Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Verslag dagwandeling Reusels Moer en Peelse Heide op 3 maart. Aantal deelnemers 24. Gids Maria Dickens

Dovnload 8.33 Kb.

Verslag dagwandeling Reusels Moer en Peelse Heide op 3 maart. Aantal deelnemers 24. Gids Maria Dickens



Datum24.09.2018
Grootte8.33 Kb.

Dovnload 8.33 Kb.

Verslag dagwandeling Reusels Moer en Peelse Heide op 3 maart.

Aantal deelnemers 24. Gids Maria Dickens.

Een pittige tocht van zo’n 17 km net over de Nederlandse grens. Dat klinkt veelbelovend. Om 10 u vertrokken we aan de parking van Ravago. Toch ongelooflijk hoe hier ten behoeve van enkele firma’s een totaal onoordeelkundige inplanting van industrie is gebeurd. Dit dan nog met overheidsgeld nota bene (een heel nieuwe brug). Maar niet getreurd, gelukkig liggen er nog knappe natuurgebieden in de buurt. De wandeling verliep heel de dag over Nederlands grondgebied.


Eerst bezochten we het ,,Reusels Moer’’, een hoogveenrestant van zo’n 150 ha. Hier werd vroeger turf gestoken. Maria wist te vertellen dat er in dit gebied nog gladde slangen voorkomen. 19 in totaal, allemaal geregistreerd. Dit reptiel is een niet giftige slangensoort, en kan zo’n 60 cm lang worden. Kan worden verward met de adder, maar deze laatste heeft een driehoekige kop en een zigzagmotief op de rug, en is uiteraard wel giftig. Er wordt gezegd dat adders en gladde slangen nooit samen in hetzelfde biotoop voorkomen. Typisch voor de gladde slang is dat de eieren zich ontwikkelen in het lichaam (ovovivipaar heet dat met een moeilijke term). Dat gebeurt meer bij reptielensoorten in ons relatief frisse West Europa, oa ook bij de levendbarende hagedis.

In april komen de kokmeeuwen terug naar dit moeras om er te broeden, met duizenden. Ze verjagen veel andere vogels, maar de geoorde fuut gedijt dan weer heel goed in de nabijheid van kokmeeuwenkolonies. Men hoopt dat, door het tijdelijk verlagen van de waterstand in de zomer, vossen en andere marterachtigen deze kokmeeuwenexplosie wat meer in de hand kunnen houden. Iets verder houden we halt aan een gracht met bruin roestwater, een ,,getgracht’’ zoals ze in de Kempen zeggen. Het begin van de Wamp wist Maria.

Plots paniek onder de vrouwelijke wandelaars. 3 ooievaars kwamen een poos boven onze hoofden cirkelen, maar dropen (gelukkig?) vrij snel af. Kri-Kri… Twee zwarte spechten vlogen stuntelig als steeds op uit het bos.

Rond de middag kwamen we aan bij de ,Oude Brandtoren’’, vroeger inderdaad gebouwd tegen bosbranden. Nu omgebouwd tot klimmuur en uitkijktoren. Vlak erover een taverne, waar we in een stemmig zaaltje vergast werden op soep, die misschien iets warmer had mogen zijn. Ter compensatie kon je natuurlijk ook, zoals ik, ,,oude jenever’’ drinken.

Na de middag wandelden we in de uitgestrekte bossen van de Peelse Heide. Alles (zo’n 450 ha) aangeplant in het begin van de twintigste eeuw. De boswegen zijn hier allemaal heel geometrisch aangelegd rond twee ,,cirkels’’ (een grote en een kleine). Dit zou geïnspireerd zijn op het werk van urbanist Hausmann in Parijs (de grote lanen). Iets verder vertelde Maria over de waterscheiding tussen Maas- en Scheldebekken die zich hier situeert. Alle beken ten noorden wateren af naar de Maas, en ten zuiden naar de Schelde. Dit mooi gesymboliseerd door het beeld van de ,,Janus-kop’’. Adri, onze bosbouwkundige wist nog te vertellen dat het hout van de Douglasspar, met zijn citrusgeurige naalden, toch wel heel duurzaam en kostbaar is.

Plots een ring met stenen midden in het bos. Een nieuwe Stonehenge? Neen, het zijn grote zwerfkeien hier afgezet tijden de laatste ijstijd door de Maas. Nu in een kring geplaatst, symboliseren ze de acht zaligheden, of ,,selligheden’’ (dorpen in de buurt waar de naam eindigt op ,,sel’’ zoals Reusel, Eersel..), wist Maria te vertellen. Onze gids had ook nog een interessant verhaal over ,,den draad’’. Een elektrische afsluiting van 2000 volt die in de Eerste Wereldoorlog België moest afschermen van het neutrale Nederland. Meer dan 500 mensen zouden er toen aan gans de grens geëlektrocuteerd zijn. Allemaal Belgen.

We passeren nu de ,,Postelsche Hofstee’’, nu een stemmig restaurant. In de 19de eeuw het jachtverblijf van Philip, zoon van Leopold 1. We wandelden verder langs het omrasterde gedeelte( begrazing) van het Reusels Moer, met mooie stukken dop- en struikheide. Ook opvallend : de Gagel. Grondstof voor de ,,lekkere Gageleer’’. Onderweg waren de jodelende wulpen en het bloeiende kleine hoefblad de echte voorbodes van de komende lente. Een mens zou van minder goed gezind worden. Aan de auto’s gekomen, zijn we nog met enkele ,,die-hards’’ afgezakt naar café ,,de Bakeliet’’.

Bedankt Maria voor deze verrassende uitstap in het nabije ,,buitenland’’.


Paul Verhoeven


Dovnload 8.33 Kb.