Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Immuunsysteem

Dovnload 430.9 Kb.

Immuunsysteem



Pagina1/3
Datum25.04.2019
Grootte430.9 Kb.

Dovnload 430.9 Kb.
  1   2   3

Immuunsysteem

http://nl.wikipedia.org/wiki/Immuunsysteem

 

Het immuunsysteem is het systeem in het lichaam dat werkt om besmetting en ziekte af te weren. Centraal in dit systeem zijn de witte bloedcellen. De witte bloedcellen produceren antistoffen in antwoord op specifieke antigenen die het lichaam kunnen binnenvallen; anderen functioneren als aaseters om besmetting te bestrijden door bacteriën te vernietigen en dode cellen te verwijderen.



Bij mensen en veel dieren is het immuunsysteem betrokken bij een groot deel van alle bekende ziekten. Dit heeft geleid tot een verhoogd inzicht in dit immens complexe systeem en de introductie van therapie die de immune reactie wijzigt.

Types van systemen

In multicellulaire organismen is het immuunsysteem een orgaansysteem dat als defensie tegen ziekteverwekkers (zoals virussenbacterinparasieten), sommige giffen, evenals kanker dienstdoet. De componenten van het immuunsysteem functioneren ook bij de onttrekking van extracellulaire vloeistof aan het bloed, en de vorming van witte bloedcellen.

Bacterin en monocellulaire organismen hebben een "immuunsysteem" dat is ontworpen om bacteriofagen (virussen die bacterin besmetten) te bestrijden. Nochtans, wanneer wij over immuunsystemen spreken verwijzen wij gewoonlijk naar de immuunsystemen van multicellulaire organismen, gewoonlijk gewervelde dieren.

Eigen en niet-eigen herkennen

De Latijnse term immunis betekent vrijgesteld, verwijzend naar bescherming tegen indringers van buiten. De herkenning van wat van buiten is wordt gevonden in al leven. Bij zelf-bestuivende planten zal een stuifmeelkorrel die op stigma van een bloem landt een stuifmeelbuisje onderaan de steel naar de eierstok voor bevruchting verzenden. Een stuifmeelkorrel van een genetisch verschillende plant zal niet ontkiemen of het stuifmeelbuisje, zodra gevormd, zal in de steel desintegreren. In kruis-bestuivende soorten, desintegreren de eigen stuifmeelkorrels, terwijl de niet-eigen korrels ontkiemen en bevruchten.

Toch moeten niet alle cellen van buiten worden vernietigd aangezien sommigen voor voeding moet worden geassimileerd. Daarom moet het immuunsysteem de capaciteit hebben om eigen enniet-eigen te ontdekken. Het defensiesysteem moet de capaciteit hebben om toekomstige gevaren te behandelen.

Structuur van het immuunsysteem

De meeste multicellulaire organismen bezitten een immuunsysteem dat uit ingeboren immuniteit bestaat die over het algemeen uit een reeks genetisch-gecodeerde reacties op ziekteverwekkers bestaat en niet tijdens het leven van het organisme verandert. De aanpassingsimmuniteit, waarin de reactie op ziekteverwekkers tijdens het leven van een individu verandert, verscheen enigszins abrupt in evolutieve tijd met het verschijnen van kraakbeenachtige vissen. De organismen die een aanpassingsimmuniteit ook bezitten bezitten een ingeboren immuniteit en veel van de mechanismen tussen de systemen zijn gemeenschappelijk, zodat het niet altijd mogelijk om een harde en snelle grens tussen de individuele componenten te trekken betrokken bij beide, ondanks het duidelijke verschil in verrichting. De hogere gewervelde dieren en alle zoogdieren hebben zowel een ingeboren als aanpassingsimmuunsysteem.

Aangeboren immuunsysteem

Het aanpassingsimmuunsysteem kan dagen of weken na een eerste besmetting vergen om een effect te hebben. Nochtans zijn de meeste organismen onder constante aanval van ziekteverwekkers, die door het snel-handelende ingeboren immuunsysteem onder controle moeten worden gehouden. De ingeboren immuniteit bestrijdt ziekteverwekkers gebruikend defensie die snel wordt gemobiliseerd en door receptoren teweeg te brengen die een breed spectrum van ziekteverwekkers erkennen. Planten en vele lagere dieren bezitten geen aanpassingsimmuunsysteem en baseren zich in plaats daarvan op ingeboren immuniteit.

Recente vooruitgang is gemaakt op het gebied van ingeboren immunologie met de ontdekking van bepaalde receptoren: de receptoren bij zoogdieren die voor een groot deel van de ingeboren immune erkenning van ziekteverwekkers verantwoordelijk zijn. Er is sterk bewijsmateriaal dat deze receptoren van het ontdekken van de "ziekteverwekker-geassociëerde moleculaire patronen" en/of het verstrekken van het "gevaarssignaal" de oorzaak zijn.

Fysieke barrière

De eerste defensie omvat barrières tegen besmetting zoals huid en de slijmdeklaag van de darm en de luchtwegen, die fysisch de interactie verhinderen tussen de "gastheer" en de ziekteverwekker. De ziekteverwekkers die deze barrières doordringen ontmoeten constitutief uitgedrukte anti-microbiale molecules die de besmetting beperken.

Aanpassingsimmuunsysteem

Het aanpassingsimmuunsysteem, ook het verworven immuunsysteem genoemd, verklaart het interessante feit dat wanneer de meeste zoogdieren een eerste besmetting door een ziekteverwekker overleven, zij over het algemeen immuun zijn om ziekte te ontwikkelen die door die zelfde ziekteverwekker wordt veroorzaakt. Dit feit wordt gexploiteerd door moderne geneeskunde door het gebruik van vaccins. Het aanpassingsimmuunsysteem is gebaseerd op immune cellen genoemd witte bloedlichaampjes (of witte bloedcellen) die door stamcellen in het beendermerg worden geproduceerd. Het immuunsysteem kan in twee delen worden verdeeld. Vele soorten, met inbegrip van zoogdieren, hebben het volgende type:



  • Het humorale immuunsysteem, dat tegen bacterin en virussen in de lichaamsvloeistoffen (zoals bloed) handelt. Zijn primaire middelen van actie zijn immunoglobulines, ook genoemd antilichamen, die door de b-cellen worden geproduceerd.

  • Het cellulaire immuunsysteem, dat andere cellen behandelt die door virussen worden besmet. Dit wordt gedaan door t-cellen.

De kruising tussen ingeboren en aanpassingsimmuunsystemen

Hoewel de dichotomie van de ingeboren en aanpassingsimmuunsystemen heeft gediend om de reductionistenbenadering van immunologie te vereenvoudigen en te vergemakkelijken, hebben een aantal vrij recente ontdekkingen geholpen om oude geheimen van het immuunsysteem te verklaren evenals de scheidslijn tussen ingeboren en aanpassingsimmuunsystemen te vertroebelen.

Wanorde van het menselijke immuunsysteem

Een ondoeltreffend immuunsysteem is een eigenschap van immune deficintie; er zijn aangeboren of verworven vormen van immune deficintie, afhankelijk van de oorzaak. AIDS (het "Verworven Immune Deficintie Syndroom") is een besmettelijke ziekte, die door HIV wordt overgebracht, die degeneratie van het immuunsysteem van het lichaam veroorzaakt.

Anderzijds is een "overactief" immuunsysteem een eigenschap van een groot aantal verschillende auto-immune wanorde, zoals type I diabetesmultiple sclerosepsoriasis, en reumatodeartritis. In deze ontbreekt de zelf-erkenningscapaciteit van het immuunsysteem en het valt een deel van het eigen lichaam van de patint aan.

Sommige mensen hebben een onderdrukt immuunsysteem. Dit kan een verworven of gerfte ziekten van het immuunsysteem benvloeden, en zij omvatten die medicijnen om verwerping van overgeplante organen te verhinderen.

Zie ook


  • Immunologie

  • Lymfatische systeem

  • http://en.wikipedia.org/wiki/Immune_system

http://www.1-electric.com/articles/Toll-like_receptor

 

 



 

 

 



Evolutie van het afweersysteem laat onbehulpzame genen met rust

Door: Chiel Versteeg



http://www.wetenschap24.nl/nieuws/artikelen/2012/februari/Waarom-overleven-slechte-afweergenen-.html

Waarom dragen we duizenden variaties aan afweergenen, terwijl sommigen ons juist vatbaarder maken voor ziekteverwekkers? Een eeuwige spelletje kat en muis tussen het immuunsysteem en ziekteverwekkers zorgt voor de enorme diversiteit.



© Elizabeth Fischer and Kim Hasenkrug, NIH. /Dit beeld van een elektronenmicroscoop laat het leukemievirus ‘Vriend’ zien dat een witte bloedcel verlaat. Door dit virus te laten muteren in muizen kwamen onderzoekers er achter dat genen bewaard worden, ook al zijn ze niet goed voor onze afweer

Het menselijk immuunsysteem is een goed geoliede machine die zonder pardon ziekteverwekkers aanpakt en eigen cellen vernietigt als die geïnfecteerd zijn.

Bedreigingen moeten natuurlijk wel herkend worden. Dit gebeurt onder meer door middel van Major Histocompatibility Complex (MHC) eiwitten. Deze eiwitten zitten aan de oppervlakte van de meeste cellen en zorgen ervoor dat afweercellen kunnen zien of de cel wel helemaal is zoals die moet zijn. Simpel gezegd presenteren MHCs op een dienblad wat de cel bevat.

 

Het nut van MHC'S  De MHCs zijn zeer belangrijk. Naast hun signaalfunctie bepalen ze ook de afwijzing of acceptatie van transplantaties en spelen ze zelfs een rol bij onze zoektocht naar een geschikte partner. We zijn namelijk sneller aangetrokken tot iemand die ruikt naar andere MHCs dan wij zelf. Er zijn ontzettend veel variaties van MHC genen. Natuurlijk kan ieder gen varianten hebben maar de MHCs maken het erg bont, tot wel 2300 variaties per gen. Deze diversiteit is waarschijnlijk nodig om het afweersysteem goed te laten functioneren.

Zelfs als sommige MHCs niet meer nodig zijn, of ons juist vatbaarder maken voor ziektes, blijven ze bewaard. De theorie hierachter heet ‘vijandige co-evolutie’. Door de constante ontwikkeling van virussen zijn er veel variaties MHCs nodig om de mutaties te kunnen blijven herkennen. ‘Oude versies’ blijven daarom gewoon bestaan. Onderzoekers van de universiteit van Utah testten deze logische theorie. Hun bevindingen zijn te lezen in PNAS.

De celbiologen lieten een muizenvariant van het leukemievirus, ironisch genoeg het ‘Friend Virus’ genoemd (ontdekt door Charlotte Friend), muteren in drie groepen van twintig muizen. Elke groep muizen had een andere set MHCs. De onderzoekers stelden vast dat het virus gemakkelijk muteerde om de MHCs te ontwijken. Veel voorkomende MHCs werden zo minder effectief. Wanneer het virus gemuteerd was lieten ze het van groep wisselen. Het virus bleek wel heel specifiek gemuteerd te zijn. Het virus uit groep 1 ontweek alleen de MHCs van groep 1 en maar werd nog steeds herkend door de MHCs van groep 2.



Zwakker virus

Opvallend aan de uitslag van het experiment was dat de virussen aan kracht moesten inboeten om zich aan te passen. Het gemuteerde virus had een lagere reproductiesnelheid wanneer het een muis met andere MHCs infecteerde. De voor het virus onbekende MHCs waren een moeilijker obstakel om te overwinnen.

Volgens Potts en kornuiten bewijzen hun bevindingen dat de grote diversiteit aan MHCs nodig is voor een goed immuunsysteem. Ze geven hier twee redenen voor. Ten eerste hebben zeldzame MHCs het voordeel dat ze niet meer in het vizier van de geëvolueerde ziekteverwekkers liggen. Dit betekent dat deze MHCs hun bestrijdend vermogen juist weer kunnen terugkrijgen als de oorspronkelijke ziekteverwekker weer muteert of evolueert. Ten tweede kunnen de zeldzame MHCs nog steeds heel effectief zijn tegen volledig andere ziekteverwekkers.

Volgens de onderzoekers is er dus inderdaad sprake van ‘vijandige co-evolutie’. Ziekteverwekkers en MHCs stimuleren elkaars ontwikkeling door een oneindig spelletje kat en muis.



Bron:
Wayne K. Potts e.a., Experimental viral evolution to specific host MHC genotypes reveals fitness and virulence trade-offs in alternative MHC types. In: PNAS

 

 



Evolutie  van     IMMUUM-SYSTEMEM  

 

LINKS   

December 31, 2004

The Whale and the Antibody

Posted by Carl Zimmer

http://www.corante.com/loom/archives/the_whale_and_the_antibody.php

 

Immunology
The descent of the antibody-based immune system by gradual evolution


( gnathostomes | agnathans | immunoglobulin | lymphocyte | thymus )

Jan Klein * and Nikolas Nikolaidis *

( click--> ) published on line at the Proceedings of the National Academy of Sciences. Jan Klein and Nikolas Nikolaidis

 

 



1/.- Immunity and the Invertebrates

2/.- Sharks and the Origins of Vertebrate Immunity



http://www.scs.carleton.ca/~soma/biosec/readings/sharkimmu-sciam-Nov1996.pdf

http://www.sciam.com/article.cfm?chanID=sa006&colID=1&articleID=000A2CE1-FB2B-11BE-AD0683414B7F0000

 

Innate immune response: first line of defense against invading microbes 


http://216.239.59.104/search?q=cache:ugLGDZaL1pEJ:www.aarda.org/research/research_display.php%3FID%3D40+Immunity%27s+Early-Warning+System+&hl=nl&lr=lang_en|lang_nl

 

 



 

Evolutionaire  immuunologie

 

http://www.pandasthumb.org/archives/2006/04/pt_posters_in_n.html

 

http://www.nature.com/ni/journal/v7/n5/pdf/ni0506-433.pdf

 

Nature Immunology article


Bottaro, Andrea, Inlay, Matt A., and Matzke, Nicholas J. (2006). “Immunology in the spotlight at the Dover ‘Intelligent Design’ trial.” Nature Immunology. 7(5), 433-435. May 2005. )

NCSE Homepage: Immunology in the spotlight at the Dover ID Trial
http://www.ncseweb.org/resources/news/2006/ZZ/96…

NCSE Education & Law website: Evolutionary Immunology in the Kitzmiller Case
http://www2.ncseweb.org/wp/?p=124

Panda’s Thumb: PT posters in Nature Immunology
http://www.pandasthumb.org/archives/2006/04/pt_p…

NCSE: Supplementary Material
http://www2.ncseweb.org/kvd/exhibits/immune/inde…

NCSE: Annotated Bibliography on the Evolution of the Immune System
http://www2.ncseweb.org/kvd/exhibits/immune/immu…

NCSE: Longer, Unannotated Bibliography on the Evolution of the Immune System
http://www2.ncseweb.org/kvd/exhibits/immune/immu…

Matt Inlay’s TalkDesign article

Evolving Immunity,

 

or Andrea Bottaro’s PT posts



The Revenge of Calvin and Hobbes” and

Behe’s meaningless complexity.”

 

 

Supplementary Material,



online Kitzmiller archive.

http://www2.ncseweb.org/kvd/exhibits/immune/immune_evo_annotated_bib.html

 

Nieuw licht op immuunsysteem | Biomedisch



Tot voor kort werd gedacht dat het immuunsysteem alleen een geheugen kende via de T- of B-Lymfocyten, maar onderzoek laat nu ook zien dat de zogenaamde NK-cellen (natural killer) een mogelijkheid van geheugen laten zien.

New findings indicate natural killer cells recall pathogens as well as other immune cells (Bron: Science, 04-19/11:38) 

Bij gewervelde dieren valt het immuunsysteem uiteen in een tweetal categorieën namelijk:

1. Aangeboren afweer (dit is al aanwezig vanaf de geboorte en wordt o.a. gevormd door de huid en bijvoorbeeld NK-cellen en vormt een belangrijke barrire tegen een scala aan pathogene stoffen/ indringers.

2. Verworven afweer ; deze is veel specifieker en wordt gevormd door de T- en/of B-Lymfocyten. Het karakteristieke van deze respons is dat deze bij herhaling sneller en efficienter optreedt als gevolg van het geheugen van de betreffende cellen.

Uit onderzoek met muizen blijkt nu dat ook de Natural Killer cellen een geheugen laten zien. Mogelijk is dit te gebruiken in toekomstige behandelingen en medicijnen.

immuunsysteemB-LymfocytenT-LymfocytenNk-cellen

19-04-06

Zie ook

http://www.bprc.nl/BPRCNL/L2/HomeNL.html

                                       http://www.diagnose-kanker.nl/immunologie.htm


 

 



Het grootste deel van de immuunreacties worden opgewekt met behulp van deze zes HLA moleculen. Echter zes verschillende moleculen bieden lang niet genoeg variatie om jezelf te beschermen tegen vreemde antigenen. In de evolutie van het immuunsysteem is dit probleem opgelost door variatie binnen de HLA-moleculen zelf. 
Op bepaalde vaste plaatsen binnen de HLA-moleculen treedt er grote variatie op in het gebruik van aminozuren. Een HLA-DR molecuul krijgt hierdoor een zeer groot aantal "broertjes" die erg op elkaar lijken maar allemaal een ander antigeen kunnen presenteren. Dit fenomeen van extreme variatie binnen een molecuul, noemen we een polymorfisme (poly = veel, morf = vorm). Omdat ieder HLA-molecuul polymorf is ontstaat er een groep van moleculen waarin de variatie zo groot is dat bijna elk antigeen gepresenteerd kan worden aan een T en/of B cel. T en B cellen hebben een receptor op de celmembraan die specifiek is voor een antigeen. Als deze cellen een APC tegenkomen met een goede HLA-antigeen combinatie op de celmembraan, wordt een immuunreactie in gang gezet die leidt tot de eliminatie van de antigeen bron. 
De HLA-moleculen worden gecodeerd door HLA genen in je DNA. Van elk gen heb je een kopie van je vader en een kopie van je moeder. Echter omdat HLA-moleculen zo enorm polymorf zijn is de kans dat je van een willekeurig HLA-molecuul twee exact dezelfde genen hebt zeer klein. Dit betekent dat je cellen zes verschillende typen HLA klasse I moleculen en zes HLA klasse I I moleculen op het celmembraan hebben. Deze tekst bevat een bijlage om je een indruk te geven van de enorme variatie die HLA-moleculen vertonen.


  1   2   3

  • ‘vijandige co-evolu tie’. Ziekteverwekkers en MHCs stimuleren elkaars ontwikkeling door een oneindig spelletje kat en muis. Bron
  • Evolutie van IMMUUM-SYSTEMEM LINKS December 31, 2004 The Whale and the Antibody
  • ( gnathostomes | agnathan s | immunoglobulin | lymphocyte | thymus ) Jan Klein
  • ( click--> ) published
  • Evolutionaire immuunologie
  • NCSE Homepage: Immunology in the spotlight at the Dover ID Trial
  • NCSE: Supplementary Material http://www2.ncseweb.org/kvd/exhibits/immune/inde… NCSE: Annotated Bibliography on the Evolution of the Immune System
  • New findings indicate natural killer cells recall pathogens as well as other immune cells (Bron: Science, 04-19/11:38)
  • (dit is al aanwezig vanaf de geboorte en wordt o.a. gevormd door de huid en bijvoorbeeld NK-cellen en vormt een belangrijke barri
  • Uit onderzoek met muizen blijkt nu dat ook de Natural Killer cellen een geheugen laten zien. Mogelijk is dit te gebruiken in toekomstige behandelingen en medicijnen.

  • Dovnload 430.9 Kb.