Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Stad, cultuur en strand

Dovnload 113.85 Kb.

Stad, cultuur en strand



Pagina5/6
Datum16.05.2018
Grootte113.85 Kb.

Dovnload 113.85 Kb.
1   2   3   4   5   6

9. Strand in Zihuatanejo

Eerder dan verwacht, zo rond 4 uur, komen we in Zihuatanejo aan. Zihuatanejo is een badplaats in de Mexicaanse deelstaat Guerrero. De plaats heeft ruim 60.000 inwoners en is gelegen aan de Costa Grande aan de grote Oceaan.

In de jaren '70 werd begonnen met het ontwikkelen van Zihuatanejo en het nabijgelegen Ixtapa als badplaats. Inmiddels is het één van de belangrijkste toeristenbestemmingen van het land en heel geliefd bij de rijkere Mexicanen ui Mexico City die hier tussen kerst en oud & nieuw in grote getale naartoe komen.
Met een taxi laten we ons afzetten halverwege een heuvel ter hoogte van Playa Madera. Het valt niet mee om een hotel te vinden, heuvel op heuvel af. De hotels zitten vol, of zijn echt te prijzig. 2500 Pesos voor een nachtje is toch echt te gek. Zeker als je ziet wat je ervoor krijgt.

Uiteindelijk vinden we voor 600 Pesos (60 US$) onderdak. Alles open, de muren die er zijn bestaan uit palmbladeren, net als het dak trouwens. Het is een boomhut. Echt primitief en wat nog belangrijker is; zeker niet inbraakproef. Ik voel me er niet op mijn gemak en denk minstens dat al onze spullen na thuiskomst verdwenen zullen zijn. Uiteindelijk nemen we voor 100 pesos extra een stenen kamer, met normale douche en toilet.

Heuvel af naar het strand ‘Playa Madera’. Tijd voor een biertje. Het strand valt een beetje tegen. Het is klein en bij hoog water blijft er helemaal weinig over. Gelukkig zijn er nog geen mega-hotels zoals in Ixtapa, alles is hier wel kleinschalig gebleven. Als grappige sprookjesachtige gebouwen lijken de hotels tegen de heuvel te zijn geplakt. Het zijn er wel veel. Roland is degene die het meeste moet wennen.
Via de promenade (een wandelpad die langs de rotsen leidt) lopen we naar het centrum. Er zijn heel wat pelikanen in de baai. Misschien vinden we toch nog een ander leuk hotelletje.

We eten op het strand. Anwar verzamelt stenen en weer spelen we het ‘ra-ra’spel. De mensen blijven totdat het al lang donker is in het water.

Heuvel op terug naar ons ‘hotel’. We slapen met z’n vieren in een kamer. De fan doet zijn best, maar het blijft warm. Gedoucht en al valt Anwar al snel in slaap, naast Margret die nog even ‘game-boyt’. Roland leest een boek en ik werk het reisverhaal weer bij.
Ma. 29-12-2008
Margret gaat rond half 1 middernacht naar buiten. Het is binnen inderdaad behoorlijk benauwd. Van 2 tot 5 brengt ze in “onze oude boomhut” door. Anwar slaapt goed door, zelf heb ik behoorlijke hoofdpijn en doe maar oordoppen in vanwege een bepaald zoemend geluid wat ik echt niet kan hebben. Dus we (en zeker Margret) staan behoorlijk geradbraakt op.

We willen ontbijten, maar eigenlijk ook ander onderdak; een beetje moedeloos en rommelig zijn onze eerste uurtjes. Het ontbijt duurt lang, ik heb te erge hoofdpijn om heuvel op terug te lopen, dus lopen Anwar en ik alvast naar Central Plaza. Alexandra (de eigenaresse van ons ‘hotel’ van afgelopen nacht) brengt Roland, Margret en Rosa (werkster van Alexandra) in haar auto naar een mogelijk nieuw onderkomen. Onderweg stappen ook Anwar en ik weer in. In een kamer boven een kledingwinkel kunnen we voor 300 Pesos per nacht blijven. Het lijkt erop dat het pand al heel lang leeg staat. Maar ach, het ligt centraal en dat is ook heel wat waard. We halen onze spullen dus maar op en brengen het over naar hier.

Wat later zullen we ontdekken dat er alleen koud water is, de WC niet doorgetrokken kan worden en een spiegel en afvalbak ook als overbodig wordt beschouwd en dus niet aanwezig is.
’s Middags gaan we met een boot naar Playa Gratas. Als je wilt kan je nog even met een zojuist gevangen ‘sailfish’ op de foto. De vis hangt er echter dermate onsmakelijk bij, dat we dat maar achterwege laten. Bij de boten hangt een enorme benzinelucht. Als ze zo verder gaan, dan kunnen ze over een poosje weer de baai saneren. Een paar jaar terug hebben ze dat ook al moeten doen. Het strand van Playa Gratas is vol. Overvol. Overal waar je kijkt zijn mensen, die voornamelijk eten en/of luieren. Complete families met koelboxen en luchtbedden en wat ze allemaal nog meer nodig hebben. Onder een boom vinden we nog net een plekje. Het is niet echt een idyllisch plekje en van rustig de zee inlopen is ook geen sprake. Door de vele rotsen zou je zo je voet of been openhalen. Roland en Anwar maken nog een zandkasteel, maar onder het zand kom je al snel in een soort sliklaag terecht.

’s Avonds eten we in het spaghetti huis en kopen we een cadeautje voor Margret, die morgen jarig is. Margret internet nog even en wij maken dan van de gelegenheid gebruik om nog even de kamer met wat ballonnen te versieren. Anwar tekent nog wat op een ballon, die hij vervolgens in Margret haar bed verstopt. Hij zou zo graag nog wakker blijven om Margret haar reactie te zien, maar valt al snel op het opgeblazen luchtbed (er zijn hier maar drie bedden) in slaap. Voordat wij in slaap vallen, zijn we wat uurtjes verder. In een tent schuin tegenover ons wordt wel heel hard live muziek gemaakt en daarna opent een disco, recht tegenover ons, zijn deuren. Zal het een uur of vier zijn voordat we dan eindelijk in slaap vallen? En dat in mijn geval dankzij oordoppen …

Het is een wonder dat Anwar er zo doorheen slaapt. We hebben hier nog twee nachten te gaan, laten we daar maar niet al teveel aan denken.

Di. 30-12-2008
Er is er één jarig,

hoera, hoera, dat kun je wel zien … Dat is Margret!
SMS-jes komen binnen, cadeautjes van Anwar (appelkaarsje, een pinguïn met bewegende handjes en mooie zilveren oorbellen) uitpakken, confetti strooien, te samen met de ballonnen die we gisterenavond hebben opgehangen wordt het al een beetje feest.
Roland heeft iets bedacht om toch naar het toilet te kunnen. Hij breekt in bij de ‘buren’. Nou ja, feitelijk een kamer die leeg staat naast ons. En zowaar, de WC lijkt daar nog wel enigszins te werken. Op ons gemak ontbijten we uitgebreid in een restaurantje, direct aan het strand.

We kleden ons om en maken ons klaar voor de wandeling naar het strand Playa la Rope. Deels is er een boulevard, maar bij de laatste rots zullen we toch weer heuvel op moeten. De zon is heet, Anwar zingt zichzelf en mij er doorheen:’Sjok, sjok, sjok, liep het ezeltje, helemaal naar Bethlehem …’

In de buurt van Playa la Rope staan de (nog) duurdere resorts. Het strand ziet er heel wat beter uit dan we tot nu toe hier hebben gezien, het is ook wat rustiger. We settelen op een strandbedje onder parasols.
Margret heeft taart en kaarsjes meegenomen, die we onder het genot van een drankje opsmikkelen. De kaarsjes smelten echter binnen no-time in de zon …

Het is hier zo´n 30 graden in de schaduw!

Heerlijk luieren, zee in, zee uit, waterballetjes gooien en dan is het tijd voor Margret haar verjaardagscadeau van Roland en mij: Parasailen.
Nog even zijn er een paar voor en dan is het zover. Het gaat ineens wel heel erg snel, binnen een mum van tijd hangt ze in de lucht. Voor mij zou het niets zijn, maar Margret ontdoet zich dolenthousiast van alle touwen.
Even bijkomen en dan is het tijd voor de banaan, waar Anwar zich zo op heeft verheugt. Roland, Anwar en Margret zitten achteraan en banaan is nogal zwaar beladen. Ik heb lenzen in en zie het dus wel vanaf het strand. Ze varen de baai rond en zijn al snel niet meer als een stipje.
Na deze fijne stranddag gaan we (nu met een taxi) terug naar ‘ons strand’ en eten op het strand. De knoflookgarnalen smaken naar meer. Onder het eten maakt Anwar nog een tekening voor tante Margret. Hij vond het wel een leuk feestje, maar jammer dat er maar drie mensen op het feestje waren!
Een paar keer valt de stroom uit, waar een Indiaan dankbaar gebruik van maakt. Met ‘vuurstokken’ maakt hij de meest acrobatische bewegingen. Het is wel gezellig zo met een kaarsje op tafel, knus eten op het strand. We hebben een klein hoopje dat de stroomuitval blijft tot morgenvroeg, een uur of 7, zodat we zonder lawaai kunnen slapen. Maar helaas … dat gebeurt niet.

Wo. 31-12-2008
Gaan we wennen aan de herrie of was het inderdaad iets rustiger vannacht? Ik heb de hele nacht met oordoppen in geslapen. Niet echt ideaal, maar toch heb ik heel wat uurtjes geslapen, geloof ik. We ontbijten weer bij bar / restaurant Daniel’s langs het strand, die rond 9 uur zijn deuren opent. Weer een eitje, fruit en heerlijke verse jus d’orange. Een aantal mensen zijn al druk in de weer met het opstellen van vuurwerk, dat beloofd een heel spektakel te worden vannacht!

Roland gaat op zoek naar een kapper, maar die gaat pas open als wij klaar zijn met internetten. Met veel precisie wordt er geschoren. Het is ondertussen heet geworden. Ik heb weinig puf voor een uitgebreide mail, Margret is daarin heel wat energieker.

Ter plekke stappen we in een taxi naar het busstation en kopen buskaartjes voor morgen naar Acapulco. In een andere taxi rijden we door naar Playa Linda, om vandaar met de boot door te gaan naar Ixtapa eiland. Ook hier weer een goed strand. In een hoekje vinden we een leuk plekje, compleet met lig- en zitstoelen onder een parasol. Het water is helder, rondom de rotsen zwemmen kleurrijke visjes. We zwemmen en zonnen wat en een zandkasteel wordt gebouwd.

Aan de andere kant van het eiland is het wat rotsachtiger, heel wat snorkelaars drijven daar rond en even later wij ook.

Veel vissen in alle soorten, kleuren en maten vlakbij de kust.
Het idee om te gaan wandelen over het eiland laten we maar zitten en achteraf is dat maar goed ook. Om 5 uur gaat de laatste boot en dus moeten wij ook voor die tijd een bootje vinden terug naar het vasteland. Met alles nog nat staan we binnen een paar minuten aan de kade, ons bootje heeft haast. Net voor 5 uur staan we weer aan land.
‘Gelukkig nieuwjaar!’, Roland belt snel naar het thuisfront, waar de jaarwisseling inmiddels heeft plaatsgevonden. Raar idee, bij ons is het nog zo warm en de zon schijnt nog zo lekker. Playa Linda is omgeven door rijen palmbomen.

Gelukkig ziet de taxi-chauffeur, die ons weer naar Zihuatanejo zal brengen, niet dat onze achterwerken doorweekt zijn …


Douchen in de primitieve douche, jurkje aan (ja … gezellig, toch? Wel wat verkreukt in de rugzak …) en dan op naar het strand om een mooi plekje te bemachtigen voor onze jaarwisseling hier in Mexico. De tafeltjes op het strand zijn keurig gedekt, er staan zelfs kaarsjes op. Het is wel wat vreemd om met oud & nieuw met je voeten in het zand te zitten. Voor ons staan bussen vol met vuurwerk en in stellages staan tientallen vuurpijlen. Anwar is moe en hapt nog net met enige moeite een gebakken vis weg. Daarna valt hij in slaap, op een ligstoel (waarmee de ober helpt met sjouwen) slaapt hij heel wat uurtjes weg. Roland en ik drinken onze eerste (en waarschijnlijk laatste) tequilla. Cerveza bevalt heel wat beter!
Op het centrale plein speelt inmiddels een live band en ook het dansen komt een beetje op gang. En dan … iets voor twaalven begint het aftellen. Een groot bouwwerk wat speciaal voor het aftellen is neergezet werkt niet helemaal zoals het zou moeten. Nuevos 2009 gaat nog even ‘niet af’.
De eerste bus knalt en dan, na een seconde of zo, spat er een prachtige vuurwerkbol in de lucht uiteen. Een soort combi van knel- en siervuurwerk. Telkens weer, zo’n 40 stuks te gaan. Je voelt de knal, best heftig, maar ook heel mooi. ’t Is maar goed dat we Anwar van tevoren wakker hebben gemaakt …
Zo’n mooi en groots vuurwerk, de vraag is of we dat ooit nog zullen zien. Na een kwartier is het voorbij. Individueel voor- of na vuurwerk kennen ze hier niet, op de sterretjes van Margret na die we in het zand steken en zoveel mogelijk tegelijk laten branden. Via het gezellige drukke plein gaan we rond een uur of 1 / half 2 weer naar ons hotel voor de laatste nacht. Het harde oordverdovende lawaai gaat door tot het weer licht wordt.

Het nieuwe jaar is begonnen.



1   2   3   4   5   6


Dovnload 113.85 Kb.