Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Mensen helpen: een misdaad? een verhaal uit de Filipijnen

Dovnload 196.92 Kb.

Mensen helpen: een misdaad? een verhaal uit de Filipijnen



Pagina1/9
Datum21.09.2017
Grootte196.92 Kb.

Dovnload 196.92 Kb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9

Mensen helpen: een misdaad?

- een verhaal uit de Filipijnen -




Geschreven door Sara Fobelets

Inhoudstafel





Inhoudstafel 1

Woord vooraf 2

Inleiding 3

Enkele algemene vragen 7

De Filipijnen. Waar ligt dat? 7

7

De Filipijnen. Kan je daar wat meer over vertellen? 7



De Filipijnen. Wat is daar al gebeurd? 7

De Filipijnen. Gloria Macapagal Arroyo, wie is dat? 9

De Filipijnen. Kan je daar een maatschappelijke analyse van geven? 9

Verhaal: Mensen helpen: een misdaad? 12

De vrouwenrechtenorganisatie Gabriela 14

Stadsarmen: Samakana in Vitas 21

Arbeiders: NFL-NAFLU-KMU in de Dole-fabriek in Polomolok 27

Gelovigen 33

Boeren: Bugas-KMP in Lower-Maculan 36

Naar de Filipijnen gaan, is dat zinvol? 45

What to do to stop the killings?! 48





















Woord vooraf

Als klein kind spaarde ik al voor een verre reis. Naar de armere kindjes. Op mijn 18de droomde ik van een avontuur met AFS, een jaar studeren in het buitenland. Dit avontuur zou echter zo duur zijn, dat het niet duurzaam kon zijn. Een avontuur bij de 'rijken' van een land zag ik niet meteen zitten. Van jongs af aan ben ik een gewoon Belgisch meisje en dat wil ik ook blijven. Een verre reis wil ik alleen maken naar de gewone mensen. Meemaken wat gewone mensen meemaken.


Dit jaar dacht ik de centjes op te doen, waar ik als klein kind voor spaarde. Voor mijn studies, onderwijspedagogiek, koos ik voor een buitenlandse stage. Deze werd gesponsord door een Vlir-beurs (Vlaamse Interuniversitaire raad). Uiteindelijk deed ik nog minder geld op, dan ik in België gedurende die tijd zou opdoen. De centjes die ik vroeger spaarde, blijven in mijn spaarpot voor een volgende verre reis.
De Filipino's zijn gewone mensen. Het zijn fantastische mensen. Ze kennen veel ellende. Tegelijk vechten ze tegen deze ellende. 'Tous ensemble', allemaal samen. Solidariteit. Hier bij ons telt vaak enkel je eigen ik. De mensen zijn niet solidair met elkaar. De Filipijnen, dat is een land waar je verliefd op wordt.
















Inleiding

De Filipijnen. Wat roept dat bij jou op? Een groep eilanden. Het ligt aan de andere kant van de wereld. Tyfoons. Je hebt hier veel Filipina's die door een Belgische vent vanuit de Filipijnen naar hier gehaald zijn. Daar werden toeristen ontvoerd door moslims. ...


De Filipijnen. Wat roept dat bij mij op? Veel. Immens veel. Misschien vooral gevoelens. Vriendschap door de manier waarop de mensen me daar ontvingen. Ellende als ik denk aan de armoede, de sloppenwijken, de magere kindjes. Angst voor de akelige verhalen die de mensen me vertelden. Moed wanneer ik de beelden van het opstandige volk terugzie. Hoop omdat ze streven naar een beter leven. Verdriet omwille van de mensen die daar bijna elke dag vermoord worden. Het roept veel bij me op. Immens veel.
In september-oktober 2006 ging ik naar de Filipijnen, samen met mijn geliefde Koen Hostyn. De vrouwenrechtenorganisatie Gabriela nam mij onder haar hoede. Anakbayan, een jongerenorganisatie, werd de leerschool voor Koen. Van deze ervaring hield ik een dagboek bij, vijf schriftjes vol verhalen/ gedachten/ ideeën/ weetjes. Om de mensen, die ik liefheb, op de hoogte te houden, hield ik ook een blog bij op internet. Deze kan je helemaal lezen op becomeactive.wordpress.com. Doorheen dit verhaal zal je merken dat je in de Filipijnen niet anders kán dan actief te worden (become active) en actief te blijven wanneer je terugbent. Hier lees je de eerste berichten van mijn blog. Doorheen dit verhaal, zal regelmatig een bericht van mijn blog verschijnen. Dit geeft immers weer hoe ik het allemaal echt beleefde.

Dinsdag 15 augustus 2006 - Spannend!!!



Koen en ik vertrekken op zondag 3 september, in de vroege uurtjes in Brussel-Zuid richting Parijs, om aldaar om 9u ons vliegtuig te nemen naar Beiroet en van ginder naar de Filipijnen te vliegen. Heel veel uurtjes onderweg, maar tegen maandagnamiddag (of wanneer het in de Filipijnen maandagnamiddag is) zijn we in Manila! Daar zal een Filipina van de vrouwenrechtenorganisatie Gabriela ons opwachten. We krijgen de eerste week normaal gezien een heus programma voorgeschoteld met verschillende organisaties die we zullen bezoeken. Waarschijnlijk zullen we de vakbond (KMU), mensenrechtenorganisaties, arbeiders/ boeren aan stakingspiketten,… ontmoeten. Op die manier zullen we een beeld krijgen van alles ‘wat ginder leeft’.
Daarna zal mijn stage voor pedagogiek beginnen bij Gabriela. 7 weken. Gabriela is een vrouwenrechtenorganisatie die in de Filipijnen 50 000 leden telt. Geen organisatie van niets dus! Het valt onder de koepel ‘Bayan’, die eigenlijk alle ngo’s en andere menslievende organisaties van de Filipijnen omvat. Waar ik precies zal terechtkomen is nog een raadsel, vandaar de titel van deze tekst SPANNEND!!! Wat ik over de activiteiten van Gabriela gehoord/gelezen heb spreekt me alleszins zeer erg aan: gezondheidseducatie geven in sloppenwijken, acties tegen de vele verkrachtingen op universiteiten, alomvertegenwoordige aanwezigheid op de vele betogingen,… De mensen van Gabriela zullen me daar ’steken’ waar ik het meest kan doen. Ik zal sowieso meeleven met de mensen van ginder, dag in dag uit. Dat is zoals ik het het liefst zie.. Ervaren hoe de mensen daar écht leven.
Na de voorbije maanden van thesisstress kijk ik er echt ongelooflijk naar uit! Nog twee weekjes en ik ben al in het supervuile en hectische Manila :-). Daar zal ik zo vaak als mogelijk proberen een berichtje te plaatsen op deze blog. Wanneer ik ergens op ‘den boerenbuiten’ zit, zal dat uiteraard niet zo goed lukken, maar ik doe m’n best!

Zondag 27 augustus 2006 - Alles in het teken van …



Ik ben moe, maar voldaan … Gisteren gaven mijn ouders een feest voor hun 25 jaar getrouwd zijn. Daar werd het voor hun vele vrienden en familie duidelijk waar ze veel mee bezig zijn: de Filipijnen. In de inkomhal stond een groot bord opgesteld als een par-à-vent (of hoe schrijf je dat?) met foto’s van de gezondheidswerking, de vrouwenrechten, de krottenwijken en verschillende heropbouwprojecten in de Filipijnen. In de zaal hingen foto’s aan de muur van verschillende manifestaties, de mijnbouw, de landbouw,… Deze fotoreportage komt van Intal (International Action for Liberation, waar onder meer de Filipijnengroepen België vzw deel van uitmaakt).. Er lag ook een petitie die het ‘non-respect voor werknemersrechten door Toyota (in de Filipijnen) aanklaagt. Dé cadeautip van het feest luidde: steun de Alliance of Health Workers (AHW), de vakbond van de gezondheidszorg in de Filipijnen. Ik maakte ook een collecte-bus (met veel foto’s van de AHW) voor mensen die de cadeautip over het hoofd zagen :-). Dit alles heeft zeer veel geld opgebracht .. Ik zal het daar persoonlijk gaan afgeven aan Emma, het hoofd van de AHW. Ze zullen mijn ouders enorm dankbaar zijn!
Op datzelfde feest zag ik ook Wim De Ceukelaire van Intal die net terug is uit de Filipijnen. Hij vertelde me dat ik in de krottenwijk 'vitas' zal werken/ ervaren/ beleven. Veronique Coteur, een actieve Hasseltse dame, liep er vorig jaar enkele maanden stage. Ik ontmoette haar en ze was wild enthousiast! De omstandigheden waarin je stage doet zijn hard: vitas is een krottenwijk die bestaat uit ruwbouw-betonnen-blokken waar de mensen met zeer veel in een kleine ruimte (over)leven. Het ligt naast een slachthuis dat een enorme stank verspreidt. De mensen die in Vitas wonen, woonden vroeger op de ’smokey mountains’, de vuilnisbelten. Onder internationale druk heeft de Filipijnse regering deze mensen doen verhuizen naar Vitas. Daar hebben ze het niet veel beter .. Ze moeten huur betalen (mensen die op een vuilnisbelt leven, bezitten niets .. ze kúnnen dus niets betalen) en de hygiënische omstandigheden zijn degoutant. Ik zag op een vormingsweekend van Intal  (jawel :-)) een video over de wijk Vitas waarop een vrouw zei dat het enige wat ze wil is eten en kunnen ademen. Kúnnen ademen .. dat gaat bij ons (’rijke Westerlingen’) vanzelf. Ik was echt gepakt door deze beelden! Gabriela doet aan gezondheidseducatie in deze wijken: ze geven de mensen tips zodat ze in deze vreselijke omstandigheden tóch nog zo hygiënisch mogelijk kunnen leven, dat zij en hun kinderen kúnnen ademen. Gabriela houdt het daar (gelukkig) niet bij. Ze doet ook aan kritische bewustwording. Ze vertellen de mensen waaróm ze in deze omstandigheden moeten leven. Wat ze er aan kunnen doen. Gabriela probeert ervoor te zorgen dat de mensen zich niet laten doen en opkomen voor hun (mensen)rechten.
Ik wil nog graag één iets vertellen voor ik afsluit. Ik zal bij Gabriela ook eens navraag doen welke vrouwen er de voorbije jaren allemaal vermoord en/of ontvoerd werden. Inderdaad, in de Filipijnen heerst een klimaat waarin mensen, die opkomen voor hun eigen rechten en de rechten van hun medemensen, vermoord worden. Gemiddeld 2 moorden per week. Deze moorden gebeuren vaak in opdracht van de regering (Arroyo is er aan de macht; Bush is haar idool). Mijn ouders krijgen zeer vaak mails in hun inbox waarin staat dat opnieuw één van de mensen die ze ontmoet hebben is vermoord. Eén van hun vrienden (vriend = Ka in het Filipino). We willen deze vermoorde mensen een gezicht geven (adhv een foto) en een verhaal (adhv een getuigenis van familie/vriend). Deze foto’s en teksten zullen we plaatsen op www.stopthekillings.be.
Binnen een weekje ben ik weg, eindelijk.. Ik heb al zoveel gehoord/ gelezen. Gisteren zei iedereen me ‘goede reis’, ‘toffe ervaring’, ‘kom heel terug’,… Ik heb er vertrouwen in: er zal zeer goed voor me worden gezorgd. Privacy zal ik daar niet kennen. Gelukkig ben ik een madam die graag altijd onder de mensen is. Ik kijk ernaar uit!
Wanneer je naar de Filipijnen gaat, moet je van één iets uitgaan: je programma zal nooit zo zijn, als je verwachtte.

Vooraleer ik mijn verhaal echter vertel, het verhaal over de gewone mensen, wil ik graag antwoorden op enkele algemene vragen.


  1   2   3   4   5   6   7   8   9

  • Dinsdag 15 augustus 2006 - Spannend!!!
  • Zondag 27 augustus 2006 - Alles in het teken van …

  • Dovnload 196.92 Kb.