Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Wat is eigenlijk de definitie van afscheid nemen? Volgens Wikipedia zijn er verschillende betekenissen

Dovnload 8.04 Kb.

Wat is eigenlijk de definitie van afscheid nemen? Volgens Wikipedia zijn er verschillende betekenissen



Datum28.12.2018
Grootte8.04 Kb.

Dovnload 8.04 Kb.

Afscheid nemen

Wat is eigenlijk de definitie van afscheid nemen? Volgens Wikipedia zijn er verschillende betekenissen.

Je kunt afscheid nemen van een avondje op bezoek te zijn geweest of bijvoorbeeld van oude spullen op zolder die je weg doet. Maar er staat ook weergegeven: ‘Afscheid nemen bestaat niet’,….daar moest ik toch even over nadenken, totdat ik drie regels verder las…dat het een naam van een videoclip was van Dick Maas.

“Afscheid nemen is per definitie een proces waarin de emoties hoog oplopen”. Daar valt zeker niet over te discussiëren, zegt Google. Natuurlijk was ik eerst gaan googelen voordat ik aan dit onderwerp begon. Niet dat ik niet wist wat ‘afscheid nemen’ betekende, maar om te kijken wat er nog meer bij beschreven staat. Af en toe had/heb ik wel eens momenten dat ik “daar” zo spontaan aan dacht, het gemis van mijn moeder bijvoorbeeld. Inmiddels alweer bijna vier jaar geleden. Soms lijkt het of het de dag van gisteren is en dwalen mijn gedachten naar haar af.

Het was hartje winter en mijn ouders zaten net een half jaar in een verzorgingstehuis. Mijn moeder zei altijd: Ik ga hier dood, hier wil ik niet wonen en als het aan haar gelegen had, was ze liever naar Den Haag teruggegaan, waar ze lekker kon winkelen en Bingo spelen, want dat deed ze graag. Mijn moeder was echt een vrouw met smaak. Ze zag er ook altijd keurig uit en mocht ook graag pochen met de dure spulletjes die je terugzag in hun woning.

Nu konden ze dat destijds ook doen, want ze hadden allebei een prima AOW’tje en genoten er heerlijk van. Ook fijn overwinteren op Mallorca was hun hobby. Toen mijn moeder tachtig werd, was ze nog steeds iedere maand wel een keer te vinden bij de schoonheid en nagelspecialiste. Ik vond het geweldig dat ze al die mooie dingen met elkaar deden, maar het was nooit mijn “ding”. Winkelen had ik echt een hekel aan. Alleen als het moest, dan ging ik met haar mee de stad in en dan ook zo snel mogelijk weer naar huis.


Ondanks dat het dan maar een paar uurtjes waren, genoot mijn moeder daar wel van en was ze trots dat ik een mooie jurk of schoenen had gekocht, die zij mooi vond en ik natuurlijk ook. Even koffie drinken bij V&D was meestal de afsluiter van een middag of avond in de stad.

De keren dat ik niet met haar mee wilde, was ze ook echt boos op mij en probeerde ze mij op allerlei manieren toch mee te krijgen door te zeggen dat ik wat moois van haar mocht kopen. Zo waren er nog zoveel dingen, die typisch voor mijn moeder waren en toch kon ik er ook vaak om lachen. Ik was nou eenmaal niet het kind dat ze voor ogen had gehad. Ik was totaal niet materialistisch en dat kon ze niet altijd waarderen. Wat mijn zus wel weer was. Maar desondanks hield ik veel van haar en was (ben) ik nog wel eens verdrietig dat ze niet meer bij me is.

Ik weet nog goed dat ik in de morgen gebeld werd door mijn vader, dat mijn moeder zo raar deed. Ik begreep hem niet, ook omdat ze dementerende was en wel eens vaker zo deed. Dit keer was het anders. Mijn vader was bang en hij zei dat ze stervende was en dat ik moest komen. Ik nam dat met een korreltje zout en had ook nog een flinke kater van de avond ervoor, dus ik nam niet de moeite om hem serieus te nemen. Dat herhaalde zich de volgende dag en ik reageerde weer hetzelfde en was echt niet in staat om te komen.
Totdat de verpleegkundige belde en zei dat mijn moeder echt stervende was en dat ik absoluut moest komen. Toen kwam het besef dat ik naar haar toe moest en nam ik de nodige tabletten in om erheen te gaan, maar weer met een vreselijke alcohollucht. En daar had mijn moeder zo’n hekel aan dat ik altijd naar drank rook.

Het moment dat ik daar naar binnen stapte, was vreselijk. Ik zag een klein hoopje mens. Heel erg vermagerd en in elkaar gedoken, zoals zij daar lag. Voordat ik bij haar ging liggen, belde ik eerst mijn zus, die uit het westen moest komen, om te vertellen dat ze zich moest haasten om nog met onze moeder te kunnen praten, voor zover dat nog kon.

Ik was naast haar gaan liggen en had haar koude handen gepakt en haar wangen gestreeld. Ik wist dat zij mijn dranklucht rook en ik schaamde mij zo vreselijk. Nog niet eens zozeer vanwege mijn adem, maar meer, omdat ik geen gehoor aan mijn vader had gegeven. Inmiddels waren mijn broer en zus ook gearriveerd en mijn zus kwam bij ons op bed liggen, waar wij samen verhalen tegen haar aan het vertellen waren, maar ook gelijk afscheid namen van haar. Ze knikte en lachte en viel toen in een lange, diepe slaap. Ze had rust gekregen, haar lichaam was op en gaf het ook op.
Het heeft heel lang geduurd, voordat ik haar overlijden een plekje kon geven, alleen om het feit dat ik mijn vader niet gehoord had, omdat ik het te druk had mijn verslaving in stand te houden.

‘Afscheid nemen’, was voor mij een moment met heel veel emotie. Precies, zoals ze op Google beschreven en voor mij bestaat er tot nu toe ook geen andere definitie van, ondanks dat ik nu al een aantal jaren helder ben.



Elke les, waar je van leert,
maakt je pad vrij voor nog waardevollere lessen.
Elke les die je negeert,
komt steeds weer terug.

Fijne week,



Groetjes Marian.


Dovnload 8.04 Kb.