Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Inhoudsopgave nieuwsbrief nr. 137 – 21. 10. 2011 Pag

Dovnload 4.25 Mb.

Inhoudsopgave nieuwsbrief nr. 137 – 21. 10. 2011 Pag



Pagina2/35
Datum05.12.2018
Grootte4.25 Mb.

Dovnload 4.25 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   35

De Hofnarren van Brussel


Vandaag heeft de Kamer ingestemd met de eerste verhoging van de Nederlandse bijdrage aan het EFSF. Echter, zonder er over te stemmen keurt de Kamer vervolgens ook de overdracht van onze financiële soevereiniteit aan de Brusselse bureaucraten goed, onder het motto ‘wie zwijgt stemt toe’. Dit kabinet acht het bij monde van minister De Jager niet nodig, dat daar over gestemd wordt, zoals Isser vandaag ook al schreef. Is dat niet opmerkelijk ? Voor wie begrijpt wat er speelt is dit helemaal niet opmerkelijk. Niemand wil natuurlijk daarvoor later de zwarte piet in handen gespeeld krijgen. Iedereen was verantwoordelijk, dus niemand is verantwoordelijk!

Maar,…waar blijft het staatsmanschap van Rutte?

Vandaag, 6 oktober 2011 is een zwarte bladzijde uit onze parlementaire geschiedenis. Zij zal worden herinnerd als de dag waarop Nederland de zeggenschap over haar financiën weggaf. Zoals ik al eerder schreef wordt Nederlands belastinggeld aangewend voor het redden van de Franse, Griekse en Spaanse banken en moeten we nog maar afwachten of de bedragen voldoende zullen zijn om onze pensioenreserves, op dit ogenblik nog € 800 miljard, te vrijwaren van de toekomstige geldstromen van Noord naar Zuid.. Dit VVD-CDA kabinet, gesteund door de oppositie partijen PvdA, GL en D66, maakt een historische fout. Rutte zal de geschiedenis niet ingaan als een staatsman á la Thorbecke, maar als de hofnar van Brussel.

Probeert u zich eens te verplaatsen in de persoon Rutte, u bent dus de premier ‘van alle Nederlanders’, de man die vóór de verkiezingen van juni 2010 beweerde dat er ‘geen cent’ naar Griekenland moest gaan en nu met droge ogen de financiële onafhankelijkheid van ons land uit handen geeft. Je vraagt je dan toch af: Wat zou de goede man bezielen ? Welke euro-duivel is er in hem gevaren ? Waarom zou hij dit willens en wetens doen ? Welke overwegingen spelen bij diens besluit een rol?

Het antwoord is: Angst. Bang om als ‘dwarsligger’ in de internationale politieke gemeenschap te worden beschouwd. Bang om de relatie met onze verreweg belangrijkste handelspartner, Duitsland, op het spel te zetten. Bang om het financiële stelsel op te blazen. Bang om de private sector (banken en beleggers) te schofferen. Bang om uit de pas te lopen met de rest van Europa. Bang dat de oliekraan wordt dichtgedraaid door de OPEC landen. Bang voor.. ja, voor wat eigenlijk ? Rutte toont hiermee geen staatsmanschap, maar lafheid. In plaats dat hij de belangen van Nederland dient, zijn voornaamste taak, verkwanselt hij deze door de macht over ons eigen belastinggeld over te hevelen naar het EFSF, met andere woorden naar de technocraten uit Brussel. Lees hier de tekst van het accoord.

Daarmee zet hij de deur open naar verregaande bailouts van failliete lidstaten, herkapitalisatie van buitenlandse banken, uitgifte van giftige eurobonds en een lagere en kostbare rating van ons land op de kapitaalmarkten. En dit alles zonder dat de Nederlandse regering er nog aan te pas komt. Maar angst is een slechte raadgever.

Wat had Rutte dan wèl moeten doen?

Hij had direct moeten inzetten op een uitgewerkt plan om de liquidatie van zwakke eurolanden voor te bereiden en uit te (laten) voeren.

Hij had bij het IMF en ECB erop aan moeten dringen om alle bestaande derivaten van de zwakke schulden landen voorlopig te bevriezen. Voor tenminste vijf jaren en niet zoals wijlen president Hoover deed in 1931 voor slechts één jaar.

In lijn met het voorgaande had hij vervolgens moeten pleiten in zowel EU als IMF verband om de Credit Default Swaps en de Collateralized Debt Obligations te verbieden aangezien deze instrumenten door speculanten worden gebruikt om de gewenste en noodzakelijke stabiliteit van de eurozone te ondermijnen.

Hij had meteen moeten beginnen aan uitgewerkte ‘sterfhuisconstructies’ voor in default verkerende landen in de eurozone, zoals Griekenland.

Hij had moeten pleiten voor een echt politiek onafhankelijke ECB en dat instituut ook daadwerkelijk de macht moeten geven om een pan-Europees monetair beleid te voeren voor de eurozone met ruime bevoegdheden ter stabilisering van de euro en het handhaven van de prijsstabiliteit. Nu is de ECB een speelbal in handen van Merkozy.

Hij had moeten pleiten voor een verstandige economische politiek. Om aan failliete lidstaten als Griekenland een extreem bezuinigingsprogramma op te leggen is het paard achter de wagen spannen. Hij had er, samen met zijn Europese collega’s voor moeten pleiten dat de zwakke Zuid-Europese regio in staat werd gesteld terug te keren naar hun eigen oorspronkelijke valuta, die te devalueren en te helpen aan een economisch investeringsprogramma. Wat nu voorgesteld is geworden, is simpelweg het onmogelijke vragen van een land. Extreem bezuinigen leidt tot een krimpende economie, die bovendien bij handhaving van de schulden slechts leidt tot het slechtste van twee werelden: een ernstige en langdurige stagflatie.

Hij had in Brussel moeten aandringen op het creëren van miljoenen banen. Niet in de overheidssector, maar in de private sector. In plaats van het geld te spenderen aan allerhande onzinnige windmolenprojecten had het geld in Brussel besteed moeten worden aan grootschalige infra-structurele projecten: een supersnel netwerk van snelwegen, spoorlijnen en waterwegen.

Helaas, niets van dat alles heeft Rutte gedaan. Wat hij wel deed was ongelukkige rekenfouten maken tijdens diens publieke optredens, daarmee op zijn minst de indruk wekkend dit ongelooflijk belangrijke dossier niet serieus te nemen. Nu zal dat wel niet zo zijn, maar de uiterst knullige wijze waarop hij dit dossier heeft behandeld en nóg behandelt geeft alle reden tot grote zorg. Géén duidelijkheid, géén transparantie, géén rekensommen voor diverse scenario’s anders dan aan de Kamercommissies Financiën (zogenaamd omdat het koersgevoelige informatie betreft). En nu dus, als klap op de vuurpijl: géén formele stemming over het weggeven van onze financiële soevereiniteit.

Rutte, de eerste na-oorlogse liberale premier, heeft hier een kans laten liggen zich een waar staatsman te betonen. In plaats daarvan is hij de puppet-on-a-string van Brussel gebleken.

Inmiddels wordt duidelijk dat de Griekse crisis ook de Lage Landen heeft bereikt. De Belgisch-Franse bank Dexia, geleid door de gewezen premier van België, de christen democraat Dehaene, dient maar liefst € 3,5 miljard af te boeken. Inmiddels hebben spaarders naar verluidt alleen al in de maand september € 1 miljard aan spaargelden van de bank gehaald en is ingrijpen van de Belgische overheid onvermijdelijk geworden om de bank te redden van een déconfiture. En dat is al de tweede keer, want drie jaar geleden moest dat ook al gebeuren na de kredietcrisis van 2008. Nog afgelopen zomer slaagde Dexia ‘met vlag en wimpel’ voor de zogenaamde ‘stresstest’ voor banken. Een wassen neus die test derhalve.

En alweer blijft de private sector buiten schot en betaalt de belastingbetaler het gelag. De hofnarren van Brussel ontspringen de dans en het klootjesvolk kan de rekening betalen. De hofnarren in Brussel onder leiding van Koning Barroso en prins Van Rompuy presenteren zich als de nieuwe keizers van Europa. Maar wie wat beter kijkt ziet slechts naakte keizers, want de echte zitten in Wall Street en de City of London.

Maar in plaats dat Rutte c.s. lering trekken uit deze gebeurtenissen kiezen zij ervoor om ons land verder te laten verstrikken in het Europese bankenweb, daarbij aan een parlementaire meerderheid geholpen door de ‘other peoples money spenders’ van de PvdA. Het is om gekmakend kwaad van te worden.

Bron: www.dagelijksestandaard.nl


Prikbord nr 264 (leo j.j. dorrestijn)

Bij voorbaat verloren strijd


Net nu de burger begon door te krijgen dat hij door de zorg-miljonairs wordt bestolen, mag hij het verder zelf opknappen. Gaan ‘shoppen’ bij de goedkoopste tandarts, terwijl al jaren bekend is dat die niet alleen prijsafspraken maken, maar ook hun klanten selecteren en dure apparatuur aanschaffen om hun declaraties zover mogelijk op te schroeven. Wie hen toestemming heeft gegeven om in de verzekeringsgegevens van hun klanten te kijken, is nog steeds een raadsel, maar dit tekent wel het gebrek aan respect voor de (commerciële)‘autonomie’ van verzekerden, net als de ‘verplichting’ twee maal per jaar voor controle te komen. Terwijl het ministerie en de verzekeraars niets deden om de zakkenvullers onder hen in bedwang te houden, wordt het probleem nu doorgeschoven naar degenen die in de praktijk geen enkele keus hebben. Want het is net als bij de goedkoopste advocaat of notaris: die heeft zoveel werk, dat er geen duizenden nieuwe klanten worden aangenomen.

Dexia


Sommige Europese regeringen willen niet alleen Griekenland redden, maar nu ook de banken. Ten koste van de welvaart van miljoenen als het mislukt. Indien een maffiabende enig land zoveel miljarden zou afpersen, dan werd alles uit de kast gehaald om het zooitje te arresteren en op te sluiten. Waarom gebeurt het dan nu niet; wat weten die bankiers dat wij niet weten? Wie hebben er allemaal geprofiteerd van die criminele pseudo-winsten die slechts bestonden uit rente, terwijl aflossing (lees: terugbetaling) onmogelijk was? En wie hebben toegelaten dat nagenoeg iedere veiligheidsmaatregel, voorwaarde en EU-overeenkomst werd geschonden door regeringen, ECB en nationale banken? Let op: grotendeels dezelfde ‘deskundigen’ die nu beweren Europa te gaan redden onder aanvoering van volksmenner Barroso. De schaamte voorbij, net als die zakkenvullende bankiers waarvan nog niemand werd gearresteerd, en de Griekse politici die liever belasting heffen bij de armen dan bij de rijken. Want dat geeft betere tv-beelden om Europa onder druk te zetten.

Geweldig


Chanel laat ondergoed showen door een model dat géén anorexia heeft.

De PvdA is de weg kwijt en moet misschien een beroep doen op Lodewijk Asscher (Amsterdam): wat een armoede. Een Haagse commissaris laat zich interviewen over de ‘nieuwe’ aanpak van straattuig. Stoer vermeldt hij: de (kinder)rechter, jeugd-gevangenis, Kinderbescherming, korten op uitkering, uithuiszetting. Geweldig, inderdaad, gewoon ‘keihard’ allang bestaande maatregelen daadwerkelijk toepassen. Mijn dag kon niet meer stuk.


Partijpolitiek


Het CDA heeft met een jaar ‘nieuwe’ partijpolitiek een erbarmelijk gebrek aan visie laten zien. Voor een deel hangt dit samen met de figuren die zich naar voren hebben gedrongen tot op ministerstoelen en daar ‘prioriteit’ geven aan beslissingen van 5 jaar geleden, of met anderen die tijdens het partijcongres hun wereldvreemdheid ventileerden dan wel hun inzetbereidheid uitspraken om vervolgens te vertrekken naar een andere baan. Net als vele ongeïnspireerde politici, vooral van de linkse garnituur, komt men niet verder dan afgeven op Wilders en het tegenovergestelde doen van wat het gezond verstand ingeeft. Zo heeft een CDA-minister de nog te bezuinigen milieumiljarden gauw toegezegd voor nog meer onrendabele windmolens en moet dus de energiebelasting ‘duurzaam’ omhoog. Intussen blijft de (CDA-discussie over) verdeling van baantjes kennelijk de belangrijkste bezigheid, waarbij de noodzakelijke hervormingen binnen Justitie of de EU of de pensioenfondsen of de subsidies, evenals de scheiding van kerk en staat, verbleken. Een partij dus, die zich door zelfgenoegzaamheid heeft overleefd en daarmee volstrekt overbodig is geworden, want echte hervormingen doen pijn en linkse dominees missen daarvoor de ‘ballen’, net als de rest van de CDA-elite.

Vazalstaat


Nederland blijkt zijn zelfbeschikkingsrecht nagenoeg kwijt te zijn. Onze financiële autonomie, rechtspraak, immigratie- en uitzettingsbeleid, asiel- en illegalenbeleid, buitenlandse politiek, arbeidsmarktbeleid, uitkeringsbeleid, studentenbeleid, milieu- en energiebeleid, natuurbeleid en straks ook belastingheffing, worden bepaald door Brussel en het Europese Hof. En nog steeds zijn er naïeve politici die dit verdedigen met argumenten die juist door de Brusselse machthebbers belachelijk worden gemaakt door hun leugens, rapporten, machtsmisbruik en corruptie.

Gevangeniscultuur


Recente berichten dat gedetineerden zich in een soort vakantiepark bevinden, moeten met een flinke korrel zout worden genomen. Niet alleen door de bezuinigingen (voeding, begeleiding), maar vooral door de cultuur van intimidatie en machtsmisbruik. Een gedetineerde heeft alleen op papier rechten en een AOW-er verliest zelfs zijn inkomen. Een ongehuwde staat dus na een paar jaar op straat met schulden, zonder woning en veel wrok. Inboedel en auto verkocht of afgevoerd. Klachtenprocedures worden ‘afgehandeld’ door eigen commissies die zich niets aantrekken van bewijzen of formele termijnen, communicatie met de buitenwereld (voor zover niet afgeluisterd of gecontroleerd) is beperkt, computer niet toegestaan (dus geen internet, of zakelijke activiteiten), vele maatschappelijke en psychologische begeleiders leveren geen inhoudelijke bijdrage, rapporten van de leiding worden vervalst, bezoek (1x per week) en ontspanning zijn beperkt, boeken worden beperkt toegelaten, bezoek door zaakwaarnemer/bewindvoerder of journalist wordt tot het uiterste beperkt of verboden, ieder protest wordt beantwoord met een tegenmaatregel (vooral mondeling, want dan kan er geen klacht worden ingediend) en de (nachtelijke) herrie van gestoorde of verslaafde medegedetineerden is soms bij de beesten af. Pluspunt: in België is het nog erger, met méér zelfmoorden.

Topeconoom noemt redden Europese banken door politiek 'misdadig spelletje'



Zelfs in Duitsland beginnen de mensen voorzichtig in opstand te komen tegen het ten gunste van de banken leegplunderen van de echte economie door de politiek.

In een vandaag gepubliceerd interview noemt de Duitse professor economie Stefan Homburg de door de politiek aangevoerde redenen om het Europese Reddingsfonds te vergroten en zowel landen als banken te redden een 'misdadig spelletje'. Homburg stelt dat de banken, in ruil voor financiële steun aan de zittende politici, nu op kosten van de belastingbetalers met honderden miljarden euro's in staat worden gesteld om hun financiële luchtkastelen in stand te houden - tot over hooguit enkele jaren de volgende financiële crisis uitbreekt, met dan nog veel ernstigere gevolgen. Hij gaat er dan ook vanuit dat uiteindelijk álle lidstaten van de eurozone -ook het sterke Duitsland- failliet zullen gaan.



Deutsche Mittelstands Nachrichten: Professor Homburg, de politiek stelt alle mogelijke plannen op om, mocht Griekenland failliet gaan en daardoor de banken in dat land en in andere Europese landen om dreigen te vallen, de liquiditeit van de banken te verzekeren. Moet het kapitaal van de banken inderdaad worden veilig gesteld en beschermd om de echte economie te beschermen, of hebben politici zoals Angela Merkel en Nicolas Sarkozy (en voeg daar gerust Mark Rutte en Jan Kees de Jager aan toe) zich, omdat het hen aan economische en fiscale kennis ontbreekt, door de bankiers laten overhalen ?

Professor Homburg: Al drie jaar geleden vroeg men zich af waarom de belastingbetalers de banken zouden moeten redden. De regering heeft dat onderbouwd met het argument het spaargeld veilig te stellen. Thans worden hele landen gered om de banken te redden, om wéér het spaargeld veilig te stellen. Via deze methode blijft er natuurlijk het nodige hangen. Hierdoor wordt het voor de belastingbetaler -dus de spaarder- heel duur om zichzelf te redden. De doelstellingen (van de politiek) zijn enkel voorwendselen en dit hele concept is daarom totaal onzinnig.

DMN: Zijn er daadwerkelijk redenen waarom banken in geen geval zouden mogen instorten?

Prf. Homburg: Economisch gezien is daar geen enkele reden voor. Als er al reddingsacties nodig zijn, dan zou de staat de getroffen spaarders direct schadeloos moeten stellen in plaats van de winsten en bonussen (van de bankiers) te stabiliseren.

DMN: Hebben wij een bankenredding nodig om onze echte economie te redden, of hebben de banken de redding en het overeind houden van hun zeer winstgevende zakenmodel, waarin de winsten naar privé partijen gaan en de verliezen op de maatschappij worden afgewenteld, nodig?

Prf. Homburg: Het tweede antwoord is juist. De echte economie heeft weliswaar het betalingsverkeer en de bemiddeling tussen spaarders en investeerders nodig, maar daar zijn solide zakenmodellen zoals spaarbanken, coöperatiebanken of kleine privé banken voldoende voor. Geen enkele economie heeft een centrale bank, een commerciële bank of andere grote banken nodig.

DMN: Hebben de banken überhaupt nog wel enige waarde voor onze samenleving?

Prof. Homburg: Zoals gezegd moet je onderscheid maken. Traditionele banken zijn onmisbaar, maar die zijn dan ook niet in gevaar. In gevaar zijn hoofdzakelijk die instituten die met beleggingsbankieren of structurele producten aan het grote rad draaien en daarbij ongeveer 2% eigen kapitaal gebruiken, en dit geringe percentage eigen kapitaal door zogenaamde 'kernkapitaal aandelen' verhullen.

DMN: Voor de gewone belastingbetaler is het onvoorstelbaar dat om de economie te stimuleren overal de lonen dalen of door arbeidstijdverkorting geld wordt bespaard, terwijl de meeste banken opnieuw miljardenwinsten binnenhalen en zichzelf gigantische salarissen en bonussen uitbetalen. En dat doen de banken met het geld uit het eerste bankenreddingspakket en het speculeren op het bankroet van Griekenland. Hoe is zoiets mogelijk?

Prf. Homburg: De financiële industrie en de staat zijn onmiskenbaar op symbiotische wijze met elkaar verbonden en plunderen samen de echte economie. De financiële industrie heeft wat de staat het dringendst nodig heeft om de beloften aan de kiezers te kunnen financieren, namelijk geld. In ruil daarvoor krijgen de banken lakse reguleringen en indien nodig belastinggeld.

DMN: De banken zouden naar men zegt met 21% afschrijvingen op hun Griekse staatsschuldpapieren -oftewel rond 13,5 miljard euro- aan het eerste reddingspakket voor Griekenland deelnemen. Klopt dit of zijn deze cijfers oplichterij?

Prf. Homburg: De politiek heeft het openlijk over een 'vrijwillige bijdrage' van de schuldeisers. Een vrijwillige bijdrage is echter geen bijdrage, maar veeleer een plan om de onzekere Griekse schuldpapieren om te zetten in gezamenlijk (door de eurozone) gegarandeerde papieren met een lange looptijd. Dit plan werd overigens door de Franse banken en hun politieke lakei Sarkozy gelanceerd.

DMN: Waarom laat de politiek het toe dat banken slechte producten kopen, zoals bijvoorbeeld staatsobligaties, zonder dat ze een eigen kapitaalreserve hebben?

Prf. Homburg: Banken, verzekeraars en pensioenfondsen werden door de Basel-III en Solvency-II afspraken genoodzaakt een groter aandeel staatsobligaties te houden. Hierdoor drukken de staten hun eigen herfinancieringskosten. Als bedacht wordt dat hiermee levensverzekeringen en pensioenvoorzieningen in gevaar worden gebracht, is dat een misdadig spelletje.

DMN: Wat kost een enkele Duitser de huidige redding van de banken?

Prf. Homburg: Volgens schattingen werden de Duitse belastingbetalers door de bankenredding tot nu toe met circa 50 miljard euro belast. Bij de redding van landen gaat het om minstens het tienvoudige. Dat betekent een kleine 7000 euro voor iedereen, van baby tot grijsaard. Hoeveel daar nog bij gaat komen is onduidelijk. (Voor Nederlanders gelden vergelijkbare bedragen)

DMN: Denkt u dat de euro zal omvallen, of dat er in Griekenland of Duitsland een valuta hervorming zal komen? Wat zou dat voor ons betekenen?

Prf. Homburg: Dat men nu de schulden heen en weer schuift en in nieuwe instituten met mooie namen zoals het EFSF of het ESM onderbrengt, doet deze schulden in geen geval verdwijnen. Hierdoor zal het hele kaartenhuis al bij de volgende recessie kunnen instorten. Dankzij de nu geschapen wederzijdse aansprakelijkheid zullen dan alle lidstaten van de eurozone failliet worden verklaard of een valuta hervorming moeten doorvoeren.

DMN: Wat moet er naar uw mening worden gedaan met de banken om te zorgen dat we over drie jaar niet weer een bankencrisis krijgen?

Prf. Homburg: Ik vind het nog steeds het beste om er een dikke streep onder te zetten, ook als dit pijn doet. Concreet betekent dit de uittreding van Duitsland uit de eurozone en het failliet laten gaan van de banken die het zonder belastinggeld niet redden. Het is echter waarschijnlijker dat de politiek goed geld (van de belastingbetalers) naar de slechten (de banken) blijft gooien, totdat het niet meer gaat. Dat zal vermoedelijk nog wel een poosje zo doorgaan, maar daarna zal de situatie echter nog veel pijnlijker worden.Xander - (1) Deutsche Mittelstands Nachrichten
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   35

  • Prikbord nr 264 (leo j.j. dorrestijn)
  • Dexia
  • Geweldig
  • Partijpolitiek
  • Vazalstaat
  • Gevangeniscultuur

  • Dovnload 4.25 Mb.