Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Inhoudsopgave nieuwsbrief nr. 137 – 21. 10. 2011 Pag

Dovnload 4.25 Mb.

Inhoudsopgave nieuwsbrief nr. 137 – 21. 10. 2011 Pag



Pagina31/35
Datum05.12.2018
Grootte4.25 Mb.

Dovnload 4.25 Mb.
1   ...   27   28   29   30   31   32   33   34   35

Sinds de zogenaamde “Arabische lente” in landen als Tunesië, Egypte, Yemen en Libië, zijn er allerlei ‘deskundigen’ die deze revoluties idealiseren en gaan zelfs zover vergelijkingen te maken met de landen in Oost-Europa die zichzelf wisten los te maken van de voormalige Sovjet Unie. Men spreekt van een “Arabische lente” maar verder bezijden de waarheid kan het niet zijn. Opvallend is ook de blinde steun van het westen aan de losgeslagen moslimextremisten in Libië. Barack “The Prince of War” Hoessein Obama was een van actienemers om “De dolle hond van het Midden-Oosten” Moeammer Gadhaffi van de troon te stoten. En de Libische leider was nog wel zo blij met Obama toen deze tot president van de VS werd gekozen. Gadhaffi noemde hem‘onze man in het Witte Huis’ en de relatie met de Verenigde Staten “uitstekend“. De Washington Post schreef op 27 april 2010: “President Obama geniet de steun van één van ’s werelds meest prominente leiders”. Het is de Libische dictator en broeder Moeammer Gaddafi. Dat Obama -om Gadhaffi te verwijderen -samen met de Franse leider Sarkozy en de Britse leider Cameron terroristen van Al-Qaeda moest inschakelen, dat mocht de pret niet drukken.


Libië (behorende tot de Puteeërs, Ezechiël 38:5) staat vandaag onder controle van een ongeregelde bende waaronder terroristen van de aan Al-Qaeda verbonden “Libyan Islamic Fighting Group” (LIFG) met aan het hoofd Abd Al-Hakim Belhadj een Al-Qaeda veteraan uit Afghanistan. Mede dank zij de geavanceerde wapens die ze hebben ontvangen van onder meer Groot-Brittannië en Frankrijk, worden ze in de gelegenheid gesteld de macht in Libië over te nemen. Dat er al duizenden doden zijn gevallen, mede ten gevolge van NAVO bombardementen, dat lijkt geen punt van discussie. Wat is het nog maar geleden dat figuren als Tony Blair, Sarkozy, Berlusconi en vele anderen, nog aan de voeten lagen van Gadhaffi. Tijdens een bijeenkomst van het Europese Parlement in de “Toren van Babel” in Straatburg over de huidige situatie in Libië, kreeg Derk Jan Eppink een minuut om het woord te mogen voeren. Tijdens zijn ‘toespraak’ haalde hij één voor één foto’s te voorschijn met daarop de president van de EU Herman van Rompuy, Guy Verhofstadt, Silvio Berlusconi en Tony Blair, allemaal in innige standjes met de man die nu door dezelfde personen is uitgekotst. De hypocrisie druipt er werkelijk van af.

Blair-Sarkozy-Gadhaffi, om misselijk van te worden!

Zie wat er van de “Arabische lente in Egypte is terechtgekomen. Zie hoe Obama zijn vriend Hosni Mubarak onder de bus duwde en plotseling zijn aftreden eiste. Obama heeft heel bewust de kant van de islamfascisten gekozen. Het leger heeft de macht over genomen en praktisch alle vrijheden die de Egyptenaren onder dictator Moebarak hadden, zijn in de ban gedaan. De Israëlische ambassade is door een waanzinnige meute aangevallen, het ambassadepersoneel bijna gelyncht en vrouwelijke medewerkers van CNN moesten tijdens een demonstratie in Cairo rennen voor hun leven om niet verkracht te worden. Arabische lente noemen de wereldleiders en allerlei andere dwaalgeesten dat. De Kopten zijn hun leven niet meer zeker en vluchten met duizenden het land uit, bang vermoord te worden. Ruim 90.000 kopten verlieten dit jaar Egypte en honderdduizenden anderen willen eveneens vertrekken. Diverse militante salafistische groeperingen voeren een hetze tegen de Kopten, waarbij alle registers werden opengetrokken. Salafistische haatpredikers kregen hierbij ruim baan in de media en verschenen in programma’s van de Arabische satellietzender Al-Jazeera.



Op 9 oktober 2011 werden demonstraties van woedende Kopten -die een einde eisten aan het voortdurende geweld van de kant van de moslims- wreed de kop ingedrukt door het Egyptische leger. Daarbij kwamen ongeveer 35 christenen om het leven kwamen. Ooggetuigen meldden dat legervoertuigen met grote snelheid op de massa inreden. Terwijl tientallen Kopten bij het geweld van de afgelopen maanden zijn vermoord alsof het lastige horzels waren, zweeg de grote leider in Washington. Nu riep hij de Kopten op tot ‘terughoudendheid’.

Koptische christenen in nood in Egypte

Egypte roert net als de andere Israël omringende landen in toenemende mate de oorlogstrom. In het noorden zijn dat Libanon en de terreurbeweging Hezbollah, en verder naar het noorden is Turkije bezig alles en iedereen op te hitsen tegen Israël. De extremistische moslimleider van de Turken Recep Tayyip Erdogan heeft nog niet door dat door zijn beleid Turkije (Togarma) in toekomende tijd samen met Gog en consorten het loodje zal leggen op de bergen van Israël. In het oosten meent de Jordaanse ‘koning’ ook met regelmaat een anti-Israëlische bijdrage te moeten leveren. En natuurlijk niet te vergeten Israëls aartsvijand Syrië waarmee ze nog steeds in een staat van oorlog verkeren. Syrië dreigt met een grootscheepse raketaanval op Tel Aviv wanneer het Westen het waagt om Syrië aan te vallen. De reactie van Israel op dit dreigement was ook helder: ‘Zodra Tel Aviv door één raket zal worden getroffen, zal Damascus de eerste zijn die de prijs daarvoor zal betalen.

De Arabische landen en al hun meelopers schreeuwen om de vernietiging van Israël, een land met een totale populatie van 7.7 miljoen inwoners inclusief 1.2 miljoen Arabieren staat niet bovenaan de lijst om hulp te ontvangen wanneer ze aangevallen mochten worden. Nee, dan de zogenaamde revolutionairen die bezig zijn de dictators te verdrijven en deze in te ruilen voor nog groter geboefte, die kunnen op hulp van Washington en Brussel rekenen zoals dat al jaren het geval is met betrekking tot het PLO-terreurbewind in Ram-allah.

Binnen de kortste keren zal het Midden Oosten dankzij Obama's politieke en militaire steun voor de allerlei dubieuze islamitische krachten, veranderd zijn in één groot anti-Israëlisch islamitisch Moslim Broederschap bolwerk, dat zijn pijlen niet alleen zal richten op de Joodse staat, maar tevens op het hele Westen. De onzichtbare oorlog tegen Israël is al begonnen. Diverse landen plannen sancties met betrekking tot Israëlische producten. Hillary Clinton riep na de aankondiging van Israël een serie nieuwe huizen in Gilo te willen bouwen, de wereldgemeenschap op “de druk op Israël op te voeren” om ze zo te dwingen concessies aan het PLO-bewind te doen in de naam van vrede. Deze oproep komt er op neer de economie van Israël te vernietigen. Dit is oorlogsvoering- zonder raketten, tanks en ander oorlogstuig. De OPEC landen gebruiken al jaren hun olie dollars om de wereld te chanteren door achter de eis van een PLO-staat te blijven staan.



Hillary Clinton met PLO-terreurleider Abu Mazen

Zowel Groot Brittannië als Frankrijk en de Verenigde Staten, zijn in staat de Joodse natie volledig in de handen te leggen van hun vijanden in het kader van wat men ‘vrede’ noemt net zoals Chamberlain het voormalige Tsjecho-Slowakije aan de nazi’s verpatste. Washington zegt een vijand te hebben waartegen opgetreden moet worden, waar dan ook ter wereld. Nee, zegt Obama 'wij zijn niet in oorlog tegen de islam' maar iedereen weet dat praktisch alle terroristen in deze wereld moslims zijn. Maar Israël dat al jaren strijd levert tegen een doodscultuur, krijgt kritiek te verduren wanneer het actie onderneemt tegen moordenaars die Israëlische dorpen binnensluipen om daar hele gezinnen de keel door te snijden of reageert op een regen raketten uit Gaza.

Inmiddels wordt de wereld geconfronteerd met de Occupy Wall Street beweging. Wat daarbij opvalt, is dat het aantal antisemitische uitbarstingen en protesten tegen de staat Israël toe nemen en steeds meer deelnemers van de gelegenheid gebruik maken de Joden de schuld van alle misère in de wereld geven.

Mag Israël in geval van nood nog hulp van Amerika verwachten?

Hoe zal Washington reageren wanneer de Arabische landen opnieuw besluiten een poging te wagen Israël van de wereldkaart te verwijderen? Zal Amerika Israël te hulp komen of zal het de Joodse staat opnieuw laten vallen zoals de geschiedenis heeft geleerd?

Toen de staat Israël werd opgericht oefenden het Pentagon en de CIA zware druk uit op Israëls eerste premier David Ben Gurion om geen onafhankelijke staat uit te roepen, maar om ‘Palestina’ onder het mandaat van de VN te brengen. Amerika heeft Israël toen op geen enkele manier geholpen om zichzelf te kunnen verdedigen. Het land stelde zelfs op 5 december 1947 een wapenembargo in tegen Israël die twintig jaar zou duren. De Amerikaanse president Truman bleef aan het wapenembargo vasthouden, ook toen hij zag dat de Arabieren overvloedig door de Britten en de Sovjets van wapens werden voorzien.

Een andere confrontatie vond plaats in 1960 toen de vertrekkende Amerikaanse president Dwight Eisenhower van David Ben Gurion wilde weten wat ‘de mysterieuze constructie’ in Dimona in de Negev woestijn te betekenen had. Het ging over de in aanbouw zijnde kerncentrale maar de Amerikanen hadden geen idee wat Israël daar precies aan het doen was. Ze kregen echter geen toestemming de plaats te bezoeken. Om Israël daarvoor te straffen publiceerden ze spionagefoto’s op de voorpagina van The New York Times.



Het verhaal over Dimona ging verder toen in 1961 John F. Kennedy president van de Verenigde Staten werd. Ook hij eiste informatie van David Ben-Gurion maar deze zei een duidelijk nee! Hoewel de situatie niet zo vijandig was als thans onder King Obama, had Kennedy toch geen bepaalde sympathie voor de staat Israël en het Joodse volk. Hij dwong zijn adviseurs Israël continu onder druk te zetten en bij iedere bijeenkomst met Israëlische gedelegeerden eindigde hij met de eis een inspectie van Dimona te accepteren. Vervolgens waarschuwde hij in een brief gedateerd 18 mei, 1963 dat wanneer Israël geen Amerikaanse inspecteurs zou toelaten om Dimona te bezoeken, hij Israël totaal zou isoleren. Ben-Gurion reageerde niet maar trad af. Zijn opvolger Levi Eshkol, kreeg vervolgens een brief van Kennedy waarin de druk nog eens werd opgevoerd en waarin hij waarschuwde dat wanneer Israël bleef weigeren, de samenwerking met Amerika ‘ernstig in gevaar gebracht zou kunnen worden’.

John F. Kennedy en David Ben Gurion

Ondanks alle tegenwerking en bedreigingen uit Washington bewees Israël de Amerikanen echter keer op keer een grote dienst. In 1966, midden in de Koude oorlog en een jaar voor Israëls Zesdaagse oorlog, lukte het Israël om middels een spectaculaire actie het modernste, in Rusland geproduceerde, gevechtsvliegtuig van het Iraakse leger te ontvreemden. Deze actie hielp de Amerikanen in hun strijd tegen het communistische Rusland en maakte een einde aan het 20-jarige embargo van de VS tegen Israël. De Amerikanen kregen dank zij Israël eindelijk de kans om het superieur geachte Russische gevechtsvliegtuig de MIG-21 te bestuderen en een afweermechanisme te ontwikkelen. Het toestel werd als ‘geschenk uit Israël’ aan Amerika overgedragen. Als dank kreeg de Israëlische luchtmacht, die tot dan toe alleen over de Franse Mirage en Vautour-toestellen beschikte, Amerikaanse Phantom- toestellen. Nadat de Amerikanen op hun beurt de MiG-21 volledig uitgeplozen hadden, kwam het vliegtuig naar Israël terug. In de Zesdaagse Oorlog van 1967 gebruikte Israël haar kennis om de talrijke Migs uit te schakelen.

Maar de waardering voor Israëls hulp duurde niet lang want toen Egypte in 1967 aan de VN de opdracht gaf hun troepen uit de Sinaï terug te trekken omdat Nasser van plan was Israël voor eens en altijd uit te schakelen, liet Washington de Joodse staat volledig in de kou staan. Maar toen het er naar uitzag dat Egypte tijdens de juni oorlog van 1967 vernietigend verslagen zou worden, kwam Amerika tussenbeide en eiste het van Israël de oorlogshandelingen te staken.

Toen Israël tijdens deze oorlogen Russische raketten en radarsystemen en andere wapensystemen van de Arabische vijanden in beslag nam, stuurden ze deze naar de Verenigde Staten, waardoor Washington inzicht kreeg in de Russische bewapening. De voormalige Amerikaanse generaal George Keegan zei eens dat Israël net zoveel “waard was als vijf CIA’s” (Amerikaanse geheime dienst) op basis van de inlichtingen die Israël in de loop der jaren aan de Amerikanen hebben verstrekt. Israël betaalde de financiële hulp van de Amerikanen in het tienvoudige terug, mede door het testen van Amerikaanse militaire uitrustingen tijdens hun oorlogen tegen de Arabieren waardoor ze de Amerikanen miljoenen dollars bespaarden aan onderzoek en ontwikkeling.

In 1969, stuurden de Amerikaanse president Richard Nixon en zijn minister van Buitenlandse Zaken Henry Kissinger op een confrontatie aan omdat de Amerikanen nog steeds niet precies wisten wat Israël in Dimona aan het doen was. Maar ook Israëls toenmalige premier Golda Meir weigerde wat uiteindelijk resulteerde in de afspraak “geen vragen meer te stellen, en niets meer te zeggen”. Deze afspraak geldt tot op de dag van vandaag.



Tijdens de Yom Kippoer oorlog in 1973 had Israël de strijd met Syrië definitief kunnen beslissen als niet Amerika tussenbeide was gekomen en Israël had opgedragen de opmars te staken. De Israëlische tanks waren Damascus al tot op twintig kilometer genaderd toen Amerika een onmiddellijke terugtrekking eiste. Kissinger gelaste tijdens deze oorlog de Amerikaanse wapenleveranties aan Israël te vertragen. De New York Times schreef drie jaar later dat Kissinger de wapenleveranties doelbewust vertraagde omdat “hij Israël net genoeg wilde laten bloeden om ze zo rijp te maken voor de naoorlogse diplomatie die hij in gedachten had”.

Nixon en Kissinger

Toen de Golfoorlog (1990-1991) (Dessert Storm) begon hielp Israël de Amerikaanse luchtmacht met een verdedigingsparaplu voor inkomende vliegtuigen en personeel. Toen de oorlog volop aan de gang was, en Sadam Hoessein 39 Scud raketten op Israël afvuurde, eisten de Amerikaanse president George Herbert Walker Bush en zijn minister van BZ James Baker III van de Israëlische premier Yitzhak Shamir niet terug te slaan. Ze dreigden zelfs de militaire hulp stop te zetten en Israëlische vliegtuigen neer te schieten indien Shamir toch mocht besluiten Saddam’s Scud lanceerinstallaties te bombarderen. Bush en Baker beloofden Shamir dat de luchtmacht van de Verenigde Staten deze klus wel even zou klaren. Maar ze kwamen hun belofte niet na want Saddam bleef zijn Scud’s op Israël afvuren. Achteraf bleek dat Bush, Baker, Generaal Colin Powell en Generaal Norman Schwarzkopf nooit de opdracht aan hun luchtmacht hebben gegeven de Scud-lanceerinstallaties uit te schakelen. En zo zijn de beloften aan Israël keer op keer geschonden door leugenachtige Amerikaanse politici.

In 2006 kwam de Bush-administratie tussenbeide toen Israël op het punt stond de Libanese terreurbeweging voorgoed uit te schakelen. Ook George W.Bush beperkte de wapenleveranties aan Israël omdat hij bang was de Arabische steun voor de oorlogen in Irak en Afghanistan te verliezen. En in januari 2009 kwam Obama tussenbeide toen het er naar uit ging zien dat het Israëlische leger definitief een eind zou maken aan het terreurbewind van Hamas in Gaza. Diplomatieke druk op Israël is de reden dat beide terreurbewegingen vandaag nog steeds bestaan. In de zestig jaar van Israëls bestaan heeft de Joodse staat steeds weer ervaren door zijn Amerikaanse ‘vrienden’ in de steek te zijn gelaten, in het bijzonder in de oorlogen waarbij het voortbestaan van Israël in het geding was.

http://www.franklinterhorst.nl/Uit%20het%20nieuws%2019-10-2011.htm

1   ...   27   28   29   30   31   32   33   34   35

  • ‘onze man in het Witte Huis’
  • Libische dictator en broeder Moeammer Gaddafi
  • Mag Israël in geval van nood nog hulp van Amerika verwachten
  • op basis van de inlichtingen die Israël in de loop der jaren aan de Amerikanen hebben verstrekt.

  • Dovnload 4.25 Mb.