Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


In- en aanleiding

Dovnload 0.69 Mb.

In- en aanleiding



Pagina2/5
Datum05.12.2018
Grootte0.69 Mb.

Dovnload 0.69 Mb.
1   2   3   4   5
Nog gedesorienteerd maken we een ritje van enkele minuten, waarna we arriveren op het zgn Dutch Mountain, het NL hoofdkwartier en sociale verblijf van de manschappen.

Alhier staat in de Lions Rock een schaal met hamburgers, uien , kaas en broodjes te wachten waar je zelf iets moois van mag maken in afwachting van de eerste briefing met betrekking tot onderkomen, veiligheidsvoorschriften en doorreisschema’s.

Dan op zoek naar de vooruit gereisde plunjebaal, met daarin onder andere je eigen gevechtsuitrusting, die ter plaatse wordt gecompleteerd met je wapen, scherfvest en holster.

Vervolgens nog maar een alcoholvrij drankje, en even bijpraten met de voorgangers, waarna op zoek naar de legeringstent, welke op 10 minuten lopen van het NL HK zich bevindt.



Een grote legertent met ca 120 stapelbedden is voor de eerste week ons onderkomen en zal de eerste nacht gedeeld worden met een grote ploeg van zeker 50 collega’s op doorreis naar andere locaties in Afghanistan. Die dan ook na een korte nacht om ca 4 uur luid en duidelijk hun voorbereidingen treffen voor de doorreis en ons daarvan in geuren en kleuren laten meegenieten. Uiteindelijk vertrekt de transportbus om ca 5.55 naar het vliegtuig en kunnen wij nog een half uurtje doezelen.

Dag 2


Nog een beetje onwennig qua oriëntatie op deze immense basis waar je 22,6 km moet afleggen om het hele kamp te ronden, gaan wij op zoek naar onze maatjes om met hen naar de Duitse eetzaal te gaan voor het ontbijt, om vervolgens terug te keren naar kamp Holland, waar de CSM, Compagnie Sergeant Majoor, ons de eerste instructies geeft hoe we die dag passen kunnen laten maken en andere formele plichtplegingen. Het wordt dan al snel duidelijk dat we voorlopig in de grote tent zullen verblijven totdat het vertrek van onze medische voorgangers de barak op kamp Holland vrij zal maken voor ons onderkomen voor de resterende tijd. Dan eerst maar door het verkoelende briesje op eigen initiatief op zoek naar het ziekenhuis, toch de plek waar we de komende weken onze meeste tijd (hopen te ) gaan doorbrengen. Na een uiterst vriendelijke ontvangst aan de ingang door de Duitse Guardian Angels, de gewapende portiers, zoeken we onze collega Traumachirurg op die ons van harte rondleidt in het uiterst goed geoutilleerde en schone ziekenhuis onder Duitse leiding, en ons laat kennismaken met vele van onze aanstaande collega’s. Het ziekenhuis ruikt fris en ‘ steriel’ zoals je in een ziekenhuis verwacht, en doet nergens onder voor een klein maar zeer compleet ziekenhuis in onze eigen contreien. Natuurlijk blijven wij wat langer ronddrentelen in de OK’s , ons aanstaande werkgebied, en bekijken wij ook even goed de zogenaamde Traumakamers, waar je immers ‘ blind’ je weg moeten kunnen vinden wanneer het er echt op aankomt.

Daarna maar weer eens naar buiten, waar inmiddels een stevige bries is opgestoken zodat de bergen aan de Zuidkant van ons kamp vrijwel geheel aan het zicht zijn onttrokken door het zelfde fijne stof dat je vanaf nu dagelijks tussen je tanden voelt knarsen wanneer je je buiten de tent van A naar B verplaatst.



In de ‘ zandmistige’ omgeving valt meer op hoe er eigenlijk een constante dreun op de achtergrond is van de vele vliegtuigen en helikopters die de hele dag ( en nacht ) in en uit komen vliegen.

Voor het avondeten vervolgens nog even een uurtje intensief ‘ cardio’ sporten, om mee te gaan in de algemene sfeer van ‘een gezonde geest in een gezond lichaam’ waaraan zeker 95% van de aanwezige militairen zich geheel vrijwillig lijkt te hebben geconfirmeerd. Na een heerlijke douche in de zeer hygiënische en schone douches die alom aanwezig lijken, nog even de moeilijke keuze of we gaan eten ‘bij de Duitsers of bij de Amerikanen’ , twee enorme eetzalen, DFacs (Dining Facilities), waar je met vlotte zelfbediening en na de nodige handhygiëne, een ruime keuze hebt uit allerlei typen maaltijden en veel verse groente en fruit. De keuze valt op de Amerikaanse Dfac, waar een lange rij doet vermoeden dat de prioriteit deze dag vooral wordt ingegeven door het vandaag aanwezige, alom geprezen en overvloedige schepijs, dat bij velen zeer in de smaak valt.

Na het diner nog een paar uurtjes doorbrengen met de maten uit het vertrekkende team waarbij lang gediscussieerd wordt over een actuele vraag met betrekking tot een uitbreiding van onze medische inzetbaarheid.

De nacht in de klapperende tent begint al te wennen, hoewel de vertrekkende F16’s met hun afterburner er toch voor zorgen dat je even van het geweld ligt te trillen in je bed .



Dag 3 Donderdag 26

We vallen al aardig in de routine van opstaan, scheren , douchen en sharp op tijd bij de eetzaal om met de collega’s te ontbijten. De wind heeft vannacht echt doorgezet en er hangt een gelige grauwsluier over het hele kamp waar de vele vlaggen van dito naties, strak klapperen in de wind. Na het ontbijt worden wij voor het eerst verwacht op het appel bij het role 3 ziekenhuis onder Duitse leiding. We staan met de hele ziekenhuisbemanning in de houding op het grote plein voor het ziekenhuis, waar wij welkom worden geheten door achtereenvolgens de Clinical Director, Frau Oberleutnant en tenslotte der OberFachartzt die vervolgens een aantal manschappen eert en onderscheidt namens de bevelhebber der strijdkrachten voor bewezen diensten, en vervolgens de het nieuwe Nederlandse medische team naar voren roept om zich aan de manschappen kort (in vloeibaar Duits) te mogen voorstellen. Daarna voor het eerst over tot de orde van de dag, die voor de artsen begint met een eigen medische overdracht. Daarna verdelen wij ons over onze eigen stations en kunnen wij dieper op de materie van de overdracht ingaan, na eerst een gezamenlijke patientvisite te hebben afgelegd .

Na de lunch een afspraak met het hogere echelon om verder te praten over uitbreiding van taken en daaraan gekoppelde vragen en oplossingen.

Met de collega chirurg kort overleg gepleegd met een van de Afghaanse chirurgen uit de regio die een interessante casus van hem aan ons wil voorleggen, waarna wij gezamenlijk besluiten om de patiënt naar ons ziekenhuis te laten komen ( na goedkeuring van de Clinical Director) opdat wij hem operatief kunnen helpen. De patiënt wordt dezer dagen gepland.

De dag eindigt zoals de voorgaande dag met sporten, avondmaaltijd (opnieuw Amerikaanse DFac), een lange uitwisseling van argumenten over het mogelijke uitbreidingsproject, een alcoholvrij biertje erbij ( o wat valt dat toch tegen in het begin, terecht dat Buckler in een ver verleden het onderspit heeft gedolven, het blijft een slecht substituut) voor het idee, en vervolgens met gewoon water de dreigende tekorten blijven aanvullen totdat we kort na elven weer op stok gaan in onze tent die door de wind nog steeds staat te klapperen op zijn grondvesten, om vervolgens nog een lange tijd te genieten van de e reader in de inmiddels (23.00) verduisterde tent.


Vrijdag
Wakker voor zessen, ligt het grootste deel van de tentbewoners nog (deels luidruchtig ) te ronken, maar dat geeft de kans tijdig een douche te kunnen nemen. De hitte is nog niet aanwezig en qua ochtendgloren zou je je ook op vakantie in Z Frankrijk kunnen wanen, ware het niet dat de continue dreun van de dieselgeneratoren, vermengd met de geluiden van de airco’s en de achtergrond dreun van de militaire kisten op de vliegstrip je wel beter doen beseffen.

Heden low ops, betekent pas in de middag aantreden voor appel en visite,

Weinig wetenswaardigheden over deze dag.

Leren meer mensen kennen van het NL contigent, raken goed georiënteerd op de geografie van het kamp ( zo moeilijk is het niet, alsof je in een gemiddelde kleine Amerikaanse stad bent met wegen loodrecht op elkaar, brede kruisingen en vele, vele barakken, bivaktenten en containers en materieel, alles overgoten met een woestijngrijze tint van een dikke laag stof, welke je vooral ook goed kunt waarnemen bij flitslicht ’s avonds, (of gewoon nadat je je neus hebt gesnoten….)
De vrijdag gaat verder rustig over in de zaterdag via de routine van sporten , eten , bellen, even nazitten en dan slapen.

Zaterdag
We komen al aardig in de routine van eten in de grote eetzaal van de Duitsers waarna nog een snelle espresso alvorens aan te treden op het appel van alle ziekenhuismedewerkers stipt om acht uur, in de brandende zon.

Elke dag het zelfde ritueel: begroeting door de Spiess (adjudant) over de lopende technische zaken van de kliniek, gevolgd door de administratieve leider gevolgd door de Commander, die ons dagelijks informeert over alle major incidents en dreigingen in Afghanistan en onze directe omgeving.

Vervolgens uittreden en met de artsen en medische overdracht in kleiner gezelschap. Aansluitend de visite met net zoveel medisch personeel als patiënten en dan weer over tot de orde van de dag, wat die ook moge zijn.



Gelukkig de eerste OK, abdominaal complex probleem, dat samen met het Duitse chirurgische team netjes wordt opgelost en verzorgd. Over enkele dagen vervolgingreep.

1   2   3   4   5


Dovnload 0.69 Mb.