Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Periode Belangrijke feiten & gebeurtenissen

Dovnload 105.4 Kb.

Periode Belangrijke feiten & gebeurtenissen



Datum02.08.2017
Grootte105.4 Kb.

Dovnload 105.4 Kb.

Tijdlijn van de Chinese geschiedenis

 Periode   

 Belangrijke feiten & gebeurtenissen




Paleolithicum 

van ca. 800.000 -


tot ca. 16.000 v. Chr.

 


* Vroegste menselijke overblijfselen in China gerekend tot de soort Homo erectus (ca. 800.000 jaar oud) gevonden bij Lantian.
* Meest beroemde vondsten van Homo erectus, de 'Peking-mens', gevonden in de grotten van Zhoukoudian ten Z.W. van Beijing.

Neolithicum 

van ca. 16.000


tot ca. 2100 v. Chr.




 * Vroegste voorbeelden van neolithisch aardewerk gevonden in het bekken van de Yangzi-rivier (o.a. Pengdoushan).
* Verschillende vroeg-Chinese culturen rond de midden- en benedenloop van de Gele Rivier (Huang He)
* Vroegste archeologische bewijzen van voorouderverering.
* Periode van vele vormen beschilderd aardewerk
* Bekendste culturen: Yangshao en Longshan (ca. 5000 - 2000 v. Chr.)
* Periode van de mythische oerkeizers: o.a de 'Drie Huang' en de 'Vijf Di'.


Xia-dynastie

van ca. 2100


tot ca. 1600 v. Chr.



 * Begin van de Chinese Bronstijd met karakteristieke Chinese vormen van ritueel vaatwerk
* Over de Xia-dynastie is vanwege gebrek aan geschreven bronnen weinig bekend. Het feitelijk bestaan van deze dynastie wordt niet door alle historici aanvaard.
* Hoofdstad: vermoedelijk op de plaats van het huidige Erlitou (nabij Luoyang aan de Gele Rivier, provincie Henan)
* Vaak wordt deze periode aangeduid als 'Erlitou-periode' (i.p.v 'Xia').

Shang-dynastie

van ca. 1700


tot ca. 1122 v. Chr.



 * Verschillende opeenvolgende hoofdsteden: o.a. Bo, Ao en Yin. Yin, nabij Anyang (provincie Henan) was de laatste hoofdstad. (Soms wordt de Shang dynastie ook Yin genoemd)
* De macht werd uitgeoefend door groot-koningen (Wang).
* Bloeiperiode van bronzen ritueel vaatwerk
* Eerste Chinese primitieve ontcijferbare karakters op zgn. orakelbeenderen.
* Ook buiten het eigenlijke Shang-gebied komt de Chinese bronstijd tot grote artistieke bloei; Voorbeeld: Sanxingdui.


Westelijke Zhou-dynastie

1122-771 v. Chr.

 


* Hoofdstad: Hao in het dal van de Wei rivier nabij het huidige Xi'an.
* De legendarische koning Wu Wang veroverde vanuit het westelijke heuvelland de Shang-hoofdstad en stichtte de Westelijke Zhou-dynastie.
* In 771 werd de hoofdstad naar het oosten verplaatst, waarmee een nieuwe dynastie begint.


Oostelijke Zhou-dynastie

770-221 v. Chr






* Hoofdstad: Luoyang
* Ontstaan van verschillende vormen van het Chinese karakterschrift, het Grote Zegelschrift genoemd, vaak aangetroffen aan de binnenkant van bronzen ritueel vaatwerk.
* Bloeitijd van de klassieke filosofie, zoals de Honderd Scholen.
* Chunqiu - periode van de "Lente en Herfst" annalen, 722-481 v. Chr.
* Optreden van Confucius (Kongzi, "Meester Kong"), die leefde van ca. 550 - 479 v. Chr.
* Zhanguo - periode van de "Strijdende Staten", 481-221 v. Chr.
* Eerste fortificaties ter bescherming tegen noordelijke stammen; voorlopers van de Chinese Muur.
* Mencius (Meng zi) 372-289 v. Chr.
* Opkomst van het taoïsme, gebaseerd op het werk Daode jing vroeger toegeschreven aan de filosoof Lao zi.
* 256 v. Chr.: De opkomende staat Qin zette de koning van Zhou af en veroverde tenslotte alle staten die nominaal deel uit maakten van de Zhou-dynastie.


Qin-dynastie

221 - 206 v. Chr.




 


* Hoofdstad: Xianyang
* Eerste hereniging van alle Chinese staten onder één keizer.
* Eerste keizer van geheel China: Qin Shi Huangdi (221-210 v. Chr.)
* Streng legalistische staatsmacht.
* Verbinding van oude en nieuwe fortificaties vormden de eerste fase in de bouw van de Grote Muur.
* Eenheid in het Chinese karakterschrift, het zgn. 'Kleine Zegelschrift' werd bewerkstelligd door de belangrijkste raadsman van de eerste keizer, Li su.
* Oppositie van de kant van aanhangers van de oude feodale staten tegen het nieuwe centrale gezag werd op instigatie van Li Su in eerste instantie effectief onderdrukt: In 213 v.Chr. moesten alle klassieke geschriften worden vernietigd, gevolgd door de terechtstelling in 212 v. Chr. van 460 (Confucianistische) filosofen.
* Na de dood van de eerste keizer braken weldra opstanden uit tegen het strenge en onderdrukkende bewind van Qin.


Westelijke Han-dynastie

206 v.Chr. - 9 na Chr.





* Hoofdstad: Chang'an
* Een voormalige Qin-legeraanvoerder, Liu Bang, stichtte de Han-dynastie na een succesvolle opstand (postume keizernaam: Gaozu, 206-195 v. Chr.).
* Onder Keizer Wudi ('de krijgshaftige keizer', 141-87 v. Chr.) voerde de Han grote militaire campagnes tegen de nomaden in het noorden en westen (o.a. verovering van het Tarim-bekken, dat een belangrijke schakel in de zgn. zijderoute vormde). Uitbreiding van het machtsgebied naar het zuiden uitgebreid tot en met het noorden van het huidige Vietnam.
* Ontstaan van een ambtenaren karakterschrift, tegenwoordig het "officiële" schrift (lishu) genoemd.
* Het canon van de Vijf Klassieke Werken werd opgesteld in de 2e eeuw v. Chr.
* Rond ca. 100 v. Chr. verscheen de 'Optekeningen van de hofhistoriograaf', de Shiji, van de historicus Sima Qian, waarin de geschiedenis van het keizerrijk vanaf de legendarische 5 keizers beschreven is.
* Grote bevolkingstoename en financiële problemen leidden in de periode van ca. 80 - 8 v. Chr. tot opstanden en val van de dynastie.


Wang Mang-interregnum
(Xin-dynastie)

9-24 na Chr.






* Hoofdstad: Chang'An
* Strijd van de hervormer en usurpator Wang Mang (leefde 45 v.Chr. - 24 n.Chr.) tegen het grootgrondbezit; Wang Mang poogde hervormingen door te voeren op haast elk gebied van de Chinese samenleving: economie (landhervormingen, landbouwprijzen), geldwezen (munthervorming) en staatkunde (centralisering).
* Natuurrampen, hongersnoden en binnenlandse opstanden, gesteund door reactionaire vijanden, bracht de Xin-dynastie vroegtijdig ten val;
* Opstand der "Rode Wenkbrauwen"

Oostelijke Han-dynastie

25-220 na Chr.

 


* Hoofdstad: Luoyang (provincie Henan)
* Liu Xiu uit het vroegere keizerlijk huis herstelde de Han-dynastie (postume naam Guang Wudi; 25 - 57 n. Chr.). De tijdens de Xin-dynastie (Wang Mang-interregnum) verloren gegane gebieden werden heroverd.
* Introductie en verbreiding van het boeddhisme in China.
* Ca 100 n.Chr.: uitvinding van het papier
* "Vijf schepel rijst"-opstand en de opstand der "Gele Tulbanden"
* Generaals zetten eigen machtsbases om in zelfstandige koninkrijken en dwongen de laatste Han-keizer tot aftreden (220 na Chr.).


Drie Koninkrijken 

220-265




* Na de val van de Han-dynastie viel het rijk uiteen in 3 zelfstandige koninkrijken, die elkaar voortdurend bestreden:
* Wei, 220-266, (in het noorden); hoofdstad: Luoyang
* Shu Han, 221-263, (in en rond de huidige provincie Sichuan); hoofdstad: Chengdu
* Wu, 222-280, (in het zuiden); hoofdstad: Nanjing
* De legendarische strijd tussen de Drie Koninkrijken is beschreven in de beroemde gelijknamige roman (Sanguo Yanyi) uit de tweede helft van de veertiende eeuw.
* Rond 280 werd het Chinese gebied weer herenigd onder de Jin-dynastie


Verdeeldheid tussen noord en zuid 

220-589





* De Jin-dynastie was zwak en werd in 316 ten val gebracht door het toedoen van nomadische groepen uit het noorden. In dat jaar werd Luoyang verwoest door invallers van de Xiongnu (in het Westen 'Hunnen' genoemd), wat naar men zegt dertigduizend inwoners het leven kostte.
* Als gevolg van de invallen van de nomadische barbaren vluchtten vele Chinezen naar het zuiden en bevorderde daarmee verdergaande absorptie van de zuidelijke volkeren in de Chinese cultuur.
* Ontwikkeling van het Chinese schrift tot het zgn. 'reguliere schrift', dat tot op de huidige dag de meest gangbare schrijfwijze van het Chinees is. Eerste bloeitijd van de kalligrafie.
* Het Chinese gebied viel uiteen in een groot aantal onstabiele staatjes, de "Zes Dynastieën":
* (Westelijke) Jin-dynastie (266-316), hoofdstad: Luoyang,
* De zuidelijke staatjes hadden als hoofdstad Nanjing en werden vaak geregeerd door families, die voortkwamen uit de voormalige Han-elite die gevlucht was uit het noorden en zich opvolgers van de Han-dynastie beschouwden:
* Oostelijke Jin-dynastie (317-420),
* Liu Song (420-479),
* Zuidelijke Qi-dynastie (479-505),
* Liang-dynastie (502-557),
* Chen-dynastie (557-589).
* In het noorden wisselde de ene na de andere vreemde dynastie de macht af ("De 16 Koninkrijken"). De heersers van deze dynastieën waren van nomadische herkomst (proto-Turkse, proto-Tibetaanse en proto-Mongoolse).
Na 439 bracht de Noordelijke-Wei-dynastie (385-534) weer eenheid in het noorden. Hoofdsteden: Datong (huidige provincie Shanxi) en vanaf 494, Luoyang in de huidige provincie Henan.
* Aangemoedigd door de Toba heersers (van proto-Turkse afkomst), beleefde gedurende de Noordelijke-Wei-dynastie het boeddhisme een ongekende bloei (in heel China).

* Oostelijke Wei-dynastie (534-550); Hoofdstad: Ye (Henan)


* Westelijke Wei-dynastie (534-557); Hoofdstad: Luoyang (Henan)
* Noordelijke Qi-dynastie (550-570); Hoofdstad: Ye (Henan)
* Noordelijke Zhou-dynastie (557-581); Hoofdstad: Chang'an (huidige Xi'an in Shaanxi)

Sui-dynastie

581-618




* Hoofdstad: Daxing (Chang'an).
* Onder de eerste keizer van de Sui, postuum bekend als Wendi (tot 604), werden het centrale gezag hersteld en bloeide de economie weer op.
* Bouw van belangrijke infrastructurele werken zoals het "Grote Kanaal", dat de Gele rivier (Huang He) met de Yangzi rivier verbond.
* Mislukte veldtochten naar Korea (612-614).
* Economisch mis-management en mislukte militaire avonturen brachten de Sui reeds ten val onder zijn tweede keizer, (Yangdi, 604-618).
* (Voortdurende) bloei van het boeddhisme.


Tang-dynastie

618-907




* Hoofdstad: Chang'an (het huidige Xi'an in Shaanxi).
* Sterke gecentraliseerde macht aanvankelijk gebaseerd op grote militaire successen en bekwaam bestuur.
* Onderwerping van verschillende naburige Turkse staten en Tibet (tussen 639 en 648).
* Afronding van de ontwikkeling van de verschillende schrijfwijzen van het Chinees. Klassieke periode van de kalligrafie. Hoogtepunt van de ontwikkeling van het zgn. 'dolende' schrift.
* Grote bloei van kunst en literatuur, met name beeldhouwkunst, aardewerk en poëzie.
* Hoogtepunt van het zgn. Examenstelsel, waarbij de ambtenaren werden geselecteerd op grond van academische prestaties.
* De groei van het boeddhisme in aantal en macht van zijn aanhangers en kloosters bereikte een climax. Een reactie in de vorm van intensieve vervolging (vooral rond 841-845) luidde het verval van het boeddhisme in China in.
* Vanaf ca. 750 keerde het tij: In 751 werd het Tang-leger ten westen van het Pamir-gebergte bij de Talas rivier verslagen door de opkomende Arabische macht. 'Chinees' Turkestan werd islamitisch en ging voor lange tijd (tot de herovering door de Qing-dynastie tijdens de 18e eeuw) verloren.
* In 763 veroverden de Tibetanen (korte tijd) Chang'An.
* Een daaropvolgende onafgebroken reeks van opstanden en coups holde de dynastie uit, die ten slotte in 907 viel.


Vijf Dynastieën

907-960


 

* In het noorden losten elkaar "Vijf Dynastieën" in snel tempo af
Hoofdstad: Kaifeng
* In het zuiden heersten in die tijd "Tien Koninkrijken"
* Ten noorden van de Grote Muur onstond de staat Liao (zie onder)
* In 936 stond de Latere Qin-dynastie een gebied ten zuiden van de Grote Muur, de zgn. "16 prefecturen" (omgeving van Beijing) af aan de Liao.
* Tijdens de "Vijf Dynastieën" werden de grote Chinese klassieke werken via de blokdrukmethode massaal verbreid onder de elite.





Liao-dynastie

907-1125


 

* De heersers van Liao-dynastie behoorden tot de Khitan (Chinees: Qidan), een van oorsprong semi-nomadisch, proto-mongools volk.
* In 907 werd de Liao-dynastie gesticht. Er waren tegelijkertijd 5 hoofdsteden, waarvan één de 'opperhoofdstad', ten noorden van de Grote Muur
* Vanaf 936 bezette de Liao ook gebied ten zuiden van de Grote Muur.
* Van de naam 'Khitan' is 'Cathay' afgeleid, de westerse middeleeuwse naam voor China.
* Na verschillende militaire expedities (vanaf ca. 1114) van Jin en Z. Song (sinds 1122 formeel in coalitie) tegen de Liao, werd deze staat in 1125 definitief door Jin veroverd.




Noordelijke Song-dynastie

960-1127




* Hoofdstad: Kaifeng
* Grote bloeiperiode van economie, kunst, literatuur en de studie der Klassieken. Hoogtepunt onder Keizer Hui Zhong (r. 1100-1125), die zelf een begaafd schilder en kalligraaf was.
* Dominantie van de ambtenaren ten koste van de macht van het leger.
* Sociale onrust gepaard met interne machtsstrijd verzwakte de dynastie vanaf de 11e eeuw.
* Ontstaan en bloeitijd van het neo-confucianisme.
* 1127: Verovering van verwoesting van Kaifeng en gevangenneming van de keizer en hofhouding door de Jurchen (Jin-dynastie).





Xi Xia-dynastie

1038-1227






* Hoofdstad: Xing Qing
* De Xi Xia vond zijn oorsprong in de resten van een eens groot Tibetaans koninkrijk, dat vanaf de 10e eeuw in verval was geraakt.
* In 1038 riep de leider van de stam der (Tibetaanse) Tangoeten in het noorden van het voormalige Tibetaanse koninkrijk de Xi Xia-dynastie uit.
* De Xi Xia-staat beheerste een belangrijk stuk van de zijderoute.
* 1205-1209: Verovering door de Mongolen van Djenghiz Khan.
* In 1227 werd de Xi Xia-staat na een opstand, door de Mongolen volledig vernietigd.




Jin-dynastie

1115-1234





* Dynastie van proto-Mantsjoe stam der Jurchen; Hoofdstad: Beijing (vanaf 1125); na 1215: Kaifeng)
* 1115: Uitroeping van het Jin-keizerrijk.
* 1125 Verovering van Peking, (voormalige hoofdstad van Liao), hoofdstad tot 1215.
* 1126: Verovering van Kaifeng (hoofdstad van de N. Song-dynastie.)
* In 1234 werd Jin op zijn beurt door de Mongolen onder de voet gelopen, waarmee geheel China ten Noorden van de Yangtze (Yangzi) rivier in handen van de Mongolen kwam.




Zuidelijke Song-dynastie

1227-1279






* Hoofdstad: Hangzhou (vanaf 1138; daarvoor nog enige jaren Nanjing)
* De Zuidelijke Song was met name in cultureel opzicht een continuering van de Noordelijke.
* Invoering van papiergeld.
* Zhu Xi (1130-1200), grote filosoof van het neo-confucianisme.
* Vanaf 1235 voerde de Z. Song een verbeten verdedigingsoorlog tegen de Mongolen tot het bittere einde in 1279.





Yuan-dynastie

1279-1368






* Mongoolse dynastie.
* Hoofdstad: aanvankelijk Karakorum, vanaf 1264 Dadu / Khanbalik (Beijing)
* Djenghiz Khan (1167-1227) veroverde de Xi Xia (1209) en Jin (1215) keizerrijken en grote delen van centraal Azië.
* Regering Kubilai Khan: 1260-1294
* In 1279 worden de laatste haarden van Chinese weerstand gebroken, waarmee de Song-dynastie ten onder gaat.
* Marco Polo verbleef in China van 1275-1292.
* 1274 en 1281: mislukte expedities naar Japan (gered door de "Goddelijke Wind" / Kamikaze).


Ming-dynastie

1368-1644






 * Hoofdstad: Oorspronkelijk Nanjing (Nanking); vanaf 1421 Beijing (Peking).
* In 1368 stichtte de rebel Zhu Yuanzhang de Ming-dynastie. Hij is bekend geworden als de Hongwu keizer (1368-1399).
* Onder de Yongle keizer (1402-1424) bereikte de Ming zijn maximale expansie.
* De moslim eunuch Zhenghe ondernam 7 expedities naar de Indische Oceaan tussen 1405 en 1433.
* In de 15e eeuw begon de bouw van de Verboden Stad. Grote delen van de Grote Muur. die tegenwoordig gerestaureerd en belopen kunnen worden stammen uit deze periode.
* Vooral gedurende de 16e eeuw neemt de militaire sterkte van de dynastie af en verzwakte de macht van de troon.
* Eerste kontakten met de opkomende westerse zeevarende naties. Blijvend gevolg is het afstaan van Macao aan de Portugezen in 1557.
* In 1644 lukt het een rebellenleger onder leiding van Li Zicheng, Peking te veroveren. De te hulp geroepen Mantsjoe-troepen maakten zich echter meester van de macht.





Qing-dynastie

1644-1912






 * De Mantsjoe-heersers van de Qing-dynastie waren etnisch verwant aan de Jurchen van de vroegere Jin-dynastie (1115-1234). Hun machtsbasis lag van oorsprong buiten de Grote Muur, rondom het huidige Shenyang (Mukden of Moekden) in Noordoost-China.
* Hoofdstad: Beijing (vanaf 1644, daarvoor Mukden)
* Reeds omstreeks het begin van de 17e eeuw stichtten de Mantsjoes hun eigen Qing-dynastie.
* In 1644 namen de Mantsjoes de macht over van de gevallen Ming-dynastie. Het zou echter nog tot het einde van 17e eeuw, onder de Kangxi keizer (1662-1722), duren voordat het rijk in zijn gehele vroegere omvang onder controle was.
* 1683: Inlijving van Taiwan bij het keizerrijk, na de Nederlanders van het eiland verdreven te hebben.
* Gedurende de 18e eeuw, onder de Yongzheng (1723-1735) en Qianlong (1736-1795) keizers, bereikte China zijn grootste territoriale expansie ooit.
* Ca. 1791 Verschijning van de roman: "Droom in een rode kamer" (Honglou Meng) door Cao Xueqin (1715-1764)
* De problemen, die tot de val van de Qing leidden, waren de overbevolking en het onvermogen om een antwoord te geven op het steeds agressievere optreden van de westerse machten op het Chinese grondgebied.
* 1796-1804: Opstand van de Witte Lotus.
* 1839-1842: "Opiumoorlog" tegen de Engelsen met catastrofale afloop voor het prestige van de dynastie. Bij de vrede van Nanjing werd aan de Engelsen vijf Verdragshavens gegund: Shanghai, Guangzhou (Canton), Xiamen (Amoy), Fuzhou en Ningbo (Ning po). Afstand van het eiland Hong Kong aan Engeland. Dit verdrag, tezamen met een aantal andere voor China zeer ongunstige verdragen worden de 'ongelijke verdragen' genoemd.
* 1851-1865 Taiping opstand. Grootste opstand van vele in deze periode, in bijna geheel China.
* Van 1861-1908 beheerste, Cixi, de weduwe van de Xianfeng keizer, het keizerlijke hof.
* 1894-1895 Chinees-Japanse Oorlog, uitmondend in een Chinese nederlaag. Een van de clausules van het verdrag van Shimonoseki was het afstaan van Taiwan.
* Na de Chinees-Japanse oorlog probeerden de buitenlandse mogendheden zoveel mogelijk concessies van de Chinese regering binnen te halen.
* In een sfeer van haat tegen de buitenlanders en als reactie tegen mislukte hervormingen brak in 1900 de Bokseropstand uit (geleid door het geheime genootschap van de Boksers).
* 1905: Afschaffing van het examenstelsel; Einde van het confucianisme als officiële staatsfilosofie.
* Oktober 1911: Revolte in Wuchang gevolgd door de ineenstorting van het Qing-gezag in heel China
* Januari 1912: Uitroeping van de republiek door Sun Yat-sen (Zhongshan) in Nanjing.
* 12 februari 1912: Abdicatie van de laatste keizer (Xuantong, beter bekend onder zijn eigen naam Pu Yi).





Republiek 

1913-1949






* Voorlopige president werd Sun Yat-sen, die spoedig afstand deed t.b.v. Yuan Shikai, de eerste formele president van de Republiek (1912-1916).
* September 1914: Japan bezet de Duitse gebieden op het Shandong-schiereiland in het kader van haar deelname aan WO I.
* 1915: De "21 eisen" door Japan aan China; Begin van een groeiende Japanse greep op China en - als gevolg van de "21 eisen"- van toenemende anti-Japanse sentimenten in de Chinese samenleving.
* 1915: Oprichting van het tijdschrift Xinqingnian (letterlijk: "Nieuwe Jeugd") door Chen Duxiu; Begin van de Nieuwe Cultuurbeweging.
* Na de dood van Yuan Shikai brak een periode van anarchie aan (1916-1926), die bekend staat als de tijd van de krijgsheren ('warlords'). China was practisch verdeeld in een noordelijk deel, waar de 'Noordelijke warlords' het voor het zeggen hadden en het zuiden waar de nationalistische tegenregering in Guangzhou (Canton) gevestigd was.
* 1919: Verdrag van Versailles met als voor China zeer teleurstellende punt van bevesting van Japanse bezetting in Shandong. Hierop vonden de 4e mei nationalistische betogingen plaats in Peking die het startpunt vormden van een beweging van, op westerse leest geschoeide, versnelde hervormingen ('Vier Mei Beweging'); Grote opmars van de spreektaal (baihua), ten koste van de klassieke schrijftaal (wenyan). Het geheel van moderniseringen op cultureel gebied wordt de "Nieuwe Cultuurbeweging" genoemd.
* 1921: Oprichting van de Chinese Communistische Partij (CCP).
* President van de Zuid-Chinese regering met zetel in Guangzhou (Canton) was Sun Yatsen (1921-1925)
* Chiang Kai-shek (Jiang Jieshi in Pinyin), leider van de Guomindang (Kuomintang, KMT, Nationalistische partij) van 1925-1949 en, vanaf 1928 met korte tussenpozen, president van de Republiek.
* 1923-1927: Verbond tussen CCP en KMT (Eerste "Verenigd Front")
* 1926-1928: Veldtocht naar het noorden, die leidde tot omverwerping van de warlords-regimes in het noorden van China. Verplaatsing van de nationalistische regeringszetel van Guangzhou naar Wuhan en later naar Nanjing.
* 1927-1937: Zgn. Nanking (Nanjing) periode, waarin Chiang Kai-shek de dominerende leidersrol vervulde
* Mei 1928: aanval van Japanse troepen op de hoofdstad van de provincie Shandong, Jinan.
* In september 1931 vond het zgn. 'Mukden-incident' plaats, gevolgd de bezetting door Japanse troepen van Mantsjoerije. Het bezette gebied werd in 1932 omgevormd tot de 'zelfstandige' marionettenstaat "Manzhouguo" (Manchukwo). De laatste keizer van China (Pu Yi) werd staatshoofd.
* Januari 1932: Japanse aanval op Shanghai.
* 1934-1935: De "Lange Mars"; Feitelijk een vlucht van de communisten naar het noorden van China (Yan'an); tocht van tienduizend km. Mao Zedong komt als onbetwist leider van de CCP tevoorschijn.
* Oktober 1936: inval van Japanse troepen in Binnen-Mongolië.
* November 1936: Xi'An-incident, waarbij Chiang Kai-shek door eigen troepen ontvoerd werd om hem tot samenwerking met de communisten tegen Japan te dwingen, resulterend in het Tweede Eenheidsfront van CCP en KMT.
* 1937: Uitbreken van de (tweede) Japans-Chinese oorlog na het 'Marco Polo-brug'-incident. Bloedbad van Nanking.
* Verplaatsing van de hoofdstad naar Chongqing (provincie Sichuan) in het onbezette deel van China.
* Augustus 1945: De plotselinge capitulatie van Japan doen een machtsvacuüm ontstaan in de voormalige bezette gebieden. Een race tussen nationalisten en communisten deze gebieden te bezetten volgt.
* 1945-1949: Burgeroorlog tussen de aanhangers van KMT en CCP, geëindigd in de overwinning van de communisten en de vlucht van de nationalistische regering o.l.v. Chiang Kai-shek naar Taiwan.





Volksrepubliek 

1949-heden





* Hoofdstad: Beijing (Peking)
* Op 1 okt. 1949 riep Mao Zedong de Volksrepubliek uit (Mao: 1893-1976)
* October 1950: Militaire bezetting van Tibet
* 1950 Erkenning door Nederland van de Volksrepubliek (Zie pagina: Chinees-Nederlandse relaties)
* 1950: Het uitbrkene van de Koreaanse oorlog bracht de Volksrepubliek rechtstreeks in conflict met de Verenigde Staten.
* Mei 1956 - eind 1957: start van de campagne 'Laat honderd bloemen bloeien, laat de honderd scholen redetwisten.' waarin intellectuelen werd opgeroepen kritiek te leveren, in 1957 gevolgd door de 'antirechtsen campagne' waarin vele uitgesproken critici het doelwit werden.
* 1958-1960: 'De Grote Sprong Voorwaarts' beweging gepaard met veel revolutionair elan met als doel o.a. een verregaande economische decentralisatie, industrialisatie en oprichting van 'volkscommunes'. De 'Sprong' mislukte, miljoenen vonden de hongerdood. Aftreden van Mao als president van de Volksrepubliek.
* 1959: Opstand in Tibet; vlucht van de Dalai Lama.
* 1964: Eerste Chinese atoombom.
* 1966-1969: De 'Grote Proletarische Culturele Revolutie'; Pogingen van Mao om tot ideologische zuiverheid te komen in 1962 bereikten een militant hoogtepunt in de Culturele Revolutie. Factie van Mao en Lin Biao, gesteund door Volksleger, contra de factie o.l.v. Liu Shaoqi en Deng Xiaoping. Miljoenen jongeren (Rode Gardisten) gemobiliseerd om partijkaders aan te vallen. Uitspraken van Mao, neergelegd in het Rode Boekje vormden hun leidraad. Chaos in China, opnieuw met miljoenen slachtoffers.
* 1969: Grensconflicten met de Sovjet-Unie.
* 1971: vermeende couppoging door de vice-partijvoorzitter en legerleider Lin Biao. Hij stierf op de vlucht bij een vliegtuigongeluk.
* Sinds 1971: Lidmaatschap van Verenigde Naties en permanente zetel in de Veiligheidsraad.
* 1972: Bezoek van de Amerikaanse president Nixon aan China ('ping pong diplomatie').
* 1976: overlijden van premier Zhou Enlai, maarschalk Chu De en Mao: opvolging door Hua Guofeng; Arrestatie van de 'bende van vier' (onder leiding van Mao's weduwe Jiang Qing)
* 1979 Erkenning door de Verenigde Staten van de Volksrepubliek (ten nadele van de Nationalistische regering op Taiwan).
* 1981 Aftreden van Hua als partijvoorzitter en feitelijke machthebber, ten gunste van Deng Xiaoping, die al in 1978 het brein was achter de "Vier Moderniseringen', een plan om China uit het economische slop te trekken.
* 1988: Na een zeegevecht met de Vietnamese marine beheerst China de Spratly eilanden in de Zuid-Chinese zee.
* 1989: Neerslaan van studentendemonstraties op het Plein van de Hemelse Vrede (Tiananmen) in Beijing. Ontslag voor Zhao Ziyang; Jiang Zemin nieuwe politieke leider.
* 1997: Britse Kroonkolonie Hong Kong teruggeven aan China.
* 1999: Portugese enclave Macao teruggegeven aan China.





Taiwan 

1949-heden





* Hoofdstad: Taipei (Pinyin: Taibei)
* De geschiedenis van Taiwan vanaf de komst van ongeveer 2 miljoen aanhangers van de KMT in 1949 wordt voornamelijk gekarakteriseerd door de bijzonder hoge economische groei die tot ongeveer 2001 aanhield.
* 1949-1975: Tot zijn overlijden in 1975 bekleedde Chiang Kai-shek het ambt van president van de republiek (Republic of China, ROC, voortzetting van de voor-oorlogse Chinese republiek, uitgeroepen door Sun Yatsen in 1911) en het voorzitterschap van de KMT.
* 1971: Taiwan raakt zetel in de VN kwijt .
* 1973: Chiang Ching-kuo (zoon van Chiang Kai-shek) premier, vanaf 1975 voorzitter van de KMT en vanaf 1978 tot zijn dood in 1988 president van de ROC. Tijdens zijn bewind vonden hervormingen en democratisering plaats. Lee Teng-hui (KMT) volgde hem op, als eerste in Taiwan geboren president. In maart 1996 werd hij tevens de eerste door het volk gekozen president. In 2000 won Chen Shui-bian (DPP) de presidents-verkiezing.
* In 2004 werd "Taipei 101", het hoogste gebouw ter wereld (509 m) opgeleverd. Zie foto (© Geledraak/2005)
 

Voor de geschiedenis van Taiwan vanaf de 17e eeuw, zie de hieraan gewijde pagina.

 

Is Taiwan wel een deel van China?
Lees hierover meer.

Op de website van het NOS Journaal is een tijdlijn te vinden van China 1912- heden, met foto's en enkele video-beelden.

Ook aardig: deze website geeft informatie over wat er vandaag in China gebeurde, in de periode 1800-2000. (Engelstalig) Ook op de PC te downloaden zodat elke dag  automatisch een historisch feit uit die periode op het scherm verschijnt (eenmalige kosten: 1 euro)  



Onderstaand artikel is geschreven naar aanleiding van de conferentie 'Exploring Federalism: the EU, Taiwan, China and Korea', georganiseerd door de Strategic Alliance for Asian Studies; najaar 2002 te Berlijn.

Tekst en foto's: Marilou den Outer/Geledraak.nl 2003

Is Taiwan een deel van China?

Voor de Volksrepubliek China is de titel van deze pagina geen vraag, het is een vaststaand feit. Het eiland Taiwan is een 'afvallige provincie' die moet worden herenigd met het vasteland. De terminologie wisselt nogal eens; zo is de leus 'Taiwan is deel van China' de laatste jaren vervangen door het statement dat 'China en Taiwan beide tot één China behoren', ook wel bekend als het 'één China-principe'.




Slogan: "Eén Land; Twee Systemen - Eén China",
op het strand van Xiamen, gelegen direct tegenover het Taiwanese eiland Kinmen.


Uitsnede van de foto hierboven met de aangehaalde tekst.

Ook voor de autoriteiten op Taiwan gelden Taiwan en China als één territorium. Met een belangrijk verschil echter, dat het hier Taiwan, Republic of China (ROC), is, dat er aanspraak op maakt. Het plan om het vasteland met militaire middelen te heroveren, is al veel langer geleden verlaten. In plaats daarvan is en wordt er telkens gesleuteld aan het begrip 'één China'. Een ding is duidelijk: onafhankelijkheid uitroepen is onacceptabel voor Beijing, en zou vrijwel zeker oorlog tot gevolg hebben.

In de praktijk (in juridische termen: de facto) geldt de soevereiniteit van Volksrepubliek uitsluitend op het vasteland (dus minus het eiland Taiwan), en geldt de ROC's soevereiniteit slechts over het eiland Taiwan en een aantal kleine eilandjes gelegen in de straat van Taiwan (dus niet op het vasteland).

In de praktijk onderhoudt het overgrote deel van staten in de wereld diplomatieke banden met de Volksrepubliek, slechts een handjevol met de ROC. De ROC is geen lid van de VN en andere internationale organisaties, met enkele belangrijke uitzonderingen zoals de Wereldhandelsorganisatie (WTO), het IMF, APEC en de Asian Development Bank. Handelsrelaties met Taiwan zijn er daarentegen volop en in economisch opzicht is Taiwan een meer dan volwaardige speler op de wereldmarkt.

Hoe zit het nu met de soevereiniteit van de 'twee China's'?

Historisch: Taiwan deel van China?
Gezien door de ogen van de leiders van de Volksrepubliek is Taiwan een historisch deel van China. In 1683 veroverden de keizerlijke legers het eiland op de Hollanders en vervolgens maakte Taiwan 200 jaar lang als prefectuur ('Taiwan - fu') deel uit van het rijk van de Qing. Het aantal Han-Chinezen op Taiwan nam toe, van 100.000 in 1680 tot drie miljoen in 1895.

In 1887 kreeg Taiwan per keizerlijk decreet formeel de status van provincie.

In 1894-1895 woedde de Chinees-Japanse oorlog, waarbij het Chinese keizerrijk smadelijk verslagen werd. Bij het verdrag van Shimonoseki, tussen Japan en China in 1895, werd bepaald dat China Taiwan en de eilandengroep Pescadores voor altijd zou afstaan aan Japan. Kort voor de landing van Japanse troepen op Taiwan riepen de Chinese bestuurders op Taiwan op 26 mei 1895 in een onafhankelijkheidsverklaring de Republiek Taiwan uit (Taiwan Minzhuguo). De jonge republiek had geen schijn van kans. Op 17 juni was de Japanse bezetting van het eiland een feit en werd Taiwan een Japanse kolonie, een situatie die duurde tot 1945.

1 oktober 1949: De communistische leider Mao Zedong riep de Volksrepubliek China uit.

1949: De Nationalisten o.l.v. Chiang Kai-shek, namen na de nederlaag in de burgeroorlog tegen de communisten, de wijk naar het eiland Taiwan en zetten daar de Republiek China (ROC, gesticht in 1912) voort.

Na de Japanse nederlaag in de Tweede Wereldoorlog maakten de geallieerden schoon schip in Azië. In het vredesverdrag van San Francisco van 1951 werd bepaald dat Japan afstand deed van alle rechten en aanspraken ('all right, title and claim') op Taiwan en de Pescadores. Aan wie Japan afstand deed, werd niet vermeld. De tekst was vaag gehouden, omdat op dat moment de oorlog in Korea woedde, en de internationale spelers hun handen niet wilden branden aan keuzes pro of contra de communisten of de nationalisten.

Met andere woorden: in het Vredesverdrag van San Francisco (waarbij de Volksrepubliek geen partij was) is de soevereiniteit niet aan de Volksrepubliek overgedragen. De Volksrepubliek erkent daarom dit verdrag niet. Zij baseert haar aanspraak op het Taiwanese territorium op grond van de Chinese oorlogsverklaring aan Japan in 1941, die het verdrag van Shimonoseki zou annuleren. Dit is echter niet in overeenstemming met het volkenrecht, dat bepaalt dat verdragen niet eenzijdig kunnen worden opgezegd.

Ook baseert de Volksrepubliek zich op de "Cairo Declaration" van 1943, waarbij de leiders van de VS en Groot-Brittannie afspraken dat Taiwan na de oorlog terug zou vallen aan China. Van een verdrag was echter geen sprake.

De Korea-oorlog legde tevens de kiem voor Taiwans de facto onafhankelijkheid: De VS raakte slaags met het leger van de Volksrepubliek in Korea. Een van de reacties van de VS was interventie in het interne conflict tussen de nationalisten en de communisten, waarbij de Zevende Vloot als patrouille in de Straat van Taiwan werd ingezet. Hiermee werd de Volksrepubliek de mogelijkheid ontnomen om definitief af te rekenen met de oude nationalistische regering van de Chinese Republiek.

Na het beroemde bezoek van president Nixon aan de Volksrepubliek verdwenen de allerscherpste kantjes aan het conflict.

In 1979 verliet de Chinese regering haar politieke lijn van 'bevrijding van Taiwan' en stelde er 'vreedzame hereniging' voor in de plaats. Het gebruik van militaire middelen werd echter niet uitgesloten, zoals ook nog eens werd bevestigd in het White Paper in 2000. (voor een link naar de volledige tekst, zie de link hieronder).

In 1984 werd in een Chinees-Britse Gemeenschappelijke Verklaring vastgelegd dat Hong Kong in 1997 een 'Speciale Administratieve Regio (SAR) zou worden. Hierbij werd voorzetting van het kapitalistische systeem voor vijftig jaar gegarandeerd, met handhaving van wetgeving en rechtsorde; defensie en diplomatie van de regio viel onder gezag van Beijing.


Kort na de ondertekening werd dit 'Eén Land, Twee systemen' model gepresenteerd aan Taiwan. Dit zou de de facto onafhankelijkheid van Taiwan voorzetten, maar onder China's de jure (=juridische) soevereiniteit. Voor Taiwan was dit onaanvaardbaar.

Vanaf 1987 verbeterden de betrekkingen tussen China en Taiwan: Taiwan hief de staat van beleg op, stond familie- en handelsbezoeken op het vasteland toe en liet nieuwe politieke partijen toe, naast die van de Kuomintang. Taiwanese bedrijven begonnen te investeren op het vasteland - inmiddels lopen die investeringen in de miljarden USD.

In 1995 strafte China pro-onafhankelijkheids-uitingen van president Lee Teng-hui af met militaire oefeningen aan de zuidoostkust van China. Enkele ballistische rakketten ploften neer in de zee op 30-150 kilometer van Taiwan. Ondermeer doordat de VS verzekerden dat zij Taiwan niet als onafhankelijke staat zouden beschouwen, nam de dreiging af, maar is in geen geval verdwenen.

Op dit moment (2005) is er weer sprake van ontspanning tussen beide China's. Op 24 januari 2002 hield topleider Qian Qichen uit de Volksrepubliek een toespraak, waarin hij stelde dat 'het vasteland en Taiwan beide tot één China behoren'. Daarmee werd dus het eerdere dogma ('Taiwan is deel van China'), verlaten. Het was een kleine aanpassing van de retoriek, om tegemoet te komen aan de eis van Taiwan, om alleen 'op basis van gelijkheid' met China te onderhandelen.

De Australische China-kenner, Dr. Greg Austin, wees er tijdens de conferentie over Federalisme in Berlijn in 2003 op, dat China meer ontspannen reageert, omdat zij ziet dat haar Taiwan-beleid succesvol is. De snel sterker wordende economische banden staan hierin centraal. Inmiddels hebben zich ongeveer een miljoen Taiwanezen in China gevestigd. Onder hen zijn vier- tot vijfduizend studenten aan universiteiten en hogescholen. Ook zijn er veel culturele uitwisselingen.
Enerzijds hoopt China dat die banden zullen leiden tot een geleidelijke integratie van Taiwan in China, en dat dwang om dat doel te bereiken niet hoeft worden toegepast. Anderzijds zijn de banden een belangrijk propaganda-instrument voor China en geven de regering in Beijing een sterkere onderhandelingspositie.

Toekomst
Voorspellingen zijn uiteraard moeilijk te doen. Men kan er zeker van zijn, dat wanneer Taiwan formeel de onafhankelijkheid uitroept, oorlog onvermijdelijk is. De andere opties zijn speculatief, en enkele passeerden tijdens het congres in Berlijn de revue.

Volgens Dr. Greg Austin is de huidige situatie zodanig, dat er ruimte is voor een herintegratie van China en Taiwan in een 'gemeenschappelijke soevereiniteit'. Zijn suggesties:



  • doorzetten van de demilitarisering,

  • verder aanmoedigen van Chinees-Taiwanese dialoog; zo zou bijvoorbeeld Jiang Zemin, als hij terugtreedt als president in maart 2003, op theevisite kunnen gaan bij de Taiwanese leider Chen Shui-bian

  • terugtreden van de VS als beschermer van Taiwan, ten gunste van een puur bilaterale (Chinees-Taiwanese) veiligheids structuur.

Een ander kernpunt is vertrouwen. Dat kan worden gewonnen door creatief taalgebruik, aldus de jonge politica Bi Khim Hsiao (zie foto), parlementslid in Taiwan voor de DPP (de partij van president Chen). Op het congres in Berlijn noemde zij enkele voorbeelden hiervan: de Taiwanese leider Chen Shui-bian stelde zich creatief op door instellingen de dialoog met China te laten voeren met China in plaats van voor China onaanvaardbare ministers. Ook China is creatief, aldus het parlementslid, door te spreken van 'cross straits links' in plaats van 'domestic links' - welke terminologie voor veel Taiwanezen onacceptabel is.
Volgens Austin dienen ook 'nieuwe bewoordingen' gevonden te worden om te zeggen dat 'Taiwan onafhankelijk is'.

Het betoog van prof. Jia Qingguo van de Universiteit van Beijing in Berlijn gaf degenenen die inzetten op creativiteit echter niet veel hoop. In overeenstemming met de lijn van de regering in Beijing, hield ook prof. Jia vast aan de Eén China-politiek. China is flexibeler geweest dan Taiwan zo zei hij, door bijvoorbeeld niet fel te reageren op provocerende uitlatingen van Taiwanese zijde. "De tijd is aan onze kant", aldus Jia: China heeft meer middelen om de defensie te versterken en om te lobbyen in de internationale gemeenschap. "Als de economische groei en de politieke stabiliteit in China doorzetten", aldus prof. Jia, "is de kans op een vreedzame hereniging groot".

Op dit moment lijken emoties een groot struikelblok op de weg naar het winnen van het wederzijds vertrouwen. Door de veranderingen in Taiwan op economisch en politiek gebied, en de veranderingen in China op met name economisch gebied is de oude ideologische tegenstelling (kapitalisme versus communisme) praktisch verdwenen. " De kwestie China-Taiwan is op dit moment een kwestie van prestige", aldus dr. Werner Pfennig van de Freie Universität Berlin. "Taiwan, dat de laatste decennia is uitgegroeid tot een staat met een democratisch bestel en tot een belangrijke internationale speler op ecomnnomisch gebied, voelt zich geisoleerd en miskend. China, dat hard op weg is een economische reus te worden, voelt zich onvoldoende gerespecteerd als wereldmacht"(6)

Voor de Chinezen van het vasteland is het niet te begrijpen dat Taiwan niet bij China wil horen. 'Wij zijn toch allen Chinezen?', is hun retorische vraag? (voor Chinees cultureel nationalisme, zie de link hieronder). Uit onderzoeken blijkt echter dat dat juist steeds minder inwoners van Taiwan zich Chinees voelen: rond acht procent (onderzoek door het Election Study Center of National Chengchi University, gepresenteerd in Berlijn). Vijftig procent voelt zich Taiwanees, 39 procent zegt een 'dubbele identiteit' te hebben (dus zowel Taiwanees als Chinees). Ter vergelijk: in 1995 zei nog 21 procent zich Chinees te voelen, 29 procent Taiwanees en 45 procent dubbele identiteit.


In een ander onderzoek zien we dat in 1995 ruim 13 procent voor onafhankelijkheid was, in 2002 was dat 18 procent. Rond de 50 procent is voor handhaving van de status quo (hele periode 1992-2002).

De conclusie uit dit onderzoek blijkt dus dat steeds meer mensen zich Taiwanees voelen, maar dat het aantal voorstanders van onafhankelijkheid niet navenant toeneemt. Dit kan samenhangen met het feit dat China dreigt met militair ingrijpen als onafhankelijkheid wordt uitgeroepen.

Feit is dat het overgrote deel van de bevolking van Taiwan etnisch en cultureel gelijk is aan de bevolking op het vasteland, als gevolg van eeuwen migratie vanaf het vasteland, die hoofdzakelijk plaatsvond voor 1900. Aan de andere kant heeft Taiwan in de decennia van Japanse en nationalistische heerschappij in de vorige eeuw een eigen ontwikkeling doorgemaakt, die sterk verschilt van die op het vasteland. In de ogen van voorstanders van onafhankelijkheid voor Taiwan zou dit een reden zijn om de Taiwanezen als 'afzonderlijk volk' het recht op zelfbeschikking niet te ontzeggen.

Al deze rechtswetenschappelijke feiten kunnen niet voor zich tot een oplossing leiden. Volgens internationaal recht zijn vreedzame onderhandelingen de enig wenselijke weg naar de oplossing van het vraagstuk China-Taiwan

NOOT: Volkenrechtelijk: Taiwan deel van China?

Centraal staat de vraag wie de soevereiniteit heeft over het Chinese territorium, bestaande uit het vasteland en het eiland, Taiwan. Het lijdt geen twijfel dat ROC aan de definitie van een soevereine staat beantwoordt:


a. er is sprake van een een territoir,
b. er wordt gezag uitgeoefend over een bevolking
c. er is een regering die uit eigen hoofde effectief gezag uitoefent over de bevolking in dit territoir.
Het feit dat maar weinig landen betrekkingen aangaan met de ROC doet aan de de facto onafhankelijkheid van Taiwan niets af. Als staat wordt Taiwan geacht gebonden te zijn aan het internationale recht. Bovendien geldt dat staten niet alleen worden erkend middels het sluiten van verdragen of aangaan van diplomatieke betrekkingen, maar ook via andersoortige contacten.(Ontleend aan Kooijmans, zie verwijzing hieronder)

Voorbeeld: Nederland-Taiwan


Zo onderhoudt Nederland, net als de meeste andere landen, geen diplomatieke betrekkingen met Taiwan maar heeft (sinds 1981) wel een handels- en investeringskantoor in de hoofdstad Taipei.
Nederland ging in 1972 diplomatieke betrekkingen met de Volksrepubliek aan. In de Nederlands-Chinese verklaring uit dat jaar wordt gesteld dat het Chinese "standpunt dat Taiwan een provincie van China is, wordt gerespecteerd". (Cursivering Geledraak) Met deze formulering erkent Nederland de status van Taiwan als provincie van de Volksrepubliek niet.

In de praktijk echter blijkt deze positie problemen op te kunnen leveren. Dat bleek bijvoorbeeld toen het Nederlandse bedrijfsleven duikboten wilden leveren aan Taiwan in de jaren tachtig en negentig. Het afgeven van een exportvergunning voor duikboten in 1980 kwam de Nederlandse regering op een grote schrobbering van China te staan: de Chinese ambassadeur werd uit Nederland teruggeroepen. Toen Taiwan in 1983 opnieuw om levering vroeg, werd de vergunning geweigerd. Dit leidde tot een hervatting van de diplomatieke betrekkingen op ambassadeursniveau met China, een jaar later. Meer hierover in het artikel over de geschiedenis van de Chinees-Nederlandse betrekkingen.

LINKS en Literatuur

Tekst van de White Paper 'Eén China principe en de kwestie Taiwan', febr. 2000, VR CHina

Paper door Dr. Greg Austin: 'China's Perceptions of Cross-Strait Relations: Needing a Small Leap of Sideways!'

Artikel in The Journal for Multimedia History 1999, 'Selling China www.cnta.com and Cultural Nationalism', over de Chinese visie op het 'Chinees-zijn'.

Definitie van het begrip natie, uit het standaard werk: Benedict Anderson: Imagines Communities: Reflections on the Origin and Spread of Nationalism'

Beschouwing over de souvereine staat ontleend aan: Prof.mr.P.H.Kooijmans, Internationaal Publiekrecht in vogelvlucht, 8e druk, Kluwer, Deventer 2000. p.20-22.

J.J.Kuijper: 'Is Taiwan wel een deel van China?', Internationale Spectator nov. 1994.

L. Blussé: 'Tribuut aan China', 1989, p. 177-78.

Opmerking:
Kuijper schreef ook het artikel "Een voorstel tot oplossing van 'het probleem Taiwan'". Intl. Spectator nov. 2000, p. 542-547; Dit behelst: een tweestatenbond, een confederatie, waarbij de beslissingsbevoegdheden bij de 'onafahankelijke' regeringen blijven, maar de uitvoering van gemeenschappelijk genomen besluiten aan één orgaan wordt overgelaten. (pag. 545)

Officieel beleid van de EU ten aanzien van Taiwan en enkele cijfers.



"Bedenk soepeler variant van concept 'Greater Chinese Union", aldus David Isenberg (8-4-'04).

Meer over de relatie Nederland-China, zie elders op Geledraak.nl


Voor een overzicht van de geschiedenis zie ook de pagina geschiedenis van Taiwan op Geledraak.nl

 

Reacties

Reactie (naam bij red. Geledraak.nl bekend), over vermelding Taiwan als een 'land' (4 mei 2004)
"Ik wil hierbij mijn ongenoegen duidelijk maken over de betiteling van Taiwan als "land" of "vakantieland" (zie de reactie over reizen in Taiwan, elders op Geledraak.nl (-redactie GD)). Strict genomen, bestaat er geen land "Taiwan". Daarom hoop ik dat jullie die erkenning niet geven. Voor mij is Taiwan namelijk een provincie van China en dat zal altijd zo blijven.

Taiwan handelt de facto als een land, maar om erkend te worden als een land moet je natuurlijk erkenning krijgen. En die is er nauwelijks. Alle landen die betrekkingen hebben met de Volksrepubliek respecteren dat Taiwan deel uitmaakt van "Eén China", samen met het Chinese vasteland.

Het noemen van Taiwan als een land is zelfs in Taiwan controversieel, want velen zien daar Taiwan als een provincie van hun China (ROC). Bovendien is het noemen van Taiwan als land steun aan onafhankelijkheid, wat ongetwijfeld zal zorgen voor oorlog. Het is een heikel en gevoelig punt voor Chinezen en ik kan er mateloos aan irriteren."

Reactie (naam bij red. Geledraak.nl bekend), over soevereineitskwestie (8 febr. 2004)


Ik wil even reageren op deze zin uit dit artikel: 'Het lijdt geen twijfel dat ROC een soevereine staat is'.( zie hierboven)
Dit is een zeer controversiele stellingname. Ik kan me afvragen: in hoeverre is de ROC nog legitiem? Heeft de ROC zichzelf niet illegaal gemaakt volgens de eigen ROC grondwet, door leden van het nationale parlement weg te sturen en ze te laten vervangen door lokaal gekozen mensen? Of door de grondwet te wijzigen zonder de goedkeuring van alle Chinezen? Wat wel vast staat is dat de ROC misschien een soevereine staat is/was, maar Taiwan is dat zeerzeker niet. Het lijkt mij goed voor de nuance om dat te vermelden. "

Reactie Geledraak.nl:


Het gaat in de tekst om de ROC (en niet over Taiwan). De soevereiniteit wordt vervolgens toegelicht met een definitie, en wel uit een bekend handboek over internationaal publiekrecht (Kooijmans). Hier wordt geen oordeel gegeven over de legitimiteit van het optreden van de ROC regering. (vergelijk bv : als iemand in een huis woont, wil dat nog niet zeggen dat hij daar legaal woont).

Laatst gewijzigd op: 23-11-2005












 

Gerelateerde pagina's

 

Anti-afscheidingswet China: Taiwan bezorgd

 

Chinees Nieuwjaar: extra vluchten naar Taiwan

 

Geschiedenis Nederland-China

 

Geschiedenis van Taiwan

 

Reistips: Taiwan

 

Republiek

 

Taiwan: Chinese Taipei tijdens internationaal (sport) optreden

 

UNPO Conferentie over China-Taiwan

 

VN wil opnieuw niet praten over toelating Taiwan

 

VOC op Taiwan

 




 

Reacties op deze pagina

reageren



 

Jake

28-11-2005

Het China-Taiwan probleem blijft een interessante maar lastige kwestie. Persoonlijk vind ik dat Taiwan een provincie is van China en dat dat moet blijven.
Volgens de geschiedenis is Taiwan een deel van China. Taiwan zou nooit een regering hebben gehad als de KMT daar niet naartoe was gevlucht.

Als de Friezen in Nederland zichzelf onafhankelijk willen verklaren dan zou de Nederlandse regering dit ook niet acceptabel vinden.

Anderzijds kan ik wel begrijpen waarom de Taiwanezen zich niet bij China willen aansluiten. De Taiwanezen hebben iets meer vrijheden dan de Chinezen.

Ik denk dat beide gebieden samen een heel goed team zouden kunnen vormen. Hongkong kan ook goed samenwerken met Beijing.


De Chinese regering zou dan wel wat losser moeten worden. De mensen bijvoorbeeld wat meer vrijheden geven. Er zijn miljoenen studenten met ideeen waarbij goede oplossingen kunnen zitten voor China's binnenlandse problemen. Taiwan zou daar ook hulp bij kunnen bieden als de Chinese regering haar houding aanpast.


Dovnload 105.4 Kb.