Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Hoofdstuk 1

Dovnload 0.9 Mb.

Hoofdstuk 1



Pagina1/33
Datum13.11.2017
Grootte0.9 Mb.

Dovnload 0.9 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   33

Hoofdstuk 1:

In de kamer waar Nienke sliep kwam Fabian stil binnengeslopen. Nog stiller liep hij naar het bedje van Sarah, zijn dochtertje. Trots aaide hij over haar buikje. Wat was ze toch mooi. Het mooiste meisje op de hele wereld. Samen met Nienke natuurlijk. En ze was zo sterk. Hij kon zich niet voorstellen hoe moeilijk was geweest voor Nienke, maar ook voor haar. Dat haar vader er ineens niet meer was. Ze was nog zo klein, veel te klein om dat te kunnen begrijpen. Op het moment dat hij zijn kleine meisje weer kon zien.. nog steeds kon hij niet beschrijven hoe dat voelde. Haar blije gezichtje zal hij nooit meer vergeten. Hij drukte een kus op haar voorhoofd en ging daarna op de rand van Nienke haar bed zitten. Voorzichtig gaf hij haar een kus op haar wang, vlak bij haar lippen. ‘Fabian?’ gapend wreef Nienke in haar ogen.


‘Hé,’
‘Wat doe je hier? Het is midden in de nacht. Als Victor je betrapt..’
‘Ik wilde eigenlijk heel hard Lang zal ze leven voor je zingen, maar Sarah ligt zo lief te slapen.. Ik maak haar maar niet wakker.’ lachte Fabian een beetje verlegen. Nienke begon ook te lachen.
‘Denk ook niet dat de andere bewoners er heel erg blij mee zullen zijn.’ Ze aaide over zijn wang.
‘Maar in plaats van te zingen, wil ik je iets geven.’ Nienke keek haar vriendje glimlachend aan.
‘Iets? Wat dan?’ ze werd nu wel heel nieuwsgierig. Fabian glimlachte.
‘Mag ik naast je komen liggen?’ Nienke schoof een stuk op. Wat een vraag was dat van hem, hij mocht dat altijd. Fabian sloeg de dekens open en ging dicht tegen haar aan liggen. Iets wat zowel hij als Nienke fijn vond. Heel erg fijn. Hij genoot van ieder moment dat hij samen kon zijn met haar. En dat zou hij ook altijd blijven doen, daar was hij zeker van. Hij drukte zijn lippen op die van haar en voorzichtig zoende hij zijn vriendinnetje. Ze gingen zo op in hun zoen dat ze niet doorhadden hoe heerlijk Sarah lag te dromen. De rare geluidjes die ze maakte hoorde ze ook niet. ‘Dit wilde ik je geven,’ glimlachte Fabian, toen Nienke hem na hun romantische zoen in zijn mooie blauwe ogen keek. Ze werd er verlegen van. Hij was altijd zo lief!
‘Ik wil je ook wel wat terug geven als bedankje..’ waar ze het lef vandaan haalde wist ze niet. Normaal gesproken, als ze Fabian wilde zoenen wist ze niet zo goed wat ze moest doen. Maar daar leek ze op dit moment totaal geen last van te hebben. Ze zoende hem, uitgebreid. Ze voelde hoe Fabian haar maar al te graag terug zoende, hoe haar tong die van hem vond. Op dit moment konden ze geen genoeg van elkaar krijgen en genoten ze ontzettend van elkaar. Na hun zoen keken ze elkaar verliefd aan.
‘Ik hou van je. Lieve jarige Nienke.’ Nienke glimlachte.
‘Ik ook van jou. Heel veel.’ Ze gaf hem een kus en ging daarna nog wat dichter tegen hem aan liggen. Een tijdje bleven ze zo liggen, totdat Fabian verbaast naar de twee lege bedden in de kamer keek.
‘Waar zijn Amber en Miley eigenlijk?’
‘Oh, die slapen op zolder..’ Fabian begon te lachen, en Nienke gebaarde dat hij stiller moest doen.
‘Op zolder? Hun?’ Nienke knikte. Ze stond er zelf ook van te kijken toen haar twee vriendinnen haar dat vertelde.
‘Ze moesten nog iets regelen of zo. Ik heb echt geen idee. Was veel te moe om er op in te gaan.’ Fabian knikte, dat kon hij begrijpen. Toen Nienke de traan aan Anchesenamon had gegeven en als een slappe pop op de grond viel voelde hij geen hartslag meer bij haar. Het waren misschien maar een paar seconden, voor hem leek het een eeuwigheid. Het moment dat ze haar ogen weer opende.. Nog zo’n gevoel wat hij gewoon niet kon beschrijven.
‘Je had me echt laten schrikken. Wil je zo iets nooit meer doen?’
‘Ik ben bang dat ik niets kan beloven,’ giechelde Nienke. Sarah maakte weer een paar geluidjes en sabbelde tevreden op haar speentje. Haar lievelingsknuffel Noeloe drukte ze nog steviger tegen zich aan.
‘Ik heb haar zo gemist.’ zei Fabian eerlijk.
‘Ooh..’ klonk Nienke teleurgesteld. Ondanks dat ze hoorde hoeveel verdriet er in Fabians stem zat, kon ze het niet laten dat te zeggen.
‘En jou heb ik ook heel erg gemist hoor, gek!’ tevreden gaf Nienke hem een kus.
‘Ik heb jou ook heel erg gemist. En Sarah jou ook..’ ze zuchten even. Die periode was echt verschrikkelijk. Zelf had ze zoveel verdriet en hoe klein Sarah dan ook nog is, dat voelde ze heel goed aan. Gelukkig had ze steun bij Trudie en de andere bewoners en werd Sarah altijd goed opgevangen door hun. ‘Ze liet elke dag duidelijk merken dat ze je miste.’ Haar kleine Sarah is een blije, vrolijke baby die niet veel huilde. Maar de periode dat haar vader er niet was huilde, gilde en krijste ze aan een stuk door. Fabian was zo trots op Nienke. Dat ze ondanks alles toch de kracht had om door te zetten. Dat liet hij haar natuurlijk ook merken.
‘Weet je hoe trots ik op je ben? Hoe je Sarah zo veel mogelijk probeerde te beschermen en hoe je haar die weken in je eentje hebt opgevoed..’ Nienke wilde er tegen in gaan, maar Fabian was nog niet uit gepraat. ‘Ook al had je hulp. Dat is natuurlijk ook meer dan logisch dat je die kreeg. Ik ben echt heel trots op je. Zelf zou ik het nooit zo goed hebben kunnen doen als jij.’ Nienke glimlachte. Ze vond he zo ontzettend lief dat hij dit allemaal zei.
‘Je ouders hebben me ook super goed geholpen. Zonder hun had ik het ook echt niet gekund. Ik weet nu precies van wie jij al die bezorgdheid hebt.’ Fabian glimlachte even maar zijn gezicht betrok daarna. Zijn ouders wisten nog steeds niet dat hij wél leefde. Dat hij helemaal niet dood was.
‘Ze probeerde morgen op m’n verjaardag te komen. Dan kunnen we het vertellen.’ Zei Nienke, alsof ze zijn gedachte las.
‘Echt?’ Nienke knikte.
‘Op de een of andere manier wisten ze wanneer ik jarig ben. Gek hè?’ Fabian begon te lachen.
‘Heel gek.’
‘Ja, ze wisten best wel veel te vertellen over mij. Ik snap er echt helemaal niets van.’ Fabian prikte haar in haar zij.
‘Ben je mij nu aan het plagen?’ Nienke schudde haar hoofd.
‘Ik wist alleen niet dat je zoveel over me praat.’
‘Ik praat heel veel en heel graag over je.’ Glimlachte Fabian. Hij wilde zijn vriendinnetje zoenen maar daar kwam Sarah tussen die huilend wakker werd. Fabian tilde haar uit haar bedje en drukte haar troostend tegen zich aan. Sarah werd snel weer rustig en viel ook snel weer terug in slaap. Voorzichtig legde Fabian haar naast Nienke neer en ging zelf ook weer in het bed liggen.
‘Net zoals de eerste keer. Toen lagen we ook zo met z’n drietjes.’ Glimlachte Nienke.
‘Ook al is het een beetje krap.’ Fabian glimlachte terug. Nienke stond op en trok zo zacht mogelijk het bed van Amber tegen die van haar aan. Daarna pakte ze haar denken en vulde daarmee de spleet tussen de twee bedden mee op. Anders lag ze daar de hele tijd tussen in en dat lag ook niet echt prettig. En daarbij, eigenlijk was het toch veel te warm om met een deken te slapen. Fabian legde Sarah in en midden en Nienke pakte haar dekentje en haar knuffel uit het bedje. Daarna ging ze naast haar liggen. Fabian deed het zelfde. Met hun hoofden en benen lagen ze tegen elkaar aan en Sarah lag tussen hun in, op buik hoogte.
‘Zó lagen we de eerste keer.’ Verbeterde Fabian Nienke die knikte. Hij had gelijk. Een paar maanden geleden lagen ze precies zo, als trotse ouders met hun kleine meisje tussen hun in. En nog steeds waren ze troste ouders, dat zouden ze ook altijd blijven. Fabian gaf haar een kus en daarna een op het warme voorhoofdje van Sarah. Nienke glimlachte. Dat Victor hun, ondanks dat ze samen een kindje hadden, alsnog had verboden samen te slapen kon haar dat niets schelen. Ze was de gelukkigste persoon op de wereld. Ze had alles wat ze wilde en dat was het enige belangrijke.

De volgende ochtend werd Nienke wakker gemaakt door Sarah, die lekker in zichzelf lag te brabbelen en zo nu en dan moest lachen omdat ze haar teentjes in haar neus probeerde te stoppen. Nienke keek haar dochtertje glimlachend aan. Nog steeds was ze verbaast over het feit dat baby’s zo lenig waren. Toen Sarah doorhad dat haar moeder naar haar keek stak ze haar voetje richting het gezicht van haar moeder. Nienke drukte haar lippen op de onderkant van haar voet en blies erop. Iets wat Sarah helemaal geweldig vond. Ze begon weer te lachen en stak haar ander voetje ook in de lucht. ‘Oh, wat heeft Sarah mooie teentjes.’ Nienke gaf een kus op haar voetjes, en blies er daarna weer op. ‘Zal ik eens in Sarah haar teentjes bijten?’ Nienke beet met haar lippen zachtjes op de teentjes van haar dochtertje, die steeds harder begon te lachen. Fabian kwam aangekleed de kamer binnen en keek met een trots gevoel naar zijn vriendin en hun dochter. Hij ging op het bed zitten en boog over Nienke heen om haar te zoenen. Sarah hielt zich stil en ineens schoot haar voetje weer omhoog. Tegen haar vader zijn kin aan. Fabian begon te lachen en tilde zijn dochter op.


‘Ga jij papa schoppen? Dat mag toch niet?’ Sarah reageerde er niet op en reikte met haar armpjes naar haar knuffel. Nienke gaf haar die en de baby drukte het stevig tegen zich aan. Tegen haar speentje zei ze ook geen nee en tevreden lag ze dicht tegen haar vader aan in zijn armen.
‘Ben je een beetje moe?’ vroeg Nienke lief en ze gaf haar dochter een kus. Sarah deed haar oogjes weer dicht en dat zei al genoeg. Haar vader wiegde haar in slaap terwijl Nienke dicht tegen hem aan ging zitten. ‘Wat word ze snel groot.’ Vond ze. Fabian knikte. Daar was hij het volledig mee eens. Voordat hij weken lang bij Mathijs en Jacob opgesloten zat was zijn dochtertje nog zo klein. Hij had haar lang niet gezien en toen hij terug was zag hij duidelijk dat Sarah al een stuk gegroeid was.
‘Ik wil er echt geen seconde meer van missen. Die zijn veel te kostbaar.’ Nienke glimlachte en werd er een beetje emotioneel van. Fabian zei het zo mooi. En het was meer dan honderd procent waar. Alle momenten die ze samen hadden gedeeld vanaf dat hun kleine meisje bij haar in de buik zat waren zo kostbaar. Hij had er al zoveel moeten missen en ze hoopte allebei dat dat nooit meer zou gebeuren.

In de woonkamer was iedereen op Fabian en Nienke na aan het ontbijten. Appie zat zoals gewoonlijk een hele pot pindakaas naar binnen te werken terwijl de rest van de club van de oude Wilg genoten van hun vrijheid. Alles was nu echt afgelopen, achter de rug. En eindelijk konden ze weer een “normaal” leven leiden. Althans, dat hoopte ze natuurlijk. Noa en Jeroen zaten elkaar verliefd aan te staren en namen af en toe een hap van hun ontbijt. Miley en Amber waren druk in gesprek over de laatste mode, roddels, nieuws en alles wat bij het begrip “belangrijk” hoorde volgens hun. Mick zat het zooitje onbegrijpelijk aan te staren. Jeroen was ineens terug bij zijn vader vandaan, Noa was op dat zelfde moment ook ineens weer beter, de twee andere meiden waren vrolijker dan vrolijk en Appie at alsof zijn leven er vanaf hing. Al was dat laatste vrij normaal. ‘Wat hebben jullie?’


‘Ontbijt?’ was de reactie van Amber en richten zich daarna weer op Miley. Noa streelde verliefd over Jeroen zijn bruine wang.
‘Ik heb je zo gemist.’ Fluisterde ze. Het was hard genoeg voor Mick om het te verstaan.
‘Hij jou blijkbaar niet.’
‘Waar slaat dat nou weer op?’ reageerde Jeroen gelijk.
‘Anders was je toch wel naar haar bij haar familie toe gegaan in plaats van naar je vader?’
‘Vergeten jullie Nienke straks niet te feliciteren?’ probeerde Miley de twee jongens op een ander gesprek te krijgen.
‘Feliciteren?’ vroeg Appie benauwd.
‘Nog nooit van dat woord gehoord Ap?’ Amber keek hem vragend aan terwijl Miley wat in haar oor fluisterde. De twee begonnen te lachen. Noa zag hoe het gezicht van Appie betrok.
‘Wat is er Ap?’
‘Stond er daarom een taart in de koelkast?’ 
‘Stond?’ riep Amber gelijk en Appie lachte onschuldig. ‘Stond?!’ Herhaalde Amber nog een keer en nog kwader dan net. Appie wist niet hoe snel hij weg moest rennen toen Amber boos opstond. Miley legde een hand op Amber haar arm en trok haar terug op de stoel.
‘Rustig maar Am, we regelen wel gewoon een nieuwe.’ snel kwam Appie terug gelopen en pakte de pot pindakaas van de tafel waarna hij weer snel terug naar zijn kamer rende. Voorlopig bij Amber in de buurt komen was niet het allerbeste plan.

Terwijl Nienke in de badkamer bezig was wachten Fabian op haar kamer op haar. Hij lag op het bed met zijn kleine slapende prinsesje naast zich. Hij keek haar glimlachend aan. Tegen zichzelf zeggen hoe trots hij op zijn kleine meisje was kon maar niet vaak genoeg. ‘Ik heb een heel mooi cadeautje voor mama.’ fluisterde hij. ‘Al bestaat er natuurlijk geen mooier cadeautje dan jij.’ Voorzichtig aaide hij over haar wang. Tevreden sabbelde Sarah op haar speentje. Alsof ze had gehoord en begreep wat haar vader net zei. 


‘Slaap ze nog?’ met een handdoek om zich heen geslagen en natte haren die een spoor op de grond achter lieten deed Nienke de deur achter zich dicht. Fabian knikte en kreeg het warm van Nienke die over hem heen kwam hangen en haar lippen op die van hem drukte.
‘Gefelici- Sorry!’ zo snel als Miley binnen kwam, zo snel was ze weer weg. Nienke stond op.
‘Ik kleed me even aan.’ deelde ze overbodig mee aangezien ze de kledingkast open trok.
‘Ja, ik ga naar benden. Maak een broodje voor je klaar, goed?’ ook Fabian stond op. Langs een grijnzende Miley heen liep hij snel naar beneden.
‘Sorry. Ik wilde jullie romantisch moment niet verpesten.’ Haar grijns verdween en met een schuldgevoel liep ze de kamer in. Nienke schudde haar hoofd.
‘Het geeft niet.’ opgelucht ging Miley op het bed liggen en gaf hun kleinste huisgenootje een kus op haar voorhoofd.
‘Vertel! Hoe was het vannacht.’
‘Vannacht?’ vroeg Nienke verbaast.
‘Ja, vannacht.’ Bevestigde Miley. ‘Waarom staan de bedden anders tegen elkaar?’ Nienke begon te lachen toen ze begreep waar haar vriendin om doelde.
‘Er is niets gebeurd hoor.’
‘Je kletst uit je nek.’ Miley rolde met haar ogen.
‘Echt niet. Fabian kwam me feliciteren, we hebben Sarah tussen ons ingelegd en toen zijn we in slaap gevallen.’ Vertelde Nienke in het kort.
‘Ow..’ Miley hoopte duidelijk iets anders.
‘Maar het was wel heel gezellig.’ Verliefd liet Nienke zich ook op het bed vallen en keek haar vriendin aan.
‘Net zo gezellig als net?’ Nienke knikte. Ondanks dat Miley precies op het moment binnen kwam dat er eigenlijk nog helemaal niets gebeurd was. Enthousiast maakte Miley een raar geluid. Waarschijnlijk wilde ze gillen maar bedacht ze zich omdat Sarah nog lag te slapen. Het rare geluid alleen was alsnog genoeg om haar wakker te maken. ‘Oh sorry liefje.’ Miley ging zitten en tilde het meisje op. ‘Maakt tante Miley je wakker?’ Nienke keek glimlachend toe hoe haar vriendin de kleine troosten en weer in slaap wiegde. Ze was zo bij met haar vrienden. Alle momenten die er waren geweest dat ze zo verdrietig was of moe, het maakte eigenlijk niet uit wat er was, haar vrienden stonden altijd kaar voor haar. En voor Sarah. Haar kleine meisje kon altijd bij hun terecht en er waren geen woorden voor om uit te leggen hoe blij ze daar mee was.

Toen Nienke en Miley beneden kwamen was iedereen al klaar met eten. Ze feliciteerde Nienke en gingen daarna hun eigen dingen doen, voordat de visite zou komen. Miley trok Amber mee de keuken uit en ging weer terug naar boven terwijl Nienke Sarah in de box legde en op de bank ging zitten. Ze zuchten toen ze zag dat Fabian de keuken uitkwam met broodjes op zijn bord. Ze had helemaal geen honger. Hij ging naast haar op de bank zitten en hief het bord op. Nienke schudde haar hoofd.


‘Ik heb niet zo’n honger, sorry.’ Fabian keek haar even onderzoekend aan en haalde daarna zijn schouders op.
‘Niet? dan eet ik deze overheerlijke broodjes zelf wel op.’ Hij at in een razend tempo de broodjes op. Nienke had het idee dat hij maanden niet gegeten had. Al moest ze toe geven dat ze de
laatste weken inderdaad geen fatsoendeerlijke hap hadden gekregen.
‘Smaakt het?’ Fabian knikte lachend.
‘Heerlijk. Echt geen hapje?’ Nienke schudde haar hoofd. Alleen bij de gedachte werd ze al misselijk. ‘Je moet wel eten hoor.’
‘Ja, straks. Heb nu nog geen honger.’
‘Dan is het goed.’ knikte Fabian. ‘Ik hou je in de gaten.’ Nienke begon te lachen.
‘Daar word ik echt bang van.’ lachend prikte Fabian in haar zij.
‘En terecht.’ Grapte hij. Nienke stond lachend en boog over de box heen.
‘Hé liefje,’ zei ze lief en wreef over Sarah haar buikje. Sarah sloeg met haar handje tegen de hand van haar moeder aan en rolde om. ‘Goed zo! Je kan het!’ Nienke tilde haar dochter uit de box en liep met haar naar de keuken waar ze een flesje klaar maakte.
‘Moet ik helpen?’ vroeg Fabian vanaf de bank. Nienke schudde haar hoofd, en op dat moment ging de bel.
‘Zal dat oma zijn?’ vroeg Nienke aan Sarah en liep met haar door de keuken. ‘Heb je oma ook zo gemist als ik?’ Sarah keek haar moeder met grote ogen aan en sabbelde op haar speentje. Lachend zetten Nienke het flesje melk in de magnetron. Daarna liep ze met haar naar de woonkamer, waar Fabian oma in een stoel zetten. ‘Oma!’ Nienke was echt blij haar oma weer te zien. Het was echt veel te lang geleden. Ze gaf haar een kus en legde Sarah in haar armen.
‘Klein konijn!’ Oma was duidelijk ook blij haar kleindochter weer te zien. ‘Gefeliciteerd! Je word zo snel groot.’
‘Tadaaa!’ lachte Nienke en stak haar handen in de lucht. De magnetron piepte.
‘Ik ga wel,’ Fabian hielt Nienke tegen en liep de keuken in. Inge keek haar kleindochter die gelukkig glimlachte doordringend aan.
‘Een leuke jongen?’ vroeg ze en Nienke probeerde serieus te kijken. Ze schudde haar hoofd.
‘Nee hoor.’ Haar oma knikte en deed maar alsof ze haar geloofde. ‘Echt niet.’ Nienke begon te lachen en keek stiekem naar Fabian die nog in de keuken bezig was met Sarah haar flesje. Ze zuchten. Het was verschrikkelijk om te liegen tegen haar oma. Zij dacht nog steeds dat Fabian dood was en dat Berend nu in de keuken stond.
‘Ik geloof er helemaal niets van,’ haar oma begon te lachen. ‘Vertel Nienke! Hebben jullie..’ Nienke glimlachte en knikte. ‘Wat schattig,’ Inge nam dankbaar het kopje thee van Berend aan en keek tevreden naar haar kleindochter. Ze zag er gelukkig uit en dat deed haar goed.
‘Wilt u haar de fles geven?’ Inge knikte en ruilde haar kopje thee in voor de fles van Sarah.
‘Maar vertel, ik wil alles weten.’ Sarah keek haar oma met grote ogen aan en dronk gulzig uit haar fles. Fabian ging naast zijn vriendinnetje op de bank zitten en keek haar vragend aan. Nienke keek met een bepaalde blik naar hem en Fabian knikte. Het was beter om het nu gelijk te vertellen.
‘Oma.. Even over Fabian hè?’

Het was al bijna avond toen Fabian Nienke uit de stoel trok en meenam naar de gang. ‘Even weg uit de drukte,’ glimlachte hij. Samen gingen ze op de trap zitten en Nienke legde haar hoofd tegen zijn schouder aan.


‘Ik ben zo blij dat iedereen het nu weet,’ ze keek hem aan en ging even met haar hand door zijn krullen. In de loop van de dag was er nog meer visite gekomen, waaronder de ouders en de zus van Fabian.
‘Ik ook.’ Knikte Fabian. Hij was zo blij dat hij zijn ouders en zusje had kunnen vertellen dat hij er nog gewoon was. En dat hij ze zo erg had gemist. Hij glimlachte naar zijn vriendinnetje en gaf haar een kus. Hij haalde een klein cadeautje uit zijn zak en gaf dat aan haar.
‘Voor mij?’ glimlachte Nienke. Ze had geen idee wat erin zat, maar alleen het idee al maakte haar zo ontzettend blij. Fabian knikte. Met een grote glimlach op haar gezicht haalde Nienke eerst het kleine strikje los en maakte voorzichtig het cadeaupapier los. Het was een klein doosje, van de juwelier. Ze keek Fabian verbaast aan en opende het doosje. Er zat een ring in. ‘Woow..’ Nienke keek haar vriendje met open mond aan. Zo iets moois had ze nog nooit gezien. Ze wist gewoon niet wat ze moest zeggen. Fabian haalde de ring uit het doosje. Het zat aan een kettinkje en Fabian deed het haar om.
‘Vind je het mooi?’ vroeg hij, wat onzeker.
‘Mooi?’ vroeg Nienke verbaast. ‘Het is prachtig!’ ze omhelsde hem dankbaar en gaf hem daarna een lange zoen.
‘Gelukkig,’ glimlachte Fabian. Nienke pakte de ring vast en bekeek hem goed. Aan de binnenkant van de ring stond Sarah gegraveerd.
‘Echt zo lief,’ ze gaf haar vriendje weer een kus en op dat moment ging de bel. Vrolijk kwam Miley de hal in gelopen.
‘Hé tortelduifjes.’ Glimlachte ze. ‘We gaan eten,’ ze opende de voordeur waar Mick en Jeroen met het eten stonden. Fabian stond op en pakte Nienke haar hand vast.
‘Kom, eten. Je hebt veel te weinig gegeten vandaag.’ Nienke glimlachte flauw en liep achter hem aan terug naar de woonkamer.
‘Eten!’ riep Appie en sprong al naar de tafel toe. Hij was er zoals gewoonlijk helemaal klaar voor.
‘Echt niet, eerst de gasten.’ Zei Amber, en trok hem mee van de tafel vandaan. Anders was alles al op voordat iemand ook maar wat gehad had. Nienke schepte eten op voor haar oma toen Sarah wakker was geworden en het boven op het huilen zetten. Nienke gaf haar oma het bord en wilde naar boven lopen maar Fabian hielt haar tegen.
‘Ik ga wel,’ ze glimlachte en knikte dat dat goed was. Ze ging op de bank zitten en keek voor zich uit.
‘Nien?’ vroeg haar oma bezorg. Iedereen had ondertussen al een bord eten in zijn handen behalve zij.
‘Nienke!’ riep Fabian van boven en hierdoor leek Nienke weer uit haar gedachten te komen. Ze stond op en liep zonder iets te zeggen naar boven. Appie begon smakelijk te eten tot grote afschuw van Miley die naast hem zat.
‘Moeten we niet even wachten op hun?’ vroeg ze waarbij ze opstond en naast Mick ging zitten. Ze keek rond en zag dat iedereen al at.
‘Eet nou maar, anders is het koud.’
‘Die twee boven.. dat duurt jaren voordat ze weer beneden zijn,’ lachte Jeroen.
‘Ja! Dan loopt je eten weg,’ riep Appie er gelijk achteraan, met zijn mond propvol. Fabian kwam de trap afgelopen met vieze slaap spullen van Sarah, liep het washok in en liep met legen handen weer terug naar boven.
‘Zal ze d’r bed weer hebben onder gescheten?’ lachte Appie.
‘Wat boeit mij dat nou,’ Jeroen haalde zijn schouders op.
‘Hé, ik ben aan het eten hoor.’ Gruwde Amber, die het helemaal voor zich zag.
‘Nogmaals, wat boeit mij dat nou.’
‘Nogmaals, wat boeit mij dat nou.’ Sprak Amber hem geïrriteerd na. ‘Lekker gezellig ben je weer.’
‘En nou allemaal koppen dicht en eten.’ Bemoeide Miley zich ermee. Ze had echt geen zin in dit gedoe.

‘Kleine stinkerd.’ Nienke legde haar dochtertje op de commode neer en trok haar pyjamaatje uit. ‘Ja, jij bent kleine stinkie hè. Je hele bed onderpoepen.’ Sarah glimlachte en klapte in haar handjes.


‘Goed zo! Klappen in de handjes,’ Nienke klapte ook in haar handen en Sarah deed haar moeder na. Fabian kwam de kamer weer binnen gelopen en lachte om het tweetal dat om de beurt in haar handen klapte.
‘Zal ik het badje klaar zetten?’ vroeg hij terwijl hij schoon beddengoed uit de kast haalde.
‘Nee, ik stap wel even met haar onder de douche. Heb geen zin in dat gekrijs.’ Fabian knikte. Gelijk had Nienke ook. Elke keer als ze hun dochter in het badje wilde doen zetten ze het op het gillen, in tegen stelling tot de douche. ‘Wil papa stinkie zo even vast houden?’ Fabian nam zijn
dochter lachend over en liep alvast met haar naar de badkamer en zette de douche aan. Nienke kleden zich uit en trok haar badjas aan. Ze pakte het badjasje van Sarah en liep naar de badkamer.
‘Lukt het verder?’ Nienke knikte.
‘Ga jij maar alvast eten, ik kom zo.’ Ze gaf Fabian een kus.
‘Is goed, tot zo.’ Hij liep de badkamer uit en Nienke stapte met haar dochter onder de douche. De lauwwarme water stralen was voor Nienke eigenlijk te koud, maar voor Sarah precies goed. Nienke stond zo dat Sarah goed onder de douche stond, zodat ze het niet koud kreeg maar ook geen water in haar gezicht.
‘Dat is lekker hè. Saartje lekker douche met mama.’ Sarah legde haar hoofdje op de schouder van haar moeder en stak haar handje uit naar de lange natte haren van haar moeder. Nienke glimlachte en gaf haar een kus. ‘Mooi hè?’ Sarah glimlachte.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   33


Dovnload 0.9 Mb.