Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Kunnen de moslims zichzelf genezen? Profetisch Perspectief

Dovnload 18.23 Kb.

Kunnen de moslims zichzelf genezen? Profetisch Perspectief



Datum07.05.2019
Grootte18.23 Kb.

Dovnload 18.23 Kb.

Kunnen de moslims zichzelf genezen?

Profetisch Perspectief [Nijkerk], Winter [januari] 2006, 11de jaargang, nr 49, pp. 35-38.

Wie leest wat intellectuelen uit de islamitische wereld over de huidige toestand van de islam schrijven, krijgt een heel ander verhaal te horen dan ons in Nederland door onze principieel multiculturele voorhoede verteld wordt. Intellectuelen in de islamitische wereld hebben er weinig moeite mee om toe te geven dat er iets mis is gegaan binnen de islam. De boeken van de meeste schrijvers die dat betogen, zoals de Egyptische rechter Said al-Ashmawi of de Egyptische diplomaat Hoessein Ahmad Amin, zijn niet in Europese talen verschenen, maar bijvoorbeeld een boek van de hand van een zekere Abdelwahhab Meddeb is dat wel. Zijn boek The Malady of Islam, de ziekte van de islam, is in 2003 in het Engels verschenen in New York, en het jaar daarvoor in het Frans in Parijs. Meddeb is van huis uit een Tunesiër, en hij is hoogleraar literatuurwetenschap in Parijs.

Volgens Meddeb is de ziekte van de islam de drang tot steeds verdere geïsoleerdheid – niet alleen van de open en intellectueel vrije cultuur van het Westen, maar ook van de eigen vroegere veelvormigheid. Hij noemt de islamitische wereld ‘ontroostbaar in haar nooddruft’, inconsolable in its destitution. Dat is andere koek dan de optimistische multiculturele bespiegelingen van bijvoorbeeld het lid van de Eerste Kamer, Mevrouw Anja Meulenbelt die met name op haar weblog van alles te vertellen heeft over integratie en islam.

Er is, helaas, met Mevrouws vertellingen iets heel akeligs aan de hand. Ze gaan steeds over Nederlandse verhoudingen, Nederlandse wetten, Nederlandse maatregelen en Nederlandse gedragingen, en nergens raken ze aan de rauwe werkelijkheid van de moslims of van de islamitische wereld. Als de islam niet bestond en als er geen moslims in Nederland aanwezig of woonachtig waren, hadden de vertellingen van Mevrouw er niet anders uit hoeven zien. Haar vertellingen zijn intern-Nederlands, provinciaal haast, en hadden niet anders hoeven luiden wanneer we in Nederland Eskimo-immigranten gehad hadden in plaats van moslims.

Het hoge abstractieniveau dat Mevrouw weet vol te houden is natuurlijk prijzenswaardig, en misschien wel heel Haags, maar het gaat voorbij aan de werkelijkheid van alle dag. Kern van haar betoog luidt dat het gelijk behandelen van mensen die in ongelijke omstandigheden verkeren ‘passieve discriminatie’ is. En discriminatie is, uiteraard, streng verboden. Moslims, zo betoogt zij, verkeren in een achterstandssituatie, en om hen dus gelijk aan anderen te behandelen is derhalve discriminatie.

Deze hoogst interessante opvatting bestaat ook aan de Leidse universiteit, en heeft er daar toe geleid dat hoogleraar dr. P.Sj. van Koningsveld heeft betoogd dat historisch-kritische bestudering van de vroege islam en de koran, zoals bijvoorbeeld beoefend door de Deense geleerde Patricia Crone, voorlopig beter achterwege kon blijven. Ten aanzien van de bijbel en het vroege christendom bestonden er in dit opzicht aan deze faculteit gelukkig geen belemmeringen, want ja, de positie van moslims en christenen in de Nederlandse maatschappij was nu eenmaal verschillend.

Kamerlid Meulenbelt en hoogleraar Van Koningsveld hebben hun tijd niet mee, en ze zijn beiden door de gebeurtenissen en ontwikkelingen van de afgelopen jaren eigenlijk tot zonderlinge randfiguren met een raar verhaal geworden. Toch moeten opvattingen als die van deze beiden nog steeds bestreden worden, want moslims die Nederland nog niet zo goed kennen zullen zich door verhalen als die van Van Koningsveld (hoogleraar voor de islamstudie) en van Meulenbelt laten stijven in hun verkeerde opvattingen.

Verreweg de verkeerdste opvatting die we onder moslims kunnen aantreffen, is het idee dat moslims meer rechten hebben dan anderen. Dit is weliswaar in overeenstemming met de islamitische sharia (de islamitische wet), maar het is een opvatting waarvoor in een moderne maatschappij geen plaats mag zijn. Niet voor niets verbieden de bijbel en de koran het meten met twee maten nadrukkelijk, want de maatschappelijke consequenties van het wegen met tweeërlei weegsteen zijn verwoestend.

De moeilijkheden met radicale moslims ontspringen direct aan de gedachte dat wat anderen alleen via de stembus, het parlement en het strafrecht kunnen bereiken, door hen ook door het inzetten van geweld nagestreefd mag worden. Christenen die zich gekwetst voelen doordat hun godsdienstige opvattingen voor gek worden gezet, moeten genoegen nemen met een wet die smalende godslastering met ten hoogste drie maanden gevangenisstraf bedreigt. Wanneer Mohammed B. zich daarentegen ‘als moslim’ door Theo van Gogh gekwetst voelt, dan is de doodstraf op zijn plaats.

Het blijft dwaas en licht onsmakelijk om een bepaald soort moslims systematisch als geitenhoeders aan te duiden zoals Theo van Gogh gedaan heeft, maar het wordt niet erger of strafbaarder omdat het over moslims gaat. Als dat uit het oog wordt verloren, of zelfs wordt tegengesproken, dan zijn we in Nederland niet meer voor de wet gelijk.

Het is pijnlijk om vast te moeten stellen dat ook de huidige regering Balkenende zo nu en dan eigenlijk meedoet aan het ongelijk behandelen van moslims en niet-moslims. Ook kabinet Balkenende sterkt moslims in een aantal gevallen in hun opvatting dat ze boven de wet staan. Het is immers algemeen bekend dat er door en namens de regering bij columnisten en andere opinievormers voortdurend op wordt aangedrongen niet te hard tegen de islam te keer te gaan. De scherpte van dit debat, wordt van regeringszijde gesteld, brengt jongeren er toe zich te laten rekruteren voor de jihad.

De Nederlandse regering heeft er nog nooit op aangedrongen een beetje voorzichtig te zijn in de discussie over enige andere godsdienstige beweging. Waarom nu dan wel? Als de islam zich in het publieke debat in Nederland mengt, hoort de islam het toch even hard voor de kiezen te krijgen als de andere deelnemers aan dit debat? En bovendien, in dictaturen waarin geen enkele sprake is van een publiek debat, bestaan eveneens radicale moslims die aanslagen plegen en tegenstanders vermoorden. Een zo scherp mogelijk publiek debat is, anders dan de regering denkt, de enige kans om de gevaren die dreigen te bezweren.

Het zou allemaal zo erg niet zijn als het gevoel boven de wetten des lands te staan, nu niet juist de oorzaak is van alle moeilijkheden met de radicale moslims. Elke suggestie dat er situaties zijn waarin moslims anders behandeld moeten worden dan niet-moslims, draagt direct en regelrecht bij aan de vergroting van de problemen.

Moslimse auteurs als Meddeb, Hussein Ahamd Amin en Al-Ashmawi weten natuurlijk heel goed waar de schoen wringt, en maken van hun inzichten geen geheim. Kern van het probleem is dat radicale moslims van oordeel zijn dat zij er recht op hebben dat hun idealen ook met geweld mogen worden nagestreefd. De anderen moeten maar via gebed hun zin zien te krijgen. Gebed kan heel effectief zijn, maar een doorgeladen machinegeweer werkt meestal sneller.

Zo wijst Hussein Ahmad Amin er op dat nog steeds vele moslims de militaire overwinningen in de jihad in de eeuw na de dood van Mohammed (632) beschouwen als ‘het grootste bewijs voor de waarheid van de islam’. Wat H.A. Amin gelukkig niet weet, is dat de meeste christenen nog al beteuterd staan te kijken wanneer ze er op worden gewezen dat de islam ‘met de hulp van Allah’ er in is geslaagd de wereld te veroveren van Portugal tot Pakistan, en dat in slechts ongeveer honderd jaar.

Want in plaats van zich te laten intimideren, zou een christen juist in een schaterlach moeten uitbarsten bij het horen van deze (historisch geheel juiste) mededeling. Als de prestaties van de moslims op militair terrein een bewijs vormen voor goddelijke steun aan de islam, wat moeten we dan denken van de christelijk expansie in de eerste eeuwen van het christendom? Zonder geweld te gebruiken heeft het christendom in iets meer dan een paar eeuwen de inwoners van het tot op de tanden bewapende Romeinse rijk weten te kerstenen. Het is wel duidelijk wat een groter prestatie is. Dat de islam alleen met wapenen kon bereiken wat het christendom zonder wapenen heeft weten te bereiken, zou elke moslim en christen te denken moeten geven.

Daar komt nog iets bij. De islam heeft die militaire triomfen in Noord-Afrika en het Midden-Oosten in de zevende eeuw geboekt zonder de Conventie van Genève in acht te namen. Het ging om wrede en bloedige veroveringsoorlogen. Naar moderne opvattingen is dat niet iets om trots op te zijn. Wrede en bloedige veroveringsoorlogen worden niet alleen door de imperialisten, de Amerikanen of de Zionisten gevoerd, zo veel is wel duidelijk. Ook de moslims hebben daar enthousiast aan meegedaan, en doen dat hier en daar nog steeds, denk aan Darfoer of kijk eens wat rond op www.thereligionofpeace.com.

Kan de islam zichzelf genezen? Natuurlijk wel. Ook de katholieken hebben zichzelf genezen van de anti-democratische anti-verkiezingsideologie van de pausen uit het midden van de negentiende eeuw. Ook de mormonen hebben hun strijd tegen de Verenigde Staten opgegeven, en zijn nu zelfs modelburgers van het land dat rond 1860 nog als hun aartsvijand gold. Er zijn genoeg islamitische denkers die, als ze vrij gelezen en verspreid mochten worden, aan die genezing zouden kunnen bijdragen. Zo lastig is het niet om te begrijpen dat je alleen aan een moderne open maatschappij kunt (en mag) meedoen als je uitgaat van de gelijkgerechtigdheid van alle deelnemers aan die maatschappij, ongeacht hun godsdienst.

De vrije discussie die voor genezing noodzakelijk is, wordt zoals iedereen zo langzamerhand wel weet in de wereld van de islam zelf belemmerd door drie groepen. De eerste groep zijn de politieke elites van de dictaturen die de islamitische wereld in hun greep hebben. De tweede groep zijn de islamitische religieuze leiders, die zich niet kunnen voorstellen dat het rechtvaardig zou zijn als vertegenwoordigers van andere religies en ideologieën ook vrijheid van spreken en schrijven zouden krijgen. De derde groep zijn de vrijgevestigde jihad-activisten zoals Mohammed B. en hun sympathisanten, zowel hier als in de islamitische wereld zelf.

Het is eigenlijk niet zo dat jihad door moslimse leiders te allen tijde toegejuicht wordt. Jihad is volgens de juristen van de islam een collectieve plicht, die in de islamitische wereld zelf vervuld wordt door het vervullen van de dienstplicht. Vrijgevestigde individuele jihad-activisten worden in de islamitische wereld bijzonder hard en meedogenloos aangepakt.

Buiten de islamitische wereld wordt in hoofdzaak het strafrecht tegen de individuele jihad-activisten ingezet, maar dat is niet zo’n effectief middel. Elke straf is immers onbetekenend in de ogen van een jihad-activist die voor de kroon van het martelaarschap gekozen heeft. Toch, we zouden deelname (in welke vorm ook) aan jihad strafrechtelijk wel een beetje zwaarder mogen inschatten dan we het nu doen. Jihad tegen een land waarvan je de nationaliteit en het paspoort bezit, met de bedoeling dat land ‘ten onder te laten gaan’, zoals Mohamed B. het uitdrukte, hoort thuis in dezelfde categorie als zware en ernstige misdrijven als landverraad en hoogverraad. Het hoort niet bij kleine knoeierijen als winkeldiefstal en het vervalsen van een identiteitsbewijs (wat overigens beide ook niet geringe en onaangename misdragingen zijn).

We staan sinds de eeuwwisseling aan het begin van een harde strijd die nog voor veel leed zal zorgen, maar waarvan de einduitslag zeker is. Onze Westerse cultuur is dankzij het christendom geconditioneerd om de eigen fouten te kunnen en mogen erkennen, daar spijt over te hebben en vervolgens naar herstel te zoeken. Het voorgaande is een haast ontoelaatbare seculiere herformulering van vertrouwde christelijke begrippen. Maar die houding geeft ons op nagenoeg elk gebied (zeker op technisch en militair gebied) een voorsprong, en door die voorsprong staan wij sterker dan een cultuur waar, in elke levenssfeer, het toegeven van een fout zo goed als onmogelijk is.



Het is zonneklaar dat de terreur die de jihad-activisten uitoefenen niet effectief is. Het Westen wordt door die terreur niet op de knieën gebracht, en door die terreur zal geen knie zich voor de islam buigen. Het getuigt van een haast onvoorstelbare zwakheid dat er tegenwoordig moslims zijn die de orkanen die Amerika geteisterd hebben in de zomer van 2005 als ‘soldaten in de jihad’ toejuichen. Het getuigt daarentegen van grote kracht dat het Westen desalniettemin hulp heeft geboden bij de reddingswerkzaamheden die nodig werden door de aardbevingen die kort daarna de islamitische wereld hebben getroffen,.

Wanneer de moslims de verhoudingen binnen de wereld van de islam zelf willen genezen, zullen ze onbekommerd de feiten in de ogen moeten willen zien. Alleen vanuit de werkelijkheid zoals die is, is het mogelijk een herstelproces op gang te brengen. Dromen van geweld en bloedvergieten, zoals de jihad-activisten doen, en dan zo nu en dan de daad bij het woord voegen, is wel heel lastig en onaangenaam voor de slachtoffers, maar niet van enige betekenis voor het wereldgebeuren. Niet iedere zieke geneest, maar een zieke die niet, al is het maar tijdelijk, wil toegeven dat hij ziek is, die is pas echt kansloos.


Dovnload 18.23 Kb.