Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Van hoge naar nieuwe kunst

Dovnload 6.72 Kb.

Van hoge naar nieuwe kunst



Datum10.10.2017
Grootte6.72 Kb.

Dovnload 6.72 Kb.

De wereld van de klassieke muziek heeft een probleem. Het publiek van bovenal het symfonische concert loopt terug en vergrijst. De schuld wordt niet in eigen kring gezocht, maar bij de mensen en dan vooral de jongeren die wegblijven. Die moeten (her)opgevoed worden. Maar het is roeien tegen de stroom in. Men vergeet dat mensen anno 2009 anders zijn dan vijftig jaar geleden. De samenleving en de mensen zijn veel informeler geworden, maar de setting waarin hoge kunst wordt gebracht is niet of nauwelijks veranderd. Die is keurig, stijf en vooral plechtig en daarmee niet van deze tijd. Mensen van nu voelen zich niet op hun gemak in deze setting. Dat geldt natuurlijk niet voor iedereen. Daarom zou het onrechtvaardig en dom zijn om te stoppen met concerten in de huidige vorm. Maar tegelijk moet men wel bedenken dat het net zo onrechtvaardig is om geen nieuwe meer informele vormen te ontwikkelen waarbij nieuwe groepen zich op hun gemak voelen. Zij hebben ook recht op hun concert. Dat niet doen is zeker zo dom: het overleven van het klassieke concert hangt er van af.

Nieuwe vormen hoeven niets met opleuken te maken te hebben. Het gaat om identiteit. Muziek is niet alleen een muzikaal werk, het is ook een setting: de zaal, het gedrag van de meerderheid van bezoekers, de houding van de dirigent enzovoort. Als de setting niet klopt, past de muziek niet. ‘Dit ben ik niet’ of ‘zo wil ik niet zijn’. Als bijvoorbeeld muzikanten oprecht uitgelaten met de armen om elkaars schouder applaus in ontvangst nemen, dan is de muziek en de muzikale ervaring een andere dan wanneer musici voorspelbaar en keurig buigen.

De huidige liefhebbers stellen keer op keer dat niet zij, maar de muziek een bewegingloze manier van consumeren verlangt. Maar, zoals ik in mijn Van hoge naar nieuwe kunst schrijf: muziek verlangt niet. Mensen verlangen en wat ze verlangen verandert met de tijd. Ooit werd op een deel van de barokmuziek gedanst en in de kerken stond men en liep in en uit. En ook nu is niet iedereen gediend van een concert met tweemaal een uur zo goed als bewegingloos zitten. Een alternatief is bijvoorbeeld een concert, waarbij een groot deel van het publiek staat en tijdens het spel zachtjes de zaal kan verlaten of binnenkomen, bijvoorbeeld omdat men een bepaald stuk al te vaak gehoord heeft. De muzikale ervaring hoeft niet minder intens te zijn.

Het is waar dat er op dit moment veel geëxperimenteerd wordt in de wereld van de klassieke muziek. Maar als daar de loodzware last op blijft liggen van ‘dit is niet het eigenlijke werk’, dan blijven de vooruitzichten somber. Experimenten moeten niet gezien worden als opstapjes naar wat het establishment in de klassieke muziek als het enig juiste ziet. Zo kunnen zich geen nieuwe serieuze concertvormen ontwikkelen met andere eigen kwaliteiten, terwijl dit dringend nodig is. Dat moeten dan vormen zijn waarbij een nieuw en jonger publiek zegt: ‘Dit ben ik’.

(494 woorden)

Desgewenst iets als:

Hans Abbing is hoogleraar kunstsociologie en schrijver van het boek Van nieuwe naar hoge kunst Historische Uitgeverij, Groningen.

Eventueel eruit:



de wereld van




Dovnload 6.72 Kb.