Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Voedsel voor de geest

Dovnload 0.83 Mb.

Voedsel voor de geest



Pagina5/13
Datum12.03.2017
Grootte0.83 Mb.

Dovnload 0.83 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   13
16.het bewijs van het eeuwige leven (gebasseerd op wetenschappelijk artikel)

°schuine tekst=mijn bedenkingen

In 1956 deed men een experiment waaruit men eiwitten uit dode materie liet ontstaan. Ze hadden de neiging zich tot ingewikkelder strukturen te ordenen. Zo verliep ook de evolutie van atoom tot cel en zo verloopt ook de ontwikkeling van het bewustzijn. De natuurlijke selektie is al op molekulair gebied begonnen.

Was het beginpunt vóór de oerknal een punt zonder inhoud of een punt dat de zinloosheid, de inhoudsloosheid benaderde...ik denk het tweede. Het eerste uitgangspunt verondersteld een vacuüm, homogener van struktuur dan het ijlste gas. In een punt zonder afmetingen zou een toestand van instbilitieit ontstaan zijn die tot een toestand van lagere symmetrie leidde. Dat punt van absolute bron van scheppingskracht,de volmaakte symmetrie en rust zou dan vanuit zijn toestand van onverschillig evenwicht onder groeiende druk die de uiterste grens van het mikrobestaan benaderdt...ontploffen.

Of daarbij dat mikrosopisch minpunt eerst moet worden bereikt is een vraag voor atoomgeleerden...maar ik denk intuitief dat juist de onbereikbaarheid en onhoudbaarheid van het korter bij dat punt komen de bron van alle schepping is. Wij, die van dezelfde bouwstenen komen schipperen ook nog altijd tussen rust en onrust. Vanuit dat punt schiepen de verschillende soorten van straling daarna de materie die dan tevens weer uiteindelijk de cel ontwierp...uiteindelijk zal alles weer straling worden. Staan wij aldus niet

35
symbool voor dat proces van wording en verwording en wordt niet uiteindelijk alles weer straling om weer in het aanvangspunt van vóór de oerknal te verdwijnen ? Van oerknal naar binair tellen : o en 1...veel, maar tegelijk in essentie alleen de soort energie veranderd ?

Bij de overgang van een toestand van volmaakt evenwicht naar een toestand van lagere orde kwam er ondenkbaar veel energie vrij. Is dus het verschil tussen oneindig veel opgeslagen, gebalde energie en minder energie hetzelfde als tussen volmaakte rust en onrust ? Hetzelfde systeem zien we tussen de neutronladingen van atomen(plus en min in evenwicht) en de interakties tussen de positieve protonladingen en de negatieve elektronenladingen...om altijd weer die 'rust' te herstellen. We zouden nu reeds veel parrallellen met persoonlijke en maatschappelijke relaties kunnen trekken.

Het punt van volmaakt evenwicht spatte dus uit mekaar en met de snelheid van het licht verspreidden energiepakketjes zonder massa (straling) zich in alle richtingen door de ruimte. Hoe dikwijls kan dat al niet gebeurd zijn die kosmische reis van bijna niks naar alles en terug ? Een voortdurend proces van schepping en vernietiging volgde. Hetzelfde stramien als ons biologische en psychologische leven, bij schepping komt altijd een meerwaarde aan energie vrij...bij vernietiging ook ?

Het heelal toen, was één fotonenzee (straling). Fotonen,straling, ontstaat uit de botsing tussen een antideeltje (positron) en een deeltje (elektron). Beide deeltjes annihileren (opheffen-vernietigen) mekaar. De aanvankelijk kleine ruimte van het heelal groeide. Alle mogelijke fotonen konden ontstaan. De fotonen konden door paarvorming overgaan in materie. In deeltjes, altijd vergezeld van hun anti-deeltjes. De materie waaruit we bestaan hervalt in z'n oorspronkelijke bouwstenen waaronder mineralen, lucht maar ook straling...gaat die voortdurende binding of verbinding na de dood niet gewoon verder via de straling die ingrijpt in de materie of opnieuw materie schept ? Misschien via het gevoelsleven en de intuitie ?

Momenteel zijn er een 100-tal elementaire deeltjes bekend (de meeste met een extreem korte levensduur).

Deeltjes en anti-deeltjes annihileren mekaar ogenblikellijk en ze laten de enegie achter waaruit ze voortkwamen



De gekreërde materie die de ruimte ingeslingerd werd ging door annihilatie weer over in straling (fotonen).

Aanvankelijk was er slechts één soort elementaire deeltjes die mekaar beïnvloeden door het uitzenden van krachtvoerende deeltjes, die een aantal van hun eigenschappen dragen. (zoals onze deeltjes ook onze eigenschappen dragen). Elementaire deeltjes bestaan op de grens van materie en anti-materie (tussen materie en straling)(tussen aarde en hemel, tussen mikro -en makrostruktuur). De energie die ze bij hun vorming kregen moet zo snel mogelijk weer worden afgestaan. Het leven...geven en nemen...doorgeven. Er is alleen rust en onrust...beiden onafscheidelijk verbonden.

Krachtvoerders zijn eigenlijk de communikatievorm tussen de elementaire deeltjes, met geen of slechts een kleine massa die ze bij hun vorming meekregen...die massa moet zo snel mogelijk weer worden afgestaan.

Lichtere krachtvoerders hebben een heel groot afstandsbereik. Is zich 'leeg','zonder kopzorgen''gevuld met inzicht en vertrouwen' ...kunnen maken ook niet een toestand waarin je veel meer energie kunt doorgeven ?

Zwaardere krachtvoerders moeten de geleende massa en energie sneller terugbezorgen, zodat ze een kleiner krachtveld bestrijken. Meer met negatieve gevoelens beladen mensen...kleinere radius.

De kosmische krachten berusten op het principe dat ze zich kunnen laten gelden binnen de beperkte straal van een atoomkern, andere zijn werkzaam van het ene uiteinde van het heelal...tot het andere. 36



De eerste frakties van miljardsten van sekonden na de oerknal bestond er nog maar één soort materiedeeltje met zijn antideeltje (we zijn er allemaal nog afstammelingen van en als man en vrouw staan we er enigszins symbool voor). Er was dus nog maar één krachtvoerend deeltje en één kosmische kracht. De symmetrie van het heelal was nog erg groot. De kunst was vanuit wanorde terug symmetrie te krijgen. De temperatuur daalde in een flits van oneindig naar 100.000 x een miljard x een miljard °C en toen ging de zwaartekracht haar eigen weg...gedragen door gravitonen...(krachtvoerders zonder massa).

Twee of meer materiedeeltjes kunnen over een oneindige afstand voortdurend gravitonen uitwissellen zodat ze elkaar aantrekken. De kracht is zeer zwak maar kan kumultatief groot worden...zodat ze zelfs sterrenstelsels en melkwegen bij mekaar kan houden. (zie ook onze lichamen)...Zover waren we echter nog niet.

Vanaf een bepaalde temperatuur werden er geen nieuwe X-deeltjes(straling) en daarmee overeenstemmende materie en anti-materie gevormd. De annihilatie haalde de overhand en heel de X-kosmos ruimde de baan voor allerlei nieuwe deeltjes met bijhorende krachtvoerders.



Het heelal werd niet alleen groter, koeler en minder dicht...maar ook ingewikkelder.

De bijna-kleinste mikrobouwstenen,de anti-materie, de quarks...wisselden gluonen uit...deze verplaatsten zich met de snelheid van het licht. Quark en anti-quark...een kleur en een anti-kleur.Rood, groen of blauw. Op zeer korte afstand is hun kracht nul. Op toch iets om op grotere submikroafstand wordt de kracht onvoorstelbaar groot om op grotere afstand weer nul te worden. Door het afgebakend bereik van deze quark-kleurenkracht kunnen 2 of meerdere quarks zich alleen maar binnen kleine ruimte binden...de binding veronderstelt dat de gezamenlijke kleur van de betrokken quarks wit is.

De quark-antiquarkcombinatie vd gluonen die de quarks uitwissellen is echter nooit wit, wat betekent dat ze in een triplet voortdurend van kleur veranderen, maar dan zo dat de totaliteit altijd wit blijft. Er zijn ook nog opquarks met een lading van plus tweederde en neerquarks met een lading van min éénderde. De combinatie van twee opquarks en één neerquark levert een triplet op met een totale lading plus 1, een proton dus...een opquark levert samen met twee neerquarks een neutron op, met lading nul. Neer en op, beide nodig om iets essentieels te vormen.

Proton : groen, neutron :wit, elektron : rood, foton : blauw... . (gevoel, intuitie,verstand en inspiratie...zouden ze in essentie niet ook uit kleuren bestaan ?).

Slechts één miljardste vd materie bleef bestaan. Naast de zwaartekracht (positie?)en de kleurkracht (samenstelling?) liet ook de zwakke wisselwerking (beweging?) zich in het prille heelal gelden.

De zwakke wisselwerking werkt met extreem kort afstandsbereik op alle mogelijke elementaire deeltjes in en wordt gekenmerkt door een grote verscheidenheid van krachtvoerders (de vektorbosonen). Naarmate het effekt dat ze op ladingen hebben onderscheiden we deze quark enn anti-quarkcombinaties in w+,w- en w° (+handelen,-handelen, °handelen...of links, rechts of neutraal geladen?)...(binden, niet-verbinden, tekorten, tevelen, evenwicht...verschillende toestanden, verschillende reakties)

De vektorbosonen veroorzaken tal van interakties, waarbij deeltjes voortdurend in andere deeltjes omgezet worden. De zwakke wisselwerking kan bijvoorbeeld maken dat in 1 proton één vd opquarks verandert in een neerquark, met als gevolg dat het proton een neutron wordt (zie ook gemoedsgesteltenis?). Door de bestendige interaktie en het voortdurend in mekaar overgaan, kwamen alle elementaire deeltjes in even grote hoeveelheden in het heelal voor. Naarmate de afkoelingen de expansie verder gingen, werden echter geen nieuwe quarks enantiquarks meer gevormd. De deeltjes die nog niet in stabielere strukturen waren geraakt, vernietigden mekaar massaal...daarbij kwam zoveel energie vrij zodat de afkoeling tijdelijk weer wat geremd werd. Op dat ogenblik

37

bestonden er evenveel protonen als anti-protonen evenveel neutronen als anti-neutronen. Zij konden dus alleen nog maar annihileren en ze zouden voorgoed uit het heelal verdwenen zijn als de SYMMETRIEVERBREKING waarmee het allemaal begon zich niet had verdergezet.



Ongeveer 1 van elke miljard protonen en neutronen vond geen anti-deeltje...ongeveer 1 miljard van alle tevoren materie bleef dus bestaan.

1/1000ste sec. na de oerknal was de t° van het heelal zo gedaald dat er naast de resterende fotonen, protonenen neutronen ook elektronen met een -1 lading ontstonden, samen met een lading +1. Deze deeltjes zijn zo dicht dat hun hun creatie door paarvorming minder energie vergt. Dit proces kon aan de gang blijven totdat het heelal tien sekonden oud was (daarna was de t° zo koud dat ook geen elektrons en positrons meer gevormd konden worden).



Ze konden alleen nog annhileren, waarbij de afkoeling van het heelal weer tijdelijk geremd werd. Uiteindelijk bleef er door de zich steeds verder zettende symmetrieverbreking ook hier een overschot aan elektronen achter. (-deeltjes, vandaar dat veel later XXde basis voor de voortplanting werd? )

In de eerste tien sekonden na de oerknal van de geschiedenis werd dus alle materie gekreëerd, ook die waaruit U en ik zijn opgebouwd. Nadien was de energie al zo zeer uitgedijd en verdund dat er geen nieuwe deeltjes meer konden ontstaan. Het hele universum is dus samengesteld uit een klein restant van bouwsteentjes die 15 miljard jaar geleden met een ontzagelijke kracht in alle richtingen de ruimte werd ingeslingerd. Na drie minuten was de t°gedaald tot 1miljard °C. Nog meer krachten lieten zich toen gelden. Protonen en Neutronen gingen mesonen uitwissellen , virtuele deeltjes die ook al uit een quark en een anti-quark bestaan...ze zijn de dragers van de sterke kernkracht (zie ook ontstaan van zwaartekracht, kleurkracht, zwakke wisselwerking) . Die sterke kernkracht kan protonen en neutronen stevig tot kernen binden...maar ze reikt niet verder dan de omvang van een doorsnee kern.

chacun ça place. Waterstof en helium vullen het heelal. Ruterrford en Bohr beschouwden het atoom als een soort zonnestelsel. Schrödinger en Heisenberg leerden ons evenwel dat elektronen geen vaste banen rond de kern hebben.

Uit het samenspel van al de kosmische krachten werden de atomen geboren. Als twee of meerdere protonen botsen, worden ze door de sterke kernkracht naar mekaar mekaar toegetrokken maar door de gelijke lading drijft de elektromagnetische kracht ze uit mekaar. De materie zat toen nog sterk op mekaar gepakt. Sinds de oerknal werd het heelal per sekonde 300.OOO kmin alle richtingen ruimer. De protonen waren wel gedwongen van dicht bij mekaar te blijven, zodat ook de zwakke wisselwerking kon intreden. Die kon een proton omzetten in een neutron (die de elektormagnetische kracht niet meer voelde...de sterke kernkracht kon de deeltjes dan aan mekaar (elkaar)binden.

Op die manier ontstonden de kernen van waterstof...die door neutronen van mekaar gescheiden werden en de elektromagnetische kracht minder voelden. Het heelal vulde zich op die manier met 75%waterstof en 25%heliumkernen.(zie verhouding aarde, water-vastland, en verhouding mens : 90%water) Na zo'n 7000jaar zakte de t° tot 3000graad Kelvin. Thermische energie en bewegingsenergie waren dermate afgenomen dat de negatief geladen elektronen konden gaan kombineren met de positief geladen kernen. Ze werden niet meteen bij de vele onderliggende botsingen losgeslagen. Ze gingen met de kernen hogere strukturen vormen. (evolutie naar meer bewustzijn en samenwerking was van toen al bezig) Rond elke waterstofkern kwam één elektron te cirkelen, rond elke heliumkern zochten er twee hun baan op en zo ontstondende waterstof-en heliumatomen die alle vrije atomen opslokten. Ook rond onze kernen 'cirkelen' anderen.

Het heelal werd zodus transparant. Gevolg : een ontkoppeling tussen materie en straling...tot dusver had beide zich in bestendige wisselwerking voorgedaan. Voor elk

38

materiedeeltje bestonden ruwweg 1 miljard fotonen. Ze werden er voortdurend door geabsorbeerd en in één of andere richting weer uitgestraald. Toen alle vrije elektronen in atomen gebonden raakten, veranderde dat echter. De straling werd niet langer gehinderd door de aanwezige materie. De fotonen kondeen onbeperkt door de ruimte reizen...het heelal werd transparant (scheiding materie-eterie...maar toch nog beïnvloeding ?) Naarmate het heelal verder uitzette werd de straling verdund, energiearmer...dus haar golflengte steeds groter...gammastralen gingen over in röntgen, ultraviolet, zichtbaar licht, infrarood en ten slotte radiogolven. De energie vd fotonen werd met het uitdijen steds verder omgezet in heelalvolume, maar de energie die overeenstemt met de massa vd materiedeeltjes bleef onverminderd behouden : het tot dusverre door straling gedomineerde heelal,



GING GAANDEWEG OVER IN EEN DOOR DE MATERIE GEDOMINEEERD HEELAL.(wat primeert er na de dood, fysisch gezien, straling of materie?)

Een miljoen jaar na de oerknal was de t° gedaald tot 1000°Kelvin en de zwaartekracht kreeg meer vat op de materiedeeltjes en op miljarden plaatsen tegelijk ontstonden verdichtingen in het gasmengsel van waterstof en helium. Atomen uit de omgeving werden er steeds sneller toe aangetrokken en de immense gaswolk stortte overal tegelijk inMelkwegstelsels, gegroepeerd in clusters, die soms op hun beurt van superclusters deel uitmaakten.

Op tal van plaatsen werd de materie iets sneller samengeprest dan elders. De aaantrekkingskracht op het omringende werd steeds groter (zie ook later vorming van groepen,dorpen, steden) en de instortende centra gingen steeds sneller om hun eigen as tollen. IN hun middelpunt werd het steeds heteren zo'n vier tot acht miljard jaar geleden begonnen de sterren vd eerste generatie te gloeien. Vanaf 15000°C konden de waterstofatomen in hun binnenstetot helium versmelten . Bij een dergelijke kernfusie is de totale massa vd heliumkernen kleiner dan de som vd vier deeltjes(twee protonen, twee neutronen), waaruit ze werden gevormd. Bij fusie komt er dus meer energie vrij...onder de vorm van straling...zie ook samensmelting gameten,geslachtscellen ? Eén deel vd massa gaat over in energie, met als gevolg dat de t° in de oersterren kon stijgen tot 10 à 15 miljoen °C. Vantoenafaan begon het helium te branden in een steeds krachtiger fusieproceswerden er allerlei nieuwe en grotere atoomkernen gesmeed. Zo ontstonden koolstof, zuurstof,ebij t° van miljarden graden ook zwaardere kernen zoals zwavel, silicium en tenslotte ook ijzer.
De aarde ontstond uit een beetje kosmisch gruis. Uiteindelijk liepen de t° in de sterren vd eerste genertie zo hoog op dat ze ontploften. Op het moment vd explosie werden nog zwaardere elementen gevormd, maar hun kernen waren veelal onstabiel. Ze begonnen meteen na hun ontstaan weer uiteen te vallen. Daarbij kwam de erin besloten energie weer vrij in de vorm van straling. Ze waren m.a.w. radioaktief. Bij de explosies vd sterren vd eerste generatie werden de in hun binnenste gevormde elementen de ruimte in geslingerd. Voortaan bevatte het heelal 99%waterstof en heliumgas en 1% zwaarder elementen.


Bij de volgende plaatselijke verdichting in de materie werden de lichtste elementen het meest naar de zich vormende centera gezogen. De zwaardere atomen voelden de aantrekkingskracht ook, maar op weg naar één vd vele smelthovens kwamen ze o.i.v. de elektromagnetische kracht molekulen te vormen. Ofwel gingen verschillende atomen gebruik maken van gemeenschappelijke elektronen (covalente binding) ofwel werden atomen met een tekort aan elektronen omwille van hun positieve lading aangetrokken door atomen met een teveel aan elektronen, atomen met een negatieve lading dus.(het spel van teveel naar te weinig en te weinig naar te veel dus...zie ook menselijke relaties allerlei soorten). De zwaarste molekulen trokken andere atomen en molekulen uit hun omgeving aan en zo kwam het aan de buitenrand vd instortende nevels tot lokale samenbundeling

39

van materie, vooral vd zwaardere elementen die in de sterren vd eerste generatie gevormd werden. Gas en -stofwolken verdichten en gingen sneller rondwentelenen de vorm van platte schijven aannemen, hun centrum begon te gloeien en de sterren vd tweede generatie werden 4,4miljard jaren geleden-de zon- geboren. De buitenlagen vd gas-en stofwolk verdichten zich tot planeten die rond de zon draaiden en er door de zwaartekracht aan verbonden zijn.



17 "in den beginne was er het woord"én de wetenschap

Voor de zoekenden naar het waarom, de betekenis van het leven, zijn er niet alleen een deel van de antwoorden in teksten te vinden; teksten niet alleen van vandaag maar zelfs tot 200 jaar voor Christus en langer zoekt men met woorden een betekenis aan het leven te geven. Wat bijvoorbeeld de niet zo gekende Jezus van Sirach toen schreef daar kan menigeen die nog de moeite naar het zoeken naar zingeving wil doen zich in meer of mindere mate in vinden. Alhoewel hij soms ouderwetsig overkomt.

Ook de moderne mens die het niet zo begrepen heeft op het klassieke taalgebruik dat je in de liturgie terugvindt. Sommige verzen zullen natuurlijk door anti-feministen of overdreven patriarchisch ingestelde figuren blijven misbruikt worden.

Niet alleen literaire teksten, maar ook de wetenschap draagt vele sleutels tot het begrijpen van de zin van het leven.

'In den beginne was er het woord'...en inderdaad...het woord is trilling...is straling...'straling' kan je niet vastgrijpen...daarin onderscheid het zich van materie. Chronologisch gezien was er eerst 'straling' en dan pas 'materie'. Het was het onzichtbare dat het zichtbare vormde. Chronologisch was er eerst het ei en dan de kip...eerst het idee, het onzichtbare, de straling...en dan de materie. De wetenschap breekt zich het hoofd over de vraag wat er vóór de big-bang was : was er eerst ofwel een punt zonder afmetingen en zonder inhoud of was er eerder eerst een volume dat kleiner of gelijk aan nul dreigde te worden (zoals iets dat wordt samengeperst en op de duur barst) ? Intuitief geloof ik eerder dat er sprake is van schepping van zodra iets het inhoudsloze benaderd. Als de druk op of in een bepaalde ruimte zo groot is dat het inhoudsloze wordt benaderd is er sprake van instabiliteit en bijgevolg van een lagere symmetrie...de ruimte ontploft met als doel de oorspronkelijke symmetrie te herstellen. Wanneer uit dode materie (als zoiets al bestaat, want zelfs mineralen hebben energie) biologisch leven ontstaat, dan heeft dat de neiging zich tot ingewikkelder strukturen te ordenen. 'Instabiliteit' vraagt als het ware om een verhoging van de kwaliteit van de strukturen langs de welke de organisatie van de natuur tot en met zijn kind, 'ons bewustzijn', zich beweegt. Een lagere vorm van symmetrie leidt tot zinloosheid en uiteenvallen. Bij een toestand van 'stabiliteit' heb je geen druk van buitenuit of wordt de druk weerstaan...is dit niet het geval dan komt men via het uiteenvallen soms toch tot situaties die naar nieuwe vormen van stabiliteit leiden kunnen. Zou het soms ook niet mogelijk zijn, zo vraag ik me af 'dat die uitwendige druk, die onrust, soms ook niet van binnenuit gecreërd wordt ? Roept de rust de onrust op met beider ontwikkeling als doel ? Je kan deze fysica ook naar de alledaagse belevingswereld van de mens proberren vertalen.

Een rechtschapen iemand die veel negativiteit moeten dragen heeft en er wijzer door geworden is en zijn inzichten helder proberen doorgeven heeft...is er zelf op de duur nog meer bewust van geworden. Zo bewust dat sommige dingen ook voor hem nog slechts in een flits duidelijk zijn. Is 'rust' fysisch gesproken enorm veel groter dan onrust en neemt die rust, dat evenwicht af, naarmate het kleine, het detail van alles benaderd wordt...teveel detail dreigt te overladen. Zo kan een mens bijvoorbeeld ook instorten als er teveel problemen opeens op hem afkomen. Geen wonder dat hij dan in de grootheden van de rust, een open luchtruim, de sterrenhemel, een berg of de zee enz....weer nieuwe energie vindt.

40

Zo kan je doorfilosoferen. Is dood wel 'rust' en 'stabilisatie'...wat gebeurdt er met het gedeelte onzichtbare stralingsenergie dat ons verlaat (zie het essay 'doodgewoon' over een bijzondere ervaring).



De wetenschap leert ons onder andere dat zowel fotonen (straling), atomen en later cellen bepaalde dingen gemeen hebben.

Ze schikken en herschikken en vormen voortdurend nieuwe combinaties.

Al die combinaties hebben een voorgeschiedenis.

Al die combinaties waren en zijn en zullen voortdurend afhankelijk van bepaalde levensomstandigheden zijn.

Onze genen zijn een actueel dossier van alles wat er daarvoor al meegemaakt is.

Ook onze huidige zielsgesteldheden zijn aan dezelfde wetten onderhevig. Als je je eigen familie en omgeving bestudeert dan lijkt het wel of sommige eigenschappen van mensen al voor hun geboorte voorgeprogrammeerd in de genen van hun ouders moeten zijn ingeprent, afhankelijk van de ontwikkeling van de verwekkers destijds. De energie van licht en andere stralingsenergie ontwierp het leven en waarschijnlijk verworden we terug tot die bron, voegen we ons bij het licht, worden we licht dat stroomt daar waar het binnengelaten wordt...letterlijk en figuurlijk...zoals de kracht vervat in het WOORD...dat niet alleen een klank, een trilling maar ook een betekenis is. Alles is betekenis...en een drang naar voortdurende herstabilisatie van verbroken symmetrie.



het individueel wezen is een tot stand gekomen kollektief, tot stand gekomen door zij die geleefd hebben en leven

het individuele wezen is een progressieve, voorgeprogrammeerde inkarnatie doorheen de tijd

als noten die je onder een boom zoekt, zo wordt gevonden alles wat je je maar afvraagt, als je maar aandacht hebt
18.het bestaan

Niet-bestaan is het enige dat niet mogelijk is. Wat kleiner of gelijk aan nul dreigt te worden, spat uiteen.

Sterren, atomen, cellen, individuen, gemeenschappen...allemaal vebonden...inhoud en druk bepalen hun evolutie.

We hebben altijd bestaan. We gaven meer en meer uitdrukking aan het oerbewustzijn van de verschillende soorten materie waaruit we voortkomen en die ons in stand houden.



Het verleden, in het heden gegrift, doorgegeven ...we proberen het voortdurend te polijsen...maar we gebruiken de werktuigen daartoe maar matig. We rekenen nog te weinig af met negatieve emotionaliteit, interesseren ons maar matig voor geschiedenis, kennis, kultuur en moeten oproeien tegen het gareel waarin de wetten van de spekulatie en platte overkonsumptie ons gevangen houden.

Naargelang ons genetisch verleden leveren we allen een individuele en interindividuele strijd om onze eigenheid daarin te ontdekken. Afhankelijk van onze levensomstandigheden en de personen waarmee we worden geconfronteerd, doen we ons best om met de ons toegemeten sterkte weerstand te bieden aan alles en iedereen wat de groei van ons bewustzijn in de weg staat. We kunnen dit groeien slechts afhankelijk van de evolutie van anderen. De inzet van hen die de politieke situatie van de wereld begrijpen is voortdurend afhankelijk van het gemiddelde politieke bewustzijn.

Allen die zich in hun persoonlijke relaties ongelukkig voelen zijn afhankelijk van de emtionele evolutie van anderen...en van hun eigen evolutie ook natuurlijk.

Zij die stierven, inbegrepen de eerste cellen miljoenen jaren geleden...wel, in feite bestaan ze nog altijd.

We waren en zijn met z'n allen samen één voortdurend uit mekaar vallend wezen.

We verdwijnen op genetische manier in een voortdurend opbouwen van oude tot nieuwe

41

gegevens. Als we in de andere ook meer deeltjes van ons eigen zouden zien, zouden we misschien meer in mekaar geïnterresseerd zijn.



Voor het dier is het leven een les in overleven...voor de mens zou het leven op termijn ook nog meer en meer een les in goedheid en belangeloosheid moeten zijn. Kennis opdoen. Het beleven van positieve emoties.

Niet alleen de praktische dingen van alledag leren verwoorden zou meer een meer een dagelijkse kunst moeten worden.

Verdwijnen we niet na onze dood in de zwarte gaten van de mikrokosmos waar het geestelijke humus voor de volgende generaties zich ophoopt en waar ons op basis van onze verdiensten een verdere ontwikkeling te wachten staat ?
19.de symboliek die in gebeurtenissen, woorden en beelden zit ,is verwant met de materie uit dewelke ze is afgeleid

Gebeurtenissen, opgebouwd uit ruimte, energie, massa en een evolutie die naar ons en onze ogen leidde, naar onze woorden, naar begrip en symboliek.

Elke gebeurtenis op zich is de volmaakte logika zelf.

Toch bestaat er een andere soort logika. Zo lees je bijvoorbeeld in de krant over ooievaars die om de zes maand trekvogels worden...en dan kom je bij je ouders waar je al een halve eeuw kwam en je merkt het oude plankje dat een zwaluwnest van destijds ondersteunde eerst na jaren weer op. Zo maar ineens distileer je er dan de intuitieve symboliek naar keuze uit : je okkazie mobilhome wacht nu al een tijdje om er op uit te trekken. Al m'n relaties met de buitenwereld doorgrond, het mooie en de lessen ervan beschreven. Iedereen op intuïtief aangeven kansen tot groei gegeven.

Groeien is het licht in je eigen volgen, niet je schaduwkanten. Waar en niet-waar, schuld en onschuld zijn van een ongeloofelijke simpele complexiteit, hoe verder af, hoe onontwarbaarder. Je kan het natuurlijk ook toeval vinden. Symboliek overvalt je :

Ik dacht dat ik twee sterren zag, maar het was er maar één, er was één waterdruppel in straatlicht gehuld bij. De druppel hing in een boom die in m'n gezichtsveld hing. Het kleine en het grote, symbolisch hetzelfde. Het kleine is groot, het grote is klein, het is maar met wat je het vergelijkt.



Uit ervaringen geboren symboliek : Bovenal leer de liefde die in je zit voelen en leer ze ook aan wie te geven. Onderzoek de wegen die de filosofie en de geschiedenis bewandelden. Bemin de kunsten. Verzorg je lichaam, dwing het niet tot overmaat. Deel het met je uitverkorene. Laat zo weinig mogelijk negatieve emoties toe. Verzorg je lichaam, dwing het niet tot overmaat. Deel zowel de vriendschap als de liefde, de kennis en het zoeken als je lichaam met je uitverkorene...kruidt het geheel met relativiteitszin en humor en je bekomt ...passie.

Als je dan niet dadelijk voor mekaar kiest...moet het al of niet tijdelijk niet zo zijn.


20.Woorden als tekens van een teken

Al die dingen en mensen in ons leven, die we diepdoorvoeld ondergaan en mochten ondergaan; van de aangename tot diegene die zeker alleen zwaar om dragen zijn; al die dingen werken in onszelf en diegenen die ermee verbonden zijn door.

Al die dingen en mensen wekken immers vragen in ons op...en het leven geeft de antwoorden erop, schept omstandigheden die ons de mogelijkheden bieden ons bewustzijn voortdurend scherper te stellen.

Een handdruk of een blik die je niet vergeet, een gesprek dat bijblijft en zich soms achteraf eerst tot de ware betekenis ontrafelt. Allemaal aanrakingen.

Onder aanrakingen verstaan we niet alleen iets of iemand die we kunnen vastgrijpen. Voordat het eerste atoom ontstond, was er alleen maar onzichtbare aanraking...straling. Straling kwam uit...de 'big-bang' voort, kwam voort uit, simpel

42

gezegd...iets dat niet zinloos wil worden...zinloos : geen vorm, geen inhoud...kleiner of gelijk aan nul willen worden bestaat niet. Atomen, cellen en tenslotte ook wij...nog altijd begeven we onder teveel druk van de omgeving en lijkt iets zinloos te gaan worden...net zoals in de natuur...er is geen onderscheid, we zijn één.



Aan iets dat geen zin heeft, willen we niet meedoen.

Bestaan bestaat alleenlijk omdat het bestaan niet NIET WIL BESTAAN.

Na onze dood worden we terug voor een deel alleen straling, zo simpel als licht straling is...zo eenvoudig en energievol zal dat dan zijn...niemand weet het. Er is alleen het vermoeden dat we meer dan het bewustzijn van licht en straling zelf zullen zijn. Soms is er de zekerheid dat 'er meer is', die ons inspireren kan. Het is met die dingen zoals met een vlinder die ergens met de vleugels naar beneden zit te zonnen...als je hem wil gaan vragen waarom hij dat doet, zal hij wegvliegen. Zo 'vervliegen' sommige indrukken die we in onszelf soms hebben heel vlug omdat ze niet in onze klassieke manier van waarnemen passen...ze zijn meer het terrein van 'dichters' zou je kunnen zeggen...en 'wat kun je daar nu mee kopen' menen sommigen. Maar goed dat er vele van onze indrukken 'vervliegen', ze zouden ons op de duur alleen maar overbelasten. Je kunt ook niet naar twee radio's tegelijk luisteren. Meestal zijn het die dingen die je echt van mensen bijblijven, zonder dat je ze opschrijft...die je eigen zelf de rode draad van jou leven kunnen laten achterhalen.

Soms kan je aan het water aan een vijver zitten, als de zon dan juist zit en de wind de bomen de takken van de bomen beweegt en ook de vissen voor voortdurende rimpels in het water zorgen, dan zie je als het ware de takken, die net als de aders in ons lichaam wel 'sap' lijken te pompen. Heel het universem, hoe eindeloos ook, is in feite maar een stille wenk naar de eenheid die dit universum in zich draagt.

Onze indrukken en negatieve emoties, ons louter 'tellen' in plaats van ook te aanschouwen, ons verleden, dat niet alleen het onze is, maar door generaties verder werd gedragen, onze eenzaamheid...kunnen ons zo overstuur maken dat we het er niet makkelijker voor ons eigen en onze omgeving op maken. Wij zijn allen omgeven door mensen die een bepaalde rol in ons leven invullen...en wij in het hunne. Vaak zijn het diegenen die het kortst bij ons stonden of diegenen waarmee je onder één dak leeft, die de grootste uitdaging voor de verruiming van je bewustzijn betekenen...en vaak is het met hen dat je de ook de moeilijke kanten van het leven leert aanpakken.

Hun sterke, lieve en warme kanten moeten we niet trachten te begrijpen...die staan het dichts bij hun eigenlijke 'uitstraling'...en hoeft geen uitleg. De dingen van anderen en onszelf waarmee we minder overweg kunnen die zullen zich altijd onder één of andere vorm blijven manifesteren. Vaak hebben deze 'moeilijke dingen' hun roots in onverwerkte en onbegrepen ervaringen...of in niet ingelostte verwachtingen of in een gebrek aan zelfwaarde...t.g.v. verwaarlozing of overbescherming of overbezorgdheid of wie weet nog al wat. Dat begint dan allemaal in ons hoofd te malen en verknoeit ons vermogen om helder te kunnen genieten van al die dingen die er zoal op een dag te observeren vallen. Als alle omstandigheden goed zitten en je begrijpt wat er zich in feite in jezelf en in anderen voltrekt...wordt je de hele dag met veel onnavertelbare 'binnenpretjes' verrast. Soms lukt het ook veel beter als je niet alleen figuurlijk door de dingen en de mens zelf 'aangeraakt' wordt...letterlijk betekent dat dan een duik in het water bij warm weer of iemand die je over je arm streelt bijvoorbeeld...figuurlijk betekent het datgene wat je overkomt als je deze tekst probeert te begrijpen of zelfs een blik (straling) kan iemand 'aanraken' of koud laten...het heeft allemaal zijn bijna ondoorgrondelijke redenen.

Het verleden, het zit nog in ons en door het heden helder te leren interpreteren wordt het verleden van z'n zwaarte ontdaan...en blijft een heldere, genietbare toekomst dagen. Dat is zo voor het begrijpen van het waarom van al die stomme oorlogen als het begrijpen van al die konflikten die men met mensen kan hebben. Hoe wijs iemand ook wordt, alle dagen kan je nog dingen bijleren en in anderen in beweging zetten en

43

omgekeerd...net zoals oude fruitboeren nog alle jaren bijleren over hoe ze het best snoeien en zo...zo moeten we 'de boom in ons' ook goed leren kennen als we voor anderen willen bloeien. Het grootte geheim is de vertakking van die eenheid van allen en alles en hoe dat op mekaar inspeelt.


21.handleiding tot het begrijpen van de werkelijkheid

Mijn 111-de computerbestand had ook kunnen beginnen met 'o, eindelijk nog eens een blauw luchtruim midden februari', of 'de eerste dansende muggen van 2006' of 'de vreugde en de bewolking van het volmaakte zijn' of 'wat betekende die droom vanmorgen weer ?' of 'dat er toch maar nergens een atoombom valt !' of 'hoe vindt men een bij hem of haar passende partner in het leven ?' enz... .

Het meest kenmerkende van het leven is het feit dat elk moment in zijn kleinste onderverdelingen al sinds de laatste oerknal uniek is geweest voor ieder stukje dat we waren en geworden zijn. Je kan immers geen centimeter overslagen als je van het ene dorp of continent naar het andere rijdt. Eerst waren we straling die onder de druk van het onmogelijke zijn van iets dat niets wil worden uiteenspat.

Dan speelden fotonen (straling) en electronen een spel dat uiteindelijk tot het allereerste atoom leiden zou. Het feest van aantrekking en afstoting ging door via al die combinaties van quarks die naar de juiste kleurencombinaties zochten om nog meer en meer ingewikkelder materie in mekaar te knutselen...alle krachten van de kosmos zoals de 'kernkracht' of de 'zwaartekracht' zijn ooit eens in mekaar geknutseld geweest. Wisselende grootheden van energie en temperatuur, te groot om in cijfers uit te drukken, alles en allemaal een gevolg van het niet 'niets' willen zijn. Altijd moest men vaak miljarden jaren wachten tot alle omstandigheden bijna ideaal waren om tot de eerste cel en het eerste organisme en het eerste biologisch wezen te komen. Een beetje meer of minder afkoeling, wachten op voldoende zuurstof, regen... noem maar op. Als je die wetenschappellijke dingen leest of ziet...het is echt een waarachtig gebeurd en zich nog altijd voltrekkend epos, veel intensiever dat ooit iemand in Genesis mooi proberen samen te vatten heeft. Nihilisme, niet-bestaan, onmogelijk...maar als we dat allemaal met z'n allen teveel gaan willen, stort alles gewoon weer in tot 'bijna-niets' en moeten we vanvoorafaan herbeginnen. Niets en bijna niets en alles ertussen, de sleutel tot het begrijpen van leven en ontwikkeling en 'dood', een dood die per natuurkundige definitie ook niet een 'niets' kan zijn. Elke dag gebeuren er miljarden mirakels in elk van onze levens. Elk leven is een expressie van een eigen manier van beleving en zoeken. Voor te velen onder ons is het woord 'mirakel' echter iets dat met bijvoorbeeld een 'onverklaarbare' genezing te maken heeft.

Alles wat leeft en alles leeft op zijn manier, staat symbool voor al hetgene dat je daarnet in die schets van de wetenschappelijke redenen van het bestaan in een notedop beschreven zag.

De schepping heeft zijn wetenschappelijke straling omgezet in wie wij nu zijn...de geest is meer dan de hoogst ontwikkelde vorm van straling en materie. Geschiedkundig heeft alles zijn zin gehad. Iedere fase van maatschappellijke ontwikkeling door de eeuwen heen van de jager, de boer, de slaaf, de pachter,de adel, de ambachtsman tot en met de kapitalist en de arbeider. Er had ons natuurlijk veel onzin kunnen bespaard worden. Was het alleen de politiek die die zin en onzin van bovenaf organiseerde of vertrokken het merendeel van de sociale bewegingen die zich politiek vertalen konden niet eerder van ons in het verleden en ook nu nog beperkt bewustzijn ? Immers, ook onze individuele levens die niet alleen volgens de lijnen van de ekonomische feiten liepen; niet alleen volgens de wetten van produktie en distributie en ook het bezit speelde aldus hun rol...; maar ook het geheel van onze positieve en negatieve emoties,familiebanden en het man en vrouw zijn telden mee in het scheppen van individuele en kollektieve toestanden.

44

22.over verschillen tussen godsdiensten

Op een debatavond rond de stellingen van de schrijver van de Da Vinci -code, hoorde ik een aantal merkwaardige dingen. De avond ging uit van de plaatselijke evangelische gemeenschap. Een protestants theoloog had het over de vierde eeuw van het christendom, een door een keizer Constantijn bijeengeroepen concillie (als dat woord toen al gebruikt werd, want men werkte alleen met bisschoppen, er was nog geen paus). Als kritikus van de miljoenenbestseller beweerde de professionele bijbelonderzoeker dat de overgrote meerderheid van de 315, dacht ik,bisschoppen voor de oorspronkelijke leer van de apostelen Paulus en Petrus gekozen hadden, er waren maar enkele onthoudingen en twee tegenstemmen die tegen waren, niet om de alternatieve teksten (andere dan die van Matheus, Lucas, Johannes,Marcus) een kans te geven, maar om andere redenen.

Bij de stemming voor een verlenging van de pensioenleeftijd, een 1700-tal jaar later stemden maar vier mensen in 't parlement tegen...of dat dan de juiste benadering was ?

Zie me niet als een verdediger van de 'Da Vinci code' of zo...als je iets beweert krijg je altijd het tegendeel of een niet-geplande uitbreiding van wat je beweert op je bord...niemand weet alles over alles op z'n eentje...bovendien als je zelf zegt dat je fiktie schrijft heb je altijd gelijk.

Elke vogel zingt zoals hij gebekt is. De gnostici, zij die naast de vier klassieke evangelie-schrijvers ook schreven, wilden door ervaring zelf achter de waarheid over de bedoeling van 't leven komen...ook Maria Magdalena zal wel teksten geschreven hebben...wie zal het zeggen...wat er in teksten staat is belangrijker dan wie ze geschreven heeft. Waarom onderling bekvechten over het al of niet maagd zijn van de moeder van Christus of dat zij nog meerdere kinderen had of dat haar zoon de zoon van God (zonder uit te klaren wie men daarmee bedoeld) was of dat hij een vrouw had of een kind of meerdere kinderen of niet...niemand kan dat bewijzen, met geen enkele tekst. Of er zou dezelfde DNA moeten zitten in het stukje vezel-huid van Magdalena dat men in Vézelay zou bewaren, als in een opgegraven Merovinger bijvoorbeeld... .

Elke gevestigde godsienst krijgt vroeg of laat met kritiek binnen eigen rangen te maken...natuurlijk dat er vierhonderd jaar geleden kritiek op de roomskatholieken kwam en men begon te 'protesteren' tegen bepaalde zaken...nu krijgen ook de protestanten hun deel van kritiek langs alle kanten (new age, Da Vinci-code...) enz... Het is zo'n beetje zoals bij de socialisten...ipv zich te verenigen met het oog op bepaalde doelstellingen(afbouw armoede, militair apparaat omschakelen, wereldwijd zelfde werk, zelfde loon, kennis en mens belangrijker dan winst...verdelen sommigen zich opzettelijk omdat ze coalities met de macht van het geld willen blijven aangaan.

Ze hebben het allemaal over 'God' zonder dat ze dat vanuit de wetenschap onderbouwen en ze idealiseren de geschiedkundige werken waarop ze zich baseren. Alhoewel er natuurlijke prachtige dingen inzitten in die werken kan je van het oude-testament op sommige plaatsen gerust zeggen dat het een imperialistisch pamflet avant-la-lettre is. Het nieuwe testament breekt daar met die stijl. Wat voor de Bijbel waar is kan ook van andere religieuze werken gezegd worden, het zijn allemaal uitingen eigen aan de tijdsgeest...sommige uitingen hebben wel eeuwigheidswaarde (bijvb. 'doe niet aan een ander wat ge zelf niet leuk vindt'), maar zich op basis van boeken in zijn geheel laten verdelen in godsdiensten kan tot onnodige spanningen leiden en door de politiek enz.misbruikt worden. Ook dingen die Marx beweerden zijn nu nog voor een groot stuk waar...ekonomische dominantie leidt tot oorlogen...moeten we ons daarom Marxist noemen...misschien schatte hij de rol van het sparen wel verkeerd in. Misschien wou Christus meer begrijpen over de man-vrouwverhouding en werd hij daarom op Maria Magdalena verliefd ? Wie zal het zeggen...je kan daar een heel leven over lezen en debateren...en iedereen kan er met zijn groot verstand nog naastzitten. Vooral bij zaken die met de subjektieve leefwereld te maken hebben, psychologie, leven en dood, filosofie

45


heeft een mens een groot stuk van de faktor 'geloof' nodig...maar dan een geloof dat vanuit goedheid en innerlijk verlangen naar het goede vertrekt. Goedheid...'god'...maar één lettertje verschil. Het goede en het schone...meer moet dat niet zijn...laat ons mekaar niet onder negatieve gevoelens bedelven...alle lelijkheid heeft ergens in 't verleden zijn oorsprong...laat ons meer vanuit het heden met goede intenties bezig zijn en samenwerken aan een betere wereld en betere verhoudingen tussen de mensen die hem bevolken.

De wetenschap op zich is ook een bijbel voor wie tussen de lijne lezen kan. Straling (symbool voor idee) schiep materie (het eerste atoom,de eerste cel, de eerste mens) en alles keert altijd tot straling weer. Een andere wetenschappelijke oplossing voor het 'probleem' van de zin van het leven : iets dat kleiner of gelijk aan nul(inhoudsloos) dreigt te ontploffen : zinloosheid zelf kan niet bestaan...hoe meer ze dichterbij komt hoe meer de 'redding' , de 'nieuwe schepping...de nieuwe toestand' nabij is. Elke dag is een nieuwe toestand.

Vanmorgen ging ik naar een begrafenis van een oude boer die ik vroeger dikwijls zijn karrenvrachten appels heb helpen lossen. Tijdeman (geel-rode wangen, typische andere smaak dan de appelsoorten van nu met dezelfde kleuren; een toen jonge, maar nu zeldzame appelsoort). Net als de appels van toen zijn de 'smaken' van mensen allemaal origineel binnen hun eigen soorten van aanvoelen (smaken). Tijdens een bijeenkomst rond een begraving vooral, is er een soort kollektief geloof in 'iets' aanwezig...een stil getuigen en openstaan voor de mysteries van leven en dood.

Je geniet van het gebeuren ook al ben je het filosofisch niet eens met alle zinnen die door de priester of zo uitgesproken worden. Ook het deelnemen aan dat stukje leven van de familieleden van de overledenen is een louterend iets waarbij je een stuk zin in het leven ervaart. Leven en dood, hetzelfde mysterie als 'elektriciteit', de ene draad mag de andere niet raken of je hebt kortsluiting...de ene draad weet hij ervan dat de andere bestaat ? Samen geven ze wel stroom, leven...ons ? Gaan we dat allemaal wel weten als we dood zijn ? Misschien is dood-zijn voor sommigen...voor iedereen ?... een toestand van energie in rust in plaats van in beweging...en weten we niet eens dat we dood zijn, maar voelen we dan alleen maar het verschil tussen energie in rust en de stromende energie van het dagelijkse leven. Misschien is het juist de kunst om al tijdens het leven zo een rust te bereiken.

Het leven zelf dan. Waarom de ene de andere als levenspartner aangetrokken heeft...sommige originele maar een stuk dezelfde trekken die je in kinderen en kleinkinderen waarneemt, hun ontroering enz... .Het even stilstaan bij de kern van het leven. Een ziel lijkt wel een lied...daarom ook dat als er één spreekt de andere even zwijgen moet of je hebt chaos.

Iedereen moet leren zichzelf 'scherp' te zien. Weten waarvoor je staat.

Weten welke rol je speelt en voor wie je die spelen wil. Met het stuk pijn dat dit vaak met zich meebrengt geconfronteerd willen worden. Je bewust zijn van de spiegel van jezelf en anderen vanbinnen...al eens de tijd nemen om die spiegel te kuisen, te ontvetten van negatieve gevoelens. Soms zijn anderen ook een stukje spiegel van jezelf buiten jezelf...of een stukje omgekeerd spiegelbeeld...je kan in anderen zowel positieve als negatieve stukjes van je eigen samenstelling bekijken. Leren denken in beelden en symbolen is een soort aanleren van een nieuw alfabet.

Let geconcentreerder op gebeurtenissen, woorden, beelden, toestanden en leer de wereld met kennis van zaken interpreteren. Ook landschappen,niet alleen mensen...geven ons vaak energie...neem eens meer de tijd voor een passage en je wordt 'sage'. Laat het licht en de lijnen en de kleuren in je dringen, voel ineens die ruimte daarvanbinnen. Zuig je longen vol goede lucht en wandel zonder zucht van het ene perspektief naar het andere. Zoveel mensen zoveel landschappen, zoveel gezichtspunten vanuit een andere hoek.

46

Alles kan ten goede veranderen als je je voor het goede openstelt.



Het is natuurlijk niet altijd even goed weer om te wandelen. Zoals het weer neigen wij mensen ook al eens naar depressie...wachten tot het door is en je vooral letterlijk en figuurlijk 'warm'proberen houden...je gemoed niet laten verkillen...al kan dat ook al eens positief zijn als je meer assertiviteit ten op zichte van anderen nodig hebt. Depressiviteit is als een stuk verleden waar je niets meer kunt mee doen en waar je niet mee afrekent...niet alleen de werking van hormonen...jij zou hen moeten sturen in plaats van zij jou.

Daarmee afrekenen kan betekenen dat je leert met mensen te leven, er beter leert mee omgaan of dat je er juist minder moet mee leven...afhankelijk van wie wie het meeste onnodige schade berokkende. Onnodige schade is schade waardoor je als mens niet meer mens van wordt. Man en vrouw kunnen mekaar wel eens beschadigen en hoe langer dat duurt en hoe meer dat gebeurd en hoe meer ze op mekaars tenen trappen hoe minder ze nog voor mekaar voelen kunnen.

Als je goed leert kijken snap je beter waarom mensen bij mekaar horen.

Dat begint al van voor de geboorte...misschien vormen al die verschillende soorten genetische informatie uit het verleden wel 'ploegen' zoals in een wielerwedstrijd met een soort afspraken om het eerste aan de meet, de 'eicel' te kunnen komen...als het zoal werkt...misschien beslist de eicel wel over wie ze eerst binnenlaat...ondanks al die mannelijke afspraken van de ploegen uit de spermaploegentijdrit. Van zodra we er zijn blijven we individueel of kollektief maar koalities sluiten.

Het is belangrijk hier even NU in dit tijdvak van menselijk bestaan op in te gaan...nog een paar decennia en niemand zoekt twee generaties na mekaar een partner in het eigen of aangrenzende dorp...hetgeen daarom niet noodzakelijk te betreuren is, dat bedoel ik niet, maar een psychologisch- evolutionair breken met wat al een heel oud verhaal kan zijn.

In een dorp op een kerkof merk je dat bijna alle mogelijke kombinaties tussen mensen uitgeprobeerd zijn. Naarmate je ouder wordt en in voorzover je nog weet welke voorouder met welke familie is scheep gegaan en wat daar in het geval je die mensen zelf niet gekend hebt nog door overlevering werd over doorverteld ...kan je beter aanvoelen welk een soorten energie je zelf meedraagt...nog allemaal stukjes van die voorouders.

Soms kan je zelfs gelijkenissen zien met dingen waar jijzelf of voorzaten het moeilijk mee hadden of hebben of dingen waarmee je eigen nazaten vlotter mee omgaan. Net als dromen blijven sommige van die observaties over jezelf en de mensen rondom je niet altijd even helder bij en is het vreemd genoeg de bedoeling niet...net als het soort dromen die je je niet meer herinnerd,maar die toch een antwoord waren op wat er zich in de dag of zo heeft afgespeeld. Je ontwaakt met rustige hersengolven en toch weet je niet waarover je nu wel gedroomd hebt. De nieuwe dag kan beginnen...altijd op zoek naar het behoud van de innerlijke rust van 's morgens...je eigen niet laten overnemen door computervirussen die je computerscherm de hele dag bestoken met reklame waar je niks kan mee doen...en die je alleen maar hindert...een mens heeft geen behoefte aan mensen die hem willen 'kopen', maar aan mensen die met andere mensen in ontmoeting willen treden.

Dan wordt je gedachtengang meer als een verre reis, gedachte na gedachte, kilometer na kilometer, in plaats van dat je teveel door de consumptiemaatschappij wordt gedirigeerd.

Als je dan 's avonds echt intens weer naar een goede nachtrust en droombeleving verlangd...komt die er meestal wel en ben je 's anderendaags weer fris vanbinnen...je spiegeltje blinkt weer en je kan weer helderder observeren. De bas-speler die z'n partituur gehurkt op de treinwagonvloer leest, terwijl z'n handen op en neer gaan en hij de muziek hoort en af en toe corrigeert...terwijl er in die bewuste tussenruimte van de trein geen noot te horen is en z'n instrument gewoon in een andere treinhoek gekoesterd ingepakt rechtstaat en hij geen dingesspeler in z'n oren heeft.

De geest is tot veel in staat...het verleggen van dimmensies terwijl je observeert...zoals in de documentaire die ik zag...indien we met ongeveer de gemiddelde

47

snelheid van een parachutiste door de aarde heen moesten vallen...zou dat 32 uren duren...hoe lang zou de overgang van leven naar dood en leven duren...vraag ik me dan af...een sekonde of drie...bijna nul sekonden, waardoor de dood eigenlijk gewoon niet bestaat ? Of moeten we twintig miljard jaar in de vierkantswortel wachten voordat een gelijkaardige kombinatie die het stukje 'ons'-straling van de volgende big-bang zich weer vertaalt in een cel enz... ? Als de dood het inhoudsloze is dan bestaat hij inderdaad niet. Als het inhoudsloze benadert wordt is dat niet alleen zoiets als een bigbang...maar ook zoiets als honger krijgen...je wil het tegengaan en zoekt naar eten...onze ziel zal altijd naar zin zoeken om in leven te blijven...als ze dat al wil...misschien kan ze ook niet anders...zeker als ze alleenlijk als geest verder zal zien te bestaan. Eigenlijk is er geen einde en geen begin maar altijd overgang van het ene in het andere, een eindeloze reis...ook als we in een andere vorm van energie zullen bestaan zal die ook wel in een nog andere vorm overgaan...maar dan wordt het wel wat ingewikkelder dan de vergelijking van de rode draad van het leven en de blauwe draad van de dood die niet tegen mekaar mogen komen omdat je anders kortsluiting hebt...dergelijke vergelijkingen zouden ons te ver leiden.



Laten we het maar rustig bij het leven zelf houden en daar onze vergelijkingen zoeken.

Sommige mensen hebben meer van chimpansees weg die al eens andere apen doden en andere mensen zijn meer met de vredlievender en rustiger bonobo's verwant. Bij niet-mensen heeft dat verschil (bonobos doen het misschien meer) misschien meer met de frequentie van hun sexleven te maken...bij de mens zit dat verschil meer bij z'n innerlijke rust...of zou daar moeten zitten.

Ook de opvoeding speelt een rol...als je nog niet zolang geleden 'linkshandig' was kreeg je een tik van de lat in de school of bond men je hand vast. Alles er doctrinair indrammen in plaats van wat ruimte aan de eigen levensweg en manier van doen te laten...was niet alleen vroeger de boodschap.

Zoals soldaten in 't leger in de rij staan voor een dokter die met een soort pistool inentingen toedient, zo slikken wij alle dagen opinies en meningen die er enkel moeten voor zorgen dat de wereld door overheersing en uitbuiting verder kan blijven bestaan.

Daarom aan alle fundamentalisten in spe : alles is tegelijk veel ingewikkelder en simpelder dan jullie je ook maar kunnen voorstellen. De zelfvernietigingsdrang van sommige mensen, doordat ze het zachte in hun geest en lichaam niet volgen en het eigen gelijk fanatiek verdedigen... dreigt soms anderen voor een stuk of totaal mee te slepen. Als je hen liefhebt wordt liefde een soort zelfkwelling Elke dag van niet liefhebben van het leven in al zijn aspekten ondermijnt en takelt af.

Wat is liefde, wat is haat, wat is rijk en wat is arm ? Te weinig solidariteit en te weinig kansen. Leer allen samen groeps-te dansen. Breek de cirkel van wraak en weerwraak.

Totaal herbeginnen op basis van een menswaardig leven voor iedereen.

Ogenschijnlijk zitten we materiëel goed in 't Westen...we trekken ons voor 't merendeel van politiek weinig aan. Honger en armoede...ver weg...allée kom aan, niks aan te doen zeg !

Maar let op, de wereld is één...de 'problemen' komen toch naar de overkant...en let maar op dat ze ons niet verrechtsen ...vroeger het lachen met de rijke jood...nu de angst voor de vreemdeling ! Goed, die oorlogen dan...zo ver weg. Tot de auto's niet meer rijden...hoe komt dat nou zeg !

Ach mens, laat ons hopen dat het wel goed komt met de wereld en dat we meer bewust ontdekken wat ons daarvoor te doen staat.



48
23.evolutie in het bewustzijn

Eerst was ik supersnel...straling weet je wel. Toen begon ik te vertragen...atoompjes gingen me dragen. Daarna begonnen die wat te prullen...en dra zaten we met molekullen. We hadden het kunnen weten, dat moest eindigen met planeten. Wat dan weer redelijk eenzaam was...zo ver van mekaar afstaan...maar dat deden we toch ook al als atomen...maar nu was 't gedaan...want er zaten celletjes aan te komen.

Die celletjes leerden altijd nieuwe spelletjes...ze moesten zichzelf niet meer kopiëren toen ze met sex begonnen experimenteren.

Van die celletjessex kwam het eerste orgaan en lichaam...en nog was 't niet gedaan. Tussen allerlei soorten groot en klein is ook de mens ontsproten. Wat had hij een leven misschien. Bleef hij in 't begin niet in de buurt van z'n bomen hangen, eten genoeg, aan werken ging hij zich niet laten vangen.

Nog bossen genoeg, jacht en pluk en op tijd nog andere leuke dingen. Van zodra 't ergens te koud werd zijn we dan van d'ene gordel naar de andere getrokken...altijd maar van 't goeie leven blijven dromen.

Toen kwamen er tussen de mensen zij die nooit kontent waren met zomaar genoeg of een beetje...ze wilden stamhoofd, koning, beursspekulant en zo heten. Alles wat voortaan werd gemaakt, eigenden ze zich toe...ze leerden ons werken voor een loon en kopen en verkopen.

Zo werd dus het geld, de duiten, geboren...en hoe meer er werd gevochten om die duiten...hoe meer we naar ons schoon leven konden fluiten.

Toen vonden de nooit-kontenten dan ook nog eens de wapens uit om anderen hun streken te veroveren. Ondertussen kwamen er velen, ze noemden Confucius, Lao-Tse, Boedha of Onze-Lieven-Heer en den Allah, ze hadden misschien wel goed voor...maar wij hadden genoeg aan de zon en de maan, een kampvuur en eten, aan ons innerlijke bestaan...de rest was allemaal goed om weten en soms goed vertaald. Ook veel filosofen sloven zich door allerlei uitleg heen, iedere tijd volgde ze alle wel en wee op de been.

't Ergste was altijd dat een deel van die tisten alles alleen in dienst van boze machthebbers wisten. In feite kwam het samenleven beheren ons toe, en niet de nooit-kontenten; maar was het al niet te laat...ze bestonden al uit een legertje serpenten, hun pluim of hun bik of hun krijt, altijd tot kollaboratie met het kwaad bereid. We besloten ons wel ten allen tijde tegen hen te keren.

Waarom zouden we voor hun onzin blijven kreperen ? We bestudeerden hoe dat toch allemaal kwam...dat we ons steeds lieten vangen door hun telkens heraangepast gezwam. De ene keer riepen ze "'t zijn de heidenen, hak ze toch in de pan". Dan weer "pak ze"want ze lezen de Koran. Nu durven ze wel niet meer te roepen "pak de olie"...maar we zijn nog altijd de dupe verdorie.

1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   13

  • 17 "in den beginne was er het woord"én de wetenschap
  • 19.de symboliek die in gebeurtenissen, woorden en beelden zit ,is verwant met de materie uit dewelke ze is afgeleid
  • 20.Woorden als tekens van een teken
  • 21.handleiding tot het begrijpen van de werkelijkheid
  • 22.over verschillen tussen godsdiensten
  • 23.evolutie in het bewustzijn

  • Dovnload 0.83 Mb.