Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Wat komt er na de Postmoderne film? visiedocument door Vincent van den Broek 0811968 av3 Inhoudsopgave

Dovnload 0.55 Mb.

Wat komt er na de Postmoderne film? visiedocument door Vincent van den Broek 0811968 av3 Inhoudsopgave



Pagina1/5
Datum09.09.2018
Grootte0.55 Mb.

Dovnload 0.55 Mb.
  1   2   3   4   5

Wat komt er na de Postmoderne film?

visiedocument
door

Vincent van den Broek
0811968 AV3



Inhoudsopgave



pagina

  • Inhoudsopgave 2

  • Inleiding 3

  • Bijvragen 4

    • Wat is Postmodernisme? 4

      • Hoe ontstond het Postmodernisme en zijn Postmoderne denken? 5

    • Wat is de toekomst van Postmodernisme? 6

      • Kenmerken postmodernisme? 6

      • Het begin 7

      • Hyper-Postmodern 7

    • Scott Pilgrim vs The World Hyper-Postmodern? 8

  • Conclusie 10

  • Bronvermelding 11

  • Bijlage 12

    • De

      • De Analyse 15

      • Shot 1 15

      • Shot 2 17

      • Shot 3 18

      • Shot 4 19

      • Shot 5 20

      • Shot 6 21

      • Shot 7 22

      • Shot 8 23






Inleiding

Sinds het begin van de Kunstacademie, waar ik mijn opleiding aan volg, merk ik dat ik geïnteresseerd ben in het zien en maken van films die de “hiërarchie van film” overschrijden. Ik ben opzoek naar film die verder gaat dan alleen maar het vertelde verhaal en zich meer focust op het verhaal achter het verhaal. Het postmodernisme zie ik als een “goed excuus” om met chronologie van film te sollen.

We leven in een postmodern tijdperk waarin men zich bewust dan wel onbewust bezig houd met het “postmoderne denken”. Vele uitgebrachte commerciële bioscoopfilms lijken vandaag de dag allemaal wel binnen de regels van het Postmodernisme ingedeeld te kunnen worden. Je zou je zelfs kunnen af vragen welke film vandaag de dag niét binnen het postmodernisme valt.

Desondanks mijn grote interesse in het postmodernisme vraag ik mij dikwijls af in welke “kunstzinnige stroming” we anno 2011 beland zijn. Zodoende is de research vraag waar ik me op richt: Wat komt er na het Postmodernisme?

Hoewel ik nu al kan beamen dat ik aan het eind van dit research niet met een concreet antwoord kan/mag komen. Gaat het mij meer om de bewustwording van mijn positie binnen deze stroming. Dit onderzoek heeft voornamelijk als doel meer kennis te vergaren van het postmodernisme en zijn effect op film.

Binnen mijn onderzoek voor dit researchdocument staat actief onderzoek centraal. Ik zal zodoende voornamelijk gebruik maken van desktop research, analyseschema’s en vakliteratuur.




Wat is Postmodernisme?

In het begin van jaren tachtig ontstonden er verschillende kunstenaars die kunststijlen uit het verleden op een kritische wijze begonnen toe te passen in hun werk. Deze kunstenaars zette zich af tegen de verheerlijking van de traditionele kunst en tegen de verheven plaats van de kunstenaar. De werken van deze kunstenaars worden aangeduid met de term postmodernisme.

Vanaf 1970 heeft het Post Modernisme zich verspreid over de wereld. De Verenigde Staten en Frankrijk zijn de kernlanden voor de lancering van het postmodernisme. Werken bestaan uit combinaties van kenmerken, van verschillende stijlen of stromingen (Eclecticisme). Vaak zijn de werken opvallend extreem, radicaal, hypermodern en geromantiseerd. Het postmodernisme is een reactie op het Modernisme. Zij kent veel opvattingen uit het Modernisme, alleen brengt het postmodernisme de tegenstrijdigheden aan het licht. Hieronder een aantal voorbeelden tussen Postmodern en modern denken.1



  • Een terugkerend element voor postmodernisme is de koele afstandelijke en spottende wijze waarop alles verbeeld wordt. Het postmodernisme wordt gekenmerkt door een diep wantrouwen in de grote ordenende principes als religie, politiek, wetenschap en kunst.


  • Modernisten gaan uit van een beste cultuur, modernistische cultuur, terwijl het Postmodernisme uitgaat van de individu en zijn of haar levensstijl (de identiteit van de ik).


  • Het postmodernisme kent geen werkelijkheid, mensen maken juist een definitie van de werkelijkheid. Ieder persoon heeft een eigen levensstijl. Het is je identiteit waarmee jij je van anderen onderscheid.


  • Modernisten gaan uit van een Universele betekenis, postmodernisten willen van de Universele betekenis van de waarheid af. Er bestaat volgens hen geen Universele waarheid, alles is van een ander perspectief te bekijken.


  • Modernisten streven naar verenigbaarheid en systematisering. Volgens Postmodernisten leid dit tot identiteits dwang van het vrije spel. Het “Volgen en meegaan” met de rest. Dit onderdrukt de fantasie.


  • Postmodernisten gaan niet uit van de Universele grenzen zoals de Modernisten dit wel doen. Op deze manier creëer je bij de mensen een Binaire denkwijze*. Overigens is Binaire denken niet iets wat Postmodernisten geheel tegen streven, alleen moet er ook respect zijn voor mensen die niet Binaire denken en andere denkwijze hebben.

*Binaire denken:
Enkele vormen binaire denken uit het Modernisme:
centrum-periferie, realiteit-fictie, man-vrouw, zwart-wit,zon maan, arm-rijk en gevoelens-verstand.2

Kunstenaars

Enkele kunstenaars uit het postmodernisme zijn: Georg Baselitz, Jean-Michel Basquiat, Sandro Chia, Robert Combas, Enzo Cucchi, Walter Dahn, René Daniëls, Georg Dokoupil, Keith Haring, Jeff Koons, Robert Longo, Markus Lüpertz, Penck en Rob Scholte. Kunstenaars uit de architectuur zijn Michael Graves, Ricardo Bofill en Philip Johnson.
Hoe ontstond het Postmodernisme en zijn Postmoderne denken?

Een belangrijke eigenschap van het Postmodernisme is het afwijzen van de rationele manier van denken, zoals deze ten tijden van de Verlichting werd aangeprezen. Rationalistisch denken wil zeggen3:

  • Bewustwording van het ‘ik’

  • Verheerlijking van het individu

  • Mens wie hij is, waar hij staat, waar hij heen wil

  • Gezond verstand staat centraal

  • Gevoel ondergeschikt aan het verstand

  • Mens geloofde aan vrijwel onbeperkte macht van de menselijke geest

  • Door kracht ratio, geluk en vrijheid bewerkstelligen

  • Ratio zou in staat zijn alles op te lossen (optimistisch levensgevoel)

Het bijkomende moraal van de verlichting was:

  • Mens is in wezen goed

  • Verkeerd gedrag komt voortuit gebrek aan kennis van het goede

  • Als men het goede kent, zal men daar naar handelen

  • Wereld is ‘maakbaar’

  • Wetenschap (kennis) zorgt voor geluk

  • Drama heeft opvoedende taak

  • Toneel tot lering en vermaak

Het Postmoderne denken is sterk beïnvloed door Friedrich Nietzche, vele karakteristieke overeenkomsten zijn terug te vinden op het gebied van scepticisme ten aanzien van het verklaren van ontwikkelingen in termen van processen van modernisering.

Het postmodernisme is dus een reactie op het modernisme, hoewel het hier tegelijkertijd ook deel van uitmaakt en er volgens Lyotard zelfs aan vooraf gaat. De term “post” is verkeerd gekozen. Het postmodernisme zou op deze manier opgevat kunnen worden als de voortzetting van het modernisme, terwijl juist het tegengestelde plaats vind.



Het modernisme verdenkt immers alles wat uit het verleden komt. Deze houding is duidelijk merkbaar bij veel artistieke avantgarde kunstenaars. Een kunstwerk kan volgens Lyotard pas modern worden als het eerst postmodern is4

Wat is de toekomst voor Postmodernisme?

Kenmerken van het Postmodernisme

Veel uitgebrachte films vallen vandaag de dag allemaal wel binnen het postmodernisme. Dit komt omdat het postmodernisme een groot aantal variërende eigenschappen heeft. Enkele van deze eigenschappen zijn: Ironie, zelfreflectie, copy-pastische, intertekstualiteit, metafictie, Temporal distortion, hyperrealiteit, faction, magisch realisme en deelname.5

  • Ironie: Hoewel de postmodernisten zeker niet de eerste waren die een flinke dosis ironie en humor binnen hun werken gebruikten, werd deze toch een van de belangrijkste stijlelementen kenmerkend voor deze stroming. Vaak gebruiken zij hiervoor serieuze onderwerpen maar distantiëren zij zich en kiezen voor een humoristische dikwijls satirische aanpak.




  • Zelfreflectie: Met zelfreflectie willen postmodernisten de bewustwording van het medium weergeven. Een simpel voorbeeld is het zien van een film waarin een film wordt gemaakt. Of Acteurs die vanuit het niets tegen hun publiek gaan praten (dmv in de camera te kijken). Of het express laten wegvallen van geluid binnen een spannende scene etc. Met zelfreflectie willen ze hun onderwerpen en ook zichzelf scherp houden. Weet waarmee je bezig bent.




  • Copy-Pastiche: Veel postmodernisten combineren of “plakken” elementen van eerdere genres en stijlen. Op deze manier creëren ze een nieuwe narratieve vertelling of reageren ze op de werken van hun tijdgenoten.




  • Intertekstualiteit: Een belangrijk kenmerk is het erkennen van eerder gemaakte werken. Deze komen door middel van intertekstualiteit aan bod. Een goed voorbeeld zijn de “scary movie” films. Het is in deze films bijna een sport geworden om de “geciteerde films” te zoeken.




  • Metafictie: Metafictie lijkt bijna op zelfreflectie. Het doel is de kijker bewust te maken van het gebruikte medium. Een film over films, een boek dat gaat over schrijven of de aanwezigheid van de auteur in een boek.




  • Temporal distortion: Temporal distortion is een technique die de maker toestaat de lineaire tijdlijn te verlaten. Zo kun je voor en achter in de tijd gaan. Of komen dimensies samen die cultureel of historisch gezien niet mogelijk zijn.




  • Hyperrealiteit: Frederic Jameson definieert het postmodernisme als “de culturele logica van het laat-kapitalisme.”. Volgens zijn beredenering heeft de maatschappij zich bevonden na het kapitalisme in een informatie tijdperk. Een tijdperk waarin we gebombardeerd worden met advertenties, video’s en “product placement”. Veel postmodernisten reflecteren dit in hun werken doormiddel van de individu die gevangen zit in de moderne maatschappij.




  • Faction: Het vervagen van de lijn tussen feit en fictie. In film is dit bijvoorbeeld de mocumentaire. Een goedvoorbeeld hiervan is de film “the Blair Witch Project”




  • Magisch realisme: Dit is de introductie van fantasierijke en onmogelijke elementen in een narratieve vorm zodat deze voor de kijker aannemelijk worden. Dikwijls gaat het over dromen die plaatsvinden gedurende het “normale” leven, de terugkeer van onlangs gedode personages, mythes en sprookjes die waarheid worden etc.




  • Deelname: Waar modernisten deelname met de kijker uitsluiten. Probeert de postmodernist juist de interactie aan te gaan. Dit doet hij door bijvoorbeeld open vragen aan de kijker te stellen. Of door de kijker voor keuzen te stellen die gevolgen hebben op de verhaallijn

Het begin

Volgens de franse theoreticus Jean Baudrillard, was Sergio Leone’s epische spaghetti western Once Upon A Time in the West daterend uit 1986, de eerste postmoderne film.



“Upon a Time in the West "the first post-modern movie," implying that it is a summary of the western rather than a western itself”6

Doordat de Sergio Leone bewust in het script een overzicht van zijn favoriete western films heeft verwerkt was hij hier bewust dan wel onbewust bezig met intertekstualiteit en op grond van die reden ben ik het met Baudrillard eens. Ik kan alleen niet zeggen of het daarmee ook “de eerste” postmoderne film is.



Hyper-postmodernisme

Doordat er zoveel postmoderne films vandaag de dag worden geproduceerd verliest de stroming in mijn ogen zijn exclusiviteit. Er zit nu bijna geen uitdaging meer in de stroming zelf. Verder wordt de term postmodernisme als snel gebruikt als een commercieel verkoop trucje. Echter na het zien van de film “Scott Pilgrim vs the World”, waar ik in het volgende hoofdstuk uitgebreid verder op in ga, zag ik dat het ook anders kon. De film speelde tot in de diepste details in op de postmoderne kenmerken en ging verder daar waar menig film afhaakt.

Deze film zette mij tot het denken. Was dit nog wel postmodernisne of was het meer? En als het meer was, in welke stroming zijn we dan nu beland?

Op vele plekken op het internet gaan de geruchten in de rondte dat we in het Post-Postmodernisme zijn beland. Dus Na-het-postmodernisme. Alleen ben ik van mening dat we ons niet na het postmodernisme bevinden, maar juist in een extreme versterking van het postmodernisme. Zo spreek ik liever zelf van het Hyper-Postmodernisme.

In het Hyper-Postmodernisme speelt media zelf een belangrijke rol. We zien in onze omgeving dat veel media elkaar begint te overlappen (telefoons kunnen filmen, boeken lees je op beeldschermen etc). Deze convergente cultuur zal zich ook gaan voortzetten binnen het postmodernisme en dus ook binnen film. Zo kwam vorig jaar de interactieve korte film “Last Call” uit waarin de kijker zelf het eind van de film kon bepalen, een extreem voorbeeld van “deelname”, “Faction”,” Temporal distortion en “reflectiviteit” wat ik op de vorige bladzijde uitlegde. Het individu zal in dit tijdperk meer in de media centraal staan en meer de media naar zijn eigen hand kunnen zetten. De maker zal meerdere media gaan gebruiken voor het vertellen van zijn verhaal, maar uit een nog kleinere invloed uit op de vertelling hiervan.

Verder zal op elk moment binnen film een referentie gemaakt worden naar een al eerder bestaand werk. En gaat Temporal distortion, op het gebied van de vertelling van het verhaal en op het gebied van camera en editting een nog grotere rol spelen.

Scott Pilgrim vs the World Hyper-Postmodern?

Scott Pilgrim vs. The World, is naar mijn mening de beste film die ik het afgelopen jaar (2010) in de commerciële Bioscoop gezien heb. Ik heb de film met een dikke 10 bestempeld. Dat is niet iets wat ik vaak zou doen. De film is gebaseerd op de gelijknamige comicbook serie van Bryan Lee O'Malley's.


Scott Pilgrim vs. The World is een film die absoluut niet in te delen valt in het rijtje van

de gemiddelde-Hollywood-film”. De film experimenteert met het integreren van de grondelementen van Game, Televisie, Strip en Film. Als liefhebber van alle bovenstaande media, was het voor mij een lust om naar deze film te kijken. De keerzijde is, dat als je niet geïnteresseerd bent in één van deze media, je heel veel onderliggende grappen niet zult snappen. Hiermee bakent de film een duidelijke doelgroep af. De film is prima te volgen voor mensen van 12 t/m 35 jaar7. Wanneer je ouder bent, wordt het lastiger om de film te volgen. Het kritiek dat de film met zich mee bracht was dan ook dat de film onsamenhangend was, het te snel ging en dat men de vele subtiele intertekstuele verwijzingen niet begreep8. Helaas flopte de film hierdoor hard in The Box Office9. Ik had niet eens de kans de film voor een tweede keer in de Nederlandse bioscoop te bekijken. Wat wil ik die film nog eens graag op het grote scherm zien!


Samenvatting Analyse

De uitgebreide analyse is in de bijlage te lezen.


Hoewel ik eerst bang was dat ik met te weinig postmoderne elementen zou komen, om mijn stelling: Scott Pilgrim vs the World is een Hyper-Postmodernefilm te bewijzen. Bleek achteraf na het analyseren dat deze angs onterecht was. Alleen de eerste 3 minuten van de film zat boordenvol intertekstualiteit.
Dikwijls waren het grote verwijzingen naar de nostalgische retrogames en dan in het specifiek naar Zelda (het spel dat bekroont is als “de beste game alle tijden”). Er was echter ook sprake van de wat meer subtiele verwijzing, de beeldtaal van Comics, sprookjes, artiesten, film en zelfs naar de ducktales bijvoorbeeld. Op grond van deze vele intertekstualiteit past de film zodoende gemakkelijk in het rijtje van de postmoderne film. Ik ben zelfs van mening dat deze film een mogelijk paradigma (dwz. modelrol) kan zijn op de toekomst van de Postmoderne film10 en dus van het Hyper-Postmodernisme. Er wordt in deze film namelijk meer dan genoeg gespeeld met hoge een lage cultuur,Temporal Distortion, Meta Fictie, citaten, hergebruik van woord en beeld en zelfreflectie.
De regisseur, Edgar Wright, heeft veel van zich zelf in de film terug laten komen. Vroeger maakte de regisseur Sitcoms. Deze aanpak van het verhaal, die bij deze series gevraagd wordt, is duidelijk in het verhaal terug te vinden. “Een Sitcom is een genre van het type komedieserie dat gesitueerd wordt rond een vaste groep personages in een tamelijk alledaagse omgeving. Door het toeval en de vreemde eigenschappen van de personages ontstaan daarin komische situaties. Doordat sitcoms zich afspelen in alledaagse situaties, is de herkenbaarheid een van de sterke punten van dit type komedie.11

Ik ben van mening dat deze film op verschillende vlakken revolutionair is, vooral op het gebied van postproductie. De film wordt dankzij de snelle editting in een rap tempo verteld. Veel match-on-action shots zorgen voor een glad verloop. Je schiet dwars door het verhaal heen. Ik merkte in de bioscoop al dat de wat oudere generatie om me heen, die vaak een minder goed getraind oog voor film hebben, moeite hadden om de film bij te wonen.

Verder zie ik in de toekomst de Motion Graphics, zoals deze in de film zijn uitgewerkt, ook in andere comicbook-verfilmingen terug komen. Het is Edgar naar mijn mening gelukt een perfecte adaptatie te maken van een strip.
Op grond van bovenstaande criteria kan ik zeggen dat Scott Pilgrim vs The World Hyper-Postmodern is. Als ik op mijn 36e een dergelijke film mag uitbrengen dan heb ik mijn doel bereikt. Jammer dat de film alleen geen succes behaald heeft. Aan de andere kant voel ik me wel verheven over het feit dat ik hem wel gezien heb. Misschien dat de gemiddelde kijker over 10 jaar klaar is voor deze film.
Conclusie

“Wat komt er na het Postmodernisme?” Helaas kan ik alleen maar antwoord geven op deze vraag door te speculeren. En op wat ik hoop. Het zal immers nog tientallen jaren duren voor we hier echt antwoord op kunnen geven.

Dat postmodernisme vandaag de dag een zeer grote en populaire rol in ons leven heeft ingenomen staat voorop. Bijna alle nieuw geproduceerde werken zijn namelijk wel in te delen binnen deze stroming. Zodoende zal deze nieuwe stroming niet na, maar juist tijdens het postmodernisme plaatsvinden. Dit Hyper-Postmodernisme zoals ik het zelf noem is een stroming die niet de eigenschappen van het postmodernisme bekritiseert maar juist op een versterkte wijze de postmoderne kenmerken over verschillende media toepast. Hierbij gaat de verhouding tussen zender en ontvanger veranderen. De ontvanger (de toeschouwer) zal veel meer instaat zijn, eigen betekenis te kunnen koppelen aan het weergegeven beeld dmv. moderne convergente media.

Een voorbeeld van een, in mijn ogen, Hyper-Postmodernwerk is de stripboekverfilming van Scott Pilgrim vs The World. Met behulp van snel camera werk, zeer diepe intertekstualiteit, vliegens vlugge match-on-actions en doorzeefd met Motion-Graphics is deze film een genot om naar te kijken.

Waarschijnlijk zal dit Hyper-Postmodernisme in veel ogen, gezien worden als ontspoorde kunst. Niet iedereen kan deze stroming namelijk ervaren of bijblijven. Intertekstualiteit zal tot in het extreme worden toegepast en kennis van media is een vereiste. Veel verschillende dimensies zullen namelijk door middel van diverse media bij elkaar gebracht worden. De “Temporal distortion” gaat binnen deze stroming een heel andere betekenis krijgen.

Filmpersonages zullen in staat te communiceren met hun publiek, zoals een auteur dat nu al in boeken kan doen. Dit zijn extreme voorbeelden van “Metafictie” zoals ze in het postmodernisme voorkomen, maar in het Hyper-Postmodernisme verder uitgediept worden.


De rol van Religie binnen het postmodernisme zal langzaam vervagen. Religie heeft anno 2011 minder grip op burgers als dat deze in 1970 had. De spottende rol van postmodernisme op de kerk zal je in het Hyper-Postmodernisme dus veel minder terugvinden.

Verder ben ik bang dat dit Hyper-Postmodernisme, desondanks zijn versterkte postmoderne eigenschappen, een wat oppervlakkige stroming zal gaan worden. Er is namelijk in mindere mate een “drive” aanwezig. Het is namelijk een voortzetting van een stroming in plaats van een afzetting. Er valt namelijk weinig tegen heilige huisjes aan te schoppen, taboes te breken en het meest is door de vele postmoderne eigenschappen al voorgekauwd.

Maar nogmaals, dit zijn slechts speculaties op basis van een onderzoek van slechts 8 weken. Met wat meer tijd meer, meer literaire kennis op het gebied van filosofie en veel meer filmanalyses zal ik waarschijnlijk tot een concreter antwoord kunnen komen. Desalniettemin vond ik dit onderwerp reuze interessant om te onderzoeken.

Bronvermelding
Literatuur
Benko, G. Introduction: Modernity, postmodernity and the social sciences. Blackwell, Oxford. 1997, p. 1-44.

Burnham, Chris. "Expressive Rhetoric: A Source Study." Perspectives on Twentieth-Century

Booker, Keith M. Postmodern Hollywood: What’s New in Film and Why It Makes Us Feel So
Strange. Westport, London: Praeger, 2007. 
Monaco, James. Film: Taal, Techniek, Geschiedenis. Houten: Het Wereldvenster, 1991. 
O'Malley, Bryan Lee, Scott Pilgrim series Volume 1

Lyotard, Jean-François. "Réponse à la question: qu'est-ce que le postmoderne?" Critique 419, april 1982.



Geraadpleegde internetsites
http://www.film.com/features/story/review-scott-pilgrim-takes-us/39953185

http://nl.wikipedia.org/wiki/Sitcom

http://nymag.com/movies/reviews/67400/

www.cinemablend.com/new/Weekend-Box-Office-Men-Dominate-Box-Office-Battle-of-the-Sexes-20166.html

http://en.wikipedia.org/wiki/Once_upon_a_time

http://www.youtube.com/watch?v=F2KYrEI5JZY

http://nl.wikipedia.org/wiki/Stephen_Stills

http://www.upvery.com/28550-scott-pilgrim-vs-the-world-a-paradigm-of-postmodern-cinema.html

http://blogs.ocweekly.com/heardmentality/2010/08/every_video_game_reference_in.php

http://www.spinster.be/web-specific-art/hfdst2/B.html

http://www.spinster.be/web-specific-art/hfdst2/B1.html

http://www.stichting-promise.nl/artikelen/eigentijds-occultisme/sleutelen-aan-het-bewustzijn.htm

http://mail.tvo-rotterdam.nl/~tvonederlands/FOV1-00036FA2/?OpenItemURL=S002F9465

http://www.newyorker.com/archive/2003/01/27/030127fi_fiction


Interview Regisseur

http://www.guardian.co.uk/film/video/2010/aug/25/edgar-wright-scott-pilgrim


Openingsscène

http://www.artofthetitle.com/2011/01/03/scott-pilgrim-vs-the-world/



Bijlage
-Analyse schema
Scott Pilgrim vs. The World

een mogelijk paradigma voor de Postmoderne Film





Openingsscène Analyse

door

Vincent van den Broek

0811968


AV-3

Index

Pagina
Index 14
De Analyse 15

  • Shot 1 15

  • Shot 2 17

  • Shot 3 18

  • Shot 4 19

  • Shot 5 20

  • Shot 6 21

  • Shot 7 22

  • Shot 8 23

Conclusie 24


De Analyse
De openingsscène die ik ga analyseren, is te bekijken op mijn blog12:

Ik zal aan de hand van frames de shots stuk voor stuk beschrijven. Dit doe ik volgens de methodes van Christian Metz, C.S. Peirce en Peter Wollen zoals deze beschreven staan in het boek van James Monaco13.


Ik hanteer in deze analyse de begrippen “denotatie” en “connotatie”. Denotatie staat voor de omschrijving, het is wat je ziet. Connotatie staat voor de gevoelswaarde die het beeld meebrengt buiten de eigenlijke betekenis, deze is cultureel bepaald.
Shot 1

Het Universal Logo

Tijdslijn: 0 min tot 0:22 min


  1   2   3   4   5

  • Kunstenaars
  • Hoe ontstond het Postmodernisme en zijn Postmoderne denken
  • Wat is de toekomst voor Postmodernisme
  • Hyper-postmodernisme
  • Scott Pilgrim vs the World Hyper-Postmodern
  • Bronvermelding Literatuur
  • Geraadpleegde internetsites
  • Interview Regisseur
  • Openingsscène Analyse door Vincent van den Broek
  • Shot 1 Het Universal Logo Tijdslijn: 0 min tot 0:22 min

  • Dovnload 0.55 Mb.