Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Thema 1 Conflicten en ethische keuzes in je werksituatie

Dovnload 194.85 Kb.

Thema 1 Conflicten en ethische keuzes in je werksituatie



Pagina1/6
Datum04.06.2017
Grootte194.85 Kb.

Dovnload 194.85 Kb.
  1   2   3   4   5   6

Thema 1 Conflicten en ethische keuzes in je werksituatie









In dit zevende jaar kom je heel dicht bij je latere werksituatie. Dit brengt nieuwe ervaringen, maar ook spanningen met zich mee. Je merkt dat je meer vrijheid, maar ook meer verantwoordelijkheid krijgt. Je wordt meer en meer de invloed van allerlei krachten in de samenleving gewaar. Er wordt van jou als volwassene verwacht dat je in staat bent keuzes te maken en deze te kunnen verantwoorden.



Vandaar dat we stilstaan bij de vragen die deze nieuwe situatie bij jou kunnen oproepen. Hoe kan ik omgaan met ethische conflicten die mijn levenspad kruisen? Welke oplossingen voor conflictsituaties ontdekken we? Welke oplossingen beschouw je als bevorderend en wat vinden we verdrukkend voor de mens?

Wat is het verband tussen deze oplossingen en de levensvisies in de maatschappij ? En hoe kijk je daartegen aan vanuit jouw eigen levensbeschouwing?


1. Voorbeelden van conflictsituaties en ethische keuzesituaties
BRTN TV1 Koppen 12 maart 2002: 'Afgedankt: bejaarden na faillisement rusthuis op straat gezet'

De rechter is onmenselijk geweest”, zegt Willy Kuijpers, de bevlogen burgemeester van Herent. “Dit is geen faillissement van een gewone handelszaak. Het gaat hier om mensen, stokoude mensen. Zij zijn het slachtoffer, en ze kunnen niet eens protesteren.”



Directrice Ingrid Cornelis windt er geen doekjes om: sommige van haar rusthuisbewoners -allemaal tussen 85 en 95- zullen hun gedwongen verhuis allicht niet overleven. Oude bomen verplant je niet zomaar.
Uit het onderzoek ‘Mis-behandeling in de intramurale bejaardenzorg’ blijkt dat in 1 op 4 rusthuizen de bewoners op één of andere manier met mishandeling te maken hebben. De misbehandeling van bejaarden geschiedt zowel op psychisch, fysisch als financieel vlak. Meer dan de helft van alle klachten hebben te maken met het gebrek aan menswaardige behandeling. Een eerste en belangrijke groep van veroorzakers van misbehandeling is de groep van verzorgers en verpleegkundigen. Zij staan het dichtst bij de mensen en zullen vaak verkeerd handelen door een te hoge werkdruk en onder een te grote stress. Een chronisch tekort aan personeel, het niet vervangen van zieke of zwangere personeelsleden, het ontbreken van voldoende middelen en infrastructuur zijn

hier niet vreemd aan. Een andere oorzaak ligt bij directie en bij families. Ook dokters en therapeuten dragen bij tot mishandeling (voorschrijfgedrag).

Tenslotte zijn de bewoners zelf vaak een bron van mishandeling. Oudere mensen zijn vaak erg hard voor elkaar en isoleren vlug de minderen onder hen.”

Men kan zich ook terecht afvragen waarom deze problemen niet meer geuit worden. Het blijkt dat in 70% van de gevallen men dit niet durft te doen uit angst voor tegenmaatregelen van het personeel, directie of familie.

Nochtans zou het recht op inspraak voorop moeten staan. Hier zijn we bij de kern van het probleem. Er bestaat een groot sociaal taboe rond deze problematiek.

(gebaseerd op Onder Ons, Maandblad van Ziekenzorg CM, februari 1993, p. 8-10)
Onlangs kwam het wetenschappelijk instituut voor volksgezondheid met een

opmerkelijk onderzoek op de proppen. Het instituut ondervroeg meer dan

tweeduizend bejaarden in vijfenvijftig rust- en verzorgingstehuizen over het

leven in de instelling. De resultaten van deze ondervraging verrasten blijkbaar,

want de kranten kopten in grote letters dat de bewoners ‘ontevreden zijn over

maaltijden, dienstverlening, kinderachtige animatie en geroddel van

medebewoners’. Veel kritiek, maar toch eindigde elk artikel met de sussende

woorden dat ‘de oudjes over het algemeen best tevreden zijn over de

vriendelijkheid, het geduld, de verpleegkundige en hygiënische verzorging.”

Ook het verplegend en verzorgend personeel lijkt zich blijkens de enquête al bij

al geen betere job te kunnen indenken. Nochtans zegt tien procent zich

meermaals per week emotioneel opgebrand te voelen! Zelden werden degelijke

onthutsende cijfers zo weggewuifd.

Het meest ontevreden blijken de ouderen over de maaltijden. Ook het onder-

houd van het persoonlijk linnen is een frustratie. Het wassen duurt te lang en

het linnen komt vaak bij de verkeerde bejaarden terecht. Daarnaast klagen

vooral de mannelijke bewoners over de georganiseerde activiteiten, die ze als

saai en kinderachtig bestempelen. Veel liever zouden ze wat meer naar buiten

komen.


De belangrijkste klacht blijkt echter de manier te betreffen waarop men van

thuis naar instelling verhuist. Maar liefst een kwart van de bewoners heeft geen

inspraak gehad in deze beslissing. Men werd gestuurd door de arts of de

kinderen. (uit Kerk en Leven, augustus 2003)
We maakten een ritje met de auto. Jan reed plotseling op de verkeerde weghelft. Ik heb daarom de auto aan mijn schoonzoon gegeven. Jan is nu erg boos op me. Hij rijdt al jaren auto en kan niet begrijpen waarom hij ineens een gevaarlijke automobilist is geworden.’

Zorgen voor veiligheid doet ons botsen op het conflict tussen bescherming en vrijheid.

(www.seniorennet.be)
We hadden met de verpleeghuisarts de afspraak dat als vader weer longontsteking zou krijgen er geen penicilline meer zou worden toegediend. Maar toen ik hem gisteren met hoge koorts in zijn bed zag woelen, wist ik het niet meer. Ik dacht : ‘Geef die man toch medicijnen. Ik wil hem nog niet kwijt.’

(www.seniorennet.be)

Maria is een hoogbejaarde vrouw die in een verzorgingstehuis is opgenomen. Zij deelt de kamer met Frieda, die de laatste tijd duidelijk verschijnselen van dementie vertoont. Frieda heeft van bij haar opname in het rusthuis ervoor gekozen de maaltijd op haar kamer te gebruiken. Maria daarentegen heeft de gewoonte elke middag de eetzaal te bezoeken. Zij besteedt graag veel tijd aan het middagmaal.

Sinds een week laat Maria omwille van een diepe flebitus ’s middags de maaltijd op haar kamer bezorgen. Als naar gewoonte voert Maria al haar ‘rituelen’ uit tijdens de maaltijd. (gebed, praten over de opgediende spijzen, enzovoort).

Frieda daarentegen geniet niet van een rustige maaltijd. Zij eet zeer vlug en is bovendien slordig met het eten. Het is al enkele malen voorgekomen dat Frieda gedaan heeft met eten, terwijl Maria nog aan het hoofdgerecht moet beginnen. De verpleegkundigen volgen echter uit gewoonte het ritme van Frieda. De tafel wordt vaak afgeruimd terwijl Maria de maaltijd nog niet voltooid heeft. Frieda vindt zo’n snelle afhandeling heel leuk, maar Maria verzet zich ertegen. Telkens zij zich heeft moeten haasten bij het eten, is zij de hele dag verdrietig. Maria heeft haar langzame eetstijl reeds een keer proberen te verantwoorden door de verpleegkundige een artikeltje uit een lifestyle-magazine te tonen waarin staat dat rustig eten een betere opname van de voedingswaarden tot gevolg heeft. Indien zij vervolgens de dag erna weer moet horen van de verpleegkundige dat Frieda toch zo flink is omdat zij vlug eet, terwijl Maria vertraging veroorzaakt, verzet zij zich ertegen. De verpleegkundige reageert met : ‘We zullen je vanaf morgen wat vitamines met extra voedingssupplementen geven. Je hoeft dan geen schrik meer te hebben dat je ondervoed zult geraken.’

(C. Gastmans en K. Dierickx, Ethiek in witte jas. Zorgzaam omgaan met het leven, p.146)


“Kinderen horen ’s avonds bij ouders”

Ik vind het initiatief van de provincie Limburg om in kinderopvang te voorzien van ’s morgens half zes tot 23 uur ’s avonds onverantwoord. Ik hoop dat minister van Welzijn Mieke Vogels hiertegen optreedt. Onderzoek toont aan dat zes procent van de kinderen depressief is. Flexibele kinderopvang zal het nog erger maken”, zegt Bob Vansant, psychotherapeut met specialisatie “depressie”.

Van kinderen wordt al op heel jonge leeftijd verwacht dat ze meehollen in ons manische ritme. Eigenlijk zit het al fout dat er kinderopvangdiensten nodig zijn voor de opvoeding van onze kinderen en de grens wordt alsmaar verlegd.”

Uit studies blijkt dat de band met een vertrouwenspersoon zeker in de eerste drie levensjaren van een kind essentieel is voor de psychologische ontwikkeling. Vertrouwen opbouwen in de samenleving kan enkel als de opvoeding door de vader of de moeder van het kind gebeurt, in de eerste drie levensjaren is dat zelfs bij voorkeur de moeder.”

Ik wil niet op een hoop gegooid worden met de Alexandra Coolens (Vlaams Blok)(die pleit voor de moeder aan de haard) van deze wereld. Je kan er evenwel niet onderuit dat de basisveiligheid van een kind heel belangrijk is opdat een kind evenwichtig opgroeit.”

Ouders moeten andere keuzes maken. Als je kinderen wil, heeft dat consequenties. Ik heb zelf een tijdlang thuisgewerkt om bij mijn kleine kinderen te zijn en mijn vrouw heeft vijf jaar loopbaanonderbreking genomen.

Ik ga er toch van uit dat de meesten van ons financieel genoeg hebben. Het wordt tijd dat we andere waarden vooropstellen. Het verzadigingspunt is bereikt zoals de gezinsdrama’s, de kindermoorden en de vele gezinsdrama’s aantonen.”



(Het Volk, blz. 6, dinsdag 27 augustus 2002)




Een kind op de acht is een slaaf


Sara uit Tanzania is pas 12, maar ze werkt van ’s morgens tot ’s avonds in het huis van haar rijke baas, in ruil voor de overschotjes van tafel en een tapijt om op te slapen. Slavernij iets van vroeger? Vergeet het.

Ze slepen zich niet meer voort in ketens en ze worden niet meer geveild als een kudde koeien, maar in de praktijk leiden miljoenen mensen vandaag het leven van een slaaf. Afrikaanse kindsoldaten, Oost-Europese prostituees in onze rosse buurten: allebei zijn ze het slachtoffer van slavernij.

Zo begint het. Om geneesmiddelen te kopen voor hun kind, of simpelweg om wat te eten te hebben, gaan straatarme en vaak ongeletterde mensen een lening aan. Ze betalen terug met hun arbeid. Ze werken absurd veel : zeven dagen op zeven in ruil voor wat eten en onderdak. Er ze werken absurd lang : vaak hun hele leven, en soms gaat de schuld gewoon over op hun kinderen. Armoede, en de bereidheid van de mensen om anderen uit te buiten, vormen het hart van het probleem. Schuldslavernij komt vooral voor in het westen van Afrika en het zuiden van Azië. Het is ook daar meestal illegaal, maar de overheid is zelden bereid of in staat de wet toe te passen.

179 miljoen kinderen tussen de 5 en de 17 jaar kloppen lange werkdagen waardoor ze ongeletterd blijven en veroordeeld worden tot slecht betaalde jobs. Zeven op de tien werken in de landbouw, de meisjes vooral in het huishouden.

111 miljoen kinderen onder de 15 werken in gevaarlijke, ongezonde omstandigheden. 8,4 miljoen kinderen zijn het slachtoffer van mensenhandel, leven als schuldslaaf of worden misbruikt in de prostitutie en de porno-industrie. Wereldwijd vechten 300.000 kindsoldaten mee in 30 brandhaarden.

((Het Volk, 24 augustus 2004 – 23 augustus Werelddag tegen slavernij)

Jonge moeder weigert chemo om baby te redden
De Britse Vicki Gavin (26) was nog niet bekomen van het heuglijke nieuws van een derde zwangerschap toen ze aan de binnenkant van haar dij een vlek ontdekte die snel groeide en van kleur veranderde. De vlek werd chirurgisch verwijderd en bleek een kwaadaardig melanoom. Toen Vicki vier maanden in verwachting was, verschenen twee nieuwe vlekjes op de achterkant van haar benen. De specialisten vreesden voor haar leven en stelden een abortus voor. Ze legden uit dat de chemotherapie schadelijk zou zijn voor haar ongeboren baby en dat het een beduidend risico inhield op een miskraam. ‘Ik wou dat ze zich liet behandelen om haar eigen leven te redden’, geeft haar man Robert toe. ‘Maar Vicki weigerde resoluut om het leven van haar kindje in gevaar te brengen. Ze wou zelfs niet dat een scan werd gemaakt om na te gaan hoe ver de kanker zich verspreid had omdat ook die röntgenstralen de baby konden schaden. Ik was echt verscheurd en vond de keuze die Vicki moest maken wreed en onrechtvaardig. Zij zelf twijfelde geen ogenblik aan haar beslissing.

In februari vorig jaar beviel Vicki van Patrick, een kerngezonde baby. De jonge moeder liet zich onmiddellijk behandelen met de chemotherapie die ze maanden voordien al had kunnen krijgen. Maar de behandeling kwam te laat om de woekerende kanker klein te krijgen. Vijf maanden na de geboorte overleed Vicki.” (Het Volk,10 mei 2005)
Kies een situatie uit en bespreek die hieronder aan de hand van de vragen.

  1. Welke problemen worden hier ter sprake gebracht?

________________________________________________________________________________________________________________________
2. Stel een lijst op met de betrokken partijen en de waarden die zij belangrijk vinden.

  • ______________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

______________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________


  1. Welke waarden botsen met elkaar?

____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________


  1. Hoe voel je je bij dit soort problemen?

____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________


  1. Wat is/zijn de oorzaak/oorzaken van dit soort problemen?

____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________


  1. Welke reacties bestaan er in dergelijk geval?

____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________



  1. Welke reacties vind je bevorderend voor het mens-zijn, welke verdrukkend?




Bevorderend

Verdrukkend







Hier voelt men iets van de kleine dagelijkse beslissingen die verpleegkundigen nemen. Zij zijn zelden zo klein als ze lijken. Want wat een zieke zich zal herinneren is niet de snelheid waarmee de arts erin geslaagd is om zijn deshydratatie te corrigeren, maar eerder de wijze waarop dit is gebeurd. Het verschil namelijk tussen die beker water die hem werd aangeboden of die hem tussen de tanden werd geduwd. Het verschil tussen dat verse glas water of die beker die er al stond sinds gisteren. Het verschil tussen tijd krijgen om te drinken of net voldoende om zich niet te verslikken. Het verschil tussen ‘moeten drinken’ en mogen zeggen : ‘Mag ik nog even wachten?’

(F. Montaine)

  1   2   3   4   5   6

  • “Kinderen horen ’s avonds bij ouders”
  • Een kind op de acht is een slaaf

  • Dovnload 194.85 Kb.