Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Inhoudsopgave nieuwsbrief nr. 115 – 23. 01. 11 Pag

Dovnload 4.3 Mb.

Inhoudsopgave nieuwsbrief nr. 115 – 23. 01. 11 Pag



Pagina6/46
Datum05.12.2018
Grootte4.3 Mb.

Dovnload 4.3 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   46

Tuur Demeester - 14 januari 2011

Het populairste artikel van Trends in 2010 was het interview met ondernemer Jos Vaessen, waarin hij stelt:



We zitten echt diep in de shit. En ik vind het verschrikkelijk dat er zo weinig mensen zijn die zich dat realiseren. De subsantiële achteruitgang van de Belgische waarheid is volop bezig.

Laten we even kijken hoe groot het probleem van België werkelijk is:


1. Staatsschuld


De Belgische staatsschuld bedraagt vandaag 327 miljard euro, zo'n 77000 euro per werkende Belg, oftewel bijna 100% van het Bruto Binnenlands Produkt. Een artikel uit De Standaard van 2005 legt uit waarom dit een groot probleem is:

Over vijf jaar zijn we een normaal Europees land. ...[Een staatsschuld van] 60% van het BBP tegen 2010. Wat zat er achter die datum 2010? Rond die tijd (wellicht in ons land vanaf 2013) beginnen de uitgaven die voortvloeien uit de vergrijzing (gezondheidszorg, pensioenen), fors toe te nemen.

Het Belgisch wettelijk systeem is zo georganiseerd dat de kosten ervan toenemen naarmate meer mensen met pensioen gaan en naarmate meer mensen werkloos worden. Daar staan we vandaag. In beide scenario's dalen bovendien de belastingsinkomsten, wat de schuldopbouw nog verder versnelt. Als de schuld te hoog wordt, neemt op een gegeven moment de geldstroom uit het buitenland af, en slaat de crisis toe. België bevindt zich volgens ons heel dicht bij dit punt.

2. Rentevoeten op de staatsschuld


Maar het stopt niet bij een hoge staatsschuld. Op die schuld moeten interesten worden uitbetaald. Voorbije dinsdag stond de rente voor tienjarige staatsobligaties op 4,3%, een zucht verwijderd van de rente op Ierse staatsobligaties (4,4%) tien maand geleden, of Griekse staatsobligaties (4,4%) vier maanden geleden.

De staatsschuld van een land is beperkt door de goodwill van binnen- en buitenlandse investeerders. Als die beginnen te aarzelen om geld op te hoesten, begint een neerwaartse schuldenspiraal. De geldschieters eisen dan namelijk hogere interesten om hun risico te compenseren. Dat leidt tot een verdere stijging van de schulden, wat op zijn beurt leidt tot verdere stijgingen van de rentevoeten.

De ultieme en historisch vaakst gebruikte oplossing voor een excessieve staatsschuld is het devalueren van het geld—hoe meer het geld daalt in waarde, hoe meer de schuld daalt in waarde.

Deze oude truc werd ook al in België toegepast. Zo lezen we in de memoires van Willy De Clercq over de financiële situatie van België in de vroege jaren 1980:

De situatie was zo dramatisch dat drastische ingrepen noodzakelijk waren. Fons Verplaetse, die voordien zijn sporen had verdiend op de studiedienst van de Nationale Bank, rekende voor dat rigoureuze besparingsmaatregelen zich opdrongen. Er moest 'iets strafs' gebeuren, zo meende iedereen. Snel was duidelijk dat een devaluatie de beste uitkomst bood."

In februari 1982 werd de Belgische frank inderdaad met 8,5% gedevalueerd.

Deze truc kan vandaag niet meer worden toegepast, omdat België geen macht heeft over de euro. Dus wordt er steeds maar meer geld geleend, waardoor buitenlandse financiële en politieke instellingen steeds meer macht krijgen over de interne Belgische keuken. Zo wordt de berg staatsobligaties in plaats van een motor die het land vooruit stuwen, een molensteen om de nek dat het land de diepte in sleurt—zoals eerder in bv. Argentinië gebeurde.

3. Begrotingstekort


Het begrotingstekort is het verschil tussen wat binnenkomt en wat buitengaat bij de staat. Dit tekort is de olie op het vuur van de staatsschuld, want het wordt gefinancierd door het uitgeven van staatsobligaties (kasbons).

Momenteel bedraagt het begrotingstekort ongeveer 20,3 miljard euro, oftewel 6% van het BBP (bron).

De reden waarom dit tekort nog relatief klein is, en waarom België nog niet failliet is gegaan zoals IJsland (dat overigens nog enigzins gered werd door het IMF en de EU), is omdat dit land onder de paraplu van de Euro zit en beroep kan doen op de ECB en de private banken om met uit het niets gemaakte euro's nieuwe staatsschuld op te kopen. Mocht ook de Federal Reserve geen tientallen miljarden geleend hebben aan de Belgische banken in 2008, dan zou het begrotingsplaatje er vandaag er volledig anders hebben uitgezien.

4. De Banken


In een omgeving waarin banken niet failliet mogen gaan, is het essentieel te weten hoe het gesteld is met de (in)stabiliteit van de financiële instellingen. Als het faillissement van één ervan dreigt, zal de staatsschuld immers met sprongen omhoog gaan.

Na de kaalslag in 2008, telt België vandaag nog twee grote banken, KBC en Dexia, en ook verzekeraar Ageas(ex-Fortis). De totale passiva van KBC bedroegen vorig jaar bijna 310 miljard euro. De totale passiva (betalingsverplichtingen) van Dexia klokten vorig jaar af op 587 miljard euro, en Ageas heeft tegoed openstaan van 92,8 miljard euro. Een nieuwe bankencrisis en een daaropvolgende nationalisering van de drie grootbanken (niet ondenkbaar, cf. Ierland), zou met andere woorden tot een verviervoudiging van de Belgische staatsschuld kunnen leiden.

Dat brengt ons bij de vraag:hoe kwetsbaar zijn de Belgische banken?

Voor we verdergaan is het goed te beseffen dat een obligatie niet meer is dan een claim op papiergeld. Als dit papiergeld sterk daalt in waarde (cf. IJslandse Krona), of als de rente op de obligatie snel stijgt (cf. Griekenland), dan kan de de waarde van de obligatie in een paar dagen tijd gedecimeerd worden of de obligatie kan zelfs volstrekt waardeloos worden.Dexia heeft in totaal voor 114 miljard euro obligaties in portefeuille, waarvan 58 miljard euro Europese staatsobligaties zijn. De bank staat voor meer dan 17 miljard euro blootgesteld aan Italiaanse staatsobligaties, voor bijna 8 miljard euro aan Belgische, en voor nog eens 8 miljard euro aan Griekse, Portugese, en Spaanse staatsobligaties(bron 1 en 2). Als er iets fout loopt in de obligatiemarkten, of met de koers van haar eigen aandeel, dan zal Dexia snel beroep moeten doen op de overheid of op de centrale banken. Zoals in 2009, toen ze 53 miljard dollar geleend kreeg van de Federal Reserve.De reden van Dexia's zwakte is onder meer dat ze 125 miljard euro aan betalingsverplichtingen (in de vorm van leningen en deposito's) heeft aan haar klanten, en daar slechts 2,3 miljard euro cash tegenover staan heeft.



KBC op haar beurt, heeft in totaal voor 50 miljard aan Europese staatsobligaties in portefeuille. De bankstaat voor bijna 22 miljard blootgesteld aan Belgische staatsobligaties, en voor 9 miljard euro aan Italiaanse, Spaanse, Griekse en Ierse staatsobligaties (bron). Ook hier hetzelfde verhaal: als de obligatiemarkten van de Eurolanden verder crashen, kan de bank snel beginnen wankelen, want ze moet enerzijds 198 miljard aan deposito's en leningen vrijwel te allen tijde beschikbaar hebben, en anderzijds heeft ze slechts 6,7 miljard euro cash bij de hand (bron).

Ageas tenslotte, is een verzekeraar die een vermogen heeft van 92,8 miljard euro, waarvan de meerderheid obligaties zijn. We noteren 8,5 miljard PIIGS-obligaties, en nog eens 10,3 miljard Belgische staatsobligaties. Van de bedrijfsobligaties zijn 5,5 miljard overheidsgerelateerd, en 8,9 miljard uitgegeven door de wankele financiële sector. De grootste Belgische verzekeraar houdt er met andere woorden een bijzonder gevaarlijke en onstabiele portefeuille op na.

Gezien dat de staatsobligaties beginnen te crashen (wat wij in 2009 voorspeld hebben), is het niet verwonderlijk dat de aandelenkoersen van bovenvernoemde banken wegzakken. Een nieuwe bailout- en nationaliseringsronde van banken is voor 2011 zeker niet ondenkbaar.



5. De pensioenen


België heeft niet veel private pensioenfondsen, omdat er sedert de jaren 1950 heel veel door de staat beloofd werd. De door de staat beloofde pensioenen zijn echter niet afkomstig van een grote spaarpot, nee, die worden betaald met een repartitiesysteem, wat betekent dat de mensen die nu werken via hun belastingen de pensioenen bekostigen die hetzelfde jaar nog worden uitbetaald. Een zeer onstabiel systeem dat alleen kan werken als er ieder jaar méér mensen de arbeidsmarkt invloeien en belastingbetalers worden. België kent een omgekeerde tendens.

Het gevolg van dit systeem is dat eens de staat moet besparen, er ook in de pensioenen wordt gesneden (zoals recentelijk in Hongarije gebeurde). Veel mensen zien die bui hangen, en investeren daarom in een privaat aanvullend pensioen. Daarmee is hun pensioen echter allesbehalve veiliggesteld, want de Belgische 'tweede pijler'-pensioenfondsen zijn liefst voor 51% in obligaties geïnvesteerd, en ook nog eens 37% in de nu zeer gevaarlijke aandelenmarkten (waar vandaag de dag maar een paar specifieke sectoren veilig zijn).

En het veelbesprokenzilverfondsdan? Dat is helaas een lege doos, gevuld met Belgische staatsobligaties. Voor een bespreking van deze mislukking, zie het artikel van Frank van Dun: "Vanop deze piramide kijken veertig jaren van wanbeleid op u neer".

Besluit


De economische vooruitzichten voor België zijn bijzonder slecht, het moet gezegd. De redenen hiervoor zijn een huizenhoge staatsschuld, stijgende rentevoeten op die staatsschuld, stijgende begrotingstekorten, wankele banken, en onbestaande/onvoldoende gedekte pensioenfondsen. En dan hebben we het nog niet gehad over de onzekere toekomst van het onderwijs en de gezondheidszorg die volledig door de staat bekostigd worden, of hetsterk van de staat afhankelijke vervoersnet (NMBS, De Lijn).

Op een gegeven moment in de nabije toekomst zal België opnieuw met de pet rondgaan en om geld bedelen in het buitenland, en dan zal de ECB, of de Europese Commissie, of het IMF, eisen dat er grondige besparingen worden doorgevoerd. Wat zal volgen is hetzelfde als wat we zagen in Griekenland, Ierland, en het Verenigd Koninkrijk. Het begin van de Grote Recessie en het klappen van de huizenzeepbel.

Maar daarmee is de kous niet af. De eurozone kan niet blijven euro's printen zonder ernstige gevolgen. De tekorten zullen op Europese schaal verder de pan uit swingen — ze zijn nu reeds hoger dan in het USSR van 1987, vier jaar voor haar implosie in 1991 — en daarmee zal ook het geld printen tot ongekende hoogtes stijgen. Tot de eurozone uit elkaar valt en de hyperinflatoire crisis als een almachtige delete-knop alle schulden in één keer van tafel veegt.

In het vooruitzicht liggen, in lijn met de historische precedenten, invoering van nieuwe belastingen (zie bijvoorbeeld de recente Nederlandse belastingsverhoging op zilveren munten, van 6% naar 19% — ook bv. vastgoed komt aan de beurt), het klappen van de huizenzeepbel, een crash van de staatsobligaties, politieke desintegratie, en hoge tot zeer hoge inflatie.



Gelukkig kan men zich tegen deze ellende beschermen door eenvoudigweguit het financiële systeem te stappen en te investeren in tastbaar geld en tastbare bedrijven die tastbare diensten leveren. De toekomst is aan zij die de stap zetten, weg van een virtuele economie vol luchtkastelen en vage woorden, naar een economie (= huishouden) van echte goederen en echte diensten.

Om u daarbij te helpen, organiseren we op 1 maart het congres 'Het Spook van Hyperinflatie', waar drie sprekers van wereldklasse dieper ingaan op welke sectoren gevaarlijk worden en welke het bijzonder goed zullen doen in de maanden en jaren die komen, en nog veel meer.



http://www.hetvrijevolk.com/?pagina=12706


China devalueert koopkracht Amerikaanse dollar met 30%

'Tijdperk goedkope import uit China is voorbij' - Veel aandelen Chinese bedrijven blijken waardeloos - Topbeleggers speculeren op ondergang China

Exportkampioen China dreigt nu net als de VS, de EU en Japan eveneens in grote problemen terecht te komen.

De Chinezen hebben besloten om de koopkracht van de Amerikaanse dollar met zo'n 30% te devalueren zonder daarbij de waarde van hun Amerikaanse staatsobligaties aan te tasten. Gevolg: vanaf deze zomer zullen de Amerikanen voor bijna alles wat ze kopen véél meer moeten gaan betalen. Onderdeel van deze 'elegante' oplossing voor China's groeiende zorgen over het vrijwel ongelimiteerd bijdrukken van dollars door de VS is het tegelijkertijd proberen overeind te houden van de zwaar onder druk staande Europese schuldenmarkten. Of dat gaat lukken is echter nog maar de vraag. (1)

China probeert tot nu toe met succes de eigen munt, de Yuan (/Renminbi) te introduceren als een alternatieve munt voor de internationale handel. Omdat het land om die reden zó veel liquiditeit in de eigen interne valutamarkt pompt is er meer export nodig om te voorkomen dat China's interne markten oververhit raken. Daarom biedt China nu aan westerlingen spaarrekeningen in Yuans aan, als een aantrekkelijke manier om kapitaal veilig te stellen. Hoewel dit begonnen is als een proef valt te verwachten dat Yuan-rekeningen binnenkort over de hele wereld zullen worden aangeboden.

De devaluatie van de Amerikaanse dollar geschiedt in de vorm van een forse prijsverhoging van alle producten. In werkelijkheid is deze verhoging, die zo rond de zomer van dit jaar zal beginnen, het gevolg van inflatie. 'De Amerikanen gaan straks met 35% minder spullen naar huis als een jaar geleden,' verklaarde Bennett Model, hoofd van het designer-mode ontwerpbedrijf Cassin in Manhattan. Zeker kleding zal fors duurder worden. 'De consumenten zullen absoluut de prijzen zien stijgen.'



China duurder vanwege gestegen grondstofprijzen

China heeft geen andere keus dan de kosten van de oplopende inflatie af te wentelen op zijn klanten. Het tijdperk van goedkope Chinese import is voorbij. De impact van hogere grondstofprijzen zal de economie op diverse manieren onder druk zetten. De watersnoodramp in Australië heeft de Chinese industriecapaciteit nog niet geraakt, maar de komende weken valt te verwachten dat de prijs van diesel fors zal gaan stijgen als China de wereld reservecapaciteit zal aanspreken om zijn economie aan de gang te houden.

De VS waarschuwt China al jaren dat het de koers van de Yuan niet kunstmatig laag moet houden, omdat dit de Amerikaanse export naar China benadeelt. Omdat de VS echter bijna alle productiecapaciteit heeft verplaatst naar lage lonenlanden zoals China krijgen de Amerikanen deze zomer te maken met (veel) duurdere -maar kwalitatief nog steeds dubieuze- importgoederen uit China.

De Chinezen kunnen echter weinig anders doen dan de sinds de zomer van 2010 sterk stijgende grondstofprijzen doorberekenen in hun producten. Daarbij ligt het er aan met hoeveel werkelijke inflatie China in 2011 te maken krijgt. '4% kan China nog hebben, maar als het boven de 5% komt zullen de mensen flink gaan klagen,' aldus Huo Jianguo, president van de Chinese Academy of International Trade and Economics Cooperation. Omdat energie-inflatie vrijwel onmiddellijk invloed heeft op de wereldhandel in verse producten hebben de Chinezen nu al te maken met een pijnlijke verhoging van de voedselprijzen. De Chinese overheid greep in door voor de belangrijkste basisgoederen een prijsstop in te voeren.



Topbeleggers gokken op ondergang China

Eén van de gevolgen van de voor Amerikanen duurder worden Chinese producten is dat de scheve handelsbalans tussen de VS en China langzaam zal worden rechtgetrokken. Dat gebeurt precies in een tijd dat Europa, inmiddels de belangrijkste handelspartner van China, worstelt met een steeds groter wordende schuldencrisis en veel landen enorm moeten bezuinigen. Niet voor niets is China zowel Griekenland als Portugal met miljarden te hulp geschoten. Immers, als na de VS ook de Europese koopkracht instort, dreigt de hoofdzakelijk op export gebaseerde Chinese economie harde klappen te krijgen.

Volgens de New York Times zou dit vanaf 2012 grote gevolgen kunnen hebben als China zich op zijn beurt geconfronteerd ziet met landen zoals Vietnam, de Filippijnen, Mexico en diverse Afrikaanse naties, die dan aanzienlijk goedkoper kunnen produceren dan China. Hoewel de Chinese fabrieken de grootste ter wereld zijn en deze aan vele honderdduizenden Chinezen werk bieden, zullen deze enorme aantallen zich uiteindelijk tegen de Chinese economie gaan keren.

Een aantal topbeleggers gokt er nu al op dat daarom ook China zal gaan instorten. Eén van hen is Jim Chanos, de 'beroemde' hedge fund manager die miljoenen verdiende met speculaties over de ondergang van energiegigant ENRON. Hij denkt dat de Chinese groei enkel en alleen gebaseerd is op een enorme kredietbel die zo groot is geworden dat een 'zachte landing' niet meer mogelijk is (2). Zijn bewering wordt nog eens versterkt door de ontdekking dat veel Chinese bedrijven niet blijken te zijn wat ze beweren te zijn en in feite waardeloze aandelen verkopen. Dat heeft in Amerika al voor een ware uitverkoop van Chinese aandelen gezorgd. (3)

Naast de VS, EU en China wankelt ook Japan
Naast de ophanden zijnde instorting van de VS, het uiteenvallen van de Eurozone en de mogelijke ondergang van China wankelt ook de vierde economische grootmacht: Japan. Kaoru Yosana, de Japanse minister van Economisch en Fiscaal Beleid, verklaarde tegenover de Financial Times dat zijn land een 'kritiek punt' heeft bereikt en het risico loopt het vertrouwen van buitenlandse investeerders te verliezen (4). Reden: politici worden het maar niet eens over het beteugelen van de gigantische staatsschuld, die binnenkort meer dan 200% van het BNP zal bedragen. Een mogelijke maatregel is het verhogen van de BTW, waardoor ook Japanners meer zullen moeten gaan betalen voor consumptiegoederen.

De conclusie kan niet anders zijn dan dat de wereldwijde economische en financiële crisis bij lange na niet bezworen is, berichten in de media dat het weer de goede kant op gaat ten spijt. Sterker nog, 2011 en 2012 lijken voor alle grote economische spelers uiterst cruciale jaren te gaan worden.



Xander - (1) Business Insider ; (2) Midas Letter ; (3) Bloomberg Businessweek ; (4) Financial Times


Frankrijk steunt Palestijnse staat

Bron / origineel: aljazeera.com


De Franse minister van Buitenlandse Zaken heeft de Franse steun geuit voor de vorming van een Palestijnse staat en veroordeelde de Israëlische nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever.
"Frankrijk steunt de oprichting van een onafhankelijke, democratische Palestijnse staat zo spoedig mogelijk," zei Michele Alliot-Marie bij de afsluiting van haar bezoek aan de bezette Palestijnse gebieden op zaterdag, meldde Ha'aretz.
Ze zei dat haar land Israëls nederzettingen in de bezette Westelijke Jordaanoever niet erkend en deed een oproep om de bouwactiviteiten te stoppen.
Argentinië, Bolivia, Brazilië, Chili, Ecuador, Guyana, en Uruguay behoren tot de meer dan 130 landen die Palestijnse staat hebben erkend binnen de grenzen die bestonden vóór Israël de Westelijke Jordaanoever na de Zesdaagse Oorlog van 1967 bezette.
Paraguay en Peru volgen naar verwachting ook volgen in de komende weken.
In december heeft het Franse ministerie van Buitenlandse Zaken verklaard het besluit om een vrije en onafhankelijke Palestijnse staat, op basis van de grenzen van vóór de oorlog van 1967, als eerste Europese natie te steunen.

1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   46

  • 1. Staatsschuld
  • 2. Rentevoeten op de staatsschuld
  • 3. Begrotingstekort
  • 4. De Banken
  • Besluit

  • Dovnload 4.3 Mb.