Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Turks tapijt Dutch

Dovnload 79.82 Kb.

Turks tapijt Dutch



Datum03.06.2017
Grootte79.82 Kb.

Dovnload 79.82 Kb.

Turks tapijt Dutch

Het Turks Tapijt gemaakt in dorpen onderscheid zich door krachtige geometrische patronen.


Daarnaast bestaat er een soort Turks Tapijt dat juist verfijnde kleuren en bloemmotieven bevat.
Het Turks Tapijt wordt geknoopt met de zgn. Ghiordes knoop die overal gevonden word waar men Turks spreekt.
De geschiedenis van het Turks Tapijt kunnen we nagaan aan de hand van vele schilderijen uit de Renaissance periode. De vroeg Ottomaanse tapijten die we kunnen terug vinden op Europese schilderijen vertonen diermotieven. Zo bevind zich in het Islamische Museum in Berlijn een tapijt uit de vroeg vijftiende eeuw waarop een draak en feniks te zien zijn.
Latere ontwikkelingen laten heraldische vogels zien , groepen van dieren die in gevecht zijn en paren van vogels tegenover elkaar aan beide zijden van een boom.
Het tegenwoordige Turks Tapijt wordt voornamelijk gemaakt voor de lokale markt en de toeristen industrie.
De tapijtkunst is permanent in ontwikkeling ,zo ook het Turks Tapijt.
Recentelijk wordt als nieuw Turks Tapijt de Kazak geproduceerd.
Met natuurverf wordt in het dorp Yenikoy een nieuw Turks Tapijt geproduceerd.
De ontwikkeling staat niet stil: Eigentijds Turks Tapijt met Mandala motieven.

Bron: http://www.karabag.nl/turks-tapijt/



Turkse Tapijten

Turkse tapijten zijn een begrip in de wereld. De Turken hebben een grote traditie op het gebied van het knopen en weven van tapijten. De kunst van handgeknoopte tapijten heeft in Turkije een lange traditie. Men denkt dat deze techniek werd uitgevonden door nomaden. Sedert de 12e eeuw is het orientaalse tapijt in geheel Europa bekend. Het werd door vele schilders vastgelegd. Het Turkse tapijt beleefde een bloeiperİode in de 16 en 17e eeuw onder osmaanse heerschappij.

De motieven verschillen van streek tot streek. en ook de tijd heeft veel invloed gehad op de motieven.

De materialen die voor de knoperij worden gebruikt zijn wol, katoen en zijde. Soms wordt er ook kunstzijde gebruikt of chemisch garen. Bij natuurlijke weefsels moet erop gelet worden dat de wol van jonge schapen zachter is dan die van oude schapen: bergschapen leveren dichtere, fijnere wol dan steppeschapen. De met natuurlijke plantenextrakten geverfde tapijten zijn waardevoller dan degene die met aniline zijn geverfd.

Er is een grote keuze aan tapijten, gemaakt van wol, wol-katoen en van zijde, omdat Turkije zelf grote kudden schapen heeft, zelf katoen verbouwt in de streek rond Kayseri-Bursa-Alanya en een belangrijke producent is van de zijderupsen.

Meestal worden de Turkse tapijten van wol gemaakt, maar soms gebruikt men pure zijde, vooral in Hereke (even ten westen van Izmit) en in Kayseri en Lâdik (bij Konya). Deze dure zijden tapijten hebben vaak motieven van bladeren, vogels en bloemen. De motieven op de wollen tapijten kunnen uiteenlopen van sterren en medaillons, tot geometrische figuren.

Als grote merken van Turkse tapijten zijn er in Turkije:


  • Taşpınar

  • Hereke

  • Bünyan

  • Ladik

  • Kars

  • Milas

  • Kula

  • Bergama

  • Uşak

  • Sivas

  • (Acemhoyuk) Yeşilova, Aksaray.

 

 

Turkse Kilims, Kilims in Turkije

Turkse Kilims zijn minder duurzaam dan de geknoopte Turkse tapijten, maar ook veel goedkoper. Kilims zijn de kleden die worden geweven, meestal op een liggend getouw. Deze Turkse kilims zijn door de eeuwen heen gebruikt als kussen, rugzak (hurç), of gewoon als wandversiering. Bij het weven van een kilim ontstaat bij het gebruik van verschillende kleuren een gleuf op de plaats van een verticale scheiding. Omdat zo'n opening een kleed minder sterk maakt, heeft men eerst vooral diagonale versieringen toegepast, later ging men extra draden toevoegen om de gleuven dicht te naaien. De cicims, sumaks en zilis waren het resultaat; de verschillen tussen die soorten geweven kleden zitten hem vooral in de gehanteerde technieken, zoals borduren en dubbel weven. Kilims worden soms ook gemaakt van katoen.



De wereldberoemde kilims of kelims van Turkije vertellen het verhaal van een volk dat met dieren en huizen rondtrok. Zijn in de alleroudste exemplaren nog duidelijk dieren te herkennen, met de bekering tot de islam werden deze dierlijke figuren steeds abstracter

Bron: http://www.transanatolie.com/nederlands/turkije/Turkije%20en%20Ataturk/turkse_tapijten.htm


Tapijten & Textiel


Het weven van tapijten werd voor het eerst gedaan door de Seltsjoeken. Eerst werd het tapijtweven als kunst uitgevoerd, maar al gauw werd het kleed gebruikt als gebedskleed. Pas later werden echte tapijten gemaakt. De echte handgeweven tapijten zijn duur, maar ze gaan wel een leven lang mee. Er zijn drie verschillende tapijten:

  • De geknoopte tapijten met pool (halı)

  • Platte weefsels zonder pool (kilim)

  • Zijden tapijten

Turkije is in recente jaren uitgeroeid van een grote textielexporteur tot een modeland, van waaruit zowel westerse als moderne islamitische kleding zijn weg vind naar het Midden-Oosten.

Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Turkije



turkse tapijten

Tapijt weven werd als belangrijke Turkse kunstvorm ingevoerd door de nomadische Seldsjoeken in de 12de eeuw. Hun kunst verried hun nomadische achtergrond, want tapijten zijn onmisbaar bij de inrichting van tenten.
Er zijn drie categorieën: de geknoopte tapijten met pool (hali), platte weefsels (kilim) zonder pool en zo groot als en reisdeken, en de zijden tapijten, een klasse op zichzelf. Deze zijn de duurste en meest luxueuze. Met de dunne zijden draad kan de wever de kleinste details in de rijkste kleuren uitvoeren. Kilims werden traditioneel gemaakt door vrouwen voor dagelijks gebruik, niet voor de handel. De patronen en kleuren waren daarom niet afhankelijk van mode eisen, maar weerspiegelden de identiteit van de weefster, haar familie en haar stam. De meeste kilims zijn van schapenwol gemaakt, sommige van geitenhaar en katoen. Thuis werden ze niet alleen gebruikt als vloerkleed maar ook als wandkleed, deurgordijn, gebedskleed, als grote zakken voor kussens en zadeltassen en kleine zakken voor zout, brood, graan en kleding.
Natuurlijke kleurstoffen werden traditioneel bereid uit wortels, schors, bessen, groenten en mineralen. In de tweede helft van de 19de eeuw werden de anilinekleurstoffen ontwikkeld die geleidelijk de plaats van de oude natuurlijke kleurstoffen hebben ingenomen. Natuurlijke kleurstoffen zijn nooit roze of oranje, dus deze of andere, maar fellere kleuren zijn een aanwijzing van chemische kleurstoffen. Tegenwoordig gebruiken wevers die gemakshalve altijd, zodat ze niet meer afhankelijk zijn van het voorkomen van bepaalde planten, wat vroeger juist tot plaatselijke kenmerkende kleuren leidde zoals Turkomaans rood en Balikesir blauw en rood. Ook de ontwerpen en patronen duiden op de herkomst, alhoewel het jaren ervaring vereist ze daarop te herkennen. Een paar ontwerpen komen in iedere streek voor, vooral het gebedskleed met het boogvormige egale stuk dat de naar Mekka gerichte mihrab (gebedsnis) in de meeste moskeeën weergeeft.

Gebedskleden worden uitsluitend voor het gebed gebruikt en zijn erkenbaar aan symbolen als handen in gebedshouding, de moskeelamp, de levensboom, de waterkruik, het sieraad van Mohammed of de ster van Abraham

Het kopen van een tapijt.

- Koop alleen Turkse tapijten, ook al worden er Perzische, Kaukasische en Turkmeense aangeboden. Vanwege de exclusiviteit zijn deze tapijten in Turkije veel duurder den elders.
- Inspecteer aan de achterzijde de dichtheid van het weefsel. Hoe dichter het weefsel, hoe kleiner de knoop, hoe hoger de prijs. Wrijf met een natte zakdoek over het tapijt om de kleurechtheid te bepalen en kijk het na op reparaties.
- Controleer de echtheid van zijde met een brandende lucifer. Echte zijde ontbrandt niet snel, synthetische daarentegen schroeit meteen en gaat stinken.

Moskeetermen.



Mihrab gebedsnis in de muur van de moskee richting Mekka.
Minbar Preekstoel.
Medrese bij moskee behorende theologische school.
Imaret soepkeuken bij moskee voor de armen.
Tübe mausoleum.

Symboliek.



Toen tijdens de iconoclastische periode menselijke afbeeldingen verboden waren, kwamen symbolen in zwang, bijvoorbeeld:

Duif vruchtbaarheid, vrede, liefde, onschuld.


Zwarte haan duivel.
Witte haan voorspoed.
Pauw de opstanding der doden.
Leeuw seksualiteit, duivel, magie.
Wijn symbool van Jezus.
Palmboom hemel en eeuwig leven.
Vissen de vrome gelovigen.

Bron: http://users.telenet.be/carlos.hoevelinck/geschiedensturkije.htm#Turkse%20tapijten



Gebedskleed (islam)
Een gebedskleed (Arabisch: سجادة sadjada) (foutief: gebedsmat) is een kleed dat door moslims gebruikt kan worden voor het 5-maal dagelijkse gebed, de salat. Hoewel het kleed niet verplicht is, helpt het om te bidden op een schone ondergrond, met name wanneer de sudjud verricht wordt. Een moslim dient zich ritueel te reinigen vóór de salat en te bidden op een schone plaats. Door het gebedskleed wordt een ritueel reine ruimte afgebakend. Daarnaast hoort een soetrah gebruikt te worden indien men de salat alleen verricht, een object waartussen niet gelopen mag worden en degene die bidt. Het kleed wordt in de qibla-richting gelegd, waarbij soms gebruik wordt gemaakt van een ingebouwd kompas.


De Arabische benaming sadjada is afgeleid van de wortel S-DJ-D, dat prosternatie inhoudt. Het komt eveneens terug in het woord sudjud. Hierbij onderwerpt men zich geheel aan God onder andere door het voorhoofd en neus op de grond te drukken. Het hoogste doel van de salat is uiteindelijk het volledig opgaan in God door nederigheid. Sadjada is het voorwerp waarop dit gebeurt, het gebedskleed.

Het gebruik van of het verwijzen naar een gebedskleed is niet afgeleid uit de Koran of Ahadith. In verschillende Ahadith wordt melding gemaakt van Mohammed en de Sahaba die het gebed in de open moskee van Medina verrichten, waarbij zij, na regenval, met besmeurde hoofden en gezichten de moskee verlieten. Er is wel sprake in de Ahadith van een firaash, bijvoorbeeld een kledingstuk, of een bisaat, een palmbladeren mat.


Gebedskleed

Daarnaast wordt een chumra genoemd, een kleedje dat juist groot genoeg is om de sudjud op te verrichten. Deze werden gebruikt als bijvoorbeeld de grond te heet was om de sudjud te verrichten. Pas een eeuw na het vaststellen van de Ahadith zou het gebedskleed in zijn huidige grootte zijn opmars hebben gemaakt, waarbij eerst de rijken tot het gebruik hiertoe overgingen. Hoewel een gebedskleed door de meeste geleerden wel is toegestaan, wordt toch de voorkeur gegeven aan de schone grond. Mocht men tijdens het bidden vuiligheid op de grond zien, dan mag deze met één handveeg weggehaald worden. Volgens een Hadith zou heel de aarde als een moskee zijn op het tijdstip van het gebed. Daarnaast zou Mohammed hebben gezegd: Elk stukje grond waarop God wordt herdacht, voelt zich trots tegenover de rest van de aarde.

Een gebedskleed is circa 110 cm bij 65cm, juist genoeg om de handelingen van het gebed te verrichten. Geleerden keuren afbeeldingen op het kleedje af, omdat het de aandacht zou afleiden van het gebed. Het wordt als makruh beschouwd om op een dergelijk kleed te bidden. Een van de zaken om het gebed te perfectioneren is het vermijden van een plaats die veel aandacht trekt of kleur bevat. Om deze reden is een gebedskleed weinig gedecoreerd en wordt vaak een gebedsnis of de Ka'aba afgebeeld.

Tegenwoordig worden er ook gebedskleden machinaal vervaardigd voor commerciële doeleinden, die bedoeld zijn als een souvenir voor toeristen.

Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Gebedskleed_%28islam%29

History English


Carpets, whether knotted or flat woven (hummas) are among the best known art forms produced by the Turks from time immemorial. There are environmental, sociological, economic, and religious reasons for the widespread art of carpet weaving among the Turkish people from Central Asia to Turkey.

The geographical regions where Turks have lived throughout the centuries lie in the temperate zone. Temperature fluctuations between day and night, summer and winter may vary greatly. Turks-nomadic or pastoral, agrarian or town-dwellers, living in tents or in sumptuous houses in large cities-have protected themselves from the extremes of the cold weather by covering the floors, and sometimes walls and doorways, with carpets. The carpets are always hand made of wool or sometimes cotton, with occasional additions of silk. These carpets are natural barriers against the cold. The flat woven kilims which are frequently embroidered are used as blankets, curtains, and covers over sofas or as cushion covers.

In general, Turks take their shoes off upon entering a house. Thus, the dust and dirt of the outdoors are not tracked inside.The floor coverings remain clean, and the inhabitants of the house, if need be, can comfortably rest on the floor. In the traditional households, women and girls take up carpet and kilim weaving as a hobby as well as a means of earning money. Even technological advances which promoted factory-made carpets could not hamper the production of rug weaving at cottage-industry level. Although synthetic dyes have been in use for the last 150 years, hand made carpets are still considered far superior to industrial carpeting. The Ottoman Turks used spindles for additional handmade use.

Turkish carpets are among the most sought after household items all over the world. Their colors, tones, and patterns with traditional motifs have contributed to the status that Turkish carpets have maintained since the 13th century.Marco Polo, who traveled through Anatolia in the late 13th century, commented on the beauty and artistry of the carpets.A number of carpets from this period, known as the Seljuk carpets, were discovered in several mosques in central Anatolia. These were under many layers of subsequently placed carpets. These Seljuk carpets are in the museums in Konya and Istanbul.

Turkish carpets in the 15th and 16th centuries are known through European paintings. For example, in the works of Lotto (15th century Italian painter) and Hans Holbein the Younger, Turkish carpets are seen under the feet of the Virgin Mary, or in secular paintings, on tables. In the 17th century, when the Netherlands became a powerful mercantile country, Turkish carpets were purchased by the Dutch. The Dutch painter Johannes Vermeer represented Turkish carpets predominantly to indicate the economic and social status of the persons in his paintings. Turkey carpets, as they were known, were too valuable to be put on floors, except under the feet of the Holy Mother and royalty.

There are no chairs or benches in a mosque, only carpets. A Turkish mosque is often covered from wall to wall with several layers of carpets.



The Turkish carpets have colors, motifs, and patterns. No two carpets are the same; each one is a new creation. Traditionally unknown women have woven the carpets; this is one art form that is rarely appreciated as being the work of a known or a specific artist.

Materials


1. Wool on wool (wool pile and wool warps and wefts): This is generally the least expensive type of carpet, but often the most "authentic" if such a word can be used. Wool on wool carpets have been made much longer and use more traditional designs than the other types of carpets. Because wool cannot be spun finely, the knot count is often not very high, compared to wool on cotton and silk on silk. High knot count is also not necessary for wool on wool carpets because they are often traditional geometric designs, or otherwise non-intricate patterns.

2. Wool on cotton (wool pile on cotton warps and wefts): This type of carpet can be much more intricate than wool on wool carpets because cotton can be spun finely and the knot count is generally much higher. In wool on cotton rugs, floral designs etc. are also found, in addition to the geometric patterns.

3. Silk on silk (silk pile on silk warps and wefts): This is the most intricate type of carpet with very fine weave. Knot count for silk carpets intended for floor coverings should be no greater than 100 knots per square cm, or 10 X 10 cm² and can be as fine as 28 X 28 knots/cm². Any carpet woven with the knot count greater than 10 X 10 knots/cm² should only be used as a wall or pillow tapestry. These very fine, intricately woven carpets are no larger than 3m X 3m.

Carpets by regions
Anatolia has a weaving culture. The carpets derive their names from the localities in which they were produced, as well as from the techniques of their manufacture, the characteristic patterns of their ornamentation, the layout of the design, and the color scheme.


  • Bergama carpet

  • Ushak carpet

  • Milas carpet

  • Hereke carpet

  • Konya Carpets and Rugs

Characteristics

Natural dyes
Carpets can be made with natural or chemical dyes. With wool on wool and wool on cotton carpets, natural dyes are preferable. Natural dyes do not bleed when it gets wet and when you wash the carpet. This can be very important, especially when you are buying a carpet with white in it, because other colours will bleed into the white and make it look very ugly. There are a couple tests that you can do on the carpet to test whether they use chemical or natural dyes. The first is to have a fairly damp white cloth and rub it against the carpet. If the colour is natural dye then only fibres will come out, and that will be the only colour that leaves the carpet, while if chemical dyes are used, colour will actually bleed into the whiteness of the cloth, as well as little pieces of wool coming off. Natural dyes are more expensive than chemical ones and the price of the carpet will thus be higher. Remember to do this test on each colour of the rug, especially if you are doubting the authenticity of the natural dyes, because its possible that some colours in the rug are natural, others chemical.


Another way to tell if a carpet is natural or chemical dyes, is how it fades. This is especially noticeable if the carpet has been out in the sun for any extended periods of time. You open up the carpet to see the bottom of the thread, often by bending the carpet in half, or just opening it up with your fingers. If the thread near the bottom of the knot is a different shade of colour than the top of the thread, it is a chemical dye.

Silk carpets are almost always made chemical dyes.

Dead or live wool
Dead wool is cut after the sheep has died, and the wool is harsh and rough because it has lost its natural oils. Live wool is sheared when the sheep is alive, and retains the natural oils. Most Turkish Carpets are made of live wool because it is finer and not as rough.

Handspun or machine spun weave
This is only applicable to wool on wool carpets. Machine spun wool is much tighter spun than handspun, one would think this is a good thing but because its much tighter, and wool is not very strong, many of the wool fibres snap while they do this, which limits the lifetime of the carpet. Handspun increases the hours of labour and the price accordingly, but it is not spun as tightly as machine spun so the lifetime of the carpet is longer. Now how to tell whether your rug is handspun or machine spun. The only way to do this is to flip the carpet over and look at the weave. If all the little squares are exactly the same size, then its machine spun. If there are size differences in the squares then it is handspun. It is very difficult to find handspun carpets, especially in the big cities.

http://en.wikipedia.org/wiki/Turkish_carpet


Turkmen Rug

A Turkmen rug (or Turkmen carpet) is a type of hand-made floor-covering textile traditionally originating in Central Asia (especially in Turkmenistan and Afghanistan). Such rugs are now mainly produced in, and sold from, Pakistan and Iran. The intricate designs of these rugs derive mainly from various Turkmen tribes, such as the Yomut, Ersari, Saryk, Salor, and Tekke. Various vegetable and other natural dyes are used to produce the rich colors. Many patterns and colors are used, but the traditional and most typical is that of the octagonal elephant's foot (Bukhara) print, often with a red or tan background (picture). The Turkmen Carpet Museum is located in Ashgabat.



"Bukhara rug"
"Bukhara rug" (Uzbek: Bukhoro) — also spelled "Bokhara" — is a term widely, though erroneously, used in the West to refer to carpets and rugs made by various Turkmen tribes of Central Asia, such as Hatchlu and Ersari rugs. During the early 1900s, the name of Bukhara, a city in Uzbekistan, was applied to these rugs. In fact, few Turkmen live in or around Bukhara, which has a population made up principally of Tajiks and Uzbeks. The city did serve as a transit point for some Turkmen rugs on their way to the West (especially those of the Ersari tribe). The city of Bukhara is well-known for its production of the embroidered Tajik textiles known as suzanis.

Economics
Approximately 97% of the Turkmen rugs has been transacted under other countries' names like Iran and Pakistan. However, Afghan businessmen or traders with the help from the government of Afghanistan are seeking ways to end this. Many Afghan carpet weavers work in neighboring Pakistan in that country's carpet industry where they have successfully incorporated their designs as well as using Pakistani enhanced wool. Afghan products are beginning to regain its popularity today. Afghan businessmen in the United States received more than one million US dollar demands for further quality handicraft mat after all their rugs put for display were sold out. In early 2008 the Afghan carpets were put for display in another international exhibition in Germany, out of 1442 carpet producers from 80 countries across the globe Afghan carpet won the first position in the competition.Afghan carpets are known to be expensive, but are extremely durable and gain more value as they get older.


http://en.wikipedia.org/wiki/Turkman_rug

Background on origin of Turkmen Rugs


Geography

West Turkestan is an area of some 700,000 square kilometers with the Caspian Sea to the west, the Mangyshlak Peninsula to the northeast and the Kapet-Dagh Mountains and the outskirts of the Hindukush forming a semicircle to the south. West of what since 1924 has been the border of the Soviet Socialist Republic of Turkmenistan are Afghanistan and the Iranian province of Khorassan. At the eastern side is the huge Chinese province of Xinjiang (Sinkiang). Usually referred to in the context of weaving literature as East Turkestan. Thus viewed in simple geographic terms, it is easier to understand the nature of this Eurasian basin, part of the ancient world's dry belt.

To the western side of the region is the Karakum desert and to the east, between the Amu-Darya and Syr-Darya rivers, is the Kyzylkum desert. To the south, that there was earlier the Soviet Socialist Republic of Uzbekistan, now this independent state, are the important trading centers of Bukhara and Samarkand. The latter having been a major post along the ancient Silk Road, which ran from China through East Turkestan and on westwards, via Tashkent in Uzbekistan, Mary (Merv) in Turkmenistan and Khorasan. Many different ethnic groups have occupied this region for millennia and among those associated with weaving, in addition to the Turkmen's themselves, are the Uzbeks, Karakalpaks and Kirgiz.

Historical Research

Serious research into the weaving culture of the Turkmen's must, of course, encompass more than aesthetic appreciation. The beauty of such weavings has unquestionably been the most important factor both for historians and collectors but it is the starting point, the motivation for a greater curiosity. The history, genealogy, beliefs and way of life of the Turkmen steppe peoples are all of great importance to their art. Turkmen rugs, therefore, with their distinctive palettes, motifs and compositions, are not merely examples of a strange and exotic 'folk' art but represent a highly complex and historically continuous culture. This strong historical continuity was made possible by the innate conservatism of Western and Central Asian tribal cultures and, most importantly, by their nomadic, or semi-nomadic, way of life. The Turkmen's (who belong to a Western Turkic language group - unlike any other Central Asian peoples) have thus been able to maintain and develop their own special culture.
Because the majority were nomads or semi-nomads, hardly any written sources exist to indicate the origins of the Turkmen's hut it is clear that they are descended from the Oghuz tribe, whose genealogies list a few names still found in the 19th century. Other descendants of the Oghuz were the Seljuk's and Ottomans, who built great empires from the 11th century onwards, their power and territorial expansion creating a Turkic-based culture into eastern Europe, North Africa and Spain. Within this historical context, Therefore, it is not difficult to see the importance of the Oghuz and their descendants; and the history of the Oghuz. With all its later political and geographical ramifications, is crucial to a proper understanding of Turkmen weaving, as will become clear.

Way of Life



The earliest researchers into the Turkmen's and their weaving culture started from the assumption that the Turkmen had always been nomads and therefore the historical roots of their weaving were to he found in nomadic traditions. That the art of knotting grew out of the practical necessities of a nomadic way of life appears to he a convincing hypothesis. Mobility was an important requirement of this lifestyle and all the nomad's personal property had to he, as far as possible. Light, easily transportable and made from readily available raw materials, the most important of which was the wool from their own flocks of sheep. Piled carpets provided protection from the cold underfoot - in these climates, freezing temperatures seep up from the ground at night - and could also he used as covers and blankets.
However, the general opinion today is that although nomads unquestionably played an important part in the development of pile weaving, they may not actually have invented it. In the nomadic environment, it was easier to make felts and fiat-weaves. Felting, indeed, is probably among the oldest of textile techniques. No loom is needed and items can he made in a comparatively short time. By contrast, the production of a knotted carpet can take several months, and thus it is hardly a technique suitable for a nomadic way of life. Whenever carpets are depicted in early art, whether Eastern or Western, they are associated with power and wealth, both religious and secular. From such evidence, it would seem that for a long time pile weavings were the preserve of the upper echelons of the societies, which made or imported them. It is therefore more likely that they were produced by settled communities rather than by semi-nomadic ones. The manufacture of rugs by knotting woolen threads on to a net-like ground structure was probably derived from flat-weave techniques. The development from a continuous flat-weave such as sumak, through such loose pileping as the loop-pile technique to the final refinement of 'knotting' seems logical. It was not only geography and climate, which forced many of the inhabitants of Central Asia into a nomadic way of life. There was also the constant plundering and pillaging which went on between neighboring groups, the fight for good grazing lands at different times of the year, the struggle to secure access to water supplies and the constant internecine battles between the Turkmen's themselves. The origins and development of equestrianism among the steppe nomads, starting with the Scythians around 700 B.C., are also of considerable importance when discussing the history of this region.
The Turkmen's were divided into tribes, the number of which it is now hard to estimate; the tribes themselves were further sub-divided into various kinship groups and individual families, much like the large tribal confederations in Iran, many of which are also wholly or in part of Turkic origin. The Turkmen family lived in a distinctive tent, called a yurt, which could be erected and dismantled within a few hours. The base of a yurt was a lattice-like construction made of willow with a domed roof and covered in felt.
Horses were the key to a tribe's power, and served as their major status symbol. The principal source of its wealth was its sheep which provided wool, milk and, on festive occasions, meat. The task of hooking after the flocks, as well as weaving, fell to women. Other raw materials for weaving, although to a much lesser extent, were obtained from camels and goats.

Copyright © 2003-2011 Bukhara-carpets.com


http://www.bukhara-carpets.com/oriental-rugs/about-turkmen-rugs.html

The Tribal Gol in Turkmen Carpets

by V.G. Moshkova



http://www.tcoletribalrugs.com/article35Moshkova.html

  • Tapijten Textiel
  • History English
  • Materials
  • Characteristics
  • Background on origin of Turkmen Rugs

  • Dovnload 79.82 Kb.