Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Knelpunten binnen de cb-dienstverlening

Dovnload 358.88 Kb.

Knelpunten binnen de cb-dienstverlening



Pagina1/3
Datum28.10.2018
Grootte358.88 Kb.

Dovnload 358.88 Kb.
  1   2   3

De knelpunten van de kwaliteit van dienstverlening bij het consultatiebureau vanuit het cliëntenperspectief

Tanja Kronberg (s0072680)

Begeleidende docenten: dr. L.M.A.Braakman-Jansen

dr. C.Bode

Universiteit Twente, Enschede

Augustus 2007

Samenvatting


Doel: Uit diverse tevredenheidsonderzoeken die onder cliënten van consultatiebureau werden gehouden en die een kwantitatief karakter hadden, zijn een aantal knelpunten in de kwaliteit van zorgverlening naar voren gekomen. Het doel van dit kwalitatief onderzoek was het inzichtelijker maken van de knelpunten van de zorgverleningskwaliteit. Op basis van het onderzoek zouden ook nieuwe knelpunten aan het licht kunnen komen, waarop aandacht kan worden besteed in een volgend tevredenheidsonderzoek.

Methoden: Er zijn 10 semi-gestructureerde interviews gehouden met cliënten van diverse consultatiebureaus, die allen negatieve ervaringen met het consultatiebureau hebben gehad. De respondenten werden in heel Nederland geworven. Als rode draad voor de interviews dienden de 10 dimensies van de dienstverleningkwaliteit (Zeithaml et al. 1985). De kwaliteitsdimensies van Zeithaml et al. (1985) werden vervolgens gebruikt om de knelpunten die uit de interviews naar voren zijn gekomen, te classificeren. Binnen ieder kwaliteitsdimensie werden de knelpunten verder in de categorieën verdeeld. Elk categorie had betrekking op eenzelfde aspect van de zorgverlening en heeft een code gekregen.

Resultaten: De knelpunten zijn in negen kwaliteitsdimensies geclassificeerd. Binnen deze dimensies werden 19 categorieën onderscheiden. De problemen die binnen de dimensies bekwaamheid en beleefdheid vielen, vormden de grootste knelpunten. Ook de codes wachttijden (dimensie betrouwbaarheid), telefonische bereikbaarheid (dimensie toegankelijkheid), en inflexibliteit betreffende afspraken (dimensie begrip van klanten) werden veelal genoemd.

Conclusies en discussie: De knelpunten binnen de dimensies bekwaamheid en beleefdheid bleken in de lijn van de bevindingen uit andere onderzoeken te liggen. Met de code advisering werd ontevredenheid over de adviezen inzichtelijker gemaakt. De knelpunten die niet eerder in de onderzoeken naar voren zijn gekomen, waren: alle knelpunten van de dimensie veiligheid, (het uiterlijk voorkomen van) het personeel, verwijsbeleid en openingtijden van het consultatiebureau.

Al geruime tijd wordt vanuit het ministerie van volksgezondheid, welzijn en sport (VWS) ingezet op de omvorming van de gezondheidszorg van een aanbodgericht naar een meer vraaggericht stelsel. In dit kader is het van belang bij het beleid zoveel mogelijk rekening te houden met vragen en behoeften van de cliënt. Daarnaast is het wenselijk dat de overheid de gevolgen van haar beleid inzichtelijk maakt.

Voor het vertalen van dit beleid naar de werkwijze van de gezondheidszorginstellingen is er door de stichting harmonisatie kwaliteitsbeoordeling in de zorgsector (HKZ) een kwaliteitsmanagementsysteem ontwikkeld. In de organisatie dat HKZ gecertificeerd is, staan de belangen van de cliënt centraal en er wordt stelselmatig geëvalueerd of de zorg- en dienstverlening naar tevredenheid is van de cliënt. Een manier om de evaluaties uit te voeren, is het doen van een klanttevredenheidsonderzoek. Middels een dergelijk onderzoek wordt in beeld gebracht hoe de cliënten de kwaliteit van de zorgverlening ervaren en zodoende kan men het beleid en de werkwijze beter op de wensen van de cliënten afstemmen.

Ook de consultatiebureaus zijn in de afgelopen jaren meer geïnteresseerd geraakt in de wensen van hun cliënten en hebben met behulp van de klanttevredenheidsonderzoeken regelmatig de kwaliteit van hun zorgverlening in kaart gebracht. Het schriftelijk dan wel mondeling nagaan van de tevredenheid van ouders wordt bij vrijwel de gehele jeugdgezondheidszorg voor nul- tot vierjarigen wel eens gedaan en is bij 70 % van de organisaties een regel. Formeel tevredenheidsonderzoek zien we bij bijna 85 % en nog eens tien procent gaven aan plannen daartoe te hebben (Inspectie voor de gezondheidszorg (IGZ), 2005).

Uit de tevredenheidsonderzoeken die bij consultatiebureaus in Noord-Brabant (Pardoel&Tits, 2002), Midden-Limburg (Pardoel, 2004), Noord-Limburg (Pardoel&Tits, 2006) en uit onlineonderzoek (Cuivers&Pardoen, 2001) is gebleken dat ouders over het algemeen tevreden zijn over diensten van hun consultatiebureau. De respondenten gaven bijvoorbeeld aan dat ze correct te woord worden gestaan, op het gemak worden gesteld en al hun vragen bij de medewerkers kwijt kunnen. De gemiddelde cijfers dat ouders aan aspecten zoals vriendelijkheid van de medewerkers, klantgerichtheid, deskundigheid, kindvriendelijkheid en bejegening gaven lagen tussen een zeven en een acht (gemeten op de schaal tussen 1 en 10, waarbij 10 de hoogste waardering is). Er dient echter te worden opgemerkt dat het om gemiddelden gaat. Zo blijkt bijvoorbeeld uit onderzoek van Cuivers en Pardoen (2001) dat in totaal 44% van de respondenten matig tevreden tot ontevreden was over de deskundigheid en 40% ten aanzien van de klantgerichtheid van het consultatiebureau. Voorts rapporteren Cuivers en Pardoen (2001) dat 4% van de respondenten vroegtijdig met het bezoeken van het consultatiebureau stopte. Behalve de praktische redenen, zoals verhuizing naar het buitenland, worden een slechte ervaring, een medische misser en ontevredenheid over de bejegening als oorzaken genoemd. De achterliggende oorzaak van de ontevredenheid bij deze subgroepen is op basis van deze grotendeels kwantitatieve onderzoeken echter onduidelijk.

In het huidige kwalitatieve onderzoek zal daarom worden gezocht naar meer diepgang in de reden van ontevredenheid. Hiertoe zal een groep ouders/verzorgers met negatieve ervaringen ten aanzien van het consultatiebureau geïnterviewd worden. Het doel van dit onderzoek is om mogelijke systematische knelpunten in de consultatiebureau-zorgverlening op te sporen zodat de kwaliteit van de hulpverlening meer inzichtelijk wordt gemaakt. Op basis van dit onderzoek komen eventueel nieuwe zaken aan het licht waarop aandacht kan worden besteed in een volgend tevredenheidsonderzoek. De centrale vraagstelling die ten grondslag ligt aan het onderzoek luidt: “wat zijn de knelpunten van de kwaliteit van dienstverlening bij het consultatiebureau vanuit het cliëntenperspectief”.

Voorafgaand aan beschrijving van de methoden en de resultaten van het onderzoek, wordt eerst een korte schets van de geschiedenis van het consultatiebureau gegeven, gevolgd door de beschrijving van de hoofdlijnen van het huidige jeugdgezondheidszorg-beleid, waarin de taken van het consultatiebureau uiteen worden gezet. Vervolgens wordt ingegaan op de HKZ-certificering en het belang daarvan voor de consultatiebureaus. Tot slot komen het gap-model en de SERVQUAL-dimensies van Zeithaml et al. (1985) aanbod, die in dit onderzoek als uitgangsbasis worden gehanteerd. Deze worden in verband gebracht met de resultaten van de vier eerder genoemde tevredenheidsonderzoeken.
Geschiedenis van het consultatiebureau

De Pree-Geerlings, de Pree & Bulk-Bunschoten (2001) geven een overzicht van de ontwikkelingen van het consultatiebureau in Nederland. Het eerste consultatiebureau werd 106 jaar geleden door de kinderarts B.P.B. Platenga in Den Haag geopend. In de daarop volgende jaren werden er door particulieren zoals Platenga en kruisverengingen verscheidene consultatiebureaus opgericht. De aanleiding hiertoe was het hoge zuigelingensterfte (17%) onder de kinderen van de sociaal zwakkeren. Oorspronkelijk waren de doelstellingen van de consultatiebureaus het geven van voedingsadviezen en het volgen van de groei. Tevens werd er als ondersteuning voor de moeder extra melk verstrekt. In de loop der jaren is het consultatiebureau uitgegroeid tot een organisatie met een uitgebreide preventieve takenpakket, waar anno 2007 98 % van de ouders met zuigelingen en peuters gebruik van maakt.


Huidige jeugdgezondheidszorgbeleid

Gedurende de 102-jarige bestaan was het consultatiebureau gescheiden van het jeugdgezondheidszorg (JGZ) voor kinderen van 4 tot 19 jaar. Het gevolg hiervan was dat de zorgpakketten beleidsmatig nauwelijks op elkaar afgestemd waren, alsook werd de continuïteit van de zorg onvoldoende wettelijk gewaarborgd. Om de noodzaak voor de afstemming tegemoet te komen en de kwaliteit van de JGZ te verbeteren is er sedert 1 januari 2003 een gezamenlijk wettelijk basistakenpakket JGZ vastgesteld. Hierin zijn alle activiteiten beschreven die in de jeugdgezondheidszorg voor de kinderen en jeugdigen van 0-19 jaar gerealiseerd moeten worden. Het pakket is momenteel eveneens van kracht. Hoewel de pakketten zijn geïntegreerd, is de uitvoering daarvan gescheiden gebleven: de preventieve zorg voor kinderen van nul tot vier jaar wordt uitgevoerd vanuit ongeveer 1450 consultatiebureaus door 62 thuiszorgorganisaties. De preventieve zorg voor kinderen en jeugdigen van 4 tot 19 jaar is in handen van 44 (inter)gemeentelijke gezondheidsdiensten (GGD-en) (VWS, 2002).

Het JGZ- basispakket is opgebouwd uit vier niveaus (VWS, 2002).

Op niveau 1 is onderscheid gemaakt in een uniform deel en een maatwerkdeel. Tot het uniform deel worden die producten uit het basistakenpakket JGZ gerekend, die aan alle kinderen en jeugdigen tussen 0 en 19 jaar moeten worden aangeboden. De gemeenten hebben in uniform deel geen beleidsvrijheid en besluitvorming. Evenals het uniform deel dient het maatwerkdeel aan elk kind worden aangeboden. Echter bestaat bij het maatwerkdeel gemeentelijke beleidsvrijheid in het afstemmen van de uitvoering van de jeugdgezondheidszorg op de speciale zorgbehoeften van individuen en/of groepen. Overigens zijn veel onderdelen van het basispakket JGZ leeftijdspecifiek, hetgeen inhoudt dat de desbetreffende producten niet aan alle kinderen en jeugdigen worden aangeboden, maar aan een deelpopulatie.

Op het tweede niveau zijn zowel in het uniform deel als in het maatwerkdeel zes productgroepen on­dergebracht. Deze zijn: 1) monitoring en signalering, 2)inschatten zorgbehoefte, 3)screeningen en vaccinaties, 4)voorlichting, advies instructie en begeleiding, 5) beïnvloeden van gezondheidsbedreigingen, 6)zorgsysteem, netwerken, overleg en samenwerking.

Op niveau 3 is per productgroep een aantal producten opgenomen. Elk product omvat op zijn beurt op niveau 4 een aantal activiteiten. Onderstaand worden achtereenvolgens zes productgroepen nader omschreven.1 Het overzicht van de daaruit vloeiende activiteiten is in bijlage A opgenomen.

In het basispakket JGZ is elk product onderverdeeld in twee categorieën: individugericht en doelgroep/ populatiegericht. In dit artikel wordt de toelichting beperkt tot individugerichte producten.

Productgroep 1: monitoren en signaleren


Bij monitoren en signaleren gaat het om het systematisch volgen van ontwikkelingen in de gezondheidstoestand van een kind. Daarnaast worden factoren in kaart gebracht die de gezondheid bevorderen of bedreigen. Het doel is enerzijds het signaleren en benoemen van de normale ontwikkeling; anderzijds het tijdig signaleren van een niet-normaal verlopende ontwikkeling opdat interventies bijtijds kunnen worden ingezet.

Productgroep 2: inschatten zorgbehoefte


Bij het inschatten van de zorgbehoefte wordt onderzocht in welke mate de ouders/verzorgers en het kind worden belast en of de ouders/verzorgers de opvoeding en verzorging van hun kind aankunnen. Daarnaast wordt ingeschat in welke mate ouders/verzorgers behoefte hebben aan voorlichting, ondersteuning en zorg.
Productgroep 3: screeningen en vaccinaties

Screeningen en vaccinaties worden aan ieder kind aangeboden. Praktisch alle kinderen krijgen bijvoorbeeld de DKTP-prikken: vaccinaties tegen difterie, kinkhoest, tetanus en polio. De eerste screening is het zogenoemde hielprikje. Verder zijn er bijvoorbeeld gehoor- en visusscreeningen.


Productgroep 4: voorlichting, advies, instructie en begeleiding

De ouders kunnen individueel of in groepen begeleiding en advies krijgen. Zo wordt ondersteuning aangeboden bij het opvoeden en bij het bevorderen van gezond gedrag van hun kind door bijvoorbeeld voorlichting over het voorkomen van wiegendood en over gezonde voeding.



Productgroep 5: beïnvloeden van gezondheidsbedreigingen

De omgevingsfactoren die de gezondheid van een kind kunnen bedreigen worden onderzocht. Dat kan bijvoorbeeld slechte huisvesting zijn maar het kan ook gaan om ouders die moeite hebben met opvoeden of hun kind structureel verwaarlozen. Ook is in deze productgroep aandacht voor de wijdere omgeving: is er genoeg speelruimte en hoe is de verkeerssituatie in de buurt? Om problemen op dit terrein aan te pakken zal de JGZ nauw samenwerken met bijvoorbeeld de gemeente, de politie, het buurtwerk en Bureau Jeugdzorg.



Productgroep 6: zorgsysteem, netwerken, overleg en samenwerking


Op individueel niveau draait het in deze productgroep om een zorgcoördinatie.
HKZ -certificering

Zoals al eerder is vermeld streeft het ministerie van VWS naar de omvorming van de gezondheidszorg van een aanbodgericht in een meer vraaggericht stelsel. Om met officieel bewijs te kunnen aantonen dat er binnen de organisatie aan de eisen van dit vraaggericht stelsel wordt voldaan, kunnen de organisaties zich laten certificeren.

Uit het rapport van de IGZ (2005) is gebleken dat van de consultatiebureaus 84% is gecertificeerd. In 41 van de gevallen betreft dit een certificaat van de landelijke vereniging van thuiszorg (LVT), in zeven gevallen gaat het om een certificaat van de stichting harmonisatie kwaliteitsbeoordeling in de zorgsector (HKZ), in twee gevallen om international organization for standardization certificaat (ISO) en één geval om INK2- certificering. Nog eens 16 % is niet gecertificeerd.

Onderstaand wordt dieper op het HKZ- kwaliteitsmanagmentsysteem ingegaan (De LVT heeft vergelijkbare normen waaraan de organisatie dient te voldoen om in aanmerking te komen voor het certificaat).

Voor een organisatie die de kwaliteit van haar zorgverlening wil waarborgen en zo nodig verbeteren, is het inrichten van een kwaliteitsmanagmentsysteem van groot belang. In het kwaliteitsmanagmentsysteem worden alle activiteiten van de organisatie beschreven en met elkaar in verband gebracht. De afspraken over verantwoordelijkheden, bevoegdheden en toetsingsmethoden worden daarin vastgelegd en er wordt bepaald hoe verbeteringen systematisch kunnen worden doorgevoerd. Voornamelijk wordt er aandacht besteed aan de manier waarop aan deze wensen en behoeften is voldaan of kan worden voldaan.

De voordelen van de kwaliteitsmanagementsysteem voor de cliënt spreken voor zich: er wordt nagedacht over de geleverde diensten, de wijze waarop deze worden geleverd en over de oplossingen voor de eventuele knelpunten. Tevens worden klachten en fouten aandachtig onder de loep genomen. Uiteindelijk wordt er naar de algehele verbetering van de zorgverlening gestreefd.

Ook voor het personeel biedt kwaliteitsmanagmentsysteem een aantal voordelen in de vorm van duidelijkheid, houvast en transparantie.

Een zogeheten HKZ-Harmonisatiemodel van de stichting harmonisatie kwaliteitsbeoordeling in de zorgsector bestaat uit negen rubrieken. Daarin worden de kwaliteitstandaarden voor het behalen van het certificaat omschreven. Van deze standaarden kan voor ieder sector een certificatieschema met de normen voor betreffende sector worden afgeleid. De rubrieken één tot en met drie zijn vanuit het cliënten perspectief ontwikkeld en richten zich op de informatie die aan de cliënten voor en tijdens de zorgverlening wordt verstrekt, de evaluaties tijdens en na de zorgverlening, de bewaking van het professioneel handelen, de evaluaties tijdens en na de zorgverlening, de (bewaking van de) uitvoering van de zorg, de communicatie met verwijzers en andere disciplines en de registratie van activiteiten en processen. De rubrieken vier tot en met negen gaan over de bedrijfsvoering: de ondersteunde of voorwaardenscheppende processen. De normen in deze rubrieken zijn gericht op de randvoorwaarden voor een goede uitvoering van het primaire proces.

Terugkomend op de voordelen van de kwaliteitsmanagementsysteem voor de cliënten: in de HKZ-schema zijn allerlei eisen opgenomen over de informatie die cliënten moeten krijgen, de wijze waarop met zorgvraag moet worden omgegaan en welke zeggenschap de cliënt heeft. Ook moet er stelselmatig worden geëvalueerd hoe cliënten de zorg- en dienstverlening ervaren hebben. Deze evaluaties worden gebruikt voor de verbetering van het aanbod. Ook worden eisen gesteld aan de opleiding, bijscholing en attitude van de medewerkers.

Voor de evaluaties van de ervaringen van cliënten met zorg- en dienstverlening worden klanttevredenheidsonderzoeken ingezet. In de volgende paragraaf wordt de SERVQUAL-schaal beschreven die in veel onderzoeken naar de klanttevredenheid en ook in het huidig onderzoek wordt gebruikt.


SERVQUAL

Teneinde de kwaliteit van dienstverlening zoals deze door cliënten wordt ervaren meetbaar te maken, hebben Zeithaml, Berry en Parasuraman (1985; in Zeithaml, Berry& Parasuraman,1988) service quality-schaal (SERVQUAL) ontwikkeld. In de SERVQUAL-schaal is het te meten construct kwaliteit van dienstverlening geoperationaliseerd in de 10 apart te onderscheiden dimensies, te weten: tastbaarheden, betrouwbaarheid, reactiesnelheid, bekwaamheid, beleefdheid, geloofwaardigheid, veiligheid, toegankelijkheid, communicatie en begrip van klanten. (De dimensies worden verder in het artikel nader omschreven in combinatie met de resultaten uit vier klanttevredenheidsonderzoeken).

Nadat de schaal op betrouwbaar en validiteit is getest, is het aantal dimensies in 1988 teruggebracht tot vijf. Hoewel in de herziene versie van SERVQUAL tevens de items werden opgenomen die de oorspronkelijke de 10 dimensies dienden te meten. Hetgeen betekent dat ook al bestaat de versie uit 1988 slechts uit vijf dimensies, het wel alle facetten uit de eerste schaal bevat. In praktijk blijkt dat bedrijven veelal voorkeur geven aan het oude instrument. Onder meer omdat deze zich makkelijker leent voor het vertalen van dimensies naar een specifieke bedrijfssituatie. Vanuit deze redenering is er in dit onderzoek gekozen om de 10 dimensies als uitgangsbasis te nemen.

SERVQUAL is gebaseerd op het zogenaamde gap-model (Zeithaml et al.,1985; in Zeithaml et al., 1988). Het model gaat er van uit dat de kwaliteit van diensverlening onderhevig is aan vijf soorten gaps (zie figuur 1). Of de gaps kleiner, dan wel groter worden, wordt bepaald door zestien onderliggende constructen



Onderstaand worden de gaps met daarbij behorende constructen achtereenvolgens behandeld:

Figuur 1. Conceptueel model van kwaliteit van dienstverlening. 3


1) Gap 1 geeft het verschil weer tussen cliënt zijn verwachtingen en de managementperceptie van de cliënt zijn verwachtingen. De verwachtingen van de klant worden gevormd door mond tot mond reclame, persoonlijke behoeften, ervaringen uit het verleden, en de manier waarop gecommuniceerd wordt met de klant. Het managementperceptie van de verwachtingen van de klant is afhankelijk van de hoeveelheid marketing onderzoek. Dus in welke mate tracht het management van de organisatie middels een onderzoek de wensen en de verwachtingen van de klant te achterhalen. Verder is de kwaliteit en de mate van communicatie

tussen het uitvoerende personeel en de managers van invloed op het managementperceptie van

de verwachtingen van de klant. Personeel-topmanagementcommunicatie wordt beperkt, indien deze indirect, via midden-managers verloopt.

2) In de tweede gap betreft het verschil tussen het managementperceptie van de verwachtingen van de klant en specificatie van dienstverleningkwaliteit. Wanneer het management ten gevolge van geringe marketing onderzoek, dan wel slechte communicatie met het personeel een verkeerde perceptie heeft over datgene wat de klant wil, zullen zij ook verkeerde instructies geven aan het personeel die de dienst uiteindelijk tot stand moet laten komen (Zeithaml, 1988; in rcs-consultancy.nl, 2004). Behoudens gap 1 verschil kunnen ook andere overwegingen bij de managers meespelen om vanuit kwaliteitsperspectief niet optimale instructies te geven. Bijvoorbeeld als er binnen de organisatie meer nadruk wordt gelegd op het reduceren van kosten, dan op de kwaliteit van de dienstverlening. Verder is een formele kwaliteitsprogramma waarin duidelijk de doelen van de diensverlening worden omschreven, alsmede de manieren die het mogelijk maken om te meten in hoeverre deze doelen zijn gerealiseerd, essentieel voor de reductie van de gap 2 (Zeithaml et al., 1988)

3) Het derde gap geeft het verschil weer tussen specificaties van dienstverlening, zoals deze door het management zijn geformuleerd in gap 2 en door het uitvoerende personeel daadwerkelijk geleverde diensten. Dit verschil is te wijten aan onder andere de ervaring, motivatie en kennis van de medewerkers. Tevens speelt de beschikbaarheid van middelen en de communicatie tussen de afdelingen van de organisatie onderling een belangrijke rol (Zeithaml, 1988; in rcs-consultancy.nl, 2004).

4) Het vierde gap ontstaat volgens Zeithaml et al. (1988) door discrepantie tussen kwaliteit van de dienstverlening en hetgeen aan de cliënten direct of indirect over de dienstverlening wordt verteld. Met directe communicatie wordt bij deze het persoonlijk contact met de cliënt bedoeld. Onder indirecte communicatie vallen bijvoorbeeld reclame, informatiefolders en website.

De vier gaps zijn wederom van invloed op de te meten construct: de ervaren kwaliteit van de diensverlening. De ervaren kwaliteit van de diensverlening wordt gedefinieerd als het verschil tussen de verwachtingen van de klant ten aanzien van de dienstverleningkwaliteit en de daadwerkelijke ervaren kwaliteit. Dit is tevens de vijfde gap. Naar gelang de gaps één tot en met vier groter worden, wordt door de klanten ervaren kwaliteit slechter.

Daar de huidig onderzoeksvraag zich op de kwaliteit van zorgverlening vanuit het cliëntperspectief richt, heeft het onderzoek enkel betrekking op het vijfde gap. Teneinde dit vijfde gap te onderzoeken, wordt er gebruik gemaakt van de 10 kwaliteitsdimensies van Zeithaml et al., (1985).



Resultaten van de klanttevredenheidsonderzoeken

Onderstaand volgen de resultaten van de tevredenheidsonderzoeken in Midden-Limburg (Pardoel, 2004), Noord-Limburg (Pardoel en Tits, 2006), Noord-Brabant (Pardoel en Tits, 2002) en in het hele land (Cuyvers en Pardoen, 2001) gerangschikt naar de tien kwaliteitsdimensies van dienstverlening van Zeithaml et al.(1985). Het overzicht hiervan wordt in de tabel 1 weergegeven, die in de bijlage B aan het artikel is toegevoegd. In het kader van dit onderzoek zijn met name de onderwerpen uit de onderzoeken geselecteerd, die minder goed en/of slecht bleken te scoren, Dimensie geloofwaardigheid werd niet toepasselijk geacht op de consultatiebureau-zorgverlening en is om deze reden niet in de tabel opgenomen. De dimensiedefinities zijn aan Pardoel (2004) ontleend.

1) De eerste dimensie wordt met de naam tastbaarheden (tangibles) aangeduid. Daarmee wordt het beeld van een organisatie bedoeld dat de cliënt krijgt, omdat bepaalde dingen zichtbaar zijn, bijvoorbeeld het gebouw, de behandelkamer, het personeel en de folders die worden verspreid.

Volgens Cuyvers en Pardoen(2001) vinden ouders dat de informatie van het consultatiebureau neutraal en onafhankelijk zou moeten zijn. Er is veel commerciele beïnvloeding door het consultatiebureau. Te denken valt aan folders over bijvoorbeeld gebitsverzorging en voeding. Ofschoon uit onderzoek in Midden-Limburg dat drie jaar later is uitgevoerd eveneens naar voren komt dat bijna één vijfde van de respondenten vindt dat op het consultatiebureau geen onafhankelijke informatie wordt verkregen, vinden de respondenten niet dat er te veel reclame aanwezig is op het consultatiebureau. Het zou kunnen betekenen dat de hoeveelheid reclame inmiddels is afgenomen.

Verder vindt 35,3 % van de respondenten uit onderzoek in Midden-Limburg dat het consultatiebureau geen moderne uitstraling heeft. Zestien procent zegt dat het consultatiebureau geen kindvriendelijke uitstraling heeft. Vijftien procent geeft aan dat er niet voldoende speelgoed is aanwezig. Dat het speelgoed niet van goede kwaliteit is vindt 10%. Tenslotte geeft 11.2 % aan dat er niet genoeg stoelen zijn aanwezig.

2) Betrouwbaarheid (reliability): in het contact van de cliënt met de organisatie zullen afspraken gemaakt worden en krijgt de cliënt te maken met wisselingen in het personeel. In hoeverre wordt er door de organisatie voor gezorgd dat beloofde afspraken nagekomen worden en dat de service op elk moment van de dag, door wie dan ook hetzelfde is?

Tijdens de afspraken blijkt dat het soms wat lang duurt voordat de cliënt aan de beurt is (Pardoel &Tits, 2006). Achttien procent van de respondenten geeft aan dat ze niet hoeven te wachten en direct aan de beurt zijn. Ruim driekwart zegt even te moeten wachten en 6% vindt dat zij lang moeten wachten (Pardoel, 2004). Het komt ook regelmatig voor dat een dossier tijdelijk onvindbaar is. Een elektronische dossier zou een uitkomst voor dit problematiek kunnen bieden (Pardoel, 2004).

3) In dimensie reactiesnelheid (responsiveness) worden de mogelijkheden in de organisatie ondergebracht om snel een antwoord of een oplossing te krijgen indien de cliënt met een vraag of een probleem zit.

In Noord-Limburg scoort de bereikbaarheid van de verpleegkundigen bij onverwachte vragen in verhouding met andere onderwerpen minder goed. In Midden-Limburg kon 80% van de mensen die ooit een verpleegkundige nodig had (dit is 56% van het aantal respondenten), ze daadwerkelijk bereiken. Zestien procent van de respondenten had een verpleegkundige nodig, maar kon ze niet bereiken en 4% weet niet dat de mogelijkheid bestaat om in zo’n geval een verpleegkundige te bereiken.

4) Bekwaamheid (competence) is het vierde dimensie: om de cliënt een goed gevoel te geven

over de organisatie, is het van belang dat de organisatie deskundig overkomt. In hoeverre beschikt de organisatie over kennis en vaardigheden?

In het onderzoek van Cuyvers en Pardoen (2001) wordt het consultatiebureau verweten dat het met de gegevens van een gemiddeld kind werkt. Als een kind daarvan afwijkt, worden die bevindingen vertaald als afwijkingen van het normale in plaats van een niet bestaand gemiddelde. Soms zijn de adviezen of de informatie die volgt, gericht op het streven naar dit

“normale”. Ouders ervaren dat als een respectloze ontkenning van het unieke kind. Ook komt het vaak voor dat de informatie niet specifiek op het kind is toegesneden.

Verder geeft 2 % van de respondenten uit Midden-Limburg aan dat er te weinig aandacht is, als er problemen zijn met het kind (als het bijvoorbeeld slecht groeit of gehandicapt is).

5)Als vijfde dimensie wordt beleefdheid (courtesy) genoemd: bejegening is een belangrijk punt als het gaat om de tevredenheid van de cliënten. In hoeverre wordt de cliënt binnen de organisatie beleefd en met respect behandeld en is het personeel vriendelijk?

De cijfers die de ouders aan kindvriendelijkheid, vriendelijkheid, klantgerichtheid en bejegening geven, blijken in alle onderzoeksresultaten tussen een zeven en een acht te liggen (op de tienpuntenschaal, waarbij tien de hoogste waardering is). Het gaat hier echter om de gemiddelden. Zo blijkt bijvoorbeeld uit het onderzoek van Cuyvers en Pardoen (2001) dat 6% van de respondenten niet tevreden is over kindvriendelijkheid en 10% matig tevreden. Wat betreft klantgerichtheid zijn 22% en 18% ontevreden respectievelijk matig tevreden.

Het bejegeningstijl dat ouders als negatief ervaren, kan als “betuttelend” worden omschreven. Zes procent van de respondenten uit onderzoek in Midden-Limburg zeggen dat “betuttelend” het meest van toepassing is op de cb-medewerkers.

6) Geloofwaardigheid (credibility): Het is belangrijk dat de organisatie een goede reputatie heeft en eerlijk en gedegen overkomt op de cliënt. In hoeverre is de organisatie eerlijk en oprecht naar de cliënt toe?

Dimensie geloofwaardigheid is niet van toepassing op de cb-zorgverlening.

7) Veiligheid: (security): een organisatie zou de cliënt een veilige omgeving moeten bieden, bijvoorbeeld op het gebied van hygiëne, maar ook op het gebied van privacy. In hoeverre zorgt de organisatie voor een veilige omgeving voor de cliënt?

De manier waarop wordt omgegaan met privacy krijgt gemiddeld een cijfer tussen een zeven en een acht.

Slechts 0.4 % vindt dat de ruimte van het consultatiebureau niet schoon is en 1.2 % is het niet met de stelling “de gebruikte materialen (zoals aankleedkussens en weegschalen) zijn schoon”eens. De stelling “de ruimte van het consultatiebureau is veilig voor mijn kind(eren) wordt door 98,3% beaamd (Pardoel, 2004).

8) Onder de dimensie toegankelijkheid (access) wordt verstaan in hoeverre de organisatie makkelijk te bereiken en makkelijk toegankelijk is voor de cliënt, zowel telefonisch als fysiek.

De moderne vormen van communicatie op het consultatiebureau worden door ouders als zeer gewenst gezien. Het merendeel van de ondervraagden (75%) zou graag via e-mail vragen willen stellen (Cuyvers en Pardoen, 2001). In Noord-Limburg geeft bijna de helft van de cliënten een e-mailcontact met de medewerkers te willen hebben. In Midden-Limburg wordt het stellen van de vragen via e-mail, door 29% van de respondenten als gewenste mogelijkheid gezien en het raadplegen van de website door 18%. De verklaring voor de verschillen in de percentages kunnen worden gezocht in de data waarop de onderzoeken waren uitgevoerd, namelijk 2004 en 2006 in Midden-Limburg respectievelijk in Noord-Limburg. Het lijkt plausibel dat in de periode 2004-2006 het internet nog meer is ingeburgerd onder de cb-cliënten, waardoor in 2006 een groter percentage respondenten de e-diensten wenselijk vond. Cuyvers en Pardoen(2001) hebben hun onderzoek middels elektronische vragenlijst uitgevoerd, waardoor uitsluitend mensen die bekend waren met het internet er aan konden deelnemen. Dit verklaart het hoge percentage (75%) in hun onderzoek.

In Noord-Brabant wordt dit onderwerp niet aangehaald, maar blijkt dat de telefonische bereikbaarheid als slecht wordt ervaren.

9) De negende dimensie is communicatie (communication): communicatie tussen de organisatie en de cliënt is van groot belang. In hoeverre vindt er een informatie-uitwisseling plaats tussen de cliënt en de organisatie en op welke manier gebeurt dit? (reactief, of juist pro-actief)?

Alle respondenten uit onderzoek in Midden-Limburg zeggen dat door de arts verstrekte informatie begrijpelijk voor ze is. Voor de verpleegkundigen geldt dat vrijwel alle respondenten de informatie begrijpelijk vinden. Vijfennegentig procent voelt zich vrij genoeg om de eventuele klachten of een onvrede ook daadwerkelijk naar de medewerkers te uiten. In andere onderzoeken werden deze stellingen niet onderzocht.

In het onderzoek van Cuyvers en Pardoen (2001) is een ongevraagd advies over de opvoeding een vaak genoemde klacht. In mindere mate geldt dat ook voor een ongevraagd advies over de verzorging en de voeding. De deskundigheid op al deze en andere gebieden moet er wel zijn, maar alleen op verzoek worden omgezet in een advies. De resultaten van het onderzoek in Noord-Brabant geven een enigszins ander beeld. Daar gaven ouders te kennen dat ze vaker een schouderklopje van het consultatiebureau zouden willen krijgen. De verpleegkundige daarentegen stelden zich wat dat betreft bewust terughoudend op teneinde de ouders niet te “betuttelen”.

Als er wordt gevraagd naar de diensten die het consultatiebureau aanbiedt, dan blijkt uit de onderzoeken in Noord- en Midden-Limburg dat men het meest bekend is met de uitvoering van de gehoortest. In Midden-Limburg zijn de cursussen “omgaan met koppigheid”, “eetproblemen”, “huilen en slapen” en “ouders van meerlingen” veel minder bekend. Zesenvijftig procent van de respondenten geeft niet tevreden te zijn over de manier waarop ze op de hoogte worden gesteld van de groepbijeenkomsten (dit percentage is hoger onder de respondenten met één kind (66 %) dan van de respondenten met meer kinderen (49 %)) en bijna de helft van de respondenten geeft aan nog nooit iets te hebben gezien, gelezen of gehoord te hebben over de groepsbijeenkomsten. Dit is tevens een gedeeltelijke verklaring voor het feit dat slechts 13% van de respondenten daadwerkelijk een groepsbijeenkomst heeft bijgewoond.

Van de respondenten die nog nooit een bijeenkomst hebben bijgewoond, geeft een grote groep(41%) aan dat ze niet weten dat dergelijke bijeenkomsten worden gehouden. En 36% zegt geen behoefte te hebben aan de groepsbijeenkomsten. Ook uit het onderzoek in Noord-Limburg komt naar voren dat de groepsbijeenkomsten niet zo vaak worden bezocht en wordt de onbekendheid met deze voorziening als mogelijke verklaring aangedragen. Voorts bestaat er een discrepantie aangaande de taken van het consultatiebureau tussen de artsen en de verpleegkundigen enerzijds en de cliënten anderzijds. Cliënten vinden dat de medische aspecten van de zorg zoals de vaccinaties, het volgen van de ontwikkeling van het kind en het vroegtijdig signaleren van de gezondheidsproblemen tot de belangrijkste taken van het consultatiebureau behoren. De professionals daarentegen zien de opvoedingsondersteuning en de voorlichting (bijvoorbeeld over veiligheid en voeding) als de voornaamste taak; ofwel de psychosociale aspecten. Deze resultaten zijn eveneens in Noord-Brabant, Midden- en Noord- Limburg geconstateerd.

10) Tenslotte worden onder dimensie begrip van de klanten (knowing/understanding the customer) de wensen van de klanten geschaard: weet de organisatie wie zijn klanten zijn en wat de behoeften van deze klanten zijn?

De respondenten van Cuivers en Pardoen (2001) zijn van mening dat er te weinig respect is voor de individuele keuzes van de ouder. Ook ontbreekt het aan de kennis om bij deze keuzes voldoende ondersteuning te bieden. Thema’s waarbij dit probleem aan de orde is, zijn bijvoorbeeld vaccinatie, vegetarische eetgewoonte en alternatieve geneeswijzen.

Volgens Pardoel en Tits (2004) en Cuyvers en Pardoen (2001) is 94% van de respondenten het met de stelling “ er zijn voldoende afspraken voor de kinderen tussen de 0 en 12 maanden” eens. Dit in tegenstelling tot de ouders met de kinderen tussen de 13 maanden en het 4 jaar. In deze groep vindt 73% dat er voldoende afspraken zijn. Opvallend is dat 51% van de respondenten met één kind (tussen de 13 maanden en het 4 jaar) vindt dat er vaker afspraken zouden moeten zijn, in tegenstelling tot de 20 % van de respondenten met meer kinderen. Voorts melden Pardoel en Tits (2002) dat op de consultatiebureaus geen gebruik wordt gemaakt van een elektronische agenda, waardoor het soms moeizaam is om een afspraak te plannen of te verzetten. Dat men niet flexibel is in het maken van de afspraken, vindt 16% van de respondenten (Pardoel, 2004).
Huidig onderzoek

Samenvattend kan worden gesteld dat ondanks het feit dat verreweg de meeste consultatiebureaus gecertificeerd zijn en dus een goedwerkend kwaliteitsmanagementsysteem hebben waarin de cliënt centraal wordt gesteld, de cliënten niettemin knelpunten in de kwaliteit van de zorgverlening ervaren. Een reden hiervoor zou kunnen zijn dat de resultaten uit de kwantitatieve onderzoeken niet voldoende specificaties bieden om de gevonden knelpunten in de verbeteracties om te zetten. In dit onderzoek is daarom gekozen voor een kwalitatieve aanpak, zodat de knelpunten inzichtelijker worden gemaakt. Hiertoe zal een groep ouders/verzorgers worden geïnterviewd over hun negatieve ervaringen ten aanzien van het consultatiebureau. Het voordeel van de diepte interviews boven de kwantitatieve vragenlijsten is dat de respondenten niet beperkt worden in hun uitingen door de vragen en de antwoordcategorieën van de onderzoeker. Op deze manier kan ook achtergrond informatie aan het licht komen, die de knelpunten die al in de kwantitatieve onderzoeken naar voren zijn gekomen meer inzichtelijk maakt. Ook kunnen nieuwe knelpunten aan het licht komen waarop aandacht kan worden besteed in een volgend (kwantitatief) onderzoek.

De centrale vraagstelling die ten grondslag ligt aan het onderzoek luidt: “wat zijn de knelpunten van de kwaliteit van dienstverlening bij het consultatiebureau vanuit het cliëntenperspectief”.
Methoden

Wervingsprocedure

De doelgroep van het onderzoek waren ouders en verzorgers van de kinderen in de leeftijd van nul tot en met vijf jaar, woonachtig in heel Nederland, die negatieve ervaringen hebben gehad met het consultatiebureau.

Om de respondenten te werven is er een oproep geplaatst op de fora van verschillende websites voor ouders/verzorgers van kleine kinderen (www.ikvader.nl, www.borstvoedingforum.nl, www.babybrabbel.nl, www.oudersonline.nl, www.kids-harmony.nl, www.babyinfo.nl, www.oudersforum.nl en www.mijnkind.nl ). De geïnteresseerde ouders konden via e-mail contact opnemen met de onderzoeker. Vervolgens werden ze op de hoogte gesteld van de voorwaarde dat het interview op een bandrecorder zou worden opgenomen, werd de anonimiteit toegezegd en werden ze gevraagd om een beknopte beschrijving van hun negatieve ervaringen met het consultatiebureau te emaillen. Indien de respondent aangaf geen bezwaar te hebben tegen de bandrecorderopname (en zijn beschrijving van zijn negatieve ervaringen had gemaild), werd er een afspraak voor het interview gemaakt.

Respondenten

In totaal zijn 10 vrouwelijke respondenten geïnterviewd. Het aantal kinderen dat respondenten hadden varieerde tussen één en drie. Vijf, drie en twee respondenten hadden respectievelijk één twee en drie kinderen. De kinderen met wie negen van de respondenten problemen bij het consultatiebureau ondervinden of hadden ondervonden waren in de leeftijd tussen zes maanden en vijf jaar. In één interview betrof het een kind van acht jaar. Twee respondenten hadden tevens kinderen van 14 en 15 jaar. Ervaringen met het consultatiebureau die betrekking hadden op deze kinderen werden niet tijdens de interviews besproken.

De consultatiebureaus waar de respondenten negatieve ervaringen hebben of hebben gehad bevinden zich in Glanerbrug, Amsterdam, ’t Hoek, Amersfoort, Volendam, Dordrecht, Apeldoorn, Groningen, Nootdorp en Buchten.

Vijf respondenten hebben één consultatiebureau bezocht, drie respondenten twee consultatiebureau en één respondent had ervaringen met drie bureaus.
Interviews

De interviews waren semi-gestructureerd en werden door één onderzoeker (T.K.) afgenomen.

Afhankelijk van de reistijd vonden de interviews bij de respondenten thuis plaats, dan wel werden telefonisch afgenomen. Negen interviews vonden bij de respondenten thuis plaats. Eén interview werd telefonisch afgenomen. De interviews die bij de respondenten thuis plaatsvonden, werden op een bandrecorder opgenomen. Tijdens het telefonische interview werd gebruik gemaakt van een opnameapparatuur.

Als richtlijn voor de interviews dienden de aspecten van de zorgverleningkwaliteit waar de respondenten uit eerdere onderzoeken niet tevreden over waren. Van deze aspecten zijn een aantal vragen afgeleid, die ten behoeve van de analysefase van de interviews, gerangschikt werden naar de kwaliteitsdimensies van Zeithaml et al.(1985).4

Aan het begin van het interview werd aan de respondent het gewenste verloop van het interview uitgelegd, vervolgens werd er naar het aantal kinderen, met welk(e) kind(eren) ze problemen op het consultatiebureau hebben gehad en welk consultatiebureau het betrof geïnformeerd. Waarna de respondent werd gevraagd om zijn negatieve ervaringen met het consultatiebureau te vertellen.

Vanwege de korte duur van de eerste drie interviews (17 à 20 minuten) werden er in de afnameprocedure van de interviews 4 tot en met 10 wijzingen aangebracht: de respondenten werden na de algemene vragen, uitgenodigd om hun ervaringen met het consultatiebureau te vertellen, in plaats van de negatieve ervaringen zoals tijdens de eerste drie interviews. Ook werden, nadat de respondenten hun verhaal hadden verteld, vragen gesteld over de resterende kwaliteitsdimensies die in het verhaal van de respondent niet aanbod kwamen.Vanaf het vierde interview werden er generaliter meer knelpunten genoemd, dan in interviews één, twee en drie en deze werden uitgebreider toegelicht.

Het duur van de 10 interviews varieerde tussen 17 en 50 minuten. Gemiddeld duurden de interviews 26 minuten.
Analyse

Van de interviews werden er negen interviews geschikt gevonden voor het onderzoek. Eén interview is uitgesloten van de analyse, daar het gebeurtenissen betrof die zeven jaar geleden plaatsvonden, waardoor de respondent ze niet exact kon herinneren en beargumenteren.

De negen interviews werden volledig uitgeschreven. In de transcripties voorkomende knelpunten van de kwaliteit van de dienstverlening werden vervolgens in overeenstemming met de negen kwaliteitsdimensies van Zeithaml et al. (1985) geclassificeerd. De knelpunten die binnen de tiende dimensie, geloofwaardigheid, zouden kunnen vallen zijn in de interviews niet naar voren gekomen.

Binnen de dimensies werden de knelpunten aan de hand van de onderlinge relaties gecategoriseerd. Ieder categorie heeft daarbij een code gekregen (de codes zijn door de onderzoeker bedacht, een aantal zijn aan Cuyvers en Pardoen (2001) ontleend), die de relatie die de knelpunten met elkaar bindt, weergeeft. Zo werden onder de code “wachttijden” de klachten van de drie respondenten ondergebracht. Deze respondenten hadden aangegeven lang te moeten wachten, alvorens ze aan de beurt waren voor een consult.

De andere relaties waren minder eenduidig: onder de code “kennis betreffende borstvoeding” werden de klachten van de drie respondenten gebracht. De klachten betroffen een eenzijdige advies met betrekking tot de borstvoeding, het niet doorverwijzen naar de lactatiedeskundige, het niet bekend zijn met de groeicurve van de kinderen die langer dan drie à vier maanden borstvoeding krijgen en het lachen om een langdurige borstvoeding. De onderliggende relatie die deze klachten bindt is de summiere kennis van de cb-medewerkers inzake de borstvoeding Weer de andere klachten lieten zich niet clusteren en hebben daarom apart een code gekregen. Zoals in geval van één respondent die had aangegeven dat twee van zijn afspraken tezamen met consulten van andere cliënten werden ingepland. Een aantal knelpunten werden dubbel gecategoriseerd, omdat er tweetal codes op hen van toepassing was. Zoals bijvoorbeeld “lachen om langdurige borstvoeding” onder de code “kennis betreffende borstvoeding” viel, maar ook van toepassing was op de code “klantgerichtheid” omdat het erg onbeleefd is om de cliënt uit te lachen.
Resultaten

In tabel 1 worden voor ieder kwaliteitsdimensie van Zeithaml et al (1985) de codes weergegeven, alsook wordt voor elk code met symbool X aangegeven in welk(e) interview(s) ze naar voren zijn gekomen. Daarnaast bevinden zich aan de rechterkant van de tabel per code één of meer citaten uit de interviews.

De resultaten worden conform de kwaliteitsdimensies van Zeithaml et al. (1985) besproken, in de volgorde waarin ze ook in de tabel zijn weergegeven.

1) Tastbaarheden

De knelpunten in deze dimensie werden door één respondent opgemerkt. Respondent 1 gaf aan niet tevreden te zijn over de spreekkamer, omdat deze als doorloopruimte voor de andere verpleegkundigen diende. Tweede punt dat uit hetzelfde interview naar voren kwam en binnen de dimensie tastbaarheden past is (het uiterlijk voorkomen van) het personeel. De respondent beschreef de kleding van de arts als volgt: “Ze had ontzettend wijd truitje aan waardoor letterlijk via haar truitje en alles onderweg zeg maar, de grond achter haar te zien was.” Hetgeen door de respondent als zeer ongepast voor de arts en het personeel in algemeen werd beschouwd.

Tabel 1. Resultaten gerangschikt naar de kwaliteitsdimensies van Zeithaml et al.(1985)


Dimensie

Code

Arts

Vpk5



1

2

3

4

5

6

7

8

9

Citaten

tastbaarheden:

tastbare zaken, bv. het gebouw, de behandelkamer, het personeel, de folders die worden verspreid etc.



personeel

spreekkamer



arts

vpk




X

X


























“Ze had ontzettend wijd truitje aan waardoor letterlijk via haar truitje en alles onderweg zeg maar, de grond achter haar te zien was”
“Er komen steeds verpleegkundigen in en uit lopen”


betrouwbaarheid:

in hoeverre wordt er door de organisatie voor gezorgd dat beloofde afspraken nagekomen worden?



wachttijden
logistiek
















X

X





X

X




“Je hebt maar twee dagen vrij en dan zit je daar een halve dag op het cb”

“dan moet je wachten en wachten, je zit half uur, drie kwartier met een bloot kind op schoot”


“Oh, oh ja, u heeft wel een afspraak, oh dan is er iets misgegaan in het systeem.”

reactiesnelheid:

de mogelijkheden in

de organisatie om

snel een antwoord of

oplossing te krijgen

indien de cliënt met

een vraag of

probleem zit.




telefonische reactiesnelheid

bereikbaarheid deskundigen






























X

X


“Vpk had zoiets: ja. die klinkt boos en ze zou het doorgeven aan vpk van mij en die zou dan terugbellen. Dat was het.”
“Als je acuut een vraag hebt of een probleem, dan moet je drie dagen wachten totdat er antwoord op komt” (over lactatatiedeskundige)


bekwaamheid:

in hoeverre beschikt de organisatie over kennis en vaardigheden?




Standaard-

benadering

kennis betreffende

borstvoeding


kennis betreffende

allergieën

kennis betreffende interpretatie van de groei


nodeloze bangmakerij

advisering


beantwoording v/d

vragen


beheersing Nederlandse taal
verwijsbeleid

arts

vpk


arts

vpk

arts

vpk


arts

vpk


arts

vpk


arts

vpk


arts

vpk


arts

vpk
arts

vpk

X


X

X

X




X

X

X


X

X

X



X

X


X

X

X


X

X



X

X


X

X

X



X

X


X


X

X


“...elk kind ontwikkelt in zijn eigen tempo.”

“ Prematurencurve, hadden ze nog nooit van gehoord.”

“..dat was eigenlijk een beetje in hokjes denken, volgens gemiddelden en richtlijnen en dat soort dingen. Maar

hij paste daar gewoon niet tussen.”


“Dat was het enige advies wat ik van ze heb gehad: leg hem maar aan. Maar dat werkte dus niet.”

“Die weten er ook helemaal niks van.” ( over lactatiedeskundige)


“Het enige advies was stoppen, hij kan er niet tegen. Maar na twee dagen dieet had ik een ander kind”
“...ze maken daar groot paniek van: hij groeit niet goed, hij komt niet goed aan en dan kan je uitleggen: hij is ziek geweest...”
“...ik heb dus heel plausibele verklaring waarom hij niet goed aankomt en toch maken ze een hoop paniek’....’daar werd ik toch een beetje ongerust van”
“...voed maar op aanvraag,’...”.voed maar op vaste tijden”

“Mijn oudste draaide al heel vroeg van zijn rug naar zijn buik’....’dus moest ik hem weer op zijn rug terugdraaien, Ja ik kan moeilijk de hele nacht naast hem gaan staan”

“Dan gaat ze een foldertje zoeken: oh sorry, ik kan het niet vinden en daar houdt het op en dan is het gesprek afgelopen”
“Het was bijna gebarentaal.”
“...is zij (kinderarts) kundig genoeg om de zuigelingen te volgen? Het is immers taak van het cb.”


beleefdheid:

in hoeverre wordt de cliënt binnen de organisatie beleefd en met respect behandeld en is het personeel vriendelijk?





betutteling

begrip voor een situatie

klantgerichtheid

kindvriendelijkheid



arts

vpk


arts

vpk


arts

vpk



X

X





X

X




X

X

X

X


X

X


X


X


X





“Hoe is het met het moedertje?”

“Hoe gaat het? Hoe doe je dit en hoe doe je dat?”

“Zoek het maar uit”

“Het is nou eenmaal het huiluurtje”

“een preek” het was net niet dat ik mijn kind wou vermoorden, maar het kwam echt niet leuk over”

“Nee, ze is niet echt vriendelijk. “

“Wat ben je toch een slechte moeder”

“....krijgt verpleegkundige privételefoontje van haar dochter, pakt ze gewoon op.”

“toen ik vertelde dat hij nog borstvoeding kreeg, moest ze heel hard lachen, alsof ze hele goede mop hoorde",
“...ze lag helemaal in de duik en mijn mannetje zat te kijken: waarom lacht ze nou en dan denk ik voor een vpk vind ik dat heel slecht.”


veiligheid:

in hoeverre zorgt de organisatie voor een veilige omgeving voor de cliënt? (bv. op het gebied van hygiëne en privacy)




hygiëne (personeel)

spreekkamer

materiaal


arts

vpk


X

X
X


X


















X





.”...zonder haar handen te wassen,

geeft ze de prik”.


“...er komen steeds

verpleegkundigen in en uit lopen,

kindje ligt op de tocht”
“van de pleisters zei ze: het is over datum en het waren geen anti-allergie pleisters”


toegankelijkheid:

in hoeverre is de organisatie makkelijk te bereiken en is makkelijk toegankelijk voor de cliënt?





telefonische bereikbaarheid
















X




X

X




“je moet algemeen nummer bellen en die kunnen als je geluk hebt, je doorschakelen naar desbetreffende consultatiebureau, maar het is 9 van de 10 keer niet zo”

“...bellen kan vanaf 8.30 tot 16.00,

maar twee van de drie keer lukte dat

niet i.v.m. met een storing en

afwezigheid


communicatie:

in hoeverre vindt er een informatie-uitwisseling plaats tussen de cliënt en de organisatie en op welke manier gebeurt dit? (reactief, of juist pro-actief)?



positieve feedback

gelijkwaardigheid



arts

vpk


arts

vpk














X

X


X




X





“...want dan krijg ik het idee: jij doet het niet goed, wat meer positieve feedback, dat zou prettig zijn”
“Ze is heel betweterig, ze weet het allemaal beter en ze zegt het allemaal hoe je het doen moet...”



begrip van klanten:

de wensen van de klanten; weet de organisatie wie zijn klanten zijn en wat de behoeften van deze klanten zijn?




frequentie afspraken

openingstijden

flexibiliteit betreffende afspraken




X










X

X

X


X

X


X

X

X


“als ze een jaar of twee jaar zijn geweest, dan heb ik zoiets van: heey, nu duurt het wel heel erg lang voordat je weer mag”

“Ik zou eerder zeggen probeer een beetje naar je soort cliënten die behoefte hebben aan meer begeleiding. Probeer wat flexibeler in te delen”


“...over het algemeen is van 13.00 tot 15.00 is bij iedereen slaaptijd en dan zitten net met het cb.”
“Kunnen ze niet tegelijk komen? ..... Nee dat kon niet.... want we hebben aparte peuterspreekuur”

“....dat vonden ze al een beetje een probleem om het na een aantal weken te doen”

“Dus ik mag nu op dinsdag wel als eerste maar ik heb bijna een jaar vrij moeten nemen”

  1   2   3

  • Productgroep 1: monitoren en signaleren
  • Productgroep 2: inschatten zorgbehoefte
  • Productgroep 6: zorgsysteem, netwerken, overleg en samenwerking
  • Respondenten

  • Dovnload 358.88 Kb.