Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Wat is Apartheid?

Dovnload 0.62 Mb.

Wat is Apartheid?



Pagina2/3
Datum06.12.2018
Grootte0.62 Mb.

Dovnload 0.62 Mb.
1   2   3

Apartheid.

Zuid-Afrika werd vanaf het begin van onze jaartelling door verschillende groepen mensen bewoond. Daarvan waren de belangrijkste de Khoihoi en de San. Khoihoi en de San hadden een lichtbruine huidskleur en waren erg klein. De San was een nomadenvolk van jagers die geen vee hielden. De Khoihoi waren herders die in de ogen van Hollanders kostbare veestapel hadden.



In 1652 stuurde de VOC een aantal handelaren om op het zuidelijkste puntje van Zuid-Afrika (Kaap de Goede Hoop) een fort te bouwen. Hier konden de schepen zich voorzien van verse groenten, vlees, water en andere behoeften, waarmee ze bijvoorbeeld die zieken aan boord konden genezen. De leider van deze missie was Jan van Riebeeck.

In 1657 wist hij de VOC ertoe over te halen om voor het bewerken van de grond negen boeren over te laten komen. Deze boeren kregen grote stukken land toegewezen bij de Tafelbaai om er groenten, fruit en tarwe te gaan verbouwen voor de VOC.

In dit zelfde jaar veranderde de situatie door de boeren. Er ontstonden conflicten met de oorspronkelijke bevolking, omdat zij steeds meer weidegebied van de Khoihoi inpikten. Door dit alles sneuvelden er veel leden van de Khoihoi bij de verdediging van hun land. Ook veel werden slachtoffer van ziekten zoals pokken en mazelen, deze ziektes werden veelal overgebracht door de blanken.

De San werden in de 19e eeuw systematisch uitgeroeid door boeren die jacht op hen maakten. Degenen die deze uitroeiing overleefde trokken noodgedwongen naar het noorden.

Maar niet alleen de San maar ook de Boeren vertrokken naar het noorden, zij kwamen later in conflict met de donkere Afrikaanse volkeren die daar leefden, dit waren ondermeer de Xhosa’s, Zoeloes, Sotho en Tswana.

Engels bewind

Het zuiden van Afrika werd in de loop van de negentiende eeuw gezien als een kolonie van de Engelsen. In 1795 kwamen de Britten naar het gebied van Kaap de Goede Hoop om te zorgen dat het niet in de handen van de Fransen zou komen.



De Xhosa’s, Zoeloes en de andere volken werden door het Engelse leger onderworpen. Hierdoor ontstonden veel conflicten tussen de oorspronkelijke bewoners van Zuid Afrika en de Engelsen. Het Zoeloe volk was een gevaarlijk volk, want in het verleden hadden zij al voor vele ruzies en oorlogen gezorgd. Toen de Engelsen hen in de weg gingen zitten, probeerde Shaka (een groot Zoeloe-krijgsheer) de Zoeloe-legers beter en sterker te maken. Dit heeft wel geholpen, het was namelijk erg lastig voor de Engelsen om de Zoeloes te overwinnen. De strijd duurde 8 jaar – van 1879 tot 1887 – voordat de Engelsen erin slaagden om de Zoeloes definitief te verslaan en ze van Zoeloeland een kroonkolonie konden maken. En dat terwijl dat de Zoeloes een leger hadden met alleen maar schilden en speren.

De komst van de Engelsen in Zuid Afrika leidde al erg snel tot conflicten tussen de Boeren en de Engelsen. Het Engels werd de taal voor de handel, rechtspraak, de overheid en het onderwijs. Bovendien werd in 1834 in het hele Britse rijk de slavernij afgeschaft. Aan het begin van de 19e eeuw was het vrij normaal om een zwarte slaaf te hebben in Zuid-Afrika. Het werd een deel van de cultuur. Ze dachten allemaal dat God hun zwarte slaven had gegeven om voor hun te laten werken. Maar toen dit later niet meer mocht, waren de boeren woest en voelden ze zich bedreigd. Zesduizend boeren verlieten in de jaren 1836 en 1837 Kaapstad. Dit was het begin van de Grote Trek. De boeren trokken steeds verder landinwaarts en stichtten hun eigen republieken, Transvaal en Oranje-Vrijstaat. In 1886 werd in Transvaal de eerste goudmijn ontdekt. Achteraf gezien zijn ze er dus weinig mee opgeschoten. Als ze daar waren gebleven hadden ze het daardoor natuurlijk heel goed gehad. De Engelsen deden er alles aan om de gebieden onder controle te krijgen, zodat het, dus ook de winst, alleen van hun bleef.

Uiteindelijk kregen de Engelse bedrijven de mijnen in handen, en namen ze zwarte mannen aan als mijnwerkers, steenbakkers, waterdragers en handelaren. De mijnwerkers kwamen uit alle streken van zuidelijk Afrika. Ze kregen slecht betaald maar ze moesten wel, want verder was er weinig werk wat ze konden doen. De mannen verlieten hun huis en haard om in de mijnen te gaan werken en werden gehuisvest in aparte huizen waar alleen zij mochten wonen. Ze moesten hun gezin achter laten, en het verdiende geld moest ze naar huis opsturen.

Het was een onzeker bestaan want als ze ziek of te oud werden, konden ze zomaar zonder geld naar huis gestuurd worden. De mijneigenaren gaven niets om de arbeiders, het waren voor hun gewoon goedkope arbeiders die toch niets konden eisen of wat dan ook, want ze hadden geen enkel recht.

In 1877 probeerden de Engelsen Transvaal te veroveren, dit mislukte en leidde tot de eerste Boerenoorlog (1880-1881), waarna de Engelsen gedwongen werden om zich uit Transvaal terug te trekken. Toen er goud gevonden werd in het hart van de Boerenrepublieken liepen de spanningen nog hoger op, wat uiteindelijk tot een tweede Boerenoorlog leidde die begon in 1899 en eindigde in 1902. De boeren werden verslagen, wat leidde tot anti-Engelse haatgevoelens.

In 1910 behaalden de generaals van de Boeren een politieke overwinning toen de Engelsen Transvaal, Oranje-Vrijstaat, Natal en de Kaap zelfbestuur gaven. De vier verenigden zich in de Zuid Afrikaanse Unie. Dit zorgde er in feite voor dat Zuid Afrika tweedelig werd. Er werd namelijk een gebied door de Engelsen en een gebied door de Boeren gecontroleerd. Wat de zwarte bevolking betreft, zij werden er de dupe van en bleef met lege handen achter.

De nieuwe leiders waren verantwoordelijk voor het opstellen van de nieuwe apartheidswetten. De meest gehate maatregel was de Naturellegrond-Wet van 1913, want het overgrote deel kwam in handen van blanken en maar een klein deel kregen de zwarten in handen. Er waren nog een aantal maatregelen waarbij de blanken meer werden voorgetrokken dan de zwarten. Bijvoorbeeld bij de Paswetten, waarbij de zwarten altijd een document bij zich moesten hebben om te kunnen aantonen dat ze de stad in mochten. In de Kaapprovincie voerde men een wat liberaler beleid. Daar kregen namelijk de zwarte mensen en kleurlingen, stemrecht maar ze mochten zich niet kandidaat stellen voor het parlement.

De maatregelen om een officieel onderscheid te maken tussen blanken en niet-blanken waren in die tijd heel gewoon. Het verschil met Zuid-Afrika was dat daar het onderscheid in de vorm van apartheid bleef bestaan terwijl andere landen het koloniale systeem al lang had afgeschaft, en dat de blanken geenszins van plan waren om de macht over te dragen aan de zwarte bevolking die een grote meerderheid vormde.

Begin & verloop

van de apartheid



De Engelsen hadden Transvaal, Oranje Vrijstaat, Natal en Kaap de Goede Hoop een zelf bestuur gegeven in. Deze vier gebieden werden samen de Zuid-Afrikaanse Unie genoemd. Deze staat werd geregeerd door Louis Botha. Hij en zijn aanhangers richtten de Suid-Afrikaans Partij op. Uit deze partij kwamen J.B.M Hertzog en Smuts in het kabinet. Smuts, Hertzog en Botha waren het in 1913 over heel veel dingen niet meer met elkaar eens, waardoor Herzog besloot om uit de regering te stappen zijn eigen partij op de richtten, namelijk de Nasionale Partij.

Malan, de toenmalige minister-president van de Zuid-Afrikaanse Unie, wilde een samenleving waarbij de blanken gescheiden leefden van de zwarten en waarbij de blanken ook nog eens alles voor het zeggen hadden. In het begin had Malan niet veel mensen die ook zo over zijn uitspraak dachten, maar daar kwam al snel wat verandering in doordat Botha oorlogen aankondigde. In 1919 stierf Botha, dus Smuts volgde hem op. Ook dit duurde niet lang, want al snel volgde Hertzog, Smuts op in 1924.

In 1934 werden de Nasionale Partij en de Suid-Afrikaanse Partij samen 1 partij, de Verenigde Partij. Hertzog werd de leider en Smuts de onderleider. De Verenigde Partij heeft er daadwerkelijk voor gezorgd dat er een wet op het naturellenkiesrecht kwam. Hierdoor kregen de Kaapse Afrikanen geen kiesrecht meer. Daniël Malan

De nationalisten, waaronder Malan, waren tegen de Verenigde Partij. Malan was dominee van Nederlands Hervormde Kerk. Toen de nationalisten voor het eerst meededen aan de verkiezingen, werden ze blindelings verslagen door de Verenigde Partij, dit zei dus al genoeg over hoe populair de partij was.

Nadat er in 1939 oorlog uitbrak tussen Engeland en Duitsland, kwamen er problemen tussen Hertzog en Smuts. Smuts wou namelijk mee doen met de oorlog en Hertzog wou neutraal blijven. Doordat het voorstel van Smuts werd aangenomen trad Hertzog af en volgde Smuts hem op. Hertzog wou toch in het parlement blijven dus sloot hij zich samen met zijn volgelingen aan bij de Nasionale Partij maar de naam veranderde naar Herenigde Nasionale Partij.



In 1948 haalde de partij bij de nationale verkiezingen, waar maar liefst 2 miljoen blanken en enkele kleurlingen mochten stemmen. Na de uitslag riep partijleider Daniël Malan ‘ Vandaag is Zuid-Afrika weer van ons’.

Na deze grote overwinning begonnen de Nasionalisten met het instellen van allerlei wetten die zouden leiden tot de apartheid. De apartheid kon je nu wel officieel noemen. Het was al in veel meer landen maar daar was het meestal alweer afgeschaft. Zuid-Afrika was nog één van de weinige landen waar rassenscheiding echt officieel in de grondwet was vastgelegd.

Na de Groepsgebiedenwet kwam er nog een wet, namelijk de Wet op gescheidenvoorzieningen. In de buitenwijken van de steden moesten de minderheden gaan wonen, zodat de blanken de vrije ruimte kregen om te gaan en staan waar ze wouden. Deze wet zorgde er ook voor dat er onderscheid kwam in de minder belangrijke dingen, zoals blanken en niet blanken werden gescheiden in treinen, restaurants, bibliotheken enz.

1   2   3


Dovnload 0.62 Mb.