Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Italië september 2010

Dovnload 47.34 Kb.

Italië september 2010



Datum08.02.2019
Grootte47.34 Kb.

Dovnload 47.34 Kb.

Italië september 2010



Italië rondreis met Inge de Vlieger, Pieter Hanssen, Leon Sturme en Jos Beeren.

BMW R650GS, Yamaha Ténéré, Honda Varadero, BMW R1150RS.

Donderdag 2-9 t/m vrijdag 17-9-2010.


Donderdag 2-9.

Jos:

We hadden besloten om de 700km autosnelweg niet met de motor te rijden. Gisteren hebben we de 4 motoren op de aanhanger geladen. In de weken vooraf hebben we 2 avonden proefgedraaid. De bevestigen van de motoren getest, waarvoor enkele kleine aanpassingen aan de aanhanger noodzakelijk waren.

Onze bestemming is vandaag Nenzing, bij Bludenz in Oostenrijk. De Alpencamping van Gertie en haar man Josef. Gertie is de schoonzus van Leon.

Inge:

Op de camping aangekomen ca. 17.00 uur, laden we de motoren af en gaan Pieter en Leon eerst bij een van de buren van de camping de zijstandaard van Pieter’s motor lassen. Deze was afgebroken tijdens de heenreis. ’s Avonds genieten we van een heerlijk diner op de camping met een lekkere pot bier erbij!


Vrijdag 3-9.

Jos:

Via Schruns naar de Silvretta pas (2036m). De Bielerhoehe. Euro 10,50 tol voor een enkeltje met de motor. Op de top ligt sneeuw van een aantal dagen geleden. Voldoende om sneeuwballen te gooien. Het stuwmeer met de besneeuwde bergen er omheen ligt er prachtig bij.

Landeck, Imst. Bij Oetz rijden we het Oetztal in. Sölden, Obergurgl. In Oetz maken we een korte stop, in de zon. Dan de pas over de Timmelsjoch (2491m) Passo di Rombo naar Italië. Euro 8,50 tol. De aanloop naar de top van de Timmelsjoch is vanaf het Oetztal vriendelijk, geen hairpins. Maar dat wordt aan de Italiaanse zijde wel even anders, de weg is smal met bochten die scherp en diep naar beneden draaien, geweldige vergezichten over een diep dal. Dat alles bij een stralende zonneschijn. In Sankt Leonardo houden we het vandaag voorgezien. Pension Passiria is onze eerste slaapplaats.

Inge:

De Silvretta omhoog begon met een heel aantal haarspeldbochten. Met mijn voorgenomen techniek ging mij dit wonderbaarlijk goed af. Wat er allemaal tussen mijn oren afspeelde en hoe hoog mijn hartslag was, kunnen jullie je wel voorstellen. Tijdens het omhoog rijden maken we een stop om te genieten van het uitzicht. Jeetje, wat zitten we hoog. Ik sta nog te trillen op mijn benen. En we zijn nog niet halverwege. Jos moedigt mij aan en zegt dat ik de goede “lijnen” rij. Zo vasthouden en doorgaan. En dus stappen we weer de motoren op en gaan we verder met het “bergbeklimmen”. Boven aan de pas aangekomen, genieten we van de geweldige uitzichten en de met sneeuw bedekte bergen. Zelfs langs de weg ligt nog verse sneeuw. Dus het sneeuwgevecht kan beginnen! Jos en Leon hebben het op mij voorzien. Pieter legt alles vast op de film. Na een korte pauze vervolgen we de Silvretta pas naar beneden. Dit verloopt veel geleidelijker. Het landschap is echt geweldig hier; en ook ik kan hier weer even naar links en naar rechts kijken, zonder al te diepen afgronden naast mij. De eerste pas heb ik erop zitten. Een ruime voldoende geef ik mijzelf.

Via Landeck, Imst rijden we bij Oetz het Oetztall in. Verder via Sölden, Obergurgl. De mannen denken hier een overnachtingsplaats te gaan zoeken, zij het niet dat de vrouw in het gezelschap zich voor vandaag ook nog de Timmelsjoch “tussen de oren heeft gezet”. Dus deze pas wil ik ook nog rijden aangezien de Silvretta mij goed is afgegaan. Dus volgt de pas over de Timmelsjoch (2491m) Passo di Rombo naar Italië. Euro 8,50 tol. Deze pas is nog hoger dan de vorige. Dus maar bij het begin beginnen en zien waar we terechtkomen. Hoog, erg hoog! De weg omhoog was nog goed te doen. Bovenaan de pas weer genoten van het geweldige weidse uitzicht over de dalen en bergen. Maar dan begint de afdaling. Behoorlijke scherpe haarspeldbochten! En van een fatsoenlijke afrastering in de bochten, daar hebben de Italianen nog nooit van gehoord volgens mij. Een paar paaltjes en dat is alles. Oh, my God! Ik heb toch wel echt last van de hoogte. Vooral met naar beneden rijden kijk je dus die diepte in. Ik heb het even niet meer. Moet even stoppen naast de weg. De mannen genieten wederom van het enorme uitzicht, en ik pink ondertussen een traantje weg. Zo, de spanning is er weer een beetje uit en dan nu toch maar weer verder naar beneden. “Je doet het hartstikke goed” moedigen de mannen mij aan. Echt ontzettend lief, dat ze dat zeggen, maar ze voelen mijn spanning niet in mijn lijf. Alle moed verzameld gaat de tocht naar beneden weer verder. Bocht na bocht na bocht na bocht; het houdt niet op! Ondertussen heeft deze hele dag mij een behoorlijke aanslag op mijn energie gedaan. Ik was helemaal op. Eindelijk weer beneden aan de pas aangekomen, hebben we zo snel mogelijk een pension gezocht. Pension in Sint Leonardo in Passiria. Het is mij het dagje wel geweest. Gezegend met 2 behoorlijke passen.

Leon:

Is toch wel ‘n apart gevoel, nazomer, en dan sta je in de verse sneeuw, ik ga nog eens kijken, misschien dat ik mijn zonnebril dan weer vind, we hebben ‘n paar mooie foto’s met zon en sneeuw en ‘n paar verwende motorrijders, kopje koffie gedronken op hoogte, smaakt toch lekkerder ……. .


Zaterdag 4-9.

Jos:

Na een prima ontbijt dalen we af naar Merano. Tussen Merano en Fondo rijden we de Gampen pas (1521m) Passo di Palade. Op de top staat een grote groep antieke Italiaanse Fiats. Een type dat mij onbekend is. Na een lekkere kop koffie vervolgen we de route en dalen af naar Cles aan het stuwmeer Lago di S. Giustiva. Aan de zuidkant van het meer nemen we de brug over de diepe canyon. We pauzeren hier even en genieten van het uitzicht. Leon slaat wat appelen in. De route loopt verder via Andalo, Pont Arche naar Riva d. Garda aan de noordkant van, jawel, het Gardameer.

Hotel Europa aan het Gardameer in Gargnano. Het centrum en het meer is niet ver. Het water nodigt uit om .... we nemen het plan op om morgen om 07:00u er in te duiken. Later blijkt dat het strand afgesloten wordt en ’s morgens pas om 09:00u weer bereikbaar is. En dat vinden wij globetrotters te laat. We zitten tot tegen middernacht op het dakterras van het hotel en genieten van de rust en het zeer aangename klimaat.
Zondag 5-9.

Jos:

We kiezen voor het eerste deel van de rit (vandaag 300km) voor een snelle verplaatsing. Autosnelweg

Verona, Modena, Reggio Nell Emilia. Dan nr. 513 zuidwaarts naar Castelnovo del Monti. Dan de SS 63 (strada statale) door het Parco Naz. Di Appennino Tosco Emiliano (Appenijnen gebergte) en via de motormooie Passo del Serreto (1261m). Bij Monteduro zien we een Tafelberg. Via Aulla en Sarzana, het landschap is inmiddels vlak geworden, komen we in Fiumaretta di Ameglia iets t.z.v. Lérici/La Spezia. Aan de monding van de rivier

Fiuma Magra. Aan de Middellandse zee.

Hotel Stella Del Magra.

Pieter / Inge:

Na ca. 150 km autosnelweg baant de weg zich weer door de bergen en krijgen we weer heel wat bochten voor onze kiezen. Voor Inge zaten er weer een paar pittige tussen met slecht wegdek, smalle bochten en auto’s die niet aan de kant gaan. Pieter heeft het vandaag zwaar met mij (Inge) te verduren gehad via de intercom. De oordoppen gaven nog niet genoeg bescherming tegen al mijn gevloek en gemopper. Ik had een aardige “peptalk” nodig.



Leon:

Ben ik effe blij dat ik geen intercom heb, zie de blauwe lampjes continu flitsen, krijg medelijden met Pieter, maar op ’t eind komt toch nog alles goed, enkele tegemoet komende bikers seinen ons om ‘t rustig aan te doen, was dat nou voor de controlerende Carabinieri of om te waarschuwen voor de slechte bochten?


Maandag 6-9.

Middellandse Zee. Vandaag geven we onze motorfietsen een dagje rust.



Jos:

Per boot naar Lérici, Portevénere, wandeling tussen 2 dorpen van de Cinque Terra, Riomaggiore en Manarola. Vanaf Fiumaretta varen we met een boot via een afgelegen strand naar Lérici. Hier nemen we een 2e boot naar Portevénere en verder. In Portevénere ligt een klooster hoog op de rotsen. We varen verder langs de Cinque Terra, de vijf dorpen gebouwd tegen de steile rotsen. De huizen bij de wijngaarden worden alleen in de zomer bewoond. Het is daar zo steil dat je alles te voet moet doen. In Riomaggiore gaan we aan wal en wandelen langs de steile kust naar Manarola. De Via dell’ Amore lengte 1 km. Je moet voor die Via betalen, Euro 5,- pp. Eigenlijk is dat voor de hele wandeling langs de 5 dorpen. Maar het is zooooo commercieel. Die Via kun je zelfs met een rollator afleggen. Is perfect afgerasterd zodat er zeker niemand in de Middellandse zee kan vallen. Op een enkele plek kun je nog via de rotsen tot aan zee komen. Later in de middag nemen we in Manarola de boot terug naar Portevénere. We worden even vergezeld door een school dolfijnen. Geweldig! De laatste boot vanuit Lérici brengt ons tegen 19:00u terug in

Fiumaretta. Een mooie dag in de warme zon langs de kust. We eten onze eerste pizza.

Een heerlijke relaxdag!


Dinsdag 7-9.

Jos:

Het had geregend. Het is erg benauwd.

Een bezoek aan de marmergroeven bij Carrara. Hier wordt het beste marmer van de wereld gewonnen. Via een kronkelweggetje (geen doorgaande weg) kom je tot bij de groeves. In Lucca de 12m hoge stadsmuren. Aardig, maar niet echt spectaculair. Natuurlijk wel goed voor het culturele deel van onze reis. Op het plein achter de Porta St. Maria houden we middagpauze. We vervolgen onze reis via Volterra naar Siena in Toscana. Het wordt zonnig en warm. Meer dan 30°C. Met deze hoge temperatuur hebben we al een beetje ervaring opgedaan tijdens het MTK-weekend in juli jl. Het Toscaanse land biedt mooie vergezichten over een glooiend landschap. Olijfbomen en wijngaarden. Van de overige akkers is het graan al geoogst. Het land is omgeploegd. Het is zeer zware kleigrond. De zon heeft het tot een lichtbruine kleur gedroogd.

Pension Casala Virgili, 4,5 km noord van Siena aan de rand van de stad.

Siena de stad die iets heeft met de hond en de kinderen …. anekdote/geschiedenis? Volgens de legende, een wolvin die de kinderen Romulus en Remus zoogt. Siena werd gesticht door Senius, zoon van Remus, de broer van Romulus. Naar Romules is Rome genoemd. Op vele plaatsen kom je dit standbeeld tegen. Ook rond de toren op het Piazzo Del Campo.

Leon:

Marmer uit Carrara, witter dan wit, je moet de zonnebril opzetten anders word je sneeuwblind.

We parkeren de bikes naast enkele blokken die klaar liggen voor transport, 1 blok per vrachtauto, die af en aan rijden, diep in de groeve staat ‘n kraan zijn werk te doen, als de groeve leeg is, is de kraan afgeschreven.
Woensdag 8-9.

Route 85km t.n.v. Siena. Chianti streek. Een stevige plensbui net voordat we weer in Siena waren.



Pieter:

Bij thuiskomst van deze tocht maakt de motor van Inge wel een heel raar geluid bij het gebruiken van de remmen. Oeps, dat klinkt niet goed. Wat blijkt: de achterrem geeft ijzer op ijzer. Aan een kant is het remblokje helemaal op! Dus moest er even met het thuisfront contact worden opgenomen om ons te informeren waar we de dichtstbijzijnde BMW-garage kunnen vinden. Even later krijgen we het adres door; blijkt maar 3 km van ons pension vandaan te zijn. Mazzel dus! Leon en Pieter rijden naar de garage en laten de motor achter om deze vervolgens een dag later, voorzien van nieuwe remblokken (zowel voor als achter) weer op te halen.

’s Middags hebben we heerlijk vertoefd aan het zwembad bij het pension en genoten van het mooie weer. Zo snel kan het weer omslaan. ’s Morgens nog een fikse bui en daarna schijnt weer volop de zon.

Leon:

Wat Jos er niet bij zegt is dat we die bui vóór hadden kunnen zijn, ware het niet dat ‘n dame in ons gezelschap (ik zeg niet wie) onderweg nog effe wat tijd nodig had om te shoppen, tja , het zal wel zo moeten ….. .

Tijdens de Chiantitocht nog ‘n pauze gemaakt tussen de wijnranken, tjonge wat was ‘t warm, begin september .. .

Na het tochtje gaan we ons zitten op het overdekte houten terras, we halen ‘n fles vino rosso, vino bianco, Italiaanse ham en salami tevoorschijn, stukje parmezaan erbij en kijken uit over de Toscane heuvels …….

La dolce vita …... (de foto zegt veel).
Donderdag 9-9.

Jos:

Inge, de Rookie, kiest vandaag voor een boek en het zwembad. We duiken het Toscaanse landschap in. Heuvels, prachtige vergezichten, gravel wegen. Het lijkt wel of ik met mijn RS op slicks rij. We zetten wat in scene. Wat stoffige actie foto’s zijn het resultaat. Bij een wijnboer (61ha) wordt er Brunello ingeslagen. De plaatsen Montalcino en Montepulciano doen we ook nog aan.

Later in de middag met de bus naar het centrum van Siena. Heerlijk gestruind door de smalle straatjes van Siena. Nog een pilsje gedronken op het mooie Piazzo del Campo.

Leon:

Met iets langere veerweg, iets meer grip, zijn de ‘Strada Bianca’ heerlijk te rijden, vergelijk ze maar met ‘onze’ schelpenpaadjes in het bos, maar dan 5 meter breed en tientallen km lang, je MOET ze rijden daags na wat regen, tijdens regen herken je jezelf en je fiets niet meer, wacht je tot ze droog zijn dan ziet alleen de eerste chauffeur wat van de omgeving.

Dit is de Toscane zoals je ze van de plaatjes kent;

slingerweggetjes naar de boerderijen en de villa’s, geflankeerd door decennia oude cipressen, elk huis heeft zijn eigen heuvel, schitterend.


Vrijdag 10-9.

Monte S. Salvino, Arezzo, Sansepolcro, Passo di Viamaggio (983m) wegnr. 258, Markt bezocht in Castiglion Fiorentino, Rimini, in Bellária Igea Marina overnachten we in Pension Senerate. Adriatische Kust.



Pieter:

Deze dag trok zich lang. Vooral de pas vanaf Sansepolcro: slecht wegdek omdat deze weg niet meer veel gebruikt wordt, oliespoor enz. enz. Bewolkt weer, een beetje regenachtig en al met al slaapverwekkend. Richting de Adriatische kust klaart het weer op en komt de zon gelukkig weer tevoorschijn. We kunnen op de heuvel San Marino zien maar laten het rechts liggen. Nadat we een pension voor 2 overnachtingen hebben gevonden, maken we nog even een wandelingetje over het strand om vervolgens een hapje te gaan eten in de plaatselijke pizzeria.


Zaterdag 11-9.

Strand Bellária, in de middag met de bus naar Rimini.

’s Morgens op het strand van Bellária vertoeft en genoten van het heerlijke weer. In de middag met de bus naar Rimini waar we een wandeling hebben gemaakt door de stad, vervolgens naar het strand gewandeld en tegen de avond weer de bus teruggenomen naar

Bellária.


Zondag 12-9.

Verplaatsing langs de Adriatische Kust, langs Venetië. Polderlandschap, 4m onder NIP (Nieuw Italiaans Pijl?).

Vanaf Mestre autosnelweg naar Treviso, de bergen

(Dolomieten) komen weer inzicht, Vittorio/Veneto,

Belluno.

Hotel Albergo Cappello e Cadore.


Maandag 13-9.

Jos:

’s Morgens regen en koud. 4 °C. Door het Parco Naz. Delle Dolomite Bellunes naar Agordo, Falcade, Passo di Pellegrino (1918m), ik maak hier toch maar even een foto in de stromende regen, naar Moena. Hier gaat Leon op zoek naar een waterdicht regenpak. Verder via de Passo di Costalunga (1745m) naar Bolzano, Merano, hier mag de regenkleding weer uit (+/- 14:00u).

Landhotel Anna in Schlanders (Silandro).

Leon:

Mijn Varadero brengt me overal waar ik wil, die kan ik vertrouwen, ‘n motorpak is zelden waterdicht, maar wat ik meemaak als we de Pellegrino oprijden ….. , mijn jas laat eerst de regen door om ‘m daaronder tegen te houden (vreemd concept overigens) en als je daaronder slechts korte mouwen aan hebt, zit er niet veel tussen je huid en 4 gr. Celsius en dat tegen de sneeuwgrens aan, mijn leren broek laat ‘t water ook al door en dat geeft geen prettig gevoel, want alles stroomt bij elkaar, ja, juist, daar …. . Als Jos dan boven ook nog stopt voor ‘n foto, hou ik ‘t voor gezien, zo snel mogelijk naar beneden, cafeetje opgezocht, warme kleren (incl. onderbroek, lang en kort) op de wc omgeruild voor ‘t natte spul, de plaatselijke motorzaak opgezocht voor ‘n regenpak, dat over ‘t motorpak aan, en na ‘n uur was Leon er weer helemaal bij.


Dinsdag 14-9.

Pieter, Leon en Jos rijden de Passo di Stelvio (2760m) en de in Zwitserland gelegen Umbral pas (2498m).



Pieter:

Gisteren hadden we ‘s morgens regen dus het eerste wat ik doe als ik wakker wordt is even kijken wat voor weer het wordt. Vandaag of morgen kunnen we de Passo di Stelvio rijden mits het goed weer is. Het wordt dus vandaag, het is prachtig open weer. We staan vroeg op zodat we lekker op tijd kunnen vertrekken. Inge gaf gisteren aan om toch mee te rijden maar ik heb het toch afgeraden omdat de Stelvio redelijk lastig te rijden is zeker voor iemand die pas het motorrijbewijs heeft.

Na een lekker ontbijt maken we ons klaar om te vertrekken, om 9.15u stappen we op de motor. Vanuit het hotel is het nog 14km tot de Stelvio. Het is nog vrij rustig op de weg. In deze streek wordt veel fruit geteeld vooral appelen, overal zijn plukkers al bezig met de oogst. Bij het plaatsje Oris draaien we richting de Stelvio langzaam loopt de weg omhoog. Links en rechts van ons alleen maar berg, de weg begint steeds meer te kronkelen. We rijden in de schaduw en het is vroeg dus word het met elke km kouder. Maar goed dat ik handvat verwarming heb, toch wel prettig. Langs de weg staan enkele BMW-GS rijders zich ook in te pakken. Na enkele km beginnen de bochten pas echt leuk te worden, echte haarspelden en stijl omhoog, dit is pas lekker rijden. We houden het tempo erin als zich voor ons een Duitser met zijn auto ook omhoog werkt. Voor hem nog een Duitser deze denkt dat je hier stapvoets moet rijden. Dit is het ergste wat je kan overkomen twee Duitsers voor je op de Stelvio die elkaar het leven zuur maken. De een probeert alles wat achter hem zit te blokkeren de ander haalt de raarste kapriolen uit om voorbij te komen. Na een aantal bochten ben ik het zat, ik steek na weer een haarspeld links lang de auto’s, de voorste “Pruus” probeert me nog te blokken maar is net te laat haha. Nu mogen Jos en Leon het proberen, veel succes!

Ik geef m’n ouwe Ténéré de sporen hoe hoger ik kom hoe meer ze naar zuurstof snakt, laag in toeren gaat niet meer zo soepel dan maar de naald zover mogelijk naar rechts houden nu word ze pas echt wakker ze loeit als een oude sirene. Klinkt lekker hier tussen die bergen. Veilig kom ik boven op de pas aan. 2760m. Er staan al een 10-tal motors en auto’s geparkeerd, langs de wegkant ligt sneeuw van gisteren. De souvenirs kraampjes hebben alles voor hun deur uitgestald. Een plaatselijke Wurst und Sauerkraut kraam staat er ook al.

Leon wil wel effe op de foto met een wurst, de verkoper denkt dat we van een motormagazine zijn. Het is heerlijk zonnig weer, de jassen kunnen uit, we gaan nog effe bij de Tibethütte kijken, van hieruit heb je een prachtig uitzicht over de Stelvio met z’n 48 kurven.

De Stelvio is een van de hoogste en spectaculairste pas van de Alpen, hij is smal, steil, met vooral in de haarspeldbochten een slecht wegdek. De bovenste bochten zijn tegen de berg aan gebouwd.

Na een uur gaan we aan de andere kant via de Umbral pas weer richting hotel. Deze pas is gedeeltelijk gravel. Een Zwitserse Triumph Tiger rijder wil me nog effe rijden leren maar hij kan me toch niet afschudden. Onderaan aangekomen gaat z’n duimpje dan ook omhoog, alleen heb ik geen achterrem meer! Na 10 min. rijden krijg ik weer remdruk, zal wel aan de kook zijn geweest. Om half drie zijn we weer terug in het hotel waar een lekkere pot bier klaar staat.
Woensdag 15-9.

Vandaag weer een leuke dag in het vooruitzicht! We passeren de Reschen pas (1507m). De kerktoren in het stuwmeer. Hier maken we een tussenstop om een paar mooie foto’s te schieten van de spiegeling van de bergen en de kerktoren in het meer.

Door een omleiding naar Nauders vinden we nog een mooie kronkelweg op onze route, de Norberthöhe (1435m). We dalen af naar Martini waar we Zwitserland inrijden.

Dan nogmaals de Silvretta (2036m) maar nu vanaf

Kappl/Ischgl. Een heel andere aanblik.

Inge:

Ik geniet met volle teugen van de geweldige wegen en omgevingen! Het rijden gaat echt super vandaag en ik volg de mannen op hun hielen. Ik heb echt al ontzettend veel geleerd van deze vakantie wat betreft het motorrijden. De bochten gaan steeds makkelijker en sneller. Ik ben best trots op mijzelf!

Vandaag rijden we de Silvretta (2036m) in de tegenovergestelde richting, nu vanaf Kappl/Ischgl. Dit is weer een heel andere ervaring als op de heenweg. Dit keer lag er ook geen sneeuw meer toen we bij de top aankwamen. Dit was mijn negende pas van deze vakantie en heb nu 6000 km met m’n BMW-GS gereden vanaf april. Een heerlijke motor!

Na een mooie dag komen we weer tegen een uur of vijf aan op de camping in Nenzing.



Leon:

Die schitterende, mooie, luxe camping (je mag ‘t eigenlijk geen camping meer noemen, maar ‘n ressort) waar je je eigen badkamer kunt hebben (voor de duur van je vakantie) waar je kunt relaxen in het nieuwe welness-gebeuren met buitenbad, binnenbad, relaxfauteuils, zonnedek, 3 verschillende sauna’s, massage (niet van Gertie) en bovenal het schitterende restaurant in het hoofdgebouw, wat uitziet als ‘n gigantische blokhut

(ik moet ‘n beetje reclame maken anders mag ik nooit meer (gratis) overnachten). www.alpencamping.at
Donderdag 16-9.

Door Liechtenstein, zeer veel bebouwing, naar Zwitserland. We bezoeken bij Bad Ragaz de Taminaschlucht, tot 1200m hoogte verschil.. Een mooie slingerweg tot aan het eerste stuwmeer. Bij Bad Ragaz lopen we een stukje de Schlucht in. Smal en een steile rotswand van enkele honderden meters. Wij staan beneden aan de rivier. Om te ervaren wat een hoogte verschil van meer dan 1000m is, hadden we veel verder de Schlucht in moeten lopen maar we geloven het wel. Terug naar de camping. Pieter vindt een route die niet door het drukke Liechtenstein loopt.

We laden de motoren weer op de aanhanger.
Vrijdag 17-9.

’s Avonds weer veilig terug in Kessel.

Met z’n vieren een prachtige motorvakantie gehad in Italië!

Totaal 11 bergpassen gereden.


Op de kilometerteller van Jos RS staat 2403km.

Inclusief de auto kilometers was deze reis 3829km lang.



Zo maar wat bijzonderheden:
Bij aankomst op de Alpencamping …… voordat we de motoren hadden afgeladen werden we van commentaar voorzien door een Brabander en een Blerickenaar …….

De man die de jiffy van Pieter zijn Ténéré gelast heeft vroeg geen geld. Hij werd uitgenodigd een pilsje te komen drinken. Het was een gemakkelijke sprekert …… en het werd veel meer dan een pilsje …….

De seafood mixed gril waarbij Jos de bril moest afzetten om het seafood op het grote bord te kunnen vinden.

De pose voor de foto van het verkeersbord, goed voor een vraag tijdens de eerst volgende MTK-kwis …….

De Italiaanse restaurants, ingericht om er zoveel mogelijk bezoekers in kwijt te kunnen, lawaaierig en kille verlichting …….

De baby die allang in bed had moeten liggen, en zijn (neem ik even aan) moeder ook, maar ons de oren van de kop schreeuwde in een dergelijk restaurant …....

De basketbalspelers die zaten aan een veel te kleine (=lage) tafel …….

De analoge fotomakert die nog net een upload van 36 opnames kon realiseren ……..

De bijzondere menu kaart van restaurant Osteria Porta di Bacco in Montepulciano …….

De camouflage broeken uit het Holiday winkeltje in Bellária …….

De foto waar we echt allemaal opstaan, inclusief de fotografe die op dat fotomoment het fototoestel bedient.

Het middagdutje op het grasveldje na het eten waar ook een doopfeest was …… in de buurt van Venezia.

Het restaurant in Belluno met het prachtige vergezicht over de rivier Fiume Piave …… en de wassende Maan.

Jos, Leon, Pieter en Inge



September 2010


Italië september 2010

  • Pieter / Inge
  • Zo maar wat bijzonderheden

  • Dovnload 47.34 Kb.