Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Stad, cultuur en strand

Dovnload 113.85 Kb.

Stad, cultuur en strand



Pagina4/6
Datum16.05.2018
Grootte113.85 Kb.

Dovnload 113.85 Kb.
1   2   3   4   5   6

7. 2e kerstdag naar Morelia


Vr. 26-12-2008
Het kost wat moeite om alle spullen weer ingepakt te krijgen. Roland heeft in de afgelopen weken heel wat (met name Alstom) kleding verzameld en ook de pinjata moet uiteraard mee. Het grootste deel aan spullen wat niet mee hoeft de komende week, neemt Marcel mee naar zijn appartement. Dat is wel zo prettig. De rest kunnen we in één rugzak en Anwar zijn nieuwe trolley kwijt. Het uitchecken gaat gepaard met veel papierwerk en voor het reserveren voor over een week moet de manager van het Crowne Plaza hotel er bij worden gehaald.

Marcel brengt ons naar het noordelijk busstation. Het lijkt wel een kleine luchthaven, compleet met check-in balies, veel mensen en zelfs gates.

Een lange rij mensen leidt naar de bussen, maar wij worden terug gestuurd. Het is nog te vroeg, pas 10 minuten voor tijd mag je doorlopen naar je bus.

In de (tussen)hal, waar je dan automatisch in terecht komt, staan dus heel veel mensen te wachten. Ook wij veroveren daar een plekje. Rond kwart over 10 mogen ook wij door naar onze bus. Het is een erg luxe bus, compleet met grote vliegtuigstoelen, waarvan de leuning bijna helemaal naar achter kan en met een grote beensteun. Erg veel ruimte dus. Anwar is actief met z’n ‘Ik leer lezen’ koffertje, waar ik hem nog wel heel wat mee moet helpen. Na Margret is het nu mijn beurt. Ik ben snipverkouden, alles zit dicht. Wellicht helpt de rit om wat ‘uit te zieken’. Roland en Margret kijken films, die mij niet aanspreken. Het landschap is wat eentonig. Heuvels in de verte, dor grasland en wat boompjes direct naast ons. We rijden via Querétaro naar Morelia, niet echt de kortste route. We doen er uiteindelijk bijna 6 uur over.

In een taxi rijden we naar het historische centrum van Morelia. De buitenwijken zien er door de vele graffiti nogal armoedig uit. Hotel Del Carmen (gelegen direct tegenover ‘Casa de la Cultura’) heeft nog kamers vrij. Ook hier hangt weer een bord op ‘Wat te doen in het geval van een aardbeving’.
Snel laten we onze spullen achter en lopen dan richting de parchtige kathedraal, waar net een bruidspaar naar buiten komt. Er is zojuist een mis gaande, maar toch mogen we er wat rond, in/uit lopen.

Op het plein ‘Plaza de Armas’ voor de kathedraal worden allerlei voorstellingen/straattheater gehouden met clowns en ook de oude mannendans ‘Danza de los Viejitos’ wordt opgevoerd.


Ook staan er veel beelden, inclusief de grootste kerststal, die we tot nu toe hebben gezien. We zoeken snel iets op waar we kunnen eten, want na ons ontbijt en chips/stroopwafels in de bus hebben we daar best trek in. In een hoog ruim van grote brokken stenen opgezet restaurant eet ik Moroles (brood met bonenpuree en laagje kaas erover heen). De tomaten/peperrauwkost is nogal heftig, de pepers overheersen. Anwar eet patatjes, maar Roland en Margret houden het ook bij Mexicaans eten. We spelen het ‘ra-ra’spel (iets tekenen en dan raden wat het voor moet stellen). In het donker lopen we weer terug naar de kathedraal, welke in het donker prachtig verlicht is.


Za. 27-12-2008
’t Voelt koud aan als we wakker worden. Nou ja, voor Nederlandse begrippen natuurlijk niet, maar hier zijn de temperatuurverschillen zo groot dat je ’s ochtends toch de neiging hebt om wat langer in je bed te willen blijven. We hebben lang geslapen, bijna klokje rond. Dit heeft mij bijzonder goed gedaan, maar de verkoudheid wil maar niet over gaan. We ontbijten aan de gezellige met keien geplaveide hoofdstraat Avenida Francisco Madero. Hier schuin tegenover de kathedraal zijn de meeste restaurantjes.

Ei, ham, melk, cornflakes, Anwar eet er goed van. Ook wij genieten van een gebakken eitje en een bak yoghurt met fruit. Roland houdt het bij een Mexicaans ontbijt en alle vier kijken we toch wel wat raar op als er ineens een kerstman in korte broek met beer in zijn arm voorbij schuifelt. Er lopen hier nogal vreemde snuiters rond. Het duurt wel lang voordat alles is geserveerd. Net voordat we helemaal in de schaduw van de kathedraal zitten, kunnen we afrekenen. In een taxi laten we ons afzetten bij het busstation, waar we buskaartjes kopen naar Patzcuaro (onze bestemming voor vandaag) en Zihuatanejo (onze bestemming morgen).


8. Patzcuaro en Janitzio


De bus naar Patzcuaro zou 10:40 uur moeten vertrekken, maar dat wordt ruim een half uur later. Deze bus van Avia is niet zo lux als die van gisteren (ETN), maar toch is het heel goed te doen. Ik hou het reisverhaal van een paar dagen bij en Anwar zit voor het eerst in de bus naast Roland.

Eenmaal in Patzcuaro nemen we gelijk een taxi naar de aanlegplaats van boten naar Janitzio eiland, het ‘Eiland van de Indianen’. Ook hier weer veel souvenirs en veel mensen. Janitzio is in het weekend een favoriete bestemming voor de Mexicanen zelf.
Schalen vol met gefrituurde visjes worden gretig verkocht. Het is ruim een half uur varen.

Janitzio is een plaats en een eiland in het Pátzcuaromeer in de Mexicaanse staat Michoacán. Het heeft een kleine 2000 inwoners en de bevolking bestaat grotendeels uit Purépecha-indianen.

Janitzio was van oudsher een vissersdorp. Vlak voordat we op het eiland aankomen laten enkele Indianen dan ook hun ‘visvangst-kunsten’ zien, waar ze nota bene even later geld voor komen ophalen. Aangezien er bijna geen vis meer in het Pátzcuaromeer zit is de bevolking vrijwel geheel afhankelijk van het toerisme geworden.

Het eiland is vol. Overvol. Met Mexicaanse toeristen, Westerse/Amerikaanse toeristen zien we niet of nauwelijks. Overal winkeltjes en kraampjes.


Kleding, stenen kannetjes en nog veel meer opvallende souvenirs, eetwinkeltjes en weer de kleine visjes. Maar toch is het anders. Nu zijn het Indianen die achter de kramen staan en dat geeft het geheel toch wel een leuke sfeer. En weer is het klimmen. Nu trappen op naar het kolossale standbeeld van vrijheidsstrijder José Maria Morelos. Onderweg drinken we nog wel een colaatje en Anwar kijkt vol verbazing naar een vrouw die tortilla’s bakt.
Voor het standbeeld staat een kanon, waar Anwar natuurlijk eventjes op moet klimmen. Het is ook mogelijk in de binnenkant van het standbeeld naar boven te klimmen; vanuit Morelos gebalde vuist heb je uitzicht over het meer. Wij laten dit maar zitten, het staat binnen helemaal vol. Er zit geen beweging in. Naast het beeld wordt weer de ‘Dans van de oude mannen’ opgevoerd. Achter het beeld weer veel kraampjes en een speeltuin waar van alles piept. Uiteraard moet de glijbaan toch even uitgeprobeerd worden. Op de terugweg koop ik voor mezelf een gaaf nogal kleurrijk indianenvest en een schildpadje met beweegbaar kopje voor thuis in de auto.
Er liggen genoeg boten klaar om terug te gaan naar Patzcuaro. We kunnen gelijk instappen. Even lijkt het erop dat we de verkeerde kant op gaan, maar toch komen we bij hetzelfde plekje als vanmorgen aan. Met een minibus gaan we naar het centrum van Patzcuaro, wat een heel leuk, klein maar fijn centrum blijkt te hebben.
De plaats staat bekend als bijzonder schilderachtig en dat is het zeker. Alle huizen stammen uit voorbije eeuwen en zijn op dezelfde manier gepleisterd in de kleuren roodbruin, witgrijs.
De meeste huizen hebben dakpannen. De plaza’s zijn gezellig met nog gezelligere goed verzorgde restaurants. De meeste zitten vol, maar in één ervan genieten we van onze bord pasta. Er zijn verschillende eetkamers die allemaal in een andere kleur zijn geschilderd. Fraaie gietijzeren stoeltjes. In het midden een ontzettend leuke echt Mexicaanse binnenplaats met winkels waar veel riet wordt verkocht.
Het is jammer dat we nog de rit terug naar Morelia moeten maken, het had fijn geweest als we hier ergens hadden kunnen overnachten.

Taxi, bus, taxi; het is al lang donker als we Morelia weer binnen rijden. In de buurt van ons hotel Del Carmen licht vuurwerk de hemel op. De knallen lijken in onze badkamer wel erg dichtbij.



Zo. 28-12-2008
Om half 12 vertrekt de bus naar Zihuatanejo. Voordat we vertrekken hebben we dus nog ruim de tijd om te ontbijten, in te slaan voor de busrit en nog een stukje van Morelia te zien.

Het is zondag, dus veel winkels zijn nog gesloten of blijven dat. Veel statige huizen/kantoren. Hier niet in kleuren geschilderd, maar veelal bestaand uit natuurlijke rotsblokken/stenen. Geen opvallende uithangborden, maar goudkleurige naamplaten. Het viaduct van Morelia is nog prominent aanwezig. Vroeger werd Morelia hiermee voorzien van water.


We moeten zorgen dat we ruim voor tijd weer op het busstation staan. Spullen weer inpakken en taxi aanhouden. De bus vertrekt op tijd. In een klein plastic tasje krijgen we een versnapering en blikje drinken mee. De bus zit lang niet vol, het duurt dan ook niet lang voordat we met z’n vieren 8-10 stoelen bezet hebben. Heerlijk, zoveel ruimte. Anwar vindt het wel leuk om met Margret’s computerspelletje mee te kijken. Roland kijkt TV en ik probeer m’n verkoudheid ‘eruit te slapen’, want erger dan dit kan haast niet.
Buiten is er steeds meer te zien. We steken een gebergte over en komen langs heldere meren. Na de bergen komen de cactussen (de langste sprieten/stekels-soort) en daarna komen de kokospalmen. We komen geen enkel dorpje tegen. Alleen natuur. Het is echt de mooiste rit tot nu toe.
1   2   3   4   5   6

  • 8. Patzcuaro en Janitzio

  • Dovnload 113.85 Kb.