereld en de reacties op de ontkenning van de genocide door de Turken. Die ontkenning staat bekend als de Armeense kwestie. Zie ook: www.dorhoutmees.nl. Tot op de dag van vandaag is deze kwestie niet opgelost.


De essentie van het boek van Holslag wordt in dit artikel weergegeven.



Recente geschiedenis

Mei 1918 werd een onafhankelijke Armeense Republiek uitgeroepen, die zich bij Rusland aansloot in de strijd tegen de Turken, maar deze Republiek werd al in 1920 ingelijfd bij de Sovjet-Unie. 70 jaar lang tot 1991 bleef Armenië in feite een deel van die Sovjet-Unie, weliswaar vanaf 1936 als een afzonderlijke Sovjetrepubliek met min of meer een eigen regering.


Als gevolg van de glasnost- (grotere openheid, individuele vrijheid en vrijheid van meningsuiting) en de perestrojka (staatkundige en economische hervormingen) onder Gorbatsjov begon het binnen alle staten van de Sovjet-Unie op alle manieren te rommelen. Daar kwam nog bij dat Gorbatsov toenadering zocht tot het Westen, wat uiteindelijk tot de val van de Berlijnse Muur leidde en de ontbinding van de voormalige Sovjet-Unie.
Armenië riep zijn eigen onafhankelijkheid uit in 1991. Helaas waren die eerste jaren erg chaotisch: corruptie en anarchie door de politieke elite vierden hoogtij. Er werd menigmaal gefraudeerd tijdens verkiezingen. Kortom het was bepaald geen prettig land om in te wonen. In 1988 woedde er een verschrikkelijke aardbeving en begon Armenië een oorlog met Azerbeidzjan om de Armeense enclave Nagorno-Karabach die in feite nog altijd voortduurt. Dit alles kostte veel geld zonder dat er veel voor in de plaats kwam.
Het uiteenvallen van de Sovjet-Unie had rampzalige economische gevolgen: de industriesector stortte in en Armenië verloor veel Sovjet handelspartners. De uitgebreide sociale voorzieningen uit de communistische periode, waar men op terug kon vallen waren niet meer vanzelfsprekend. Veel mensen leefden onder de armoedegrens en de werkeloosheid steeg enorm. Hoewel in de loop van de jaren ’90 de economische situatie wel wat verbeterde o.a. door financiële hulp van Rusland en de voortdurende geldstromen van de diaspora is er anno 2014 nog altijd veel armoede en werkeloosheid in het huidige Armenië te vinden (www.atlcom.nl/Kaukasus /armenie.htm), zoals ook uit een documentaire bleek die het afgelopen jaar werd uitgezonden http://www.npo.nl/de-bergen-achter-sotsji-5/23-02-2014/VPWON_1204101

Armenië geografisch

Armenië is een klein bergachtig land in de Zuidelijke Kaukasus, gelegen tussen 38 en 42 graden noorderbreedte en 43 en 47 oosterlengte. De hoogteverschillen zijn aanzienlijk: gebergten van meer dan 4000 meter tot de laagvlakten die niet meer dan 390 meter boven de zeepspiegel liggen. Het land ligt ineengeklemd tussen Turkije in het westen, Georgië in het noorden, Azerbeidzjan in het oosten en Iran in het zuiden. Er wonen thans nog ca 3 miljoen inwoners, waarvan in de hoofdstad Jerevan meer dan 1 miljoen mensen. De oppervlakte bedraagt slechts 29.743 km2 (dat is ongeveer driekwart van Nederland). De bevolkingsdichtheid is 108 inwoners per vierkante kilometer. De bevolking bestaat bijna voor 98% uit Armeniërs.



Land en Klimaat.

Het land Armenië heeft een echt landklimaat, maar door de grote hoogteverschillen is het in zeven verschillende klimaatzones te verdelen, waarbij zelfs het steppeklimaat voorkomt. Er is sprake van een korte lente, waarbij alles in bloei staat. De zomers zijn er droog en zonnig en duren vanaf de maand juni tot midden september. De temperaturen kunnen variëren en flink oplopen van 22 tot tegen de 40 graden. De herfst duurt lang en staat bekend om zijn prachtige herfstkleuren. De winters zijn streng met veel sneeuw, in de buurt van Jerevan kan geskied worden en het kan er ca 15 graden onder nul worden. (zie voor meer informatie over het huidige Armenië: www.en.wikipedia.org/wiki/Armenia)

Websites over Armenië om verder te lezen en met toeristische informatie:
http://www.britannica.com/EBchecked/topic/619349/Urartu

http://nl.wikipedia.org/wiki/Urartu

http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_kings_of_Urartu

http://www.armeniapedia.org/wiki/Armenian_History

http://www.armenian-history.com/

www.literatuurplein.nl/wereldkaart

www.landenwebnet.nl

www.ararat-nijmegen.nl

www.alvantsarik.org

www.landkaart.inf

www.ictumreizen.nl

www.scholieren.com

www.geschiedenis24.nl
En op facebook:

Ararat - Place Of Creation


 

https://www.facebook.com/AraratPlaceOfCreation?ref=stream

https://www.facebook.com/AraratPlaceOfCreation/photos/a.131317727061730.1073741829.131309017062601/290093274517507/?type=1&theater

 Monarchy of Historical Armenia 

https://www.facebook.com/pages/Monarchy-of-Historical-Armenia/218313743855?ref=stream

"1915 The Armenian Genocide" Film


 

https://www.facebook.com/pages/1915-The-Armenian-Genocide-Film/399432956737740?fref=nf



Tegen deze achtergrond nu begint het verhaal van de familie Mnatsian, die begin jaren ‘90 besloot hun Armeense vaderland te verlaten en in februari 1994 voor het eerst voet op Nederlandse bodem zette.



  • Ararat - Place Of Creation
  • "1915 The Armenian Genocide" Film

  • Dovnload 51.29 Kb.