Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Nog even een blik over de schouder en wel naar de uitslagen van het seizoen 2001/2002, toen we regelmatig zo lekker op dreef waren

Dovnload 81.35 Kb.

Nog even een blik over de schouder en wel naar de uitslagen van het seizoen 2001/2002, toen we regelmatig zo lekker op dreef waren



Datum07.04.2017
Grootte81.35 Kb.

Dovnload 81.35 Kb.

Nog even een blik over de schouder en wel naar de uitslagen van het seizoen 2001/2002, toen we regelmatig zo lekker op dreef waren!


zat. 8 sep. ‘01:

zat. 22 sep.:

zat. 20 okt.:

zat. 10 nov:

zat. 17 nov:

zat. 1 dec.:

zat. 15 dec.:

zat 5 jan ‘02:

zon. 13 jan.:

(30-Plus-

toernooi)

zat. 26 jan.:

zat. 16 feb.:

zat. 23 feb.:

zat. 9 mrt.:

zat. 16 mrt.

zat. 23 mrt.:

(Total Loss-

toernooi)

zat. 6 apr.:

zat. 13 apr.:

zat. 20 apr.:

zat. 11 mei:

zat. 18 mei:


helaas niet!



LOOF – Schouten Transport

Heddes Bouw - LOOF

LOOF – Brøderene

Schouten Transport – LOOF

LOOF – Total Loss

LOOF – Ambtenarij Obdam

LOOF – Langedijk/HO

LOOF – Amigo’s

LOOF – St. George

LOOF – Zuidermeer

LOOF – Berkhout

Total Loss – LOOF

LOOF Mint – LOOF Blue

Langedijk/HO – LOOF

LOOF – Loders Croklaan

Van der Gracht – LOOF

LOOF-Zouaven

LOOF-Total Loss

LOOF-Høppners

LOOF – Heddes Bouw

Odols – LOOF

LOOF – Odols

LOOF – SWAF

Veteranentoernooi SVH (???)



5-3

3-1

3-7

7-5

10-4

5-5

9-4

3-3

1-1

1-0

4-1

3-3

7-6

2-3

4-6

7-6

5-1

5-3

0-3

6-3

3-3

1-6

6-5

dus nergens!


En dan de karakteristieken van de duels uit het 19e LOOF-seizoen:


De Goorn, 8 september 2001: LOOF - Schouten Transport 5-3:
Nog nimmer was van de Wognumse tegenstander gewonnen en hoewel het eerdere verlies – 3-6 en 2-5 – toch ook niet dramatisch genoemd behoefd te worden, werd er toch een geslepen tactiek uitgedacht en vervolgens toegepast. Trevor kroop allereerst in de huid van junior, waardoor de gemiddelde leeftijd drastisch daalde en het technisch niveau dramatisch steeg, en zette vervolgens zijn alter ego als coach op de bank, opdat er soepel en verantwoord zou worden gewisseld door de in grote getalen – drie wissels! – opgekomen LOOF-medewerkers en er bovendien zinvolle aansporingen zouden worden geuit, waar “we” als team wat aan zouden hebben. En omdat er in een lege fles nu eenmaal niets zit, kwam het niveau van coaching niet veel hoger dan “Bassie, wil je straks komen wisselen?”, maar gelukkig wogen daar honderden jaren voetbalervaring van de mannen in het veld ruim tegenop. Hoe dan ook en ondanks het fraai uitgedachte concept, leek het toch allemaal weer het aloude liedje te worden: wel kansen creëren, maar de tegenstander laten scoren (0-1). En dus werden de bewegingen van de coach nog spastischer en werd er nog luider vanaf de zijlijn geroepen, maar gelukkig bleven de hoofden in het veld cool en niet veel later kwam dan toch de droomkans, die Kuko – oog in oog met de keeper – weliswaar niet wist te verzilveren, maar via een rebound en via junior uiteindelijk toch werd verguld: 1-1. En het werd nog erger, want Jerommeke prikte ijskoud de 2-1 in. Maar daarvoor waren de transportmannen niet helemaal naar de Koggehal gekomen en door wat zwaarder op hun technisch vernuft te steunen, kwam Schouten weer helemaal terug in de wedstrijd: 2-2. Maar gelukkig wordt een liedje nooit twee maal precies hetzelfde gezongen en dus bleef LOOF zwoegen en zuchten in een streven naar gelukzaligheid. Toch leek het na zo’n twintig minuten de greep op het duel te verliezen, maar op dergelijke momenten van zwakte kunnen we natuurlijk op “last post” Pietje rekenen en zo ook nu. Na het dipje van zo’n 10 minuten werd de stijgende lijn weer gevat, orde op eigen helft gesteld en met overleg het vijandige doel belaagd. Arie leek vervolgens de ban te breken, maar zijn fraaie boogbal belandde op het dak van het doel, terwijl ook Cees weinig gelukkig was met het laatste tikje in kansrijke situaties. Jerommeke bleek echter wel vlijmscherp en na zijn 3-2 nam hij vervolgens ook nog ongegeneerd het cadeautje van de Wognumse keeper in ontvangst (4-2), waardoor zijn productie nu al zo ongeveer gelijk is aan dat van het hele vorige seizoen. Weliswaar was de onderliggende partij geslagen maar nog niet verslagen, want de druk werd opgevoerd en na 4-3 klom de hartslag van de coach richting de 300 slagen. Een zinderende slotfase volgde en met nog een paar minuten op de teller ging ook de sluitpost van de transporteurs naar voren, maar dat was een kolfje naar de voet van Bassie en vanaf eigen helft werd hij voor de tweede keer in een maand vader: na Ben, nu ook van een goaltje (5-3). De stress op de LOOF-bank schoot daardoor door het plafond van de hal, want zou na de executie van de Beukertjes op 7 april weer… En met nog zo’n dertig tellen te gaan besloot de op exploderen staande coach tot een publiekswissel: de eeuwig stuwende Fod kreeg de laatste spijker om Schouten aan het kruis te slaan. En toen ging de zoemer en vervolgens bleef het nog lang onrustig rond de Koggehal.
N.B. 1. het volgende verslag moet echt korter!

2. waarom niet even nadrukkelijk melden dat Jerom een heuse hattrick heeft afgeleverd?

3. klopt de volgorde van de doelpuntenmakers eigenlijk wel?

4. wordt toch wel vervolgd?!



De Goorn, 22 september 2001: Heddes Bouw – LOOF 3-1
De uit het fijnste berkenhout gesneden timmeraars van Heddes bleken gebrand op een revanche om zo het smadelijke voorjaarsdebacle van ’t Park te kunnen wreken en het arme, goedmoedige LOOF zou daarvan het slachtoffer moeten worden. Blijkbaar zagen Fod en Jerommeke de bui al hangen en besloten in de aanloop naar het treffen tot een stevige warming-up, zijnde een potje biljarttafel-heffen, alvorens zich in kicks te hullen. Maar ook Cees voelde onrust aan zijn water en besloot om ondanks z’n pijnlijke pogo-ribben toch ook acte de présence te geven, maar dan wel op de bank en wel als coach met in het voorhoofd de gedachte dat wat Trevor – met zijn schamele verleden als sukkelende rechtsbenige linksback van St. George 9 – twee weken eerder lukte toch zeker ook door hem, als rijpere voetballer met bovendien een indrukwekkende vleug Victoria O 1 om de historische kuiten, tenminste moest kunnen worden geëvenaard. Zelfs in de riolen van de riante buitenwijken van Hoorn werd de naderende confrontatie voorvoelt en deze onrust was voor ons opper-opperman, Hut, het signaal om na een jaar van sukkelen de Risdammer krochten te ontvluchten om zich weer eens in het LOOF-shirt te kunnen hijsen om zo naderend onheil als een rattenvanger te kunnen voorkomen. Maar de mannen van Heddes pakten de zaken uiterst geslepen aan. Allereerst werd onze jongste bediende, der Rudi, van zijn geheugen beroofd, waardoor hij de match vervolgens miste en LOOF dus van zijn langste kracht moest ontberen. Vervolgens werden de shirts in bloed gedrenkt en dat werkte als een magneet op de (sokken van de) weke Trevor, want binnen negen seconden bood hij zich spontaan aan bij de gewezen Berkhouters en dat terwijl hij toch al 16,24 jaar gebukt gaat onder het eigendom van een bouwsel van de roodhemden. Maar gelukkig kon het verraad van Trevor vrij soepel worden gecompenseerd door het inzetten van zijn jeugdige alter ego, terwijl Hebbes+Trevor er aanvankelijk niet eens een wissel tegenover kon zetten. Wellicht door deze toch voornamelijk hoopgevende ontwikkelingen gedurende de intrapminuten waande LOOF zich toch nog vrij zeker van z’n zaak, maar binnen een pijnlijk klein aantal minuten lag de bal reeds in het netje van Pietje. De ruggen werden vervolgens gerecht en de vizieren bijgesteld met als logisch resultaat dat niet veel later een in een brede, van oor tot oor lopende grijns geklede Bassie de “high fives” in ontvangst mocht nemen. Helaas was de dolle pret bij LOOF van korte duur, want niet alleen kon bij Heddes na een minuut of tien eindelijk ook het geheime wapen, de Zesde Man, worden ingezet, maar ook – minstens zo erg – kreeg Trevor last van kortsluiting, dat wil zeggen zo gemiddeld eens in de vijf jaar weet Trevor vriend en vijand op de Koggevloer te verbazen met iets wat in de verte op voetballen lijkt en precies op 22 september 2001, 16.18u, was het dan weer eens zover: door een loupe-zuivere voorzet van de Zesde Man kreeg Trevor een niet te missen kans en normaliter is dat nog lang geen “bingo” maar net op dat moment en net met het verkeerde shirt om de schouders…2-1! Natuurlijk was LOOF geheel uit het lood geslagen en daar profiteerde de Zesde Man ongegeneerd van en deed er soepeltjes nog even eentje bij: 3-1. Met nog 35 minuten op de teller bracht de kreunende coach Cees LOOF’s geheime wapen in stelling, nadat hij ‘um eerst nog even een spoedcursus zaalvoetballen had gegeven en daarbij ‘um op irritant ronde vorm van de bal had gewezen, want na een jaar absentie mocht je er toch niet vanuit gaan dat alle zaalvoetjebalkennis nog paraat zou zijn, hoewel Hut toch ooit een zeer slimme leerling was geweest. Onder luid applaus – van Trevor (!) en later ook Fod – betrad Hut hut veld en hoewel z’n eerste ballen nog eigenwijs de tegenstander opzochten, kwam het geloof en de organisatie gaandeweg het duel in geheel LOOF terug. Maar hoe hard ook op de bank werd gebeden en hoe zeer ook werd gezwoegd, de bal bleef een vriendje van Heddes Bouw en hun bouwwerk bleef nu wel overeind, hoe hard LOOF ook de verdediging en het houtwerk testte. Een leuke pot met helaas niet het gewenste resultaat, maar de tranen die na afloop in de kleedkamer rijkelijk vloeiden hadden toch wel een heel wonderlijk kleurtje, want naast die van treurnis werden er ook een paar van vreugde geplengd. En wel door de verrader…
N.B. 1. weer een veel te lang stuk met veel onnodige informatie die toch niet wordt gelezen!

2. waarom niet even de opstelling doorgeven, want wie deden er nou eigenlijk bij LOOF niet mee?

3. de volgende keer ‘es een leuk stukkie in normaal Nederlands a.u.b.!

4. Wordt toch weer wel vervolgd, hè?



De Goorn, 20 oktober 2001: LOOF - Brøderene 3-7
Voor de officiële supportersvereniging van de SSSdCI…LOOF – er wordt overigens door onze hondstrouwe sympathisanten, die ook wel plegen te luisteren naar het koosnaampje “ut 4e S’je” ofwel – in de woorden van onze fijnbesnaarde Pietje – Supporters van een Stel Stomme Sukkels, nog immer naar een nieuwe voorzitter en bovendien het eerste lid gezocht – voelt zo’n potje tegen het “Van Straalen-collectief” toch altijd weer als snijden in eigen vlees, want van de die middag zes tegenstribbelende Brøderene’s konden er niet minder dan vijf bogen op een één of andere relatie met LOOF. Van de vier opgekomen Van S’jes, daar waar men overigens kan putten uit een potentieel van tien man en dat is dan nog exclusief de bloedverwanten uit hun aanstormende generatie, staan er namelijk twee op de loonlijst van LOOF, t.w. Hut en Bas, was Mark in de jaren ’80 voor een viertal seizoenen het opgewonden standje binnen onze gelederen en staat Frans te boek als een lid, hoewel tot op heden nog niet geactiveerd, van ons schier onuitputtelijke reservebestand. Bovendien was uit onze eigen aanstormende generatie Gideon, heel sociaal en wellicht ietwat dom c.q. naïef, aan de wisselloze Brøderene’s uitgeleend, waardoor er eigenlijk nog maar van één, zij het breed en standvastig van postuur en bovendien toegerust met een functionerend been en enig voetbalintellect, enige werkelijke tegenstand behoefde te worden verwacht. Kortom de kaarten lagen vooraf duidelijk en dus kon het eigenlijk met zeven blauwwitten aan de goede kant plus de vijf gedropten met een blauwwit hart achter de vijandelijke linies versus die ene nep-Van S-er niet meer mis gaan! Vandaar dan ook dat we heel soepel akkoord gingen met het voorstel om ‘ut eens met de moderne plofbal te proberen, want hoewel het pensioen bij de gemiddelde LOOF-man dichterbij ligt dan de pubertijd, willen we als (de eens) jeugdige goden natuurlijk ten alle tijden mee met de laatste ontwikkelingen. Dom dus, want voordat we fatsoenlijk “goedemiddag” tegen de zich als een natte dweil gedragende knikker hadden kunnen zeggen, lag ‘ie er al tweemaal bij Pietje in! Maar in zware, depressieve tijden komt het ware karakter van een ploeg natuurlijk boven drijven en dus werden de bakens verzet, de hoofden opgeheven en het vijandelijke doel opgezocht met als vrij vlot resultaat de aansluitende treffer: 1-2. Ook in de daaropvolgende minuten slaagde LOOF erin om de druk op Hut & Co. tot grote hoogte op te voeren en enkele stevige kansen te creëren, maar helaas bleek de ronde dweil er zo zijn eigen gedachten op na te houden. Blijkbaar kon ‘ie ons gemopper op ‘em niet zo waarderen, want Brødereen Frans, z’n baasje en met wie ‘ie weer zo snel mogelijk terug naar huis wilde, behandelde ‘em wel met veel liefde en strooide ‘em met veel gevoel naar alle hoeken van het veld en – erger – in de richting van mede-oranjehemden. En de dweil maar met een scheef oog naar onze Pietje kijken om hem een loer te kunnen draaien en dat lukte ‘em met enige regelmaat: 1-5. Toch groeide bij 2-5 – met nog een dikke twintig minuten op de teller – bij LOOF nog even de hoop dat de wedstrijd alsnog zou gaan kantelen, maar dat bleek tevergeefs, want onze gedetacheerden bij Brøderene hadden namelijk tot een laaf verraad, een broedermoord besloten. Ze bleken namelijk de vriendschap met een ronde dweil te prefereren boven een bovenzinnige relatie met LOOF. Schande!

N.B. 1. ’t is weer erg lang stuk geworden en dat geeft straks problemen met de provider!

2. wie waren eigenlijk de goalgetters bij LOOF?

3. waarom niet gewoon de overmacht van de tegenstander erkennen en respect voor de vijf goals van Frans opbrengen i.p.v. van een slap verhaal over een vriendschap met een bal?!



4. Krijgen we in het vervolg nog ‘es wat kernachtigs?

Wognum, 10 november 2001: Schouten Transport - LOOF 7-5


Hoewel de voortekenen niet al te gunstig waren, toog LOOF toch vrij opgewekt naar “den vreemde” om in het hol van de leeuw de Schoutentjes nogmaals van katoen te geven. En aangezien dat wat ver ligt blijkbaar ook heel lekker moet zijn, zat de tribune voor ons doen goed vol: naast het traditioneel anderhalf-handjevol kids, de hondstrouwe “followers” die na afloop zelden in staat zijn om de uitslag te reproduceren en meer oog hebben voor de vijand onder en achter de tribune dan voor de strijd van de grote mannen tussen de lijnen, zaten ook twee spelersvrouwen heel parmant en vooral muisstil op de harde banken aan de reling. Naderhand bleek evenwel dat ze toch eigenlijk méér waren gekomen voor het naprogramma met de handjebalsters van Zeeman’s SEW dan voor hun eigenste mannen van LOOF, maar ze zaten er toch maar! Hoe dan ook, in de aanloop naar het treffen volgde tegenslag op tegenslag. Eerst werd een week vooraf heel correct medegedeeld dat de strijd met een half uur zou worden vervroegd, opdat SEW een optimale warming-up kon afwerken en waardoor onze uitvoerige mentale en fysieke upload natuurlijk in het gedrang kwam. Vervolgens bleek goalie Pietje net op die dag 33 te moeten worden en al zijn tijd nodig te hebben voor het braden van gehaktballen, het draaien van kwark(taart) en het keuvelen met eventuele belangstellenden. En omdat ook Rudi – weer eens – moest absentueren – druk doende met een heuse fotosessie in het kader van de Volendammer Vishandel – werd er – niet tevergeefs – een aandoenlijk beroep gedaan op onze eigen Hut, die met het oog op de weergoden voor een keer zijn zondagse relatie met de roodhemden van de heilige Joris in de waagschaal wilde stellen. Bovendien bleek kort voor aanvang van de match ook nog eens dat de shirts nog goed opgeborgen in de Avenhornse Bonkelaar lagen, maar na wat gewissel van kledingstukken en een striptease-onder-dwang van één van het publiek kon ook Fod in stemmig wit aan de strijd kon beginnen. En fijngevoelig als we zijn betekende al deze onrust natuurlijk weinig goeds voor de openingsfase en inderdaad binnen niet al te lange tijd stond het drie tegen nul en dat terwijl de Schoutentjes dachten ons zonder wissel te kunnen verschalken. Maar natuurlijk wist LOOF na de kwakkelfase terug in de strijd te komen door onder meer het offensieve gedrag van de Wognumse keeper met lange ballen flink af te straffen en bij 4-3 zag het er allemaal weer heel hoopvol uit. Gepoogd werd om de druk verder op te voeren en ook werden er wel kansjes gecreëerd, maar echt soepel lopen deed het bij LOOF toch allemaal niet. En als dan de tegenstander er wel in slaagt om zijn plaagstoten scherp uit te voeren, dan gaat het natuurlijk uiteindelijk toch mis en dus ging het duel via 6-3 met 7-5 verloren. Maar de goals van Bassie (3x), Jerommeke en Fod bleken toch goud waard, want na de 5-3 in De Goorn hebben we ons door een groter aantal uitgoals toch voor de volgende ronde weten te plaatsen. En dat kan de AFC Ajax toch niet zeggen! Tja, zo lust ik er nog wel één. En smaken dat deden ze na afloop weer!

De Goorn, 17 november 2001: LOOF – Total Loss 10-4


’t Was alweer een flinke poos geleden dat LOOF de Kraakmannen & co. had weten te verslaan en dus werd het hoog tijd! Bovendien waren ook de afgelopen drie potten nog eens verloren en dus kwam een op revanche belust LOOF aan de startlijn. Dat het Opmeerse Total Loss zijn architect, Splijtpass Piet, en de geblokte, schier onpasseerbare doelblokkadeur, Gerrit, thuis had gelaten leek ons in de kaart te spelen, maar de gemiddelde leeftijd met een tweetal tieners en twee twens was aan de andere kant weer akelig laag. En hoewel ook het begin weer eens allerbelabberdst was – binnen vijf minuten 0-2 – bleef het vertrouwen in de harten fier overeind: de passes kwamen weer eens lekker aan en ook het verdedigen – met aan het hoofd gelegenheidsdoelman Cees – ging met het benodigde overleg. Kortom het moest toch kunnen en hoewel dat gevoel er wel vaker is, braken na de koude douche een twintigtal historische minuten aan. Total Loss werd uiteengereten en de arme doelman Tommie voelde zich opeens het succesvolste lid van de lokale visclub. Pas bij 8-3 ging de orkaan LOOF voor even liggen en hoewel er nog bijna een half uur op de meter stond was het pleit natuurlijk beslecht en de tegenstander mentaal gesloopt. En dacht Total Loss in de minuten van de windstilte weer te kunnen puinruimen dan wist de ijzersterk acterende goalie Cees wel weer het opwellende heilige balgevoel van de Opmeerders tot de grond toe af te breken, waarna uitblinker Bassie (3 hits) LOOF weer met een scherpe trap naar voren dirigeerde om de nepledere lodder vervolgens via een fors aantal tussenstations als Fod (3 hits), Roel (2x), Arie (1) of Jerommeke in het netje te zien verdwijnen. Een heerlijk potje dus op een – zo nu en dan – buitensporig hoog niveau, waarin met grote regelmaat heerlijk soepel werd gecombineerd en vooral de bal het werk weer eens moest doen. En het feit dat zelfs Trevor zijn goaltje mee wist te pikken, hoewel er een voet van de tegenstander tussen zat, zegt eigenlijk al meer dan genoeg over de overmacht van LOOF op deze schone namiddag. Kortom LOOF is weer “alive and kickin’” en Total Loss total-loss! En zo hoort het ook! Proost!

De Goorn, 1 december 2001: LOOF – Ambtenarij Obdam 5-5


De wijze les dat een regelmatig en gematigd leven met voldoende nachtrust en volop vitamientjes het beste recept is voor sportieve hoogstandjes, werd door het viertal aanwezige 40-plussers aan de vooravond van het treffen en onder het motto “hoe ouder, hoe gekker” weer eens aan de laars gelapt. Na een stevig met ruim alcohol en tabak gelardeerd avondje Spivsen, waarin de mannen weer afscheid namen van een flinke portie hersencellen, mocht van LOOF nauwelijks worden verwacht dat de startblokken met scherpte zouden worden verlaten. En inderdaad binnen een handvol minuten kon het scorebord al twee maal worden bespeeld en nog een vijftal minuten later stond zelfs een 0-3 ons treurig toe te schijnen. Met andere woorden het roer moest om, dat wil zeggen er was aanzienlijk meer agressie in het spel was geboden en de aanvallende impulsen van ambtelijk Obdam diende heel wat scherper te worden ontkracht. En dus gingen de deuntjes van de Spivs voor even uit de gedachten en werden de voetjes gekrijt. Toen bovendien Hut de bank als inspiratiebron kwam bevolken en Pietje zijn doel met enkele hoogstandjes wist dicht te timmeren, kreeg LOOF langzaamaan meer vat op de tegenstander en uiteindelijk zelfs in een dodelijke wurggreep. De achterstand werd omgezet in een voorsprong (4-3) en de dikke kansen werden uiterst soepel gecreëerd, maar naarmate het duel vorderde verdween de lef om de aardige mannen uit het gemeentehuis de doodsteek toe te brengen. Je weet maar nooit wanneer je ze – met de gemeentelijke herindeling op stapel – nog eens in een andere strijd tegenkomt en dus mocht de tegenstander terugkomen tot 4-4. Toch smaakt het zoet van de overwinning in deze decembermaand opperbest en vandaar dat Fod het in de slotfase, nadat een reeks van opgelegde kansen heel sociaal door LOOF om zeep was geholpen, toch maar weer eens en wel vanuit een vrijwel kansloze positie probeerde: 5-4. De overwinning leek dus toch binnen, maar aangeschoten is nog niet afgeschoten en op de valreep wisten de gemeentemannen toch weer uit de dodelijke omhelzing te komen en een “onbeslist” uit de arena weg te slepen. Kortom er had duidelijk meer ingezeten, maar het beslissende laatste tikje is eigenlijk – al 19 jaar – een probleem. En dus vond de drievoudige goalgetter van de middag het niet nodig om naast Bassie en Jerommeke met naam en toenaam als hitman genoemd te worden.

De Goorn, 15 december 2001: LOOF – HO/Langedijk 9-4


Er was al jaren over geboomd, maar nu eindelijk kwam ‘ut er eens van: een potje tegen het (te) sterk geachte HO, waarin enkele onzer zo nu en dan eens mogen figureren als stand-in. En dus werd er met enige bibbers richting de hal afgereisd en al vlot regende het tegenslagen, nadat reeds eerder was gebleken dat Der Rudi’s vinger “omenebei de 3x zo groot geworden” was en Arie door een spontane “ziek, zwak en misselijk-golf” stevig aan zijn Mokumse bureau was gebonden om de Eurostress te reguleren. Zo bleek Kuko het met een stel opgerekte enkelbanden te moeten doen en vreesde daarom dat hij wellicht zijn laatste stukje mobiliteit in de loop van de match zou moeten inleveren, terwijl de door de Kerst-stress overmande Jerommeke al helemaal niet aan LOOF durfde te denken en dus werd één onzer aanstormende jeugd vriendelijk doch dringend door pa verzocht om even per fiets af te reizen om naderend onheil te voorkomen. En terwijl Trevor druk doende was om zijn stressbestendigheid te testen, besloten Cees en Pietje tot een tactische aanpassing van onze traditionele strijdwijze: omdat Cees al wat ouder is en tot dan toe een goed leven had gehad mocht hij in het doel zijn vingers, voor zover aanwezig, branden aan de beruchte HO-kanonskogels en dan zou onze jonge sluwe Piet, tot dan toe goede maatjes met de HO-ers en bovendien behebt met veel inside-informatie over de vijand, het minder sterke punt, hun verdediging, trachten uit te buiten. Zo gedacht, maar vooral ook zo gedaan. Al vlot wist Piet uit de onmogelijkste hoeken de HO-keeper in de luren te leggen en voordat het gewissel goed en wel was begonnen stond er een 2-0 op het scorebord, maar daarmee was het slachtoffer nog niet ontdaan van zijn angel, want met hun strijdwijze van “rossen uit de 2e lijn” wist HO in de match te blijven. Toch slaagde het geconcentreerde en vrolijk combinerende LOOF erin om na een aansluitende treffer steeds weer een tegenstoot te plaatsen en na 4-3, zo halverwege de doelpuntenrace, begon de zaak definitief te kantelen: met fraaie combinaties werd het verdedigingsblok van HO uiteengereten en van de vele kansen werd een redelijk gedeelte verzilverd (7-3). Nog even wankelde de keeper van LOOF na een kanonsaanslag op het hoofd, maar via een time-out met een slok geïoniseerd Koggewater kon “groggy” Cees de strijd te vervolgen en zag z’n team na een hoogstaande pot overtuigend zien winnen, waarbij het slotakkoord – na goals van Pietje (4x), Roel (2), Jan en Trevor – voor de 15-jarige junior Gideon was: 9-4. Kortom het “verraad” van “vieze – en vele vrienden armere – Piet” had uitstekend gewerkt en nu snappen we ook waarom het Veerhuys het nu weer zo nodig met de plofbal probeert: de bibbers voor LOOF natuurlijk! En ondertussen rijst het aandeel LOOF ‘ut voetbalpotje uit!

De Goorn, 5 januari 2002: LOOF – Amigo’s 3-3


Dat de weg naar de Koggehal voor een normaal mens toch niet eenvoudig is, bleek maar weer eens. De alom gevreesde Amigo’s uit De Rijp, die in het seizoen 2000/01 eerst een dubbel maatje te groot bleek (3-10), maar vervolgens in april door het getergde LOOF toch weer op 1-1 kon worden gehouden, zou met zes man, d.i. inclusief overloper Hut, aan de start verschijnen, maar twee krachten verschenen pas na een kwartier in De Goorn en de derde zoekt nog altijd. En dus mocht onze gasten naar lieve lust uit ons arsenaal aan talenten plukken, want daar LOOF wel (bijna) optimaal aan het front was verschenen, alleen Arie moest in Mokum de kersverse Euro’s met lijf en leden beschermen, mochten er van de drie wissels best twee iemanden over: Bassie was door bloedverwantschap de logische eerste vrijwilliger en toen ook Trevor zich spontaan aanbood ging niet alleen een zucht van verlichting door de gelederen van de thuisploeg, maar was ook het evenwicht weer hersteld. Onder leiding van de stuwende, mopperende, kappende en sterk spelende Cees toog LOOF enthousiast in de aanval en het duurde niet al te lang alvorens Hut twee maal mocht vissen. Toch wisten de Amigo’s na de goals van Cees en Roel de aansluitende treffer niet veel later op het scorebord te krijgen en in hun zucht naar meer werd geen wapen onbenut gelaten: eerst werd de psyche van LOOF danig op de proef gesteld, maar de prikkelende opmerking van Hut over Kuko’s kopkwaliteiten werkte averechts en werd door de gekrenkte fraai beantwoord met een subtiele doorkopbal (3-1). Ondertussen regen de kansen aan beide zijde zich aaneen en dus werd het voor de Rijpers de hoogste tijd om ook de fysieke kwaliteiten van LOOF uit te testen: wederom Hut nam het voortouw en trachtte op brute wijze de degelijkheid van Fod’s bottenstructuur te testen. Ook dat bleek niet de meest voor de hand liggende weg richting het doel van Pietje, want met combineren ging het toch een stuk eenvoudiger c.q. aardiger en met nog tien minuten op de teller waren de Amigo’s met de 2e en 3e treffer van Bassie langszij gekomen. En eigenlijk gaf dat ook wel de verhoudingen juist weer, hoewel LOOF in de slotfase nog dicht bij méér zat. Maar “dicht” telt niet en dus konden de handen bij 3-3 vriendelijk worden geschud.

De Goorn, 13 januari 2002: DERTIG-PLUS TOERNOOI: LOOF – St George 1-1

Zuidermeer 1-0

Berkhout 4-1


Als “Ruud Koggehal” LOOF met een onschuldig gezicht voor een zaaltoernooitje uitnodigt, dan is het meestal oppassen geblazen. “A joh, zo sterk zijn ze niet” en dan worden we vervolgens opgewacht door een batterij bloeddorstige broodvoetballers die de jeugdpuisten niet of nauwelijks zijn ontgroeid en bovendien als selectiespelers tenminste twee maal ’s weeks onder leiding van een met diploma’s behangen traineur de finesse van het edele spel met de papfles ingegoten krijgen. En dan mogen wij met onze wrakke knieën, doorrookte longen, extra belegen spieren en biergestaalde buiken even als kanonnenvlees opdraven. Mooi niet dus! “Echt, ’t valt wel mee, want ’t soin echte veterane!” Ja, ja, Ruud! En zo stond LOOF op een mooie zondagse middag in hun maagdelijk witte shirts op de startstreep voor het toernooi tegen de veteranenselecties van de zes Westerkoggenlandse veldvoetbalclubs. Mooi niet dus! Titelverdediger RKEDO hoorde dat z’n jeugdvoorzitter het LOOF-wit zou vertegenwoordigen en haakte natuurlijk in paniek af, terwijl Kwiek ’78 en SC Dynamo hun faam alle eer aandeden door zich af te melden. Ook St George zou er niet zijn, want daarvoor was juist LOOF opgeroepen, maar men toonde karakter en verscheen toch met een representatief team. En dus werd het een toernooi met vier teams en zes potjes van twintig minuten. Overigens moest ook LOOF flink naar talenten delven, want behangen (Jerom), beesten op heavy tonen (Cees), wakker worden (Kuko), boeven vangen (Arie) en een Halvie Egmond (Trevor) dunde de gelederen aardig uit, maar op karakter verschenen Pietje, Bassie, Hut, Fod en de door twee kuitenbijtende lijfwachten – Henk de Kroon en Folmer Berendse – ondersteunde Sticky Finger Ruud op het appèl. Als eerste opdracht kreeg LOOF het inspirerende rood van St George voor de kiezen en is dat niet de club waar de meeste onzer ooit hun eerste stapjes op het heilige groene laken hebben mogen zetten? Voldoende kruit dus om eens stevig uit te pakken en zoals gehoopt bleek ons zaalintellect inderdaad superieur aan de wat minder geroutineerde grasmaaiers. Wel is het dan handig om zo’n overmacht in goals uit te drukken en dat wil zo nu en dan nog wel eens een probleem zijn bij LOOF. Bovendien bleek het kruit door weemoed en nostalgie toch wel wat nat te zijn geworden, waardoor beide partijen met de overeengekomen 1-1 (goal: Henk) konden leven en we allemaal, zij en wij, het opgeheven gezicht in Spierdijk weer kunnen laten zien. De emotionele band met de rode duivels van de Zuidermeer bleek evenwel van geheel andere aard, want waren die oud-St George 2-ers in onze veldtijd niet regelmatig uiterst hinderlijk door het grootse St George hooghartig terug te wijzen. Had Trevor niet ooit op het Zuidermeerse gras z’n team binnen 4 seconden op achterstand weten te zetten? Kortom, bloedwraak! En omdat ook de Kenterrijke tegenstanders daar zo over dachten ontspon zich een heftig en gelijkwaardig duel, waarin LOOF het enthousiasme van de belagers met succes wist te temperen en de partij drie tellen voor ’t end in zijn voordeel wist te beslissen. Op dat moment werd de meegeslopen Ruud door de Z-verdediging even over het hoofd gezien, waardoor onze torenhoge jongeling met een uiterst lullig balletje z’n beslissende “tor” kon plaatsen: 1-0 dus! Vervolgens werden de roodzwarte zebra’s van Berkhout zonder ontzag aan de zegekar gebonden en hoewel Pietje nog even handelend moest optreden bij een pingel, kon er toch weinig discussie zijn over het verschil in voetbalgewicht: via Ruud (2x), Henk en Fod ging de ploeg uit het met amputatie bedreigde dorp met 4-1 de bietenberg op. En dat alles betekende dat LOOF een jaar lang als “het sterkste veteranenteam van Westerkoggenland” door het leven mag. De uitzinnige en sympathieke Ruud Koggehal beloonde het team met een spontaan blad bier en vroeg – met het oog op ons bescheiden en uitpuilende prijzenkastje – of de bijbehorende wisselbeker bij RKEDO mocht blijven staan. Ja, ja! En dus zal de jeugdvoorzitter van de witbroeken in het vervolg alle bezoekers die De Krom aandoen op een gratis tour langs de “bokaal-die-eigenlijk-van-LOOF–is” vergasten!
= Een nagekomen bericht c.q. correctie: de “bokaal-die-eigenlijk-van-LOOF–is” blijkt in de Zuidermeer te staan en dus zullen we binnenkort onder het motto “geeft den keizer wat des keizers is” (Mattheus 22,21) de alarminstallatie van het nieuwbakken sportonderkomen aan de Koggeweg aan een test onderwerpen!

Opmeer, 26 januari 2002: Total Loss - LOOF 3-3


Blijkbaar zat het treffen van november – een smadelijke nederlaag van 10-4 – nog als een mokerslag in den bol bij de mannen met de Grokam-borsten, want er waren stevige maatregelen genomen om LOOF in de return er nu weer eens onder te kunnen krijgen. Zo waren de twee boegbeelden van Total Loss, d.w.z. de man onder wiens druk elke defensie kraakt - Piet Kraakman dus - en goalie, zeg maar “goal!” Gerrit van Groen, weer in de basis geposteerd en was de bank met maar liefst vier man en één jonge scoreborddame rijkelijk gevuld. LOOF kon daar aanvankelijk slechts één bankzitters tegenin brengen, aangezien Bassie’s agenda nog niet nieuwjaarsbestendig bleek, maar nadat de ouderdom drukkende Gideon bereid bleek om weer eens te stand-innen konden ook de bezoekers weer wisselen dat het een lieve lust was. En zo ging het duel met de immer ondergewaardeerde Jan Fod – hij was toch degene die tegen de Amigo’s met een lepe bal Roel in staat stelde om een wereldgoal te maken! – in een gevaarlijk hoog, meer bij het jeugdige Total Loss dan bij het gemiddeld 37,43 jarige LOOF passend tempo van start. En hoewel onze Pietje meer uit zijn gespierde kast wist te halen dan waar wij weet van hadden, stond halverwege een pijnlijke 3-0 op het bord, maar geslagen is natuurlijk nog niet verslagen en dus breide LOOF onverstoord verder. En deze onverzettelijkheid betaalde zich uiteindelijk ook uit: langzaamaan werd de tegenstander vermurwd en nadat er wat kansen waren gecreëerd, die met name Trevor vakkundig om zeep wist te brengen, was het de immer ongewaardeerde FOD die als eerste reus Gerrit liet vissen. Toen vervolgens ook Jerommeke en Cees “het gat van Gerrit” wisten te vinden, vulde de krappe hal zich met een geur van vers bloed en dreigde er voor Total Loss een total loss. Maar helaas bleken de drie resterende minuten voor Roel te kort om zijn naam in het dagverslag te krijgen en voor het geheel van withemden te krap om het aangeschoten wild ook vakkundig te fileren, waardoor de rijkelijk met Spierdijkers opgesmukte Opmeerders toch nog met de schrik vrij konden komen. En dat staaltje veerkrachtigheid wat LOOF in de hol van de leeuw wist te tonen, bleek niet alleen de eigen trouwe aanhang – Dennis, Danny, Natasja, Jeffrey en “Volendammer” Desmond – maar ook de aandeelhouders hooglijk te kunnen waarderen, want de koers schot direct na het treffen als een komeet naar een alltime-high van maar liefst 164,73 piekpunten! ‘t Wordt zo nog onbetaalbaar om bij LOOF te mogen voetjeballen!

De Goorn, 16 februari 2002: LOOF Mint - LOOF Blue 7-6


Ook LOOF dient natuurlijk aan zijn – of is ’t haar? – toekomst te denken en omdat ook de eigen kids steeds ouder, (eigen)wijzer en manser worden, kwam de geachte potjesregelateur tot de onzalige gedachte om het rijpere gedeelte van de jeugd eens te confronteren met de klasse van het routineuze LOOF. Anders gesteld, wordt het zo zoetjes aan niet de hoogste tijd om dat stelletje bejaarde mannen met hun krakende spieren, met hun geasfalteerde c.q. verschrompelde longzakken en met hun eindeloos gezeur c.q. gebetweter vanachter de warme prak of de kalklijn na zovele eeuwen aan aandoenlijk geploeter op de sportvelden eens bij het “grof vuil” te zetten? Of ietwat anders geformuleerd, kunnen we die verwende snotapen in de Koggehalse slangenkuil nog eens lekker voor schut zetten, opdat ons vaderlijk gezag weer iets van zijn glans terug krijgt en onze intelligente, goedbedoelde aanwijzingen weer eens met gebogen hoofd en respect worden aanvaard? Kortom, een levensgevaarlijk experiment dus met akelig grote belangen. In ieder geval was het voor Pietje een uitstekende reden om zich direct in het ziekenhuis te laten opnemen en vervolgens - van zijn meniscus - te laten amputeren, voor Arie het signaal om spoorslags met de hele familie richting een vaag vakantieoord af te reizen en voor Der Rudi het moment om halsoverkop te besluiten dat zijn relatie met de hoogzwangere, Zeeuwse schapen van Guurtje toch wel dringend enige versteviging behoefd. Zelfs Trevor nam zijn maatregelen en wel door ook zijn ega in de pokergame in zetten, want met z’n tweeën moet zo’n brutale aap toch in hand te houden zijn? Niet waar?! En nadat nog wat inzet van buitenaf was aangeworven traden vier kids, negen mannen en één vrouw aan in de “battle der generaties”. Goalie Hut, Fod, Bassie, Nico van der Lee, Trevor, Danny en Edwin Koppes hulden zich in het mintgroen, terwijl keeper Nico Koppes, Kuko, Jerommeke, Cees, Thea, Dennis en Gideon het mooie wit-met-een-vleug-blue mochten aantrekken. Na enige gewenning ontspon zich een spannende strijd, waarin de “jonkies” zich van hun beste zijde lieten zien en bovendien akelig snel bleken te leren. De 12-jarige Dennis toonde karakter door in het tweede potje van de dag zijn spierpijn te verbijten en strooide daarnaast kwistig met listige balletjes, terwijl ook de bijna 12-jarige Danny blijk gaf van een uitstekend spelinzicht en een hoge mate van technische vaardigheid, maar bovendien zijn echte debuut bij het grote LOOF met een tweetal keurige goals wist te bekronen, waarbij één – een fraaie lob – tot de klasse “super” mocht worden gerekend. Ook de 15-jarige Gideon bleek een flinke “pain in the ass” voor de oude garde en met name goalie Hut voelde zich na afloop danig in zijn trots gekrenkt, want om vier maal door zo’n puber te worden gepoort… Laatstgenoemde is inmiddels dan ook afgereisd naar Curaçao! Met name door de twee laatste poortgoals van Gideon leek het pleit na zo’n 40 minuten strijd in het voordeel van BLUE te zijn beslecht, want hoewel de twee teams tot 3-3 netjes gelijk op gingen, is een 6-3 normaliter toch onoverkomelijk. Toch bleken de MINTjes nog niet van zins om te capituleren en met de moed der wanhoop werd het vijandige doel bestookt met als resultaat dat wat onmogelijk is toch weer mogelijk bleek. En zo verscheen met nog een paar minuten te gaan de 6-6 op het bord. Een mooie eindstand dus, maar de slinkse Fod was nog niet klaar en wilde het onderste uit de kan. En dat laatste slokje kon worden genuttigd, nadat BLUE-goalie Nico bij een gedachte uitbraak zijn hamstring opblies en zich moest laten vervangen. Een asociaal tikje van Trevor op Fod – daar waar een scheidsbal of een tikkie over de zijlijn het meest sportief zou zijn geweest – werd optimaal misbruikt, waardoor MINT het duel toch nog met 7-6 in eigen voordeel wist te beslissen. En eigenlijk was dat maar goed ook, want daardoor bleven de “jonkies” op zes goals steken, terwijl de “ouwe hap” tot een productie van zeven kwam: Bassie (3x), Fod (2x) en Kuko (2x). Kortom, we zijn ze nog altijd – zij het nipt – de baas en hoeven dus nog niet met pensioen. Aan de andere kant blijken onze nachtelijke investeringen van jaren geleden toch uitstekend te renderen, want de balgenen blijken toch verdomd aardig op hun plaats terecht te zijn gekomen!
Wognum, 23 februari 2002: Langedijk/HO - LOOF 2-3
Waar moet het toch naar toe met LOOF? Waar is toch die goedmoedige lobbes gebleven die in het verleden zovele tegenstanders kratten jolijt opleverde? Negen duels op rij zonder nederlaag! Vijf maal een tegenstrever ontredderd op het groen of blauw gelikte veld achtergelaten en vier keer de belager half ongelukkig naar huis gestuurd! Kortom de heren aandeelhouders denken dat de bomen tot in de hemel groeien en met het grijze weer van de 23e februari leek dat ook niet ver bezijden de waarheid. Het was dat het LOOF-zonnetje uitbundig straalde, Salt Lake City bijna Salt Lake Smitty werd en Trevor nog altijd niet jarig bleek, want anders had de dag net zo goed schriftelijk afgedaan kunnen worden. Hoe dan ook, om 19.00u mocht een door vier afberichten enigszins gehandicapt LOOF de bal als eerste beroeren tegen een tot hun wenkbrauwen gemotiveerd HO. Een stormvloed van aanvallen golfde dan ook in de richting van het verkeerde doel, maar als de consciëntieus opererende verdediging al eens een miniem gaatje liet vallen, dan werd de lekkage wel door invaldoelman Peter Stam op een uiterst kundige wijze gedicht. Maar zijn kwaliteiten bleken zelfs heel wat verder te reiken dan het eigen doelgebied, want bij een uitbraak uit de knellende HO-omhelzing glipte Pé handig door de vijandelijke linies en tekende hoogst persoonlijk de 0-1 aan. Vervolgens leek een waterig zonnetje de dreigende bewolking voor de thuisploeg te verdrijven (2-1), maar wederom zette Pé LOOF met een splijtende pass op het goede spoor, waarna Fod de gelijkmaker keurig verzilverde. Toch was daarmee de storm nog niet gebroken, maar Cees, Jerommeke, Trevor, Fod en Kuko filterderden met behulp van emmers zweet eensgezind en bekwaam het grootste venijn uit het voortrazende HO. Bovendien kregen de mannen van Sjaak Poland ook steeds vaker irritante speldenprikken te verwerken en kort voor tijd spotte Fod weer eens met alle natuurwetten door zowel te bewijzen “dat wat onmogelijk is mogelijk is” (2-3) als “dat wat eenvoudig lijkt onmogelijk moeilijk schijnt”. In de laatste minuten van de pot leek nog wat meer lucht gecreëerd te kunnen worden, maar ook nu werden deze kansen vakkundig om zeep geholpen. Toch werd het in de laatste twee seconden nog akelig benauwd, want terwijl de “nul” op het secondenteller verscheen en de handen van LOOF aan hun reis omhoog begonnen, zocht Trevor wanhopig naar de zoemerknop op het stuk techniek dat scorebord heet. Maar liefst twee hele tellen duurde het alvorens de “ehhh” door de zaal schalde en die eeuwigdurende vijf hartslagen bleken bijna voldoende om de zege alsnog aan de bezoekers te ontfutselen. Maar goddank is “bijna” nog altijd “niks” en dus gingen de punten mee naar het stormachtige zuiden!

De Goorn, 9 maart 2002: LOOF – Loders Croklaan 4-6


Hoewel het laatste duel met de Zaankanter mengers alweer van oktober ’99 dateerde, bleek de pijnlijke les van toen nog allerminst vergeten, want op die herfstige namiddag werd LOOF met maar liefst 3-10 afgedroogd. Sindsdien is natuurlijk veel gebeurd, zo struikelde de financiële “World” knalhard over of “On” Nina Brinkman’s “Line”, verwerd de Twin tot een wanhopige Zero Tower, ging Tali- met Bin in de Ban en ontwikkelde ons clubje zich spectaculair in de Westfriese sporthallen, maar de angst om wederom een sportieve gifbeker door LC te krijgen voorgeschoteld bleef keihard overeind. Dat Bassie bereid bleek om zijn broodheer voor deze zaterdagmiddag in te wisselen voor het geluk van LOOF was een uitstekende zaak, maar dat Der Rudi weer eens “doof” bleek, Arie al zijn energie voor 750% nodig had om toch nog een voorjaar in 2002 te ontdekken en Trevor iets te enthousiast uit de virussenpot had gesnoept, waren natuurlijk weer ontwikkelingen van een duidelijk mindere orde. Gelukkig bleek Cees over de breedste inborst te beschikken en poetste het met tegenzin èn het fraaie keeperstricot verder op, terwijl bovendien Gideon bereid bleek om zich weer eens in het oude mint van LOOF te hijsen. Toch leek de valse start goed uit te pakken, want vanuit het startblok kwam onze youngster in een scoringspositie, maar helaas trof de bal geen doel en vervolgens namen de Zaankanters gedecideerd het heft in handen om vervolgens onze nog niet warm gedraaide keeper twee maal tevergeefs te laten graaien. Hoog tijd dus om de eerste wissel – Jerommeke – in te brengen en de bordjes te verhangen door de concentratie naar het niveau “Lucky Luke” te tillen en de inzet tot “Alarmfase Orkaan” op te schroeven. En dat gevoegd bij een opkomende vleug van hoogmoed bij de Loders zorgde voor een geheel andere kleurstelling van de strijd: LOOF nam brutaal in hoog tempo het initiatief en via Gideon, Jerommeke en Roel werd de dijk rond het Zaanse doel vakkundig doorboord: 3-2. Een sensatie hing (weer) in de lucht, maar ondertussen was er ook met de krachten gesmeten en dat gaf Loders Croklaan natuurlijk enige lucht. Toch bleven Fod, Bassie en goalie Cees de zaak stuwen en ook de doelkansen regen zich aaneen, maar helaas bleek ook het engeltje bij LOOF door de zinderende strijd buiten adem te geraken, want daar waar de gasten de bal vanaf de paal terug het veld in zagen ketsen, verdween ‘ie bij de thuisploeg vanaf de lat via de rug van de keeper net in het doel. En hoewel Roel door 4-5 de spanning weer terugbracht en hoewel een gelijkspel het best de krachtsverhoudingen zou hebben weergegeven, bleek de laffe engel op de lat bij Cees op het beslissende moment toch de zure Zaanse mosterd te prefereren boven het zoete zweet van LOOF door in de slotfase op een verraderlijke wijze onze degelijke doelman via z’n rug in de maling te nemen: 4-6! Maar een fantastisch pot was het!
Wognum, 16 maart 2002: Van der Gracht – LOOF 7-6
Gezien de resultaten vanuit het recente verleden – de vier potjes uit de laatste twee seizoenen werden steeds nogal kansloos verloren, waarbij de doelcijfers op het treurige gemiddelde van 4-10 uitkwam – vertrokken de mannen van LOOF met knikkende knieën richting het verre ’t Span. Daarnaast moest er stevig worden geïmproviseerd, omdat Fod in de vroege avond met de baas van de baas (m/v) moest tafelen, Kuko na een kascontrole zijn guldenspier wist op te blazen, Ruud heden ten dage acht etmalen per week werkt, Arie en Pietje nog immer geheel andere zorgen hebben. Maar met keeper John Mulder, Gideon en het onzichtbare engeltje van Kuko werd toch manmoedig aangetreden en partij gegeven. Gelukkig ontbraken ook bij de Wognummers een paar kanonnen op het appèl, waardoor zich zowaar een alleraardigste pot ontwikkelde. LOOF wist zelfs vrij vlot op voorsprong te komen en hoewel de Van der Grachtjes vervolgens de bezoekers leken te overvleugelen (3-1) wisten de mannen in het mint tot twee maal toe op karakter de aansluitende treffer te scoren: 3-2, 4-2 en 4-3. En ofschoon LOOF in het vervolg toch degelijke doelkansen wist te creëren, sprong de thuisploeg aanzienlijk zorgvuldiger om met de mogelijkheden: 6-3. De beslissing leek daarmee gevallen, maar de ruggen werden gerecht, de inzet nog iets verder opgevoerd en kort voor tijd kwam zelfs de gelijkmaker – behoorlijk verdiend – tot stand (6-6), waarbij met name Jerommeke meer dan degelijk werk afleverde. Vervolgens nestelde het engeltje zich op het dak van doelman John en een fraai gelijkspel leek met deze bovenzinnelijke hulp zeker haalbaar. Toch mocht het niet zo zijn, want in de laatste minuut ging Van der Gracht alsnog met de winst aan de haal (7-6) en dus bleken de goals van Cees (2x), Jerommeke (2x), Bassie en Gideon net te weinig voor een regelrechte sensatie. En daarmee was wederom een alleszins acceptabele partij afgeleverd, hoewel er wellicht nog wat meer in had gezeten indien... Maar ja, we zijn toch slechts LOOF!
En toen stokte de productie van de recensent! Wellicht dat de Vier Winden z’n schaduw vooruit wierp of dat een andere plichten ‘em tot de orde heeft geroepen, maar misschien ook weet ‘ie ’t allemaal niet meer? Hoe dan ook, het vervolg van het LOOF-verhaal zal in de K-vorm worden geschreven met alleen de karakteristieken en niet de gebruikelijke wollige onzin. En nu maar hopen dat ‘ie niet alsnog de tijd krijgt om partijen alsnog te “verslaan”!
Opmeer, 23 maart 2002: TOTAL LOSS TOERNOOI:

LOOF – Zouaven 5-1

Total Loss 5-3

Høppners 0-3

Eindstand toernooi: 1. Høppners 3 3 0 0 9p 12- 2

2. LOOF 3 2 0 1 6p 10- 7

3. Total Loss 3 1 0 2 3p 13-12

4. Zouaven 3 0 0 3 0p 5-19

Personele bezetting: Hut (doel), Cees, Bassie, Jerommeke, Trevor, Gideon, Bern Dam en (laatste pot) Kuko;

Doelpuntmakers: tegen Zouaven: Gideon (4x) en Bern

tegen Total Loss: Gideon (3x), Bern en Bassie

Karakteristieken: Gedurende het stroperige begin wisten de Zouaven nog aardig op de been te blijven, maar nadat de slaap uit de ooghoeken was gewreven en Bern LOOF op het juiste spoor had gezet (1-0), begon in het tweede gedeelte van de 35 minuten durende match de machine op volle toeren te draaien (4-0); toch kregen de Stedebroecers door een niet helemaal gelukkig ingeschatte stuiterbal door de verdienstelijk keepende Hut (4-1) nog heel even een pietsie hoop, maar dat bleek al snel tevergeefs;

Total Loss leek het duel al vrij snel volledig te kunnen afschrijven, want in de openingsfase raasde LOOF ongegeneerd over de gastheren (3-0), maar door een ongelukkige aanvaring van Bern met Total Loss-keeper Gerrit leken de bezoekers volledig op tilt te slaan (3-3); gelukkig werd nog net op tijd de kortsluiting verholpen, waarna een verdiende overwinning kon worden bijgeschreven (5-3);

Tegen het ook ongeslagen Høppners zou een gelijkspel genoeg zijn geweest voor de toernooizege, maar na de vrij rap vallende tegengoal uit een loepzuivere schuiver liep LOOF achter de feiten aan; voor de Obdammers bleek het resultaat heilig en zij kwamen dan ook niet veel verder dan wat laf aandoende tikjes breed of terug op de keeper, terwijl LOOF mede door de oplopende irritatie niet in staat bleek om enige grip op de tegenstander te krijgen; toen bovendien ook nog de 0-2 viel, was het helemaal gedaan met de wedstrijd; kortom de finale bracht zeker niet de spetterende finale die het toernooi verdiende en LOOF niet de gehoopte hoofdprijs met totempaal; en dus mocht “de lichtvoetige” Gideon “slechts” de 2e prijs uit handen van prijsuitreiker Piet ontvangen; maar was zo’n resultaat in het lichtgrijze verleden niet iets waar we toen slechts van durfden te dromen?


De Goorn, 6 april 2002: LOOF – Heddes Bouw 6-3
Personele bezetting: Pietje (doel), Bassie, Kuko, Jerommeke, Fod, Cees en Gideon;

Doelpuntmakers: Kuko (2x), Fod (2x), Cees en Gideon

Karakteristieken: de comeback van de één meniscus lichtere Pietje bleek succesvol, hoewel hij al vrij vlot moest vissen, nadat “overloper” Trevor – net als in de heenwedstrijd! – voor de roodhemden weer eens een uiterst zeldzame oprisping had door een listig balletje richting doel te lanceren, die vervolgens via een LOOF-lichaamsdeel het verkeerde net deed bollen (0-1); het maakte evenwel geen verpletterende indruk maar bleek juist te prikkelen te werken, want Heddes werd in het vervolg door een geïnspireerd en degelijk spelende tegenstander voorbij gelopen; pas bij 4-1 mochten de bezoekers weer iets terugdoen, maar het kon het duel niet doen kantelen, want het geoliede LOOF stoomde onverstoord verder tot 6-2; dat Heddes in de slotfase nog het laatste woord kreeg (6-3) kon de pret niet meer drukken en verstoorde ook het evenwicht over twee confrontaties niet: LOOF had de misser uit september overtuigend weten recht te breien.
Obdam, 13 april 2002: Odols – LOOF 3-3

Personele bezetting: Pietje (doel), Bassie, Kuko, Jerommeke, Rudi, Trevor en Gideon;

Doelpuntmakers: Gideon, Roel en Bassie

Karakteristieken: de stevig opererende Obdammers leken na de vlotte 0-1 het duel naar zich toe te trekken, maar bij 2-1 – na een minuut of tien – stokte hun productie; de degelijk opererende verdediging van de bezoekers had vervolgens zo nu en dan wel enig geluk met de onzuiver staande vizieren van de Odols, maar creëerden zelf toch ook de nodige doelkansen; naar mate het duel vorderde kreeg LOOF echter steeds meer de overhand en (pas) een kwartier voor tijd werd het doel weer eens gevonden: 2-2; met nog vijf minuten te gaan leek LOOF zelfs met de overwinning (2-3) aan de haal te gaan, maar helaas reageerde Trevor in de finale wat minder scherp dan zijn directe tegenstander op een lange bal naar voren, waarna genoegen moest worden genomen met een “draw”.


De Goorn, 20 april 2002: LOOF – Odols 1-6

Personele bezetting: Pietje (doel), Cees, Fod, Kuko, Jerommeke, Trevor en Gideon;

Doelpuntmaker: Fod

Karakteristieken: was de heenwedstrijd al stevig, in de return werd het fysiek overwicht door de Odols wel (te) erg uitgebuit, waardoor het duel zo nu en dan wat minder aangenaam werd; toch is het te simpel om het verlies daaraan te wijten, want enerzijds combineerde de thuisploeg weinig gelukkig en was bovendien niet altijd even goed bij de les, terwijl anderzijds de bezoekers lieten blijken meer voetbalklasse in huis te hebben; toch kwam LOOF door goed keepwerk van Pietje redelijk door de openingsfase en na de tegengoal (3-1) gloorde zelfs enige hoop, maar eigenlijk mocht LOOF blij zijn dat de Odols regelmatig met afzwaaiende losse flodders schoten, hoewel in de slotfase toch ook het geluk ontbrak, want tenminste twee kansen hadden toch zeker een beter lot verdiend, waardoor de eindstand tenminste wat dragelijker zou zijn geworden; maar helaas, het leven is soms keihard!


De Goorn, 11 mei 2002: LOOF – SWAF 6-5

Personele bezetting: Pietje (doel), Bassie, Jerommeke, Gideon, Trevor, Madji en – in het laatste kwartier – Fod;



Doelpuntmaker: Madji (2x), Gideon (2x), Bassie en Jerommeke

Karakteristieken: SWAF was massaal opgekomen – 8 man – en dat was maar goed ook, want de opkomst bij LOOF was met vijf talenten uiterst mager; gelukkig voelde SWAF-rasta Madji het probleem aan en hij stak (spontaan) over om vervolgens zijn ranke schouders met ons fraaie blauwwit te tooien; de vroeg gearriveerde en tot het bot gemotiveerde Horinezen maakten al vlot duidelijk dat ze niet waren gekomen om LOOF te plezieren en als dan de thuisploeg ietwat mat aan de strijd begint, is het niet vreemd dat Pietje vrij spoedig z’n eerste visje mag scoren (0-1); zelfs de verraderlijke gelijkmaker van de voet van Madji kon LOOF nog niet over het dooie punt helpen, maar met de tweede kabeljauw in eigen doel vielen de schellen van de ogen en werden de harige armen tevoorschijn getoverd, waarna SWAF in een handvol minuten in de hoek werd gezet (4-2); maar aangeslagen is natuurlijk nog niet verslagen en opkomende hoogmoed - over zoveel productiviteit - is natuurlijk de allerslechtste inspiratiebron, waardoor de “groggy” oranjehemden de kans om weer terug in de strijd te kruipen met alle handen aangrepen (4-3); ook SWAF’s tactische zet, een time-out om het waterpeil – met wat voor spul dan ook – in de lijven aan te vullen, pakte perfect uit, terwijl LOOF’s verse kracht, Fod dus, juist wat minder perfect c.q. gelukkig opende (4-4); de bezoekers leken vervolgens de bovenliggende partij te worden, maar zagen de heftig tegenstribbelende thuisploeg toch weer op voorsprong komen (5-4); de gelijkmaker luidde een chaotische slotfase in, waarin beide ploegen tot de bodem gingen en het was uiteindelijk Madji die onbeschaamd de executie over zijn eigenlijke ploeggenoten mocht voltrekken; de hard bevochten 7-6 werd door speaker Jeffrey enthousiast begroet, terwijl onze SWAF-rasta een heel wat minder enthousiaste begroeting in de kleedkamer wachtte!

  • DERTIG-PLUS TOERNOOI
  • TOTAL LOSS TOERNOOI

  • Dovnload 81.35 Kb.