Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Stad, cultuur en strand

Dovnload 113.85 Kb.

Stad, cultuur en strand



Pagina3/6
Datum16.05.2018
Grootte113.85 Kb.

Dovnload 113.85 Kb.
1   2   3   4   5   6

5. Alstom & Mundo E


Wo. 24-12-2008
Vanmorgen rijden we in de auto van een Mexicaanse collega en Roland mee naar zijn werk. Roland leidt ons rond in de kantoortuin, helemaal achterin is zijn eigen ‘kantoortje’, die nog wel wat opgeleukt mag worden. Het is hier gewoonte dat je iedereen een hand geeft als je op je werk komt (en de vrouwen krijgen daar ook nog eens een kus bij). Als je erg geliefd bent dan duurt het dus wel even voor je aan je werk kan. De kelder is inmiddels omgetoverd tot een ruimte waar de productie van de kasten is begonnen en waar ook de kasten kunnen worden getest. Trots laat Roland de opslagplaats van grijpvoorraden zien.

We drinken nog even een bakje koffie en gaan dan met een taxi naar de markt van Tlalnepantla. De taxichauffeur zet ons af, maar vraagt daarvoor geen geld. Blijkbaar heeft Alstom dit op voorhand al voor ons betaald …

De markt bestaat voornamelijk uit kleding en schoenen. Eindelijk vinden we de veters waar Roland op zit te springen. En weer wat verder zijn de etenswaren, met de wel bekende rauwe vlees- en vispartijen, uitgestald in de open lucht. Ik koop als kerstcadeautje een pinjata voor Anwar, want dat hoort echt bij ‘Kerst in Mexico’ …
Rond lunchtijd stappen we weer in een taxi, nu naar het megagrote moderne winkelcentrum Mundo E. Roland heeft ons het Jungle Rainforest café aangeraden om een hapje te eten. Drinken gaat er ook wel in. Anwar eet een pizza en klimt wat door het ‘regenwoud-speeltoestel’. Ook laten we in het winkelcentrum een muismat maken als kerstcadeautje voor Roland. Met foto’s uit Mexico erop, ligt ‘ie na een uurtje voor ons klaar. Omdat het de dag voor kerst is, zijn Marcel en Roland ’s middags ook vrij. En laten we die nu net tegenkomen als we net de shop van de muismat uitlopen …

Roland en Marcel eten een hapje, Anwar gaat bij ze zitten. Het winkelen heeft hij wel gezien, ministecken is leuker. Zijn kikker is nog steeds niet af. Margret en ik shoppen verder, kopen Mexicaanse muziek-CD’s en halen de muismat op.


Voor kerstavond doen we inkopen in een supermarkt vlakbij het appartement van Marcel. Broodjes, knakworstjes en een kerstmannetje met een theelichtje. Kerstavond brengen we door bij de open haard in het appartement van Marcel.
De temperatuursverschillen zijn hier in de stad flink. ‘s Morgens is het zo’n 5 ºC, ´s middags zo’n 25 ºC en ’s avonds koelt het weer erg snel af.

6. 1e kerstdag in Tepoztlán


Do. 25-12-2008
Na het ontbijt moet eerst de pinjata kapot worden geslagen. We slopen de stang van het gordijn, waarmee Anwar tegen zijn pinjata slaat. Eerst volgens traditie met blinddoek om (heeft hij gezien op een DVD van Dora ‘Boots is jarig’), daarna met twee handen, zonder blinddoek. Uiteindelijk is het beter om hem maar gewoon om te keren. Confetti en snoepjes dwarrelen door de hotelkamer. De confetti maakt het helemaal af en geeft de meeste rommel. Wat een feest! We laten wat extra peso’s achter voor het kamermeisje, die zo meteen hier heel wat schoon te maken heeft.
Voordat we naar Tepoztlán gaan bedenken we dat het misschien een goed idee is om alvast buskaartjes te regelen voor morgen naar Morelia. Een aardige meneer van het hotel wil wel voor ons reserveren. Dat kan telefonisch en is eigenlijk wel een ‘must’ in deze tijd van het jaar. Alle namen moeten gespeld worden doorgegeven, al met al kost het zo een half uur. Marcel is er dan al en dus kunnen we daarna gelijk weg. Het is ongekend rustig op de weg. Waar zijn alle mensen?

Het gaat echt als een speer. Het landschap is heuvelachtig met kronkelige wegen en prachtige vergezichten. Binnen 1,5 uur rijden we het leuke stadje omgeven door bergen binnen. Het is eigenlijk zo dichtbij de hoofdstad, maar toch is het een compleet andere omgeving.


Tepoztlán is een stadje in de Mexicaanse staat Morelos. De staat is genoemd naar de onafhankelijkheidsstrijder José Maria Morelos. De plaats heeft zo’n 15.000 inwoners. In de 10e eeuw was Tepotzlán een belangrijk Tolteeks centrum. Het zou de geboorteplaats geweest zijn van Topiltzin ce Acatl Quetzalcoatl. Deze Tolteekse heerser werd gelijkgesteld aan de Azteekse god Quetzalcoatl. Tijdens de Spaanse verovering van Mexico werd de plaats grotendeels met de grond gelijk gemaakt door Hernán Cortés.
Het stadje zelf is ook heuvelachtig. Met gekleurde huisjes, met keien geplaveide straatjes, is dit het Mexico zoals ik me het had voorgesteld. Er is een kleurrijke markt, waar veel kleding en souvenirs worden verkocht. Erg leuke souvenirs trouwens. Na een bakje cappuccino lopen we een rondje door het stadje naar de kathedraal en kopen we een schildpadje met een wiebelhoofd. Ook lopen we door de ‘mercado van de locals’, waar Mexicanen aan houten tafels op houten banken van hun kerstlunch genieten en vangen we een glimp op van de Zocalo, wat ook hier weer een gezellig plein is.
Tepoztlán ligt aan de voet van de berg Tepozteco (Nationaal Park El Tepozteco). De top van deze berg (2100 m) is te bereiken na een wandeling van ca. 45 minuten, zo belooft ons boek. Wel water mee en goede schoenen aan is het advies. Bovenop prijkt de kleine Tolteekse piramide, hij steekt mooi af tegen de strakblauwe hemel. Het lijkt wel erg ver … En wat later zal blijken … het is ook erg ver èn hoog èn steil!
Voordat we aan de klim beginnen krijgen we een SMS-je van het Flier-thuisfront, daar zitten ze aan het kerstdiner: varkenshaas met pepersaus. Aan het begin zijn nog veel eet- en drinkgelegenheden. En dan beginnen de trappen. Halverwege de trappen toch maar even uitrusten, niet wetend dat we op dat moment nog niet op 1/10-deel zijn …

Na de trappen begint het echte werk. Van kei tot kei springt /loopt Anwar naar boven. Hij begrijpt er niets van dat z’n moeder er toch wel wat moeite mee heeft en gaat liever met z’n vader en tante Margret mee die heel wat sneller naar boven klimmen. Hij kwekt en praat er wat op los. Wat een energie, waar haalt hij het vandaan! Als Marcel en ik dan eindelijk weer bij ze zijn en een sultana ons weer op de been moet helpen, blijft Anwar toch maar bij mij en Marcel achter. Hij vindt het ‘zo zielig’. Hij wil mama wel helpen om boven te komen, hoor.

Hoe ver je ook kijkt, tientallen meters boven ons klimmen de mensen nog steeds. We zijn niet de enigen, maar het lijkt erop dat hoe hoger we komen hoe rustiger het wordt …

Hoe verzinnen we het op 1e kerstdag. Na twee keer uitglijden, buiten adem en ‘hartslag erg veel’ vind ik het eigenlijk wel goed zo.

‘Maar dan kan ik op school niet zeggen dat ik de berg heb beklommen, mama.’

‘Ach neem de tijd, misschien lukt het na een kwartier weer’.

Anwar en Marcel weten me te overtuigen, we lijken er inderdaad bijna te zijn …

De laatste klim is echter nog een flinke en steile, waar we minstens nog een kwartier over doen.

‘Gaat het goed, baby-tje?’, wat heb ik toch een wereldzoon …
Eenmaal boven is mijn t-shirt doorweekt en Anwar heeft slechts een ‘zweetsnor’. Roland en Margret hadden niet verwacht dat we nog zouden komen. Zo’n klim als dit hadden we echt niet verwacht. Het duurt even voordat ik van de klim bekomen ben. Een glas ijskoude lemon-prik doet wonderen. Bovenop de top lopen veel coati’s rond, maar ook heel veel mensen. Het lijkt wel de finish van een soort van pelgrimstocht. Coati’s drinken water, dat we in een stuk afgebroken agave hebben gedaan.
Nu we eenmaal boven zijn moeten we natuurlijk ook nog even met elkaar bovenop de piramide van Tepozteco op de foto.

Vroeger was dit één van de belangrijkste ceremoniële centra van Meso-Amerika.

De piramide is gewijd aan Tepoztécatl, god van de pulque (Mexicaanse alcoholische drank) en de vruchtbaarheid, één van de vierhonderd goden van de dronkenschap …

Het panoramisch zicht over het dorp en omliggende heuvels is geweldig. Met natte rug ga ik tegen de door zon opgewarmde muur van de piramide zitten. Even tot mezelf komen.


De wandeling terug gaat heel wat sneller. Binnen zo’n 40 minuten staan we weer beneden. Met medelijden kijken we naar de mensen die nog naar boven willen. Als ze toch eens wisten hoe ver het nog is …

Op de heenweg zag ik nog zoveel souvenirs, maar nu heb ik geen puf meer om te kijken of er misschien toch nog iets leuks tussen zit. We kopen nog wel een klein houten beeldje van de berg als aandenken voor Anwar en een stoer gaaf t-shirt voor de komende zomer.


We drinken iets, het eten laten we nog maar even zitten. We kunnen geen wijs uit de menukaart.

Iets verderop in de straat vinden we het oergezellige (bontgekleurde) restaurantje ‘Los Corolines’ met live muziek en waar in terracotta potten wordt gekookt. Goed Mexicaans eten, grote dunnen lappen rundvlees, waar Anwar zelfs een beetje van eet.

Op de terugweg is het heel wat drukker op de weg, we verdwalen zelfs weer een soort van. Tussen de auto’s door lopen arme verkopers, ik blijf dit zo sneu vinden. Je zal zo maar aan je kost moeten komen …

Rond 9 uur zijn we weer thuis, Anwar is dan ondertussen al in slaap gevallen. Ik ga met hem mee naar boven. Roland, Margret en Marcel drinken nog iets in de lounge. Eigenlijk zou ik nog wat spullen in moeten pakken voor morgen …


1   2   3   4   5   6

  • 6. 1 e kerstdag in Tepoztlán

  • Dovnload 113.85 Kb.