Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Unfinished sympathy

Dovnload 0.55 Mb.

Unfinished sympathy



Pagina7/8
Datum16.05.2018
Grootte0.55 Mb.

Dovnload 0.55 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8

Hoofdstuk 5 Conclusie en aanbevelingen

5.1. Conclusie


Het doel van dit onderzoek is om aan de hand van dit verkennend onderzoek inzichtelijk te maken of, in tegenstelling tot de beweringen van Tsui et al. (1997) en Tsui & Wu (2005), aangetoond kan worden dat uitzendkrachten van de inlener behalve een quasi-spot contract en underinvestment benadering ook een mutual investment en een overinvestment benadering kunnen ontvangen. De analyses toonden aan dat de organisaties uitzendkrachten voor verschillende doeleinden en functies inzetten. Binnen elke organisatie is het voor de uitzendkrachten mogelijk om in aanmerking te komen voor een vaste aanstelling, mits er voldaan wordt aan de voorwaarden van de inlenende organisatie. Daarbij zijn er geen verschillen in de monetaire compensaties en fysieke en sociale arbeidsomstandigheden tussen uitzendkrachten en vaste medewerkers. Binnen organisatie 1 en 4 zijn er wel verschillen in de ontvangen HRM praktijken tussen vaste medewerkers en uitzendkrachten. Dit is het geval bij de (te) ontvangen financiële en monetaire beloningen en ontwikkel- en promotiemogelijkheden van uitzendkrachten. Bij organisaties 2 en 3 is er minder onderscheid in de ontvangen HRM praktijken van vaste medewerkers en uitzendkrachten. Uitzendkrachten worden binnen deze organisaties niet uitgesloten van monetaire compensaties, ontwikkel- en promotiemogelijkheden en hebben gelijke arbeidsomstandigheden en arbeidsinhoud. Hieruit valt te concluderen dat de investeringen in uitzendkrachten, ten op zichte van de investeringen in vaste medewerkers, bij organisatie 1 en 4 laag is en bij organisatie 2 en 3 juist hoog. Organisatie 1 biedt uitzendkrachten van middellange en lange duur vaste aanstellingmogelijkheden, monetaire compensaties, fysieke en sociale arbeidsomstandigheden in een gelijke verhouding tot vaste medewerkers. Uitzendkrachten worden echter uitgesloten van secundaire arbeidsvoorwaarden zoals een eindejaarsuitkering, te dure externe opleidingen

en cursussen en hoger loon vanwege de financiële investeringen die hiermee gemoeid zijn. De verwachtingen ten aanzien van de uitzendkrachten van middellange duur zijn over alle categorieën lager in vergelijking tot de verwachtingen van vaste medewerkers. Ten aanzien van langdurige uitzendkrachten zijn de transactionele en relationeel niet taakgerelateerde verwachtingen lager, maar de relationele taakgerelateerde verwachtingen gelijk aan de verwachtingen van vaste medewerkers. De inlenende organisatie lijkt dan ook ten aanzien van uitzendkrachten van middellange en lange duur, gezien de lage investeringen en gemiddeld lagere verwachtingen, een quasi-spot benadering te hanteren. Dit is dus een ondersteuning voor de veronderstellingen van Tsui & Wu (2005).

Organisatie 2 biedt zijn uitzendkrachten van middellange en lange duur vaste aanstellingsmogelijkheden, gelijke monetaire compensaties, ontwikkel- en promotiemogelijkheden, arbeidsomstandigheden en arbeidsinhoud in verhouding tot de vaste medewerkers. Uit de resultaten ten aanzien van de verwachtingen van uitzendkrachten van middellange duur blijkt dat de organisatie lagere transactionele en relationele niet taakgerelateerde verwachtingen heeft en gelijke relationele taakgerelateerde verwachtingen. Ten aanzien van langdurige uitzendkrachten zijn de transactionele en relationeel taakgerelateerde verwachtingen lager, maar de relationele niet taakgerelateerde verwachtingen hoger dan de verwachtingen van vaste medewerkers. Gezien de hoge investeringen in secundaire arbeidsvoorwaarden en gemiddeld lagere verwachtingen, voor zowel uitzendkrachten van middellange als lange duur, lijkt de organisatie dan ook voor beide groepen een overinvestment approach te hanteren. De veronderstellingen van Tsui & Wu (2005) worden hier niet gesteund.

Bij organisatie 3 worden uitzendkrachten van middellange duur vaste aanstellings-mogelijkheden, monetaire beloningen, monetaire compensaties, ontwikkel- en promotiemogelijkheden en gelijke arbeidsomstandigheden en arbeidsinhoud geboden. De resultaten ten aanzien van de verwachtingen tonen aan dat de organisatie lagere transactionele, relationele taakgerelateerde en niet taakgerelateerde verwachtingen heeft van uitzendkrachten. Binnen deze organisatie zijn er hoge investeringen, maar lage verwachtingen. Hieruit valt te concluderen dat ook organisatie 3 ten aanzien van de uitzendkrachten een overinvestment approach hanteert. Ook hier worden de veronderstellingen van Tsui & Wu (2005) niet gesteund.

Bij organisatie 4 zijn er wel vaste aanstellingsmogelijkheden en gelijke fysieke en sociale arbeidsomstandigheden voor uitzendkrachten, maar worden uitzendkrachten uitgesloten van monetaire beloningen, ontwikkel- en promotie mogelijkheden. Daarnaast wijkt de arbeidsinhoud van uitzendkrachten af van de arbeidsinhoud van vaste medewerkers. De verwachtingen van uitzendkrachten zijn voor alle groepen gelijk. Hierbij zijn er lagere transactionele en relationeel niet taakgerelateerde verwachtingen, maar zijn de relationeel taakgerelateerde verwachtingen even hoog als de verwachtingen van vaste medewerkers. Gezien de lage investeringen en gemiddeld lage verwachtingen ten aanzien van uitzendkrachten, kunnen we concluderen dat ook organisatie 4 meer een quasi spot benadering hanteert ten aanzien van de uitzendkrachten. De veronderstellingen van Tsui & Wu (2005) worden hier wel gesteund.

Over het algemeen valt te concluderen dat de organisaties minder investeren in secundaire arbeidsvoorwaarden voor uitzendkrachten in verhouding tot de vaste medewerkers (bijlage 2). Daarnaast tonen de resultaten aan dat de organisaties de transactionele en relationele niet-taakgerelateerde verwachtingen in mindere mate van belang achten dan de relationele taakgerelateerde verwachtingen. De verwachtingen van de organisaties ten aanzien van uitzendkrachten en vaste medewerkers variëren eveneens binnen de verschillende organisaties. Over het algemeen zijn de verwachtingen ten aanzien van vaste medewerkers in ieder geval hoger dan de verwachtingen ten aanzien van uitzendkrachten binnen de drie verwachtingscategorieën. Voor alle groepen uitzendkrachten (kort, middelmatig en langdurige) zijn de relationeel taakgerelateerde verwachtingen het hoogst. Hierop volgend de relationeel niet taakgerelateerde verwachtingen en de transactionele verwachtingen, welke een lagere verwachtingsscore hebben. Er is daarnaast een groei te herkennen in de verwachtingen. Naarmate de verblijfsduur van een uitzendkracht toeneemt, zijn de verwachtingen binnen de drie categorieën ook hoger. Dit wil zeggen dat de inlenende organisaties ten aanzien van uitzendkrachten van korte en middellange duur gemiddeld lagere verwachtingen binnen de drie categorieën hebben dan ten aanzien van langdurige uitzendkrachten. Hieruit valt te herleiden dat de uitzendkracht in ieder geval niet als een homogene groep wordt gezien. De benaderingswijze van een uitzendkracht lijkt mede afhankelijk te zijn van de duur van verblijf van een uitzendkracht binnen de organisatie (Torka, 2003).

Als we bovenstaande resultaten dan ook vergelijken met de werknemer-organisatierelaties van Tsui et al. (1997), kunnen we concluderen dat ten aanzien van uitzendkrachten van korte, middellange en lange duur bij organisatie 1 en 4 voornamelijk een quasi-spot benadering wordt gehanteerd. Zowel de investeringen als de verwachtingen ten aanzien van uitzendkrachten van korte, middellange als lange duur zijn namelijk laag. Organisatie 2 en 3 hanteren juist ten aanzien van uitzendkrachten van middellange en lange duur een overinvestment benadering. De investeringen in secundaire arbeidsvoorwaarden binnen deze organisaties zijn namelijk hoog terwijl de verwachtingen lager zijn. De veronderstelling van Tsui et al. (1997) en Tsui & Wu (2005) lijken dan ook binnen dit onderzoek slechts gedeeltelijk ondersteund te worden. Alleen bij organisatie 1 en 4 wordt de veronderstelde quasispotbenadering ten aanzien van uitzendkrachten gehanteerd, terwijl organisatie 2 en 3 juist een overinvestment benadering hanteren.

5.2. Beperkingen onderzoek en aanbevelingen vervolgonderzoek


Het onderzoek heeft enige beperkingen die in acht genomen moeten worden bij de interpretatie van de onderzoeksresultaten. Mede door de invloed van de economische crisis, was het niet mogelijk om een groot aantal participanten te werven voor het onderzoek. Bij benadering van verschillende Nederlandse organisaties binnen de metaalindustrie werd door de organisaties veelal aangegeven dat ze mede door de economische crisis ‘geen tijd’, ‘andere prioriteiten’ of ‘geen interesse’ in het onderzoek hadden. Om aan meer respondenten te komen is er dan ook gekozen om organisaties uit andere sectoren te benaderen. Binnen dit onderzoek zijn er uiteindelijk acht respondenten geïnterviewd in vier verschillende organisaties en verschillende sectoren. De kleine steekproef beperkt dan ook de representativiteit en generalisatie naar populatie. Daarnaast zorgt de diversiteit van de sectoren van de participerende organisaties ervoor dat generalisatie naar sectoren en de interne validiteit van het onderzoek geminimaliseerd wordt. Voor vervolgonderzoek is het aan te raden om een grotere steekproef te nemen en organisaties binnen een bepaalde sector te benaderen.

Verder richt dit onderzoek zich alleen op Nederlandse organisaties. Tot op heden zijn er echter nog geen universele of europese algemene wetten of kaders vastgesteld voor toepassing van arbeidsvoorwaarden ten aanzien van uitzendkrachten en vast personeel. Hierdoor is generalisatie van de resultaten naar andere landen ook niet mogelijk. Voor elk land gelden er namelijk andere wettelijke regels welke van invloed kunnen zijn op de perceptie van inleners ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden van uitzendkrachten en vast personeel. In december 2008 is er wel een Europese Uitzendrichtlijn in werking getreden (2008/104/EG, PbEU L327/9 van 5.12.2008). Deze richtlijn moet als een kader dienen voor arbeidsvoorwaarden, waardoor gelijke behandeling van uitzendkrachten en werknemers van inlenende organisaties verplicht wordt voor alle lidstaten. De richtlijn moet echter nog een (lange) wetgevende weg afleggen binnen de Europese Unie voordat het kan uitmonden in een dwingende tekst voor alle lidstaten. Totdat de richtlijn is omgezet naar Europese wetgeving moet er nog rekening gehouden worden met het feit dat elk land zijn eigen wettelijk regels heeft ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden. Bij eventueel vervolgonderzoek waarbij internationale onderzoeksresultaten worden vergeleken moet hier dan ook rekening mee worden gehouden. De gekozen methode brengt ook enkele beperkingen met zich mee. Om de benadering van de arbeidsrelaties in kaart te brengen is ervoor gekozen om een semigestructureerde interview en een korte vragenlijst af te nemen. Zoals eerder genoemd moet deze methode ervoor zorgen dat de interviewer diversere informatie en groter inzicht krijgt over het onderzochte onderwerp.

De onervarenheid van de interviewer zorgde er echter voor dat niet alle inzichten van de organisatiestructuur en organisatiebeleid in kaart konden worden gebracht. In enkele gevallen slaagde de interviewer er niet in om duidelijke inzichten te krijgen indien respondenten korte reacties als “ja”, “nee” of niet van toepassing” gaven op de open vragen. De geinterviewde gaf alleen korte antwoorden op de open vragen. Dit was voornamelijk het geval bij respondent van organisatie 1. De korte reacties kunnen mede beinvloed zijn door de onervarenheid van de onderzoeker om door te vragen en de ongunstige planning van het interview. De respondent had namelijk te weinig tijd voor het interview, omdat zijn voorgaande afspraken uit waren gelopen en hij na het interview weer een andere afspraak had. Daarnaast vragen de items uit de vragenlijst diverse bedrijfsspecifieke informatie op over de percepties ten aanzien van uitzendkrachten en de daarmee samenhangende gehanteerde beleid door de organisatie. De respondenten kunnen hierdoor neigen om sociaal wenselijk te antwoorden. De vergelijking van de antwoorden op het kwalitatieve deel van het onderzoek met het kwantitatieve deel ten aanzien van de verwachtingen, maakte het mogelijk dat tegenspraken hierin in ieder geval opgespoord konden worden. Door een rondleiding te volgen binnen de organisaties en door aanwezige vaste medewerkers en uitzendkrachten bij het onderzoek te betrekken kan er echter een nog breder inzicht verkregen worden van de aaanwezige arbeidsrelaties. De informatie die vanuit verschillende invalshoeken verzameld wordt kan daarnaast zorgen voor betere evaluaties van eventueel aanwezige sociaal wenselijke antwoorden. Voor vervolgonderzoek is het dan ook aan te raden deze verschillende invalshoeken te benaderen om uitgebreidere informatie ten aanzien van het onderwerp te ontvangen en sociaal wenselijke antwoorden op te sporen.

1   2   3   4   5   6   7   8

  • 5.2. Beperkingen onderzoek en aanbevelingen vervolgonderzoek

  • Dovnload 0.55 Mb.