Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Het hellend vlak van de doodscultuur

Dovnload 8.23 Kb.

Het hellend vlak van de doodscultuur



Datum25.10.2017
Grootte8.23 Kb.

Dovnload 8.23 Kb.

Het hellend vlak van de doodscultuur

2 april 2011




ANTWERPEN (RKnieuws.net)

Tegenover de oprukkende cultuur van de dood moet onze samenleving meer duidelijk maken dat het leven zin heeft, in alle fasen. Christenen kunnen en moeten daarbij het voortouw nemen, aldus Jan De Volder in het christelijk weekblad Tertio.

Bijna drieduizend mensen, onder wie aartsbisschop André-Joseph Léonard, namen zondag in Brussel deel aan de Mars voor het Leven. Dat is een pak meer dan bij de eerste editie vorig jaar. Opvallend is dat dit initiatief uitgaat van studenten en veel jongeren mobiliseert via Facebook. De sfeer is vreugdevol en levenslustig. Twintig jaar na de abortuswet en tien jaar na de euthanasiewet zijn enkele dingen duidelijk. Zo ging de wetgever in beide situaties uit van de geobjectiveerde noodsituatie, maar in de praktijk zie je zowel zwangerschapsafbreking als euthanasie tot een subjectief recht evolueren.
In beide gevallen zouden er strenge wettelijke voorwaarden gelden, maar die worden in de praktijk met een ontstellend gemak uitgehold of omzeild. Het hellend vlak waarvoor tegenstanders destijds waarschuwden, is onmiskenbaar een feit.

Neem nu abortus. Het aantal zwangerschapsafbrekingen stijgt nog altijd. “Abortus stopt een hart, en breekt een ander”, zo vroeg een slogan ook aandacht voor het drama van de moeders. Door de prenatale tests zie je dat het aantal borelingen met Downsyndroom, spina bifida en andere opspoorbare afwijkingen vermindert. Zwangerschapsafbreking werd een pure subjectieve beslissing van de moeder. Zelfs de vader wordt er vaak niet bij betrokken. Het betrokken kleintje heeft al helemaal geen stem in het kapittel. Bovendien is het schrikbeeld van de eugenetica niet ver meer weg.

En dan is er euthanasie. Naar illustraties van het hellend vlak is het niet ver zoeken. Vorige week besloot een koppel in een gemeente van Vlaams-Brabant samen ‘uit het leven te stappen’, zoals dat modieus heet. Hij was 83 en naar verluidt ongeneeslijk ziek. Zij was 78, wat artritis en andere ouderdomskwaaltjes, maar kon zich vooral geen leven zonder haar echtgenoot inbeelden. Daarvoor was de euthanasiewet helemaal niet bedoeld, maar wie geeft daar nog om?


Uit onze media – en een groot deel van de samenleving – stijgt net geen applaus op. Het moge duidelijk zijn: onze samenleving promoot de euthanasie, als proper alternatief voor de zelfdoding en als vermijding van lijden en aftakelen. Mijn vraag blijft: is dat nu echt zo humaan? Het feit dat geen enkel ander Europees land het Belgische en Nederlandse euthanasiebeleid volgt – terwijl wij toch steevast denken voortrekkers te zijn –, zou ons toch tot enige voorzichtigheid mogen stemmen.

In Nederland werd vorige week het boek Uit vrije wil voorgesteld. Daarin pleit oncoloog Piet Borst ervoor alle 70-plussers “die klaar zijn met hun leven” recht op euthanasie te geven. Hij wil komaf maken met al die vermoeiende wettelijke voorwaarden of vervelende bezwaren van artsen. Wij verwezen al vaker naar het profetische boek De moderne dood van de Zweedse schrijver Carl-Henning Wijkmark. Hij beschrijft een discussie over hoe mensen ertoe kunnen worden gebracht om op hun 75ste ‘spontaan’ euthanasie aan te vragen. Geen last voor anderen zijn en kosten besparen zijn het ideaal. Science fiction? We stevenen er razendsnel op af.



Alle begrip voor wie schrik heeft voor de toekomst, het ouder worden, de aftakeling, de eenzaamheid na de dood van een geliefde, ik wil geen oordelen uitspreken. Maar het antwoord van de samenleving mag daarop niet zijn: ga dan maar aan de euthanasie! Dat is niet humaan, maar gruwelijk.

Het antwoord moet zijn: zorg, pijnbestrijding en vooral liefdevolle nabijheid die het leven zin geeft in alle fasen. Zondag vierde ik de 95ste verjaardag van een goede vriendin. In een moeilijke fase van haar leven zweerde ook zij bij euthanasie. Nu ze zich opnieuw liefdevol omringd weet, heeft ze maar een ambitie: honderd worden, als het God belieft. Laat dat de droom zijn voor onze ouderen en voor al wie hen graag ziet.





Dovnload 8.23 Kb.