Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Verdachte liefde voor de islam

Dovnload 23.92 Kb.

Verdachte liefde voor de islam



Datum29.06.2018
Grootte23.92 Kb.

Dovnload 23.92 Kb.

Dinsdag, 16 juli 2002


Sectie Opinie
Pagina 7

WAAROM STOPT VRIJDENKENDHEID ZO BRUUSK ALS HET OM ISLAM GAAT? UIT NOSTALGIE NAAR EEN WERELD WAARIN VROUWEN NOG HUN PLAATS KENNEN

Verdachte liefde voor de islam

,,Ik ben atheïste, God zij dank. Onherroepelijk, hooghartig, atheïste. En ik ben absoluut niet van plan mij voor mijn atheïsme te laten straffen door de zonen van Allah. Dat wil zeggen door mannen die, in plaats van bij te dragen tot de vooruitgang van de mensheid, hun tijd doorbrengen al biddend met hun achterwerk in de lucht, vijf keer per dag.''


Je houdt het niet voor mogelijk maar voor die zin is recentelijk een schrijfster voor de rechtbank gedaagd wegens opiniedelict. En dat in de république laïque die Frankrijk is. En dat door een organisatie die zich progressief noemt, de Vereniging tegen het racisme en voor de vriendschap tussen de volkeren (MRAP). Ze wilde de bekende Italiaanse journaliste en schrijfster Oriana Fallaci dwingen de laatste zin van die paragraaf uit haar jongste boek, De woede en de hoogmoed, te schrappen. Volgens de MRAP is zelfs die milde spot over een religie een uiting van racisme. De rechter heeft zich in kortgeding onbevoegd verklaard. Maar de zaak moet wel nog in bodemprocedure voorkomen.

Er staan ons boeiende dagen te wachten als de MRAP ooit gelijk krijgt. Dan mag ook iedereen vervolgd worden die zich waagt aan spottende opmerkingen over de paus, aan blasfemische posters, films, geschriften et cetera.


Fallaci wordt nog voor een ander zinnetje in haar even omstreden als succesvol boek vervolgd. Ze schrijft dat de moslims zich voortplanten als ratten. Dat is inderdaad niet vleiend. Het woord ,,konijnen'' zou vriendelijker geweest zijn. Maar er worden wekelijks veel ergere dingen over de joden, en ook over de christenen, geschreven in islamitische publicaties in onze landen, gezegd in moskeeën in onze landen. Gaan we die allemaal vervolgen?
En, zo niet, waarom de twee maten? Hoe is het mogelijk dat dezelfde mensen die schuimbekken over klerikalisme als ze ergens nog een verdwaald kruisbeeld in een openbaar gebouw ontwaren, kreten als verschrikte kwezels slaken wanneer er iets tegen de islam gezegd wordt?
Het is onder meer uit boosheid over die dubbelzinnigheid dat Fallaci haar boek schreef waarvan in Italië al meer dan een miljoen exemplaren verkocht zijn, en dat ze zelf hielp vertalen en herschrijven in het Frans, La Rage et l'Orgueil . Ze schrijft wat vele vrouwen vermoeden: de indulgentie voor de islam verraadt onder meer het heimwee van vele westerse mannen naar een maatschappij waarin de vrouwen nog hun plaats kennen.
Fallaci is een vrouw die van wanten weet. Ze werd wereldbekend door haar oorlogsreportages in Vietnam en het Nabije Oosten, en haar doordringende interviews met politieke leiders, van Willy Brandt tot Indira Gandhi, van Golda Meir tot Yasser Arafat. Ze stamt uit een militant vrijdenkende familie, was als jong meisje actief in het verzet tegen de fascisten en nazi's. Haar levenslang engagement was dat van, zoals ze schrijft, ,,een citoyenne die het gewoon is alle fascismen en intoleranties te bestrijden, une laïque sans tabous''. Ze woont sinds enkele jaren in New York en weet dat ze aan een ongeneeslijke ziekte lijdt.

Ze schreef haar boek in een reactie van woede na de aanslagen van 11 september. Haar woede geldt onder meer die Italiaanse en andere Europese ,,progressieven'' die blijk gaven van leedvermaak omdat Amerika in zijn hart getroffen werd. En die daarom suggereren dat Al-Qaeda eigenlijk aan de goede kant staat. Osama bin Laden en het antiglobalisme, één strijd.


Het resultaat is een hevig pamflet, dat zeer zeker excessief is omdat ze ook zowat de hele islamitische cultuur omverkegelt. Maar de essentie van de vrije meningsuiting is nu eenmaal dat je schokkende dingen mag schrijven, dat je heilige huisjes omver schopt. En ze gaat overigens even hevig te keer tegen Berlusconi's Forza Italia en de verloedering van de Italiaanse politiek.

Een rode draad door dat alles heen is haar woede als vrouw. Ze heeft zelf ondervonden hoe vernederend de situatie van een vrouw is in de meeste islamitische landen. En ze baalt van de hypocrisie van zoveel westerse prominente mannen, politici en andere, voor wie mensenrechten nog altijd niet voor vrouwen gelden. ,,De misbruiken die de koran opdraagt of toelaat ten koste van de vrouwen hebben geen plaats in hun interpretatie van de Vooruitgang en het Recht. En ik verdenk hen ervan dat ze in hun hart eigenlijk afgunstig zijn (op de mannen in islamitische maatschappijen).''


Daarmee legt Fallaci de vinger op de wonde. Dat helpt verklaren waarom vrijdenkendheid en antiklerikalisme zo bruusk stoppen als het om de islam gaat, ook bij onze bewindslieden. Dat helpt verklaren waarom zoveel mannen schril protesteren als ze menen racisme te zien, maar nooit problemen hebben als vrouwen nog veel abjecter behandeld worden dan destijds de zwarten onder de apartheid. Dat ze integendeel altijd weer de verregaande discriminatie van vrouwen in het grootste deel van de islamitische wereld goedpraten, of in het ,,beste'' geval negeren.
Kijk, bijvoorbeeld, naar de Nederlandse ex-minister Jan Pronk, jarenlang het zinnebeeld van bekommernis om de derde wereld, en het linkse geweten van de Partij van de Arbeid. In 1998 liet hij zich aldus over het Afghanistan van de Taliban uit. ,,Ik denk dat het een misvatting is dat het huidige regime echt mensenrechten schendt. Er worden sommige mensenrechten op een andere wijze toegepast, op basis van een andere filosofie.'' Iedereen wist toen al dat vrouwen in dat land van al hun rechten beroofd waren, dat ze niet meer uit mochten gaan werken, dat meisjes zelfs niet naar school mochten. De conclusie is duidelijk: vrouwen zijn nog altijd niet echt mensen.
Dat constante goedpraten van een obscurantisme dat progressieven en vrijdenkenden juist beweren te bestrijden, lijkt tegenstrijdig. Het valt alleen te verklaren uit een, al of niet bewuste, nostalgie van veel mannen alhier naar een tijd toen de vrouwen hun plaats kenden. Toen de mannen hun dominantie in het gezin, in de maatschappij, in hun seksuele relaties met vrouwen, nog ongehinderd konden botvieren.
Trouwens, ook het taalgebruik in onze culturele wereld en media verraadt dat nog elke dag.

Kijk maar naar de discussie, eerder dit jaar, over de schoonmaak van het Antwerpse Schipperskwartier. Wannes van de Velde viel in een recent interview met Humo uit tegen het ,,wilde kapitalisme dat de hele wereld in zijn wurggreep houdt''. Tegelijk is hij ertegen dat de prostitutie uit het Schipperskwartier weggedrongen wordt. Die hoort erbij, zei hij, een echte stad móet ,,een rafelige rand hebben die een beetje pijn doet aan de ogen''.


Pijn aan de ogen? Doet ze geen pijn aan zijn ziel? Bestaat er één gruwelijker uiting van ongenadig winstbejag dan mensenhandel, dan het misleiden, ontvoeren, kopen van jonge kinderen en meisjes in arme landen om ze als slavinnen te ,,werk'' te zetten in de prostitutie?
Als een Chris De Stoop dat aan kaak stelt in Ze zijn zo lief, meneer, klapt iedereen in de handen. Maar daar blijft het bij want de menselijke, lees mannelijke, natuur heeft toch haar rechten, nietwaar?
Kunstenaars denken er al niet anders over. De eerste aflevering van het VRT-praatprogramma Trommels en Trompetten ging ook al over dat onderwerp. Antwerpse kunstenaars sierden het Schipperskwartier op, als blijk van hun protest omdat ,,seks uit de stad verdwijnt''.
Seks?? Je zou denken dan anno 2002 seks wordt beschouwd als iets wat tussen twee toestemmende personen plaatsvindt, omdat ze het prettig vinden. Of hebben de heren zo'n hoge pet op van zichzelf dat ze denken dat de meisjes en vrouwen in de bordelen voor het plezier de ene man na de andere ondergaan?

Onder het mom van respect voor de vrouwen in de prostitutie wordt daar nu overigens steeds vaker over gesproken als een ,,beroep''. Dat is pas echt weer de plaats van de vrouwen kennen, ten dienste van de fantasma's van mannen.

Een ,,beroep''? Hoeveel van die vrouwen zitten daar uit vrije wil? Hoeveel worden er niet geslagen, mishandeld, vermoord? En welke ouder zal blij zeggen: ,,Ik heb drie dochters die een sociaal zeer nuttig beroep hebben, de eerste is lerares, de tweede is arts, de derde is hoer?''
Het gaat er niet om prostituees te brandmerken. Wel om die verleugening (de term komt van de Nederlandse anarchist Anton Constandse) tegen te gaan. Al te vaak durven ook vrouwen, uit schrik om ,,rechts'' of ,,achterlijk'' te lijken, niet tegen dat taalgebruik te keer te gaan. Durven ze er ook niet op te wijzen hoe vaak pornografie een zeer denigrerend, zeer vernederend beeld van de vrouw als lijdend voorwerp, als slachtoffer opvoert. Nochtans heeft die beeldvorming, die vrouwen op ,,hun plaats'' houdt, verstrekkende gevolgen.

Lees er alle rapporten van de VN over duurzame ontwikkeling op na. De krachtigste hefboom voor ontwikkeling is onderwijs en vorming van meisjes en vrouwen.


Begin deze maand publiceerden de Verenigde Naties een ontstellend rapport over de Arabische wereld, dat opgesteld werd door een groep Arabische intellectuelen. Ondanks zijn rijkdom raakt die wereld steeds verder achterop in termen van intellectuele en economische ontwikkeling. De groep geeft daarvoor drie grote oorzaken aan: gebrek aan vrijheden, obscurantisme (de jongste duizend jaar werden in de Arabische wereld minder boeken vertaald dan in een land als Spanje in één jaar) en de discriminatie van vrouwen. Nog steeds is meer dan de helft van de Arabische vrouwen analfabeet. ,,De Arabische landen weigeren gebruik te maken van de creativiteit en productiviteit van de helft van hun bevolking'', staat in het rapport.

Wie het ernstig meent met ontwikkeling en ontwikkelingshulp moet dus in de eerste plaats aandringen op gelijkberechting van meisjes en vrouwen. Maar hoor je daar onze excellenties ooit over in hun vele verklaringen over mensenrechten?

In het Europees Parlement kun je zoveel resoluties als je wil goedgekeurd krijgen ten gunste van de Palestijnen. Maar als Miet Smet en gelijkgezinden een motie indienen om EU-ontwikkelingshulp te koppelen aan het tegengaan van de ergste misbruiken tegen vrouwen (genitale verminking, zware lijfstraffen of doodstraf als ze zich “misdragen” hebben), vinden ze daar geen meerderheid voor.
Vrouwen die hier te lande actief zijn in de sociale sector ondervinden nog altijd tegenwerking als ze ingaan tegen de genitale verminking van dochtertjes van immigranten. Ze krijgen van mannelijke oversten of collega's te horen dat ze niet zo ,,betuttelend'' moeten zijn. Als er van jongetjes een stuk van het piemeltje afgehakt werd zouden die mannen allicht niet over betutteling spreken.

Het is ook de woede over die dubbele standaard die door Fallaci's pamflet zindert. Dat haar tekst vaak excessief is, ook over de moslims, staat vast. Maar er worden elke dag zaken gezegd en geschreven over vrouwen die schokkender en vernederender zijn dan wat zij over de ,,zonen van Allah'' schrijft. Daarover gaat nooit iemand naar een rechtbank. Onder een mom van progressiviteit verhult de tedere bekommernis om de islam verontrustend archaïsche ,,waarden''.


Mia Doornaert (De auteur is redactrice van deze krant.)

  • Verdachte liefde voor de islam

  • Dovnload 23.92 Kb.