Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Risico’s van toxische stoffen in ons dagelijks leven, het verschil tussen risico en risico, oftewel “hazard” en “risk”

Dovnload 13.4 Kb.

Risico’s van toxische stoffen in ons dagelijks leven, het verschil tussen risico en risico, oftewel “hazard” en “risk”



Datum05.12.2018
Grootte13.4 Kb.

Dovnload 13.4 Kb.

Lezing 4 januari 2011 NWG Wageningen

Tinka Murk – Wageningen Universiteit en IMARES



Risico’s van toxische stoffen in ons dagelijks leven, het verschil tussen risico en risico, oftewel “hazard” en “risk”
SAMENVATTING LEZING
Reeds tientallen jaren is er studie naar de toxiciteit van stoffen in het milieu. Bij het inschatten van risico’s is het wenselijk onderscheid te maken tussen potentieel risico (“hazard”) en werkelijk risico (“risk”). Bij toxische stoffen zijn het vaak dezelfde groepen, die in de loop van de tijd terugkeren omdat er iets mee aan de hand is. Grote chemische rampen als bij Sandoz (Basel) met een lozing van 13-30 ton met meer dan 90 verschillende stoffen in de Rijn zijn duidelijk. Het sluipende gevaar van stoffen bij lage concentraties is minder duidelijk, omdat de effecten soms pas tientallen jaren later zichtbaar zijn. Dit aspect van het onderzoeksgebied Toxicologie heeft veel aandacht gekregen door het boek Silent Spring (1962) van Rachel Carson, die waarschuwde voor de negatieve effecten van DDT in de voedselketen. Het boek Our stolen Future (1996) van Colborn maakte de effecten van hormoonverstorende stoffen duidelijk.
Vaak is er veel ophef over de toxiciteit van stoffen, omdat men niet voldoende weet over de effecten en de invloed van de concentratie. Bijvoorbeeld de angst voor nitrosamines boven kunstgras, kankerverwekkendheid van deodorantspray, toxiciteit van bestrijdingsmiddelen op druiven. Bij nader onderzoek blijkt dat stoffen in lage concentraties niet echt gevaarlijk zijn, omdat men te kort of onvoldoende in aanraking komt met deze stoffen. Veel aandacht is er al meerdere jaren voor dioxines, die al gevaarlijk zijn in lage concentraties. Er is niet één stof dioxine, maar het is een groep van stoffen. Ze zijn vaak samengesteld uit twee aromatische ringen met een of twee zuurstofatomen. De chlooratomen gekoppeld aan het molecuul, veroorzaken een effect, dat de werking van hormonen beïnvloedt. Vooral kleine kinderen zijn gevoelig, omdat de groei bepalende hormonen worden ontregeld. Het bijzondere aan dioxines is de persistentie in vethoudende weefsels en de hoge toxiciteit bij zeer lage concentraties. Dioxines ontstaan bij de productie van onder andere bestrijdingsmiddelen en verbranding van chloorhoudende afvalstoffen en worden in het milieu slecht afgebroken. Vooral de op de bodem levende vissen en mosselen zijn berucht om de ophoping van dioxines. Palingen uit de Biesbosch bleken de norm te overschrijden en zouden daarom niet verkocht mogen worden. De huidige norm voor dioxineresiduen zou eigenlijk verlaagd moeten worden, maar zoals wel vaker wordt de invoering van strengere normen door de politiek tegengehouden vanwege economische belangen. De verkoop van vis maar ook van melk- en kaasproducten kan bij strenge normen in gevaar komen.

Andere voorbeelden van te hoge concentraties aan giftige stoffen zijn:


- Methylbromide in goederen (bv.: matrassen), die in zeecontainers zijn vervoerd. Het middel wordt gebruikt ter bestrijding van insecten, die een fytosanitair risico vormen. De stof kan voor de mens wel gevaarlijk bij inademing; bv. als matrassen voor gebruik onvoldoende gelucht worden.

- Aflatoxines op noten kan gevaarlijk zijn, omdat de normen in het buitenland minder streng gehandhaafd worden. Ook al zijn de normen streng, dan kan het toezicht falen.

- Weekmakers (“phthalates”) worden veel gebruikt voor brandwering in elektronisch apparatuur, maar ook vanwege de functionaliteit in speelgoed en zelfs bij ‘adult toys’

Het publiek wil graag een gifvrije omgeving maar in de praktijk kan dat nauwelijks, omdat er strijdige economische en gebruikersbelangen zijn. Bijna altijd is er in het bloed van mensen wel iets toxisch te vinden. Van belang is het bepalen van het risico van een stof. Wat is het chemische effect en bij welke concentratie is het effect in een lichaam te meten. Paracelsus (1493-1541) maakte al duidelijk dat in principe alle stoffen (ook water) toxisch zijn, maar dat de toxiciteit afhangt van de concentratie. Bij het bepalen van veilige niveaus voor de mens gaat men uit van dierproeven. De veilige dosis bij een dier wordt gedeeld door 10 om de veiligheid over te brengen naar mensen. Naast de veiligheidsfactor voor de extrapolaties van dier naar mens, moet er ook rekening gehouden worden de variatie tussen individuen in leeftijd, gewicht, etc. Om rekening te houden met deze verschillen wordt er weer gedeeld door een factor 10. In feite wordt de norm dus een factor 100 veiliger dan noodzakelijk is op basis van de dierproeven.

‘Hazard’ is het voorkomen van een effect, dat niet schadelijk hoeft te zijn; bijvoorbeeld drie glazen wijn drinken. Het wordt een ‘risk’ als er meer opname is dan de veilige drempel (bv. 2 flessen wijn). Cellen reageren in principe niet op een dosis aanwezige stof maar op het effect dat dat heeft. Opname kan via de lucht, huid, voedsel en water. Men bepaalt de hoogste dosis die geen effect heeft.

Bij veel stoffen kom je niet boven de aanvaardbare opname per dag uit. Soms helpt vooraf maatregelen nemen als plastics voor gebruik eerst goed wassen, waardoor ftalaten uitspoelen. Matrassen met sporen methylbromide eerst goed luchten.


Speculaaskruiden bevatten cumarine dat gevaarlijk kan zijn, maar je moet per dag zoveel speculaas eten dat niemand ooit boven de gevaarlijke concentratie uit komt.

En aan dioxines verwante groep van PBDE’s (polygebromeerde difenylethers) wordt veel gebruikt als vlamvertrager. Nuttige stof in meubelen en auto’s bijvoorbeeld. Komt in hoge concentratie voor in stof van uiteenvallende meubelen, vooral in landen die bang zijn voor brand in hun houten huizen, zoals Amerika. Vooral op de grond kruipende baby’s krijgen de stof binnen. Aangetoond is een groeivertraging bij jonge apen.

Risk assessment wordt uitgevoerd op EU-niveau. In het project REACH gaat hem om ‘registration’, ‘evaluation‘ en ‘authorization’. Niet alles kan tegelijkertijd aangepakt worden. Het is aan de politiek om keuzes te maken. Het is een jarenlang onderzoek om voor alle stoffen een volledige risk assessment uit te voeren. Men startte met de bekende gevaarlijke stoffen en met de stoffen die het meest worden geproduceerd. WUR kan meehelpen met adviezen bijvoorbeeld door te wijzen welke onderzoeken al zijn gedaan, met welke proefdieren men het best kan werken (een zo laag mogelijke diergroep heeft de voorkeur omdat de hersenen primitiever zijn). Het huidige onderzoek is er op gericht om het aantal dierproeven te verminderen. Daarbij wordt van het dier naar celsystemen overgestapt. Men heeft een test ontwikkeld, waarbij cellen licht gaan verspreiden als door een koppeling van een eiwit met een toxische stof in de cel via een keten DNA voor luciferase wordt geactiveerd. Meer licht meer toxische stof zoals een oestrogeen imitator. Dat geeft de mogelijkheid voor snelle tests in vitro waardoor minder proefdieren nodig zijn. Naast het ‘in vitro’ onderzoek, wordt er ook meer onderzoek ‘in silico’ uitgevoerd (Legler et al., 1999). Probleem bij risk assessment van stoffen blijft, dat men niet weet wat de effecten zijn van mengsels.

Evolutionair is er reeds lange tijd een strijd gaande tussen planten, die steeds meer gifstoffen maken om zich te beschermen tegen vraat, en een verminderde gevoeligheid van dieren voor gif door een snelle afbraak, uitscheiding of binding.

Murk hoopt dat mensen hun kennis van ‘hazard’ en ‘risk’ kunnen vergroten, zodat ze minder snel in paniek raken en de kwaliteit van de berichten over toxische stoffen beter op hun waarde kunnen schatten.

VRAGEN en DISCUSSIE:

- Speelt de tijd geen rol bij bepalen toxiciteit van stoffen? Antw: jawel, maar complex, zit ook in dierproeven ingebakken, opnametijd in dier bijvoorbeeld.

- Hoe bepaal je het effect van stapeling? Antw: Daarbij moet je ook rekening houden met afbraaksnelheid/afgiftesnelheid in organismen. Die is weer afhankelijk van de schade, die al aangericht werd. Bijvoorbeeld: aflatoxinen maken lever stuk, phtalaten breken wel snel af, dioxines blijven lang aan wezig in het lichaam zonder schade te veroorzaken. Als paling afvalt bij de trek naar de Saragossazee, dan ontstaat door vetafbraak de schade van dioxinen in een keer.

- Is afvallen schadelijk? Antw: kan het geval zijn als het lichaam niet genoeg tijd heeft om de schadelijke stoffen uit te scheiden. Vooral lastig bij in vet oplosbare stoffen. Er is geen goede test; vooral gevaarlijk bij zwangerschap of borstvoeding.

- Synthetische of plantaardige hormoonachtige stoffen in medicijnen hebben tegenstrijdige effecten. Bijvoorbeeld phyto-oestrogeen is wel oestrogeenachtig. Remt borstkankervorming, maar stimuleert als de kanker er al is. Vertrouw vooral op het herstelvermogen van het eigen lichaam.


Murk: Gezonde voeding en een goede conditie door regelmatig te bewegen maakt het lichaam beter in staat om effecten van buiten tegen te gaan.

- Vraag: Is gekweekte zalm in toxische zin ook gevaarlijk? Antw: Nee, vooral paling was gevaarlijk door het directe contact met slib. Zalm krijgt tegenwoordig betere voeding met weinig dioxines. Grote tonijn lijkt nu gevaarlijker.

- Vraag: Waarom overdrijven organisaties als Greenpeace de gevaarlijke effecten vaak? Weten ze niet beter? Antw: Ze weten het meestal eigenlijk wel, maar feitelijke kennis brengt de gewenste discussie niet zo op gang. Daarom sluit men liever aan bij de angstgevoelens van de mensen.

De voorzitter bedankt de spreker voor de boeiende inleiding en geeft als attentie niet een alcoholische (toxisch?) drank, maar het boek “De Atlas van het Hiernamaals”.



Aansluitend was er een nieuwjaarsborrel.




Dovnload 13.4 Kb.