Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Inhoudsopgave nieuwsbrief nr. 115 – 23. 01. 11 Pag

Dovnload 4.3 Mb.

Inhoudsopgave nieuwsbrief nr. 115 – 23. 01. 11 Pag



Pagina10/46
Datum05.12.2018
Grootte4.3 Mb.

Dovnload 4.3 Mb.
1   ...   6   7   8   9   10   11   12   13   ...   46

Honger krijgt hele wereld in de greep!!


januari 16, 2011 pineut

Voor het eerst geplaatst op 07-05-2008 (1e bijgewerkte versie aug. 2010) (2e bijgewerkte versie jan.2011)

De voedselcrisis die in delen van de wereld sterk voelbaar is, krijgt uiteindelijk de hele wereld in haar greep. Ook Amerika en de rijke Europese landen krijgen te maken met voedselschaarste en uiteindelijk honger.

En dat is geen beeld van de verre toekomst meer.Het staat voor de deur. Misschien al wel dit jaar, maar anders zeker volgend jaar. (en inmiddels verwacht men dan nu toch een wereldwijde honger in 2011)

Die sombere prognose komt van de christelijke hulpverleningsorganisatie Food for the Hungry. Volgens de organisatie is er met name onder christenen weinig besef van de omvang van de ramp die de wereld staat te wachten. Christenen maken zich er nauwelijks druk om en lijken te denken dat het allemaal wel meevalt.

Maar, waarschuwt Food for the Hungry, het valt niet mee. De voedselcrisis is huizenhoog. De prijzen van voedsel zijn in 2007 wereldwijd met 40 procent gestegen. De voorraden slinken. Er begint zich in sommige gebieden een humanitaire crisis af te tekenen. In gebieden waar tot voor kort geen honger was, is nu al sprake van honger. Terwijl de crisis nog allerminst het hoogtepunt heeft bereikt.

Food for the Hungry vraagt niet alleen zijn achterban om in de buidel te tasten zodat meer (nood)hulp verleend kan worden, ook vraagt men gebed zodat met name Westerse christenen door beginnen te krijgen hoe groot de omvang van de ramp is.

Matt Panos, woordvoerder van Food for the Hungry, noemt de dreigende honger wereldwijd “een stille tsunami. Het komt op ons afgestormd. We kunnen het niet keren.” Volgens hem wordt zijn organisatie nu al vrijwel dagelijks met de gevolgen van de voedselcrisis geconfronteerd. “We krijgen rapporten binnen uit elk land waar we werken, uit elk continent, en allemaal zijn ze eensluidend: de voedselprijzen zijn enorm gestegen en blijven nog steeds stijgen. Mensen zijn niet meer in staat om voedsel te kopen.” In de Wall Street Journal citeerde hij rapporten uit Afghanistan, Congo, Soedan, Bangladesh, de Filippijnen en Nicaragua. “Van de bevolking van Nicaragua kan nu al 73 procent van de bevolking niet meer de dagelijkse behoefte aan voedsel kopen.”

Bron : Manna Vandaag
Naschrift Pineut : U heeft in NL nog (steeds) even de tijd om voorraden aan te leggen voordat de prijzen voor voedsel ook hier huizenhoog de pan uit gaan rijzen,en inmiddels waren de prijzen al aan het stijgen en de prijzen voor voedsel zullen nog veel extremer de pan uit gaan rijzen !!! Openbaring 6:6 !!! (Hoewel de Rampen van 2009 & 2010in dit artikel niet waren meegewogen, is de situatie aD 2011 inmiddels dramatisch veranderd.)

In de komende dagen kunt u dan ook meer artikelen verwachten die de grote komende HONGER van 2011 zullen aankondigen.Hierbij zullen de rellen van Algerije en Tunesië in het niet vallen, want zelfs Obama en Sarkozy hebben een ontmoeting gehad waarbij zij een mogelijke wereldoorlogverwachten vanwege de enorme tekorten. Volg de links maar en lees het huiveringwekkende nieuws van de vele mislukten oogsten wereldwijd, dan kunt u weten dat de 7 magere jaren voor de deur staan, de 7 geprofeteerde jaren van een grote verdrukking zoals er sederd de grondlegging der wereld niet is geweest staan voor de deur !!! NOGMAALS U BENT GEWAARSCHUWD



Referenties : Kredietcrisis leid tot voedselcrisis | VoedselBank | Dramatische val wereld-voedselproduktie door extreme droogte ! | Overleven doe je zo !

http://pineut.wordpress.com/2011/01/16/honger-krijgt-hele-wereld-in-de-greep/`


'Iraanse opperleider Khamenei beval moord op Libanese premier Hariri'

Hezbollah en Syrische president Assad speelden hoofdrollen in moordcomplot

'De Iraanse ayatollah Khamenei (L) gaf de opdracht om de Libanese premier Hariri (R) te vermoorden.'

Bronnen die bekend zijn met het Speciale VN-Tribunaal voor Libanon hebben tegenover het Amerikaanse Newsmax onthuld dat niemand minder dan de hoogste Iraanse leider, ayatollah Khamenei, persoonlijk de opdracht gaf om de Libanese premier Hariri in 2005 te vermoorden. De moordaanslag werd gepleegd door twee terreurorganisaties: Irans eigen Quds eenheid en de door Teheran gesponsorde en geleide islamitische terreurorganisatie Hezbollah. (1)

Ayatollah Khamenei wilde Hariri uit de weg ruimen omdat hij dacht dat het een agent van Saudi Arabië was. Quds chef Qassem Suleymani gaf vervolgens aan de toenmalige topcommandant van Hezbollah, Imad Mughniyeh, de opdracht om Hariri om te brengen. Mughniyeh stelde daarop samen met zijn zwager Badr al-Dine een hit team samen die de aanval uitvoerden. 'De Iraniërs beschouwden Hariri als een agent van Saudi Arabië en dachten dat hem vermoorden de weg zou vrijmaken voor Hezbollah om Libanon over te nemen,' aldus een van de bronnen.

Ook de Syrische president Bashar al-Assad en diens zwager Assef Shawkat, het hoofd van de Syrische inlichtingendienst, zouden een hoofdrol hebben gespeeld in het moordcomplot.

Enkele dagen geleden stapte Hezbollah als gevolg van de op handen zijnde VN-aanklacht uit de Libanese regering van premier Saad Hariri, waardoor deze ten val kwam. Hezbollah leider Hassan Nasrallah probeert nu om via een geweldloze coup een alternatieve, anti-Westerse regering te vormen, om zo het VN-Tribunaal officieel te kunnen negeren (2). Als hem dit lukt dan betekent dit een ware strategische aardverschuiving voor Israël, omdat het Iran dan volkomen vrij staat om Libanon vol te pompen met wapens, raketten en soldaten.

Premier Hariri verklaarde echter dat er geen alternatief is dan de dialoog aan te gaan omdat volgens hem geen enkele partij in Libanon de andere partij kan elimineren. Wel omschreef hij het ontslag van 11 ministers, waardoor zijn regering ten val kwam, als een unieke gebeurtenis in de Libanese politiek.

Daarnaast zocht de premier steun in Washington, Parijs en Ankara. President Obama beloofde zijn volle steun maar verdere Amerikaanse acties blijven vooralsnog uit. De Franse president Nicolas Sarkozy weigerde openlijk achter hem te gaan staan, net als de Turkse premier Erdogan. Erdogan is er zelfs zo op gebrand de anti-Westerse alliantie tussen Iran, Syrië en Turkije te verstevigen, dat hij onlangs de eerste Soenitische moslim in de geschiedenis werd die het jaarlijkse Shi'itische Ashura feest, dat gewijd is aan de dood van imam Hussein 1300 jaar geleden, vierde. Voor Erdogan betekent een Iraanse (Shi'itische) overwinning in Libanon het toevoegen van een nieuw en belangrijk lid aan het anti-Westerse en anti-Israëlische islamitische machtsblok.

Xander - (1) Ynet News ; (2) DEBKA


Achtergronden bij de rellen in Tunesië

By admin, on januari 17th, 2011
Waarom is Tunesië, het welvarendste Noord-Afrikaanse land, nu een kruitvat geworden? Tunesië, dat op de plaats ligt waar zich meer dan tweeduizend jaar geleden het Fenicische handelsrijk Carthago bevond, kent een vrij feminiene cultuur met een sterke pragmatische inslag. Dit geldt voor het vruchtbare noordelijke deel. Over het algemeen genomen steeg de welvaart flink, maar dan alleen in de ontwikkelde kustgebieden. Het traditionele binnenland bleef arm. Dit zette kwaad bloed in het binnenland, de reden dat de rellen hier begonnen.

Waarom de rellen in Tunesië?

De half januari 2011 naar Saoedi-Arabië gevluchte president Ben Ali was een geslepen tacticus. Kort nadat hij in 1987 de vorige president en vader des vaderlands Habib Bourguiba afzette ging hij op pelgrimstocht naar Mekka. In islamitische ogen werd hij hierdoor witgewassen van alle zonden (bijvoorbeeld het afzetten van Bourguiba) waardoor zijn steun in het land -voor meer dan twee decennia- verzekerd was. Alleen het uiterste noorden is welvarend. Het zuiden blijft economisch sterk achter. Dit wekt daar veel woede.

Ondertussen versterkte hij zijn greep op het land tot een wurggreep en maakte gebruik van de politieke vrijheid die hij nu had om vrouwen meer rechten toe te kennen – Tunesië is nu het meest vrouwvriendelijke islamitische land. Dit kan een unieke prestatie genoemd worden. Het afschrikwekkend voorbeeld van buurland Algerije waar meer dan honderdduizend mensen tijdens de burgeroorlog werd gedood en de overal aanwezige geheime dienst hielden het land al die jaren rustig. Ben Ali identificeerde islamitische extremisten als de gevaarlijkste oppositiegroep en pakte deze dan ook keihard aan. Ook doet Tunesië het economisch gezien vrij goed: nauwelijks staatsschuld en een groeisnelheid per jaar waar Nederlandse politici erg jaloers op zouden zijn. Ondertussen groeide de onvrede echter.

Tegenstellingen in Tunesië

Naast de tegenstellingen tussen het welvarende noorden en het arme zuiden, speelt er meer.



Gebrek aan huwelijkspartners en banen

Zoals in alle Arabische samenlevingen speelt de familie een centrale rol in Tunesië. Nepotisme is de norm. Jongens uit armere families, vooral die uit het woestijnachtige zuiden, hebben daardoor nauwelijks kans op werk. Dit is een gevaarlijke ontwikkeling, want in Tunesië moeten zoals in andere islamitische landen hoge bedragen aan bruidsschatten en bruiloften worden uitgegeven om te kunnen trouwen. Een grote hoeveelheid ongehuwde jongens is overal een reden tot sociale onrust. In islamitische landen (en het Iran van Khomeini) werd dit traditioneel opgelost door voortdurende oorlogen met ongelovige buurlanden, waardoor het overschot aan mannen werd weggewerkt en de overlevenden in het veroverde gebied bleven of met rijke oorlogsbuit terugkwamen – voldoende voor het betalen van bruidsprijzen. In de moderne tijd is dit emigratie, maar met de steeds strengere asiel- en immigratieprocedures in het rijke westen komt deze mogelijkheid steeds meer buiten bereik.



Levensonderhoud wordt duurder

Ook in het ontwikkelde kustgebied steeg de onvrede. De censuur werd iedere dag gevoeld door de hoogopgeleide beroepsbevolking. De oplopende werkloosheid en het terugschroeven van subsidies zetten de maatschappij onder druk. Kortom: het regime werd alleen gesteund door de selecte, zeer rijke groep die baat had bij de opmerkelijke economische groei in Tunesië. Een stabiele middenklasse ontbreekt. Geen wonder dat de grote zelfverrijking door deze groep steeds meer woede opwekt.



Oprukkende islamisering van de bevolking

Het regime heeft met harde hand uitingen van islamisme, zoals de oprukkende hoofddoek, onderdrukt. In de meeste Arabische landen wordt het regime gesteund door de seculiere elite die bang is voor de islamitische extremisten. In Tunesië wordt door het effectieve overheidsoptreden tegen deze groep de druk van de islamisten nauwelijks gevoeld, waardoor paradoxaal de effectiviteit van het Tunesische bestuur leidde tot grotere steun voor islamisering. Veel Tunesiërs hebben religieuze bezwaren tegen het huidige overheidsbeleid waarbij vrouwen naar hun mening teveel rechten krijgen en ook andere godsdiensten te weinig worden gediscrimineerd. Ze willen meer sharia. Extremistische groepen als AQIM proberen deze wrevels aan te moedigen om zo een islamistische staatsgreep in Tunesië te kunnen plegen.



Censuur wordt steeds minder effectief

De belangrijkste tegenstelling is misschien nog wel die tussen Tunesië en Europa. Door de opkomst van internet en sociale netwerken als Facebook wordt de censuur steeds minder effectief waardoor Tunesiërs kennis kunnen maken met het leven in vrijere, welvarende landen. Sociale media stelden de Tunesiërs nu ook in staat om hun protesten te coördineren. Dictaturen kunnen zich alleen handhaven door een effectieve controle van de informatiestroom. Die verdwijnt steeds meer. Tunesiërs krijgen steeds meer door hoe ze al die jaren door de media zijn gemanipuleerd en reageren daar, logischerwijs, woedend op.



Verwachte ontwikkelingen

Veel Arabische landen zijn kruitvaten waarbij een jonge, verarmde bevolking met bruut politiegeweld onder de duim wordt gehouden. De werkelijke oorzaken van de economische stagnatie – corruptie, voortrekken van familieleden en veel te veel regels – zijn de bevolking onbekend, waardoor wordt teruggegrepen op wat bekend is. Dat is het islamitische geloof dat, het moge bekend worden verondersteld, zowel een politiek als religieus systeem claimt te zijn. Het voorbeeld in Tunesië – het succesvolste en sociaal gezien meest progressieve land van de Arabische wereld – kan ook de bevolking in andere Arabische landen aanzetten tot een opstand.

Dictator Gadaffi in buurland Libië maakt zich zorgen. De grassroots van zijn regime zijn weliswaar beter georganiseerd dan in Tunesië en hij heeft de Derde Weg, een unieke mengeling van socialisme en islamisme bedacht, maar ook zijn bewind kan weinig genade vinden in veel islamitische ogen. In Egypte en Syrië is de kans op opstand nog een stuk groter. De Marokkaanse koning kent als politiek en religieus leider meer legitimiteit waardoor hij zich minder zorgen hoeft te maken. In Algerije is de brand al uitgewoed – de bloedige burgeroorlog heeft de behoefte aan nog meer geweld effectief doen bekoelen.

Vermoedelijk zullen nu in Tunesië de progressieve hervormingen op het gebied van vrouwenrechten en vrijheid van levensovertuiging voor een groot deel terug worden gedraaid. Dit is een veilige en goedkope manier om de steun uit islamistische hoek voor het nieuwe regime te vergroten.




Leidt omvallen van Libanese regering tot oorlog?

Sa'ad Hariri

Volgens belangrijke Israëlische deskundigen speelt Hezbollah gewoon een spelletje voor meer politieke macht en wil het nu geen oorlog, maar Libanese burgeroorlog is onvermijdelijk, evenals overslaan naar Israël.

De Libanese terroristische militie Hezbollah heeft zich woensdag teruggetrokken uit de regerende eenheidscoalitie en heeft de regering van de door het Westen gesteunde premier Sa'ad Hariri ten val gebracht. Een belangrijke Israëlische deskundige benadrukte, dat de ontwikkeling niet tot een burgeroorlog of een andere oorlog van Israël en Hezbollah zal leiden, maar anderen in de regio zijn daar niet zo zeker van, vooral als we kijken naar de situatie op lange termijn.

Hezbollah en zijn bondgenoten in het Libanese parlement trokken zich terug uit de regering uit protest tegen de dreigende conclusie van het internationale onderzoek naar de moord op voormalig premier Rafik Hariri in 2005; hij was de vader van de huidige minister-president.

Waarschijnlijk worden Hezbollah en zijn Syrische sponsors genoemd als de belangrijkste verdachten van de moord. Hezbollah en Syrië hadden geëist dat Hariri jr. de samenwerking met het internationale tribunaal beëindigt.

Sa'ad Hariri was in Washington toen Hezbollah zijn stunt uithaalde. De Amerikaanse president Barack Obama zei dat omvallen van de regering- Hariri aantoonde dat Hezbollah vreesde dat Libanon zou gaan functioneren als echte moderne democratie, een ontwikkeling die de radicale terreurgroep naar de marge zou verdringen.

Hoewel de situatie wees op het soort interne botsing, dat zich in het verleden onvermijdelijk heeft uitgebreid naar het noorden van Israël, ziet Ilan Mizrachi, voormalig plaatsvervangend hoofd van de Israëlische inlichtingendienst Mossad, dat deze keer niet gebeuren.

In een telefonische vergadering met journalisten zei Mizrachi dat de stap zeker een spelletje van Hezbollah was om meer macht te krijgen, maar dat hij gelooft dat Hezbollah zijn doelstellingen zal bereiken door diplomatieke druk van Syrië en de politieke zwakte van de regering-Hariri.

"Alle partijen zullen hun best doen om een burgeroorlog te vermijden, en ik denk dat het hen lukt deze te voorkomen door een bepaalde prijs aan Hezbollah te betalen", zei Mizrachi. Hezbollah genoot al het vetorecht over belangrijke beslissingen van de overheid als deel van de overeenkomst voor een eenheidscoalitie, die ruim een jaar geleden werd gesloten.

De Arabische Liga was minder optimistisch, en woensdag haastten zijn leiders zich om de spanningen in Libanon te kalmeren en, met de woorden van secretaris-generaal Amr Mousa van de Arabische Liga, "Libanon te bevrijden van de gevaren van een burgeroorlog."

Anderen in Israël zien de situatie zoals Mousa, en vrezen bovendien dat Hezbollah direct een confrontatie met Israël zou kunnen provoceren om de aandacht af te leiden uit de bevindingen van het Hariri-tribunaal. Anderzijds zou Hezbollah zijn superieure militaire kracht kunnen gebruiken om uiteindelijk Libanon geheel over te nemen, wat nogmaals zou leiden tot oorlog met Israël.



Zelfs als Mizrachi gelijk heeft, en Hezbollah op dit moment alleen meer politieke invloed en macht nastreeft, de realiteit blijft dat Hezbollah in toenemende mate de ware heerser van Libanon is. Dit betekent dat Libanon weinig meer is dan een vazal van Iran. En dit scenario zal uiteindelijk leiden tot oorlog met Israël.

Israeltoday.nl
1   ...   6   7   8   9   10   11   12   13   ...   46

  • NOGMAALS U BENT GEWAARSCHUWD
  • Achtergronden bij de rellen in Tunesië
  • Waarom de rellen in Tunesië
  • Tegenstellingen in Tunesië
  • Verwachte ontwikkelingen

  • Dovnload 4.3 Mb.