Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Stad, cultuur en strand

Dovnload 113.85 Kb.

Stad, cultuur en strand



Pagina2/6
Datum16.05.2018
Grootte113.85 Kb.

Dovnload 113.85 Kb.
1   2   3   4   5   6

3. Varen in Xochimilco


Zo. 21-12-2008
Vandaag is het zes uur als Anwar zijn neus wil snuiten en dan ook gelijk wakker is. Langzaamaan wennen we aan de jetlag. Mini-loco spelen en badderen.

Vandaag is het de bedoeling om met openbaar vervoer naar Xochimilco te gaan. Dan weten we gelijk hoe de metro werkt als we de komende dagen zelf (zonder Marcel en Roland die dan moeten werken) op pad gaan.


Na het ontbijt stappen we (Roland, Margret, Anwar en ik) een paar 100 meter vanaf het hotel op de bus naar metrostation El Rosario. De busrit heeft veel weg van een kermisattractie. Met horten en stoten, sjezen we over drempels en doet onze chauffeur zijn uiterste best om de snelste te zijn. Met glimoogjes rijdt hij zijn collega’s eruit. Anwar hupst op Margret haar schoot, angstig houdt ze hem met enige afstand vanaf het raam. Na deze enerverende rit moeten we onze weg zien te vinden op het metrostation. De metro van Mexico City bestaat sinds 1969. Tegenwoordig bestaat het netwerk uit 11 lijnen met 175 stations met een totale lengte van 177 kilometer. En met bijna 4 miljoen reizigers per dag is het ook een van de drukste metronetwerken ter wereld. Het is niet moeilijk om de weg te vinden op de metrostations. Kaartje kopen voor 2 pesos (0,12 Eurocent) waar je heel de stad mee door kunt, zolang je maar onder de grond blijft. Met symbolen zijn de stations herkenbaar, dit om ook analfabeten van dienst te kunnen zijn. De drukte valt op de oranje lijn (lijn 7) nog mee,

maar na de overstap op lijn 2 (de blauwe lijn) wordt het steeds drukker en moeten we staan. De soms blinde verkopers weten zich toch goed door de menigte heen te manoeuvreren. Middeltjes tegen van alles en nog wat en CD’s worden goed verkocht. Tasquena is de laatste stop, gesymboliseerd door de maan. We zijn dan zo’n 14 metrostations gepasseerd. Met de horde lopen we mee naar de tram, die ons in 18 haltes uiteindelijk naar Xochimilco brengt. Ook in deze tram zijn we niet de enigen, maar na verloop van tijd kan ik met Anwar toch wel even zitten.

 

Na 2 uur zijn we er eindelijk. Het is een verademing in vergelijking met de verkeerschaos in hartje Mexico City. Hier staan de huisjes er wat kleurrijker bij en in de verte ligt een berg/vulkaan bedekt met sneeuw. De ‘Mexican feeling’ begint hier pas echt te komen, zeker als we na een klein half uurtje lopen bij de bontgekleurde bootjes uitkomen, waarmee we over de kunstmatig aangelegde kanaaltjes van de Azteken kunnen varen. We huren voor ons 4-en een bootje af en dobberen er twee uur rond. Het is niet goedkoop, maar wel erg leuk.


Omdat het zondag is komen veel Mexicanen naar hier voor wat rust en om feestjes te vieren. Na een paar knallen vuurwerk varen we langs ‘chinampas’, drijvende tuinen en boten waar mariachi’s hun muzikale talenten graag voor wat pesos laten horen. Ook varen er bootjes met bloemenboeketjes, bier en etenswaar zoals chips en mierzoete appels langs. Het wordt steeds drukker op het water en in menig bootje gaat het er steeds vrolijker aan toe. De lucht is strakblauw en de jongen die onze boot voortduwt met een bamboestok hoeft steeds minder te doen, met de stroom mee varen we weer terug naar ons beginpunt. Het zijn heerlijke relaxte uurtjes, echt grappig om tussen zoveel Mexicanen ons langzaamaan helemaal thuis te gaan voelen in hun land.

En dan de terugreis; die is heel wat hectischer/drukker dan de heenrit. Met name lijn 2 en 7 zitten overvol. Wij kunnen zitten, omdat we in het beginpunt zijn opgestapt en daar zijn we wel heel blij mee. Rond het Zocalo is het meer dan chaos, in de metro en op het perron duwen en wurmen mensen zich een weg in en uit de trein. Het thermometertje van Margret klimt naar de 32 ºC. Wat een rit. Aardig vermoeid stappen we bij El Rosario uiteindelijk weer uit. Voor het laatste stuk naar ons hotel houden we een taxi aan.

Bij Wings, een restaurant schuin tegenover het Crowne Plaza hotel, eten we Mexicaans. We gaan voor een gerecht met mole (een zout/zure) saus. Aparte smaak, even wennen.
Ingrediënten voor de mole saus:

• 30 gr. pindas (ontvliesd) geroosterd

• 30 gr. Sesamzaad

• 30 gr. Pompoenpitten

• Pijpkaneeltje

• 60 gr. gemalen amandelen

• 1 theelepeltje gemalen piment

• ½ theelepel gemalen kruidnagel

• 1 theelepel tijm

• 1 theelepel oregano

• 1 ui grof gehakt

• 3 tenen knoflook

• 2 jalapenopepers

• 60 gr. Rozijnen

• 1 Max Havelaar of Chiquita banaan

• 2 eetlepels zonnebloemolie

• 300 ml. Groentebouillon

• 125gr. Max havelaar chocolade puur


Anwar zijn tortilla pannenkoek met ham en kaas in de vorm van een kat is wat droog en krijgt hij nauwelijks weg. Tante Margret noemt het een ‘droge poezenkont’.

We nemen het ervan met een lekker toetje toe.

Inmiddels is het rond 8 uur, Anwar zit te tekenen en heeft net een kwartetspel met tante Margret gedaan.

4. Op eigen houtje naar Mexico City


Ma. 22-12-2008
Vandaag moet Roland weer werken, dus gaan Margret, Anwar en ik gedrieën de stad in.

Met de bus en twee metro's (zo’n 10 haltes) zijn we in een uur op het grote Zócalo Plein. Er rijden veel groene kevers (taxi's) rond en er is een giga grote ijsbaan met een nog grotere rij wachtenden. De rest van het plein is ook in winterse sfeer. Iglo's, een grote kerstboom, een sneeuwglijbaan en een tent waar Anwar met echte sneeuw een sneeuwpop maakt. En dat alles met een stralende zon en 23 graden.


Met de lift gaan we naar het dakterras van ‘La terraza del Zócalo’, waar vandaan we een prachtig uitzicht hebben over het Zócalo-plein van Mexico City – officiële benaming: Plaza de la Constitución. Dit is één van de grootste pleinen van de wereld, omgeven door mooie en soms lelijke (oude) scheefgezakte gebouwen. In dit deel van de stad staan veel gebouwen scheef, omdat het is gebouwd op een oud meer en ook omdat dit een gebied is waar veel aardbevingen voorkomen.

Terwijl we genieten van het uitzicht, drinken we een kopje koffie / chocolademelk met een Mexicaans (pudding)broodje. Er staat weinig wind, in de tijd dat wij boven zitten wappert de Mexicaanse driekleur (rood, groen, wit) vlag maar één keer in volle glorie helemaal uit. De vlag en vlaggenmast zijn gigantisch. Aan zijn basis kun je de mast niet in je eentje omarmen. Hij is bijna net zo hoog als de kathedraal die ook aan het plein ligt, en die om 12:00 uur een luid klokkenspel ten gehore brengt.


We besluiten deze prominente kathedraal, Catedral Metropolitana de la Ciudad de México, gelijk maar te gaan bezoeken. Nog even tassen open en dan mogen we naar binnen. De kathedraal is prachtig en staat ook hartstikke scheef. De bodemdaling van Mexico-stad bedreigt de kathedraal. Om dit probleem te ondervangen is er een tunnelnetwerk onder de kathedraal gegraven, dat het gebouw moet stabiliseren. De kathedraal is de aartsbisschoppelijke kathedraal van Mexico-stad en is de grootste kathedraal van het westelijk halfrond. Margret koopt een kaarsje en steekt die samen met Anwar aan.
Een uurtje later stappen we vanaf het Zócalo in de hop-on / hop-off bus om de stad nog beter te verkennen. We beginnen met de rode lijn (Ruta Centro) en rijden dan oa. over de Reforma langs het onafhankelijkheidsmonument en door het Bosque de Chapultepec, de groene long van de stad waar zich ook het Antropologisch museum bevindt. De wijk Condesa is gebouwd in de eerste helft van de 20e eeuw en ziet er leuk uit. Veel bomen langs de straten, mooie huizen en winkels en veel trendy cafés en restaurants. Bij de stop waar we eventueel over kunnen stappen op de groene lijn gaan we er even uit.
In restaurant El Jolgorio drinken we een colaatje. We zitten er dan ineens doorheen. We besluiten met de rode lijn door te gaan weer terug naar het Zócalo. Eenmaal op de Hidalgo komen we vast te zitten in het drukke verkeer. Anwar heeft dan nog wel even wat lol met een Mexicaans jongetje, waar hij (boven in de dubbeldekker) perse naast wil zitten. 
De terugweg naar het hotel met metro / bus verloopt niet zo soepel. Het is megadruk in de metro, we worden er in en uit geperst. So far, so good … tot aan eindpunt metro ‘El Rosario’. In plaats van net als gisteren een taxi te nemen naar ons hotel, denken we het beter te weten.

‘Wij kunnen best met een bus terug’.

En dat hebben we geweten. Ok, we zaten echt in de goede bus. Maar waar moesten we er weer uit? Er is nogal eens sprake van eenrichtingsverkeer en ja, dan herken je niet alles meer zo 1-2-3. Met als resultaat dat we te lang blijven zitten. Als we de heuvels in rijden weten we het zeker. Dit gaat niet goed.

‘Wat nu? Blijven zitten tot het eindpunt of toch maar hier ergens uit en een bus terug zien te vinden?’

Het is inmiddels aardedonker. En in deze buitenwijken is het verlaten, een soort industriegebied, waar we liever niet uitstappen. We blijven dus maar zitten totdat we weer iets van leven zien. Dat is een benzinepomp. Een slapende Anwar moet uit de bus worden getild en dan een loopbrug over.

In de lonely Planet wijzen we in het Spaans aan:

Estoy perdida’.

‘We zijn verdwaald’.

Een jong meisje achter de toonbank wijst naar de weg. Een gele bus terug begrijpen we er uit, ook wij hadden dat in gedachten. Maar de eerste bussen die langs komen gaan niet naar El Rosario. Moed houden dus maar, en ja hoor … eindelijk komt er dan eentje die onze kant op gaat.

Net op tijd herkennen we nu Domino’s pizza. Stukje lopen nog en dan zijn we om half 9 eindelijk weer in ons vertrouwde hotel. Marcel en Roland zitten in de lounge op ons te wachten. Spontaan krijgen we de slappe lach, de stress moet er even uit.

We eten een hamburger in de lounge met live muziek. Anwar slaapt op de bank naast ons verder.

Di. 23-12-2008
Vandaag werkt Roland ook, dus gaan we weer gedrieën naar de stad. Daar is nog genoeg te zien en te kopen. Ik heb hier ontzettend leuke (kleurige) vesten gezien. Eén ding weten we nu echter al zeker; om te voorkomen dat we weer verdwalen nemen we vanavond vanaf El Rosario een taxi.
Onderweg naar de bus gaan we een apotheek binnen. Margret is snipverkouden en heeft erg last van ‘volzitten’. In haar beste Spaans legt ze uit wat ze graag zou willen hebben. Uiteindelijk gaan we met een soort van neusspray naar buiten, waar ze gelijk een flinke snuif van neemt. Anwar moet er wel om lachen, want deze ‘overdosis’ leidt tot wel heel rare gezichten bij tante Margret.

In een oude krakkemikkige bus rijden we weer naar het El Rosario metrostation. Deze keer stappen we bij het metrostation ‘Belles Artes’ uit. In het naburige parkje (Alameda Central) is het al gezellig druk aan het worden. Kraampjes worden opgezet en verkoopwaar wordt uitgestald. Vroeger was dit een Azteekse marktplaats. We lopen op ons gemakje wat rond. Het park is een groene tuin met geplaveide paden en decoratieve fonteinen en standbeelden. We kopen geluksarmbandjes voor ons 4-en. Die armbandjes zal ons ‘binden’ en deze houden we om tot ze vergaan. De politie te paard komt ook nog langs.

Voor het prachtige gebouw Palacio de Belles Artes (Paleis van de Schone kunsten) staat een tentoonstelling van fietsen, waar Anwar even verstoppertje wil spelen. Het paleis lijkt op een suikertaart.
In een restaurantje er tegenover drink ik een kopje cappuccino, Margret een kom chocolademelk en Anwar een mierzoete milkshake. Twee chocoladetaartjes delen we met z’n drietjes. Het geheel doet nogal Duits aan.
Op de Torre Latinoamerica hebben we vanaf de 42e verdieping een mooi uitzicht over de stad. Het is redelijk helder weer met niet al te veel smog.

Naast deze uitkijktoren bevindt zich de kerk ‘San Francisco de asis’ met heel fraaie muurschilderingen.

Wat verderop eten we bij Mac Donalds een ijsje. Overal in de stad zie je kerststallen in alle soorten en maten en van allerlei materialen. We bezoeken ook een kerststaltentoonstelling, waar we wel netjes achter de lijntjes moeten blijven en er wordt streng op toegezien dat Margret of ik wel Anwar zijn hand goed vasthoudt.

Anwar wil graag nog een keer een sneeuwpop maken en dus lopen we weer richting de Zocalo. Deze keer gaat Margret mee, de rij is heel wat langer dan gisteren. Dasje om, neusje in, de sneeuwpret zit er aardig in. Dus misschien toch maar in een autoband van de ijs/sneeuwhelling af?

Margret wil wel mee, maar mag dat niet. Hoewel Anwar eigenlijk nog net iets te klein is, mag hij toch alleen van de helling af. Handje vast van een (in zijn ogen) ‘enge’ meneer om de trap op te lopen en ja hoor, daar gaat ‘ie dan. In een bliksemvaart schiet hij naar beneden. Wat knap! Zijn dag kan niet meer stuk.

Margret en ik hebben onze zinnen ook nog gezet op het nationale paleis ‘Palacio Nacional’. Voordat we dit imposante gebouw binnen gaan, blijven we nog even stilstaan bij een indianendans. Ook Anwar is er behoorlijk van onder de indruk …


Voordat we het Palacio Nacional in mogen moeten we ons eigenlijk kunnen legitimeren, maar dat gaat niet lukken. Al onze papieren liggen in het hotel. Gelukkig mogen we toch naar binnen. Wel moeten we even door de scan met heel ons hebben en houwen. Voorheen was dit de woning van de Spaanse onderkoningen. Na de onafhankelijkheid woonde oa. Benito Juárez, die van 1858 tot 1872 president van Mexico was. Het is een prachtig gebouw met ruime binnenplaats. Voor mij zijn de enorme muurschilderingen van Diego Rivera meer dan de moeite waard. Ik maak veel foto’s, mijn handen jeuken al … het wordt tijd voor een replica.

’s Avonds eten we in het gezellige aangeklede restaurant van het hotel. Leuke tafeltjes en stoeltjes in allerlei kleuren en er is zelfs een dansvloertje. Het is alleen jammer dat we de enigen zijn …


1   2   3   4   5   6

  • 4. Op eigen houtje naar Mexico City

  • Dovnload 113.85 Kb.